Log

Dat autisme inmiddels heel anders bekeken wordt, kan je bv. toetsen aan deze uitspraak uit de film: "De meeste autisten kunnen niet praten of communiceren." Ofwel zijn we veel sneller gaan spreken van autisme (al hoor je tegenwoordig ASS te zeggen, dacht ik) en sprak men toen enkel over autisme bij de echt zware gevallen, ofwel is het nu gewoon meer alom aanwezig door veranderende tijdsgeest? Of... ? Ach, we zitten hier niet om daarover een discussie aan te gaan, maar om over films te reageren.

Rain Man is en blijft wel een boeiende en meeslepende road trip en brak misschien ook wel een lans voor autisme, maar de lof die deze film kreeg, is me toch net iets te hoog. Zeker het feit dat de skills gebruikt worden om grof geld te scheppen in casino's was weer over-Amerikaanse grootsheid (al is het om zichzelf uit de penarie te krijgen). Maar wel pakkend te zien hoe de bromance zich ontwikkelde. En iconische rol voor Dustin Hoffman. In mijn anders best vlekkeloze jeugdherinnering speelde hij ook The Champ in de gelijknamige film, maar dat blijkt dus Jon Voight te zijn.

Het was alweer 9.808.381 minuten geleden dat ik deze film laatst zag.

Verrassend hoe laag deze film hier scoort en hoe weinig gekend deze ook is. Ik vermoed dat de meesten die hem laag waarderen toch niet eruit halen wat er met de film bedoeld werd. De humor zit goed, de spanning is aanwezig, en last but not least, hij herbergt zo veel meer dan wat op het eerste zicht lijkt. Was er meer gespeeld geweest met de grens tussen zin en waanzin, ik had hem nog sterker gevonden. Nu bleef het een beetje The Game ofte Fincher light, maar wel met fraaie onderliggende twist.

Hmmm... Iemand die E.T. en Armageddon in één adem bij z'n lievelingsfilms noemt? Of was dat ook sarcasme?

Typisch Britse melodrama met enorm aanstekelijke guitigheid van Lou, in het echt hier al 30 maar die haast kan doorgaan voor een puber. Overigens even zeggen dat ik geen Game of Thrones kijker ben, ken haar dus niet zo. Apart om te lezen dat ze al 2x een hersenbloeding had nog voor deze film. Wat een beeldschone vrouw wel. Gelukkig loopt ze hier nog rond.

Dat geldt ergens ook voor Will in deze film, alhoewel het door z'n verlamming dan rollen en liggen is. Al valt het hem begrijpelijkerwijze zwaar gezien zijn toestand. Lou krijg hem niet op z'n paard maar naar de paarden, naar de man van (niet met) De Toverfluit, ze doen eigenlijk allerhande romantische uitjes en dus zet de Patrick, al 7 jaar de partner van Lou, het ietsjes minder op een lopen, wat tot dan voor hem nagenoeg zijn enige passie was waar alles, ook Lou, voor wijken moest.

En dan het wat aparte plot in deze film: Lou tracht alle zeilen bij te zetten om Will af te brengen van z'n wens tot euthanasie, ze raakt daarbij ook werkelijk verliefd op hem (en bedriegt Patrick, die handigjes toch al prompt uit de verdere film geschrapt was). Voor Will is het mooi om zo te kunnen eindigen, met de kleurrijke Lou op z'n schoot, voor Lou is het begin van een nieuw sprookje tegelijkertijd meteen ook de nachtmerrie van niet verder kunnen en mogen dromen, maar berusten in afscheid nemen op een hoogtepunt. En dus breekt Lou's hart, die in deze job ver voorbij het professionele ging en er zelfs haar relatie voor op het spel zette. Uiteindelijk laat Will haar veel centjes na in z'n 'will', waardoor ze rijkelijk en vrij leven kan. Het is aangrijpend, maar tegelijk ook wel wat ergerlijk. Weliswaar een mooie film, maar me net iets te gemaakt voor absolute top.

Heb het overigens elders al eerder geplaatst, maar Elsker Dig for Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier is een film die het toch anders aanpakt, die bevalt me wel wat meer.

Wat leuk zeg, de film opent met een song die al dagen in m'n oren zit: American Girl van The Dance Hall Crashers, cover van Tom Petty and the Heartbreakers. Hoe gek is dat? Die hele opening van de film is trouwens lachen.

Helaas hebben we dan het leukste al gehad. Iemand moet gedacht hebben "we laten Reese een klunzig hyperactief neurotisch roookie-boerenkinkel-agentje spelen die een rijke bevallige maar ietwat overjaarse arrogante verwaande schreeuwerige snol moet beschermen in een tocht doorheen redneck-gebied, dat geeft tal van dolkomische situaties". Vond u dat een te lang uitgesponnen omschrijving? Precies hoe de film overkomt. Dol wordt het wel, twee irritante types tegen en met mekaar, wat weldegelijk humoristische momenten brengt maar vooral hoofdpijn en misselijkheid. Dieptepunten waren het stuk in het hertenpak en hoe Cooper zich op de bus praat.

Wat ik dan wél grappig vind: Een op dat moment 43-jarige Vergara die gekrenkt de tv uitzet omdat ze haar in het nieuws als 45-jarige omschrijven. Laat staan wanneer ze haar 50 schatten. Gelukkig zijn beide een lust voor het oog en wordt er zo af en toe lustig op los ge-Cooper'd, maar dat is het dan wel.

Stop pesten, want als ze allemaal uitgroeien tot figuren als Bob Stone...

Chaotisch dertien-in-een-dozijn filmpje met vederlicht verhaal, maar eigenlijk best vermakelijk, en al helemaal gezien Kevin Hart in een hoofdrol, al vond ik voorlopig van wat ik van hem zag The Man from Toronto nog net iets beter. Dit is evenwel persoonlijk, de algemene waarderingen voor die film liggen lager dan deze.

Wel net iets te veel flauwekul er ook in (meeste vond ik wel best grappig, maar je hebt altijd van die momenten die je minder liggen) om hem nog net iets hoger te waarderen. Maar om af te sluiten met een positieve nooit: ik vond de entente tussen The Rock & Kevin Hart wel werken, vrij goeie chemie.

Toch iets te ongeloofwaardig en bij momenten ook pover geacteerd. Vind Kaley Cuoco zeker geen slechte actrice (in Based on a True Story is ze geweldig), maar deze rol lag haar toch minder. Rare dialogen soms ook wel, zoals:
- It's my job, it's what I do. I don't know how to do anything else
(lees: "er moet toch brood op de plank komen?").
- Then take a class!

- I love you, and I love our family. But killing is bad. Like, unacceptably bad.
En dan uiteraard "ja, maar ik stap eruit, enkel nog wat loose ends oplossen en klaar."

- You really shot me!
- I know. I'm so sorry. Does it hurt?

Al zit er zeker ook leuke humor in, zoals wanneer Emma/Anna tegen haar man zegt niet te kijken en hij haar een man enkele messteken hoort toedienen, waarbij de camera op zijn gelaatsuitdrukking gericht blijft. en er zaten algemeen wel wat leuke stukjes in, maar het valt toch allemaal net iets te mager uit.

Tot slot nog een passend stukje songtekst:
I do the "getting rid of", don't tell me why
Don't need to hear the truth, don't need the lies
Now pay me quickly, now we're through
It brings me great pleasure to say my next job is you
Don't you know that killing is my business
And business is good?
(Megadeth - Killing Is My Business… and Business Is Good!)

vote posted

Hyperactieve animatiefilm, de grapjes worden in sneltempo op de kijker afgevuurd, en sommige zijn echt wel geinig. De kinderen vonden 'm super, zelf vond ik hem eigenlijk ook lang niet slecht. Rating tussen de twee (kids en ik) in.

vote posted

Enkele maandjes te laat om deze te zien (stond toen gepland, maar niet van gekomen). Het is misschien voornamelijk voor een iets andere doelgroep, maar toch liet deze film me niet onberoerd. 'k Vond hem dan ook behoorlijk goed in het evenwicht tussen een lach en een traan: best goede humor, behoorlijk tragisch maar dan uiteraard met een kerstsausje van one happy family eroverheen. Maar toch zeker een kerstfilm zowel als coming out prent die gezien mag worden.

Mij raakte vooral hoe bepaalde zaken je zomaar aan het twijfelen kunnen brengen en zelfs de liefde van je leven kunnen doen verliezen. Ook voelde ik zeer de pijn van Abby, op bepaalde wat anderen manieren meermaals in haar schoenen gestaan. Je wil trots aan de zijde van je partner kunnen staan, ten allen tijde, en ook diens trots om jou voelen. Zo pijnlijk als dit er niet is, om welke reden ook. Dat kwam in de film alleszins fijn aan bod.

vote posted

Ik heb weinig met Quentin Tarantino. Ben zeker geen fanboy. Maar deze film vond ik best wijs. Weliswaar veel te lang, maar al die memorabilia en de sfeer waarin de film baadt, met dan nog zo'n geweldig einde. Er kwamen ook zo veel dingen voorbij waar ik meer over wou gaan opzoeken. Ach, gewoon een enorm leuk ondergedompeld worden in de filmindustrie en lifestyle van die tijd, dit alles tegen de achtergrond van een enorm dramatische gebeurtenis.

Ik kijk er eigenlijk nu al naar uit naar wanneer ik hem nog eens kijk, mogelijks stijgt hij dan nog wel verder.

Ik herbekeek nog niet zo lang geleden Daens en nu deze voor het eerst. Ik moet toegeven dat ik er minder van had verwacht. Anderzijds voel ik ook gemiste kansen om het tot nog meer kwaliteit te verheven. De biografie op zich pakt me wel. Evident moet het allemaal niet zijn geweest in de tijdsgeest van toen. Vooral de uitspraak "de zoon van een Italiaanse mijnwerker wordt geacht ook een mijnwerker te worden" was zeer Daensiaans, om het met een neologisme te zeggen. Aan de andere kant is het een muzikale biopic over een one hit wonder artiest. Maar gelukkig heeft het levensverhaal voldoende om dat op te vangen.

'k Vind Matteo Simoni hierin wat zoals zijn rol in de film Rookie, maar heel anders dan als Frank Verstraeten in Zillion. Daarin vond ik hem geweldig, hier goed, en in Patser er wat tussenin. Het is wel een kerel die een film dragen kan. Maar ergens valt Marina me iets te lichtvoetig uit, het mist een beetje extra pit, Italiaanse grinta. Maar hij boeide zeker voldoende en blij hem eindelijk gezien te hebben.

Het cartooneske blijft toch zeer vermakelijk. Jim Carrey hier wel nogal over-the-top zoals in Ace Ventura, ligt me wat minder dan in andere films van hem. Maar wordt dus ruimschoots goedgemaakt door de vermakelijke cartoon-humor, de sterrenrol voor het hondje en Cameron Diaz is een pareltje om zien. De musical-achtige stukjes hadden van mijn part niet gehoeven.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Had er heel wat meer van verwacht. Vooral die crashes, komaan zeg... Verder is het verhaal lang, saai, en baadt het in norsheid. Weinig redenen ook om vrolijk te lopen misschien, maar dan nog. Wat was dan wel goed? Wat racebeelden, en het stukje tragedie. Dan vond ik persoonlijk Rosso Mille Miglia net iets beter.

By a whisker.

Rondom sterven miljoenen mensen bij bosjes, maar als kijker dien je mee te leven met de enkelingen die telkens net de dans ontspringen, slalommend tussen diepe kloven, gigantische vuurballen, kolkende golven, splijtende shockwaves, ... Moeilijk om echt te duimen voor die paar happy few tegen een zo verscheurende achtergrond. 2012 wil iets te zeer de ultieme rampenfilm zijn. Prima, maar daar hoeven dan geen mini-verhaaltjes van een gezin inclusief ex en pluspapa bij, en al helemaal niet met romantische insteek. Qua actie uiteraard wel eens fijn om zien. En die clou: Afrika nu on top of the world.

Destijds in de bioscoop gaan kijken en was toen al enigszins een tegenvaller. Ik had toen een vriendin die geloofde in de 2012-apocalyps, het enige wat dat jaar eindigde was onze relatie na 14 jaar. En nu nog een 14 jaar later deze film herbekeken. Dat kan geen toeval zijn. Nu vond ik 'm alleszins nog iets minder dan destijds, The Day After Tomorrow en Deep Impact vind ik beter.

vote posted

Gelukkig maar dat Ginger de 60 seconden haalde, stel nu dat ze het maar 50 seconden had volgehouden... Dan was het kill shot dat uiteindelijk een knap staaltje Houdini bleek onnodig geweest. Verder vroeg ik me geruime tijd af of deze film 2 volle sterren hoger scoorde door de borsten van Halle Berry?

De film begint wel lekker met een flash forward en een brutale meedogenloze ontploffing, in slow-motion getoond, maar geef mij toch maar de film waar aan het begin naar wordt verwezen Dog Day Afternoon en zelfs Hot Seat moet weinig onderdoen. Denk dat deze me te megalomaan is of zo. De film die Gabriel op het laatst aanhaalt, The Sugarland Express, is me onbekend. Maar bij deze wel op het lijstje gekomen.

Het slot van de film maakt wel nog veel goed, want tot het laatste half uur zat hij op de wip tussen gebuisd of net voldoende. Wat me daar wel nog aan verrast... De film is van 2001. 9/11 was ook in 2001. Je zou gaan denken... Al herinner ik me een boek van 1998 met ook wel zeer opvallende passages, zijnde De Elfde Plaag van John Baldwin & John S. Marr, een aanrader voor wie thrillers leest. Die had ook wel eens verfilmd mogen worden.

vote posted

vote posted

Een Playboy Bunny Shelley (geen toevallig gekozen naam, me dunkt - omhulsel) krijgt te horen dat ze niet langer gewenst is in de Playboy Mansion en komt terecht bij de studentenhuizen. Daar tovert ze een nerdy loser clubje in no time om tot populaire bimbo's, en moet om zelf een behoorlijk nerdy kerel aan de haak te slaan wederom in no time verstand en kennis opdoen. Blijkbaar is er toch wat mis met jezelf zijn? Of niet?

Intussen zit de Hef in zak en as, want een bedrieglijk stel had dit allemaal opgezet. Maar als Hefner belt om zijn Bunny terug te vragen, kiest ze voor de studentinnen boven het leven van weleer, al zijn die inmiddels geworden zoals de meiden in haar vorige omgeving, oordelend en oppervlakkig. Maar net dan zien die hun te grote stappen in de foute richting in, geven er Shelley de schuld van, en dus alles terug naar af. Zij het uiteraard ook maar kortstondig, want de korte tijd in het andere leven deed bij ieder meer van dat verlangen.

En dus, na wat twists & turns komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw, die ik zo hoop ik mag spoileren gezien zodanig voor de hand liggend: "looks zijn vergankelijk, raak je ware ik niet kwijt voor wat oppervlakkige roem." Of zoiets. En dan daar nog een zoetsappig eind goed, al goed finale er overheen. De film had wel nog een leuke intro en outro, met dat sprookjesboek. Maar oh (Play)boy, wat was deze slecht.

Zoals wel vaker sluit ik ook deze review af met een zo meen ik toepasselijk stuk songtekst:

Why are you listenin'
To all the things they tell you every day?
Why are you listenin'
What happened to your own mind, anyway?
Why are you listenin'
To their advice on what to watch and do?
Why are you listenin'
Has your mind been overrun, what do I do?

What are you doin'?
It's been too long, I'll never even see you
What are you doin'?
You're a different girl, but I don't know who
What are you thinkin'?
I suspect you're losin' it for good
What are you thinkin'?
Promise I would save you if I could

(Dance Hall Crashers - Shelley)
=> Hoe toepasselijk kan je het hebben? Blijft een subliem album trouwens, dat Lockjaw.

Iedereen weet het... om de dochter te beminnen moet je bij de... Nee, schrap dat. Een vent kan wel heel ver gaan om het hart van een vrouw te winnen. En meestal blijft ie dan alsnog in de friendzone. Maar uiteraard zijn we in filmland en daarin gelden andere wetten. Zoals kinderen schattig noemen die bijna je hele hebben en houden hebben gekost. Maar zoals het een goede halve Jezus betaamt, keert Ice Cube gewoon z'n andere wang toe, koel als ie is. Ach ja, flinterdun maar wel met wat lollige momenten zonder dat het al te dom, vunzig of wat dan ook werd, en dus kan ik het wel nog hebben. Je zou er zo 50 Cent voor geven, of een volle dollar zowaar als ie maar z'n kop houdt.

Mijn God, mijn God. Een film met dit soort thema met als titel War Room, daar wou ik toch het fijne van weten. En warempel, nog een leuke insteek zowaar. 'k Heb zelf niets met geloof en God (ook al schrijf ik het eerbiedig nog steeds met hoofdletter, zoals ik ook m'n eigen naam schrijf ), ik ben al lang uit die kast(ij) gekomen. De boodschap die hier wordt meegegeven vind ik persoonlijk wat gevaarlijk. "Je moet van hem houden, hem respecteren en voor hem bidden." Dus zelfs al zet die bijvoorbeeld de bloemetjes elders buiten of behandelt die man je heel slecht, met een paar weesgegroetjes en onvoorwaardelijke liefde ga je de oorlogsstrategie aan? Zo lang hij maar hard werkt en geld schept...

En dus wordt een moedige poging ondernomen de duivel te verdrijven, zonder dat er mensen op bed vastgeketend liggen en hun hoofd 360 graden draaien. Neen, dat soort horror is het niet. Maar het zet wel één en ander in gang: De echtgenoot verliest z'n job, krijgt dromen waarin hij z'n kwaadaardige zelf van z'n vrouw moet afslaan. Hij ontdekt dat zijn vrouw de hulp van God ingeroepen heeft wat zijn trainingsmakker in de gym doet uitspreken "als God voor haar vecht, helpt trainen niet." En dus beseft hij dat hij effectief niet tot de man is uitgegroeid die hij had willen worden, en komt beetje bij beetje alles goed.

Wat het wél met me doet, is bedenken hoezeer ik zachtheid en welwillendheid om voor je relatie en gezin te vechten mis in deze wereld. Ik heb helaas op relatievlak zelf al zeer pijnlijke breuken meegemaakt. Eentje na 14 jaar nadat zij op het werk een affaire kreeg en ik dus op een dag thuiskwam van het werk en haar spullen gepakt bleken. En een andere waarin we in geen tijd 3 kinderen kregen, maar eigenlijk nog voor de geboorte van de derde alles stuk ging. Die relatie is zo pijnlijk gebleken van begin tot einde. Het had zomaar tot een zeer mooie droom kunnen uitgroeien, maar werd eigenlijk een behoorlijke nachtmerrie. Los van geloof en God, een ingetogen zoektocht naar wat ons bij mekaar had gebracht had ik zeer wenselijk gevonden. Al moet je daarvoor met twee zijn.

In deze film was de man welwillend meewerkend, en dat maakte het mooi te zien dat dit ook kan. Frustrerend ook te beseffen dat het ons niet lukte. En dan gaat de film nog een stapje verder, met dat de man complete boetedoening doet en te biechten gaat bij het bedrijf waar hij ontslagen werd, wat hem uiteindelijk in dank wordt afgenomen: "De verantwoordelijkheid voor je fouten opnemen, wat de gevolgen ook zijn." Dat dit getuigt van oprechte spijt en het goed te willen maken. Waardoor hij dus niet zal worden vervolgd, gratie krijgend. Jammer wel dat het allemaal zo doorspekt is met geloof, want ook zonder dat thema had hier een mooie integere film in kunnen zitten. Maar zelfs met het gegeven van geloof erin, moet ik toegeven dat ik traantjes gelaten heb en het eigenlijk goed gebracht vond, zonder dat ik hem te zeer de hemel in kan prijzen. Maar het is niet omdat ik niets met het geloofsaspect heb waar deze film zo van is doordrenkt dat het daarom een abominabel slechte film is, al wat het slotkwartier wel te veel van het goeie.

Tot slot nog zo meen ik een toepasselijke songtekst:

I can always be God
He can exist deep inside of me
But it doesn't make me better or a better person
Perhaps it just gives me an excuse to do just what I want to do
God and the Devil are not so different
Both manipulate in their own ways

I can hide behind my own God
He will forgive me all of my sins
Give me carte blanche to do what I want
Just as long as I repent

Sanity, insanity, there's a fine line between the two
You can see me how you want to see me now
I got a different perception to you
But it could be a different me to what others may see, you see?
And you may be a different you to what you perceive as being you

Which way shall I go? It really depends on how I feel
Am I happy or am I sad
Am I rational or am I mad
It's all a matter of perspective
Yes I guess it's all relative
Am I the poison
Am I the vice
It's for someone else to decide...

(Galahad - I Could Be God)

Los van de Oscars, die schijnvertoning houdt me al tig jaar niet meer bezig, was dit een wat aparte filmbeleving. Ergens goed, ergens ook niet al te best. En roep aub niet zo, ik heb hoofdpijn. Romantiek zou ik er maar af laten (seks wel, maar is wat anders), maar komisch en tragisch was het wel. Een lach en een traan. Uiteindelijk vind ik het een zeer mistroostige film, met tal van figuren die totaal niet gelukkig in het leven staan, ondanks tal van schijnvertoon, en daarin vind ik de film dus best sterk, en twijfel ik zelfs of ie toch niet meer verdient dan de score die ik hem toebedeel. Het is een film ook vol vluchten in en voor... Maar het hoog ADHD-gehalte en het tieren, bulderen, roepen, gillen, brullen, joelen, krijsen, razen, blèren, schreeuwen en alle kabaal maakte het toch wel wat een vervelend aanvoelende lange zit ook.

Heel sterke uiteenzetting ook van JJ_D. Je kunt de mensen in deze film ergens ook als personificaties zien voor een getouwtrek tussen landen. Al kan je er misschien ook te veel in gaan zoeken?

vote posted

Oei, acteerprestatie zijn helaas niet zo best. Sorry. Nee, ikke sorry. Verder wel verdienstelijk, maar Storm Lara vond ik wel van hoger niveau. Stoorde me wel aan de scène buiten op de wagen, en dan vooral hoe daarop gereageerd werd door meerderen. Maar in al z'n kleinschaligheid had de film zeker wel iets. Had ergens het idee dat hij meer richting Relatos Salvajes uit zou gaan, dan had het me wel meer kunnen bevallen. Sorry. Nee, ikke sorry.

Pffffff. Lang. Saai. Lelijk inderdaad ook. Een boeltje. En dat stuk met die laserstralen. Ik had op zich al geen te hoge verwachtingen, maar vond 'm op bijna alle vlakken nog een pak onder die verwachtingen uitvallen.

Net gemerkt dat Out of Sight ook met Clooney en van Soderbergh is, en die vond ik ook al behoorlijk bagger, maar eigenlijk nog niet zo erg als dit. Erin Brokovich vond ik wél redelijk, maar ook wel minder dan hoe deze doorgaans beoordeeld wordt. Dus denk niet dat Soderbergh me erg ligt.

Moet zo meen ik niet onderdoen voor de eerste. Ik mag deze gozer wel en de humor in deze films grotendeels ook wel. Het is tenminste niet van het niveau van uitwerpselen of ander lichaamsvocht, seks noch drugs en er zitten in deel 1 dan net iets flauwere stukken. Die film deed je net iets meer meeleven, maar op zich plaats ik ze dus gelijk. Geen hoogvliegers, maar best verdienstelijk.

Zo slecht is deze toch ook weer niet? Eens een heel ander soort superheldin dan die met talloze oerkrachten, snufjes of een arsenaal aan gaven waardoor ze rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Deze is een beetje Final Destination meets Marvel. Niet alles zit even ragfijn in mekaar en dat Madame Web toevallig Webb heet komt wel heel goed uit, maar op zich is de hele zit nog best vermakelijk. Al opende hij wel sterker dan hoe hij eindigde.

Begrijp niet zo best waarom er soms zo zwaar afgekraakt wordt. Maar misschien menen sommige dat een bedrijf als Marvel enkele maar topproducten op de markt mag gooien en dat alles wat daar niet aan beantwoordt gewoon een grote teleurstelling is en dus met de grond dient te worden gelijk gemaakt, het levenslicht niet waard? Mogelijks ben ik met 3* net iets aan de milde kant, maar de vele halve sterren die worden uitgedeeld zijn dan ook bedroevend.

Ik sta paf, murw geslagen. Om meerdere redenen. Ten eerste, had ik tot dit jaar nooit van deze film gehoord. Ten tweede blijkt hij in de top 150 hier op MovieMeter te staan. Ten derde, een film over een leerling-muzikant en zijn tirannieke leraar (mogelijks gaan er hier sommige niet akkoord gaan met die benaming, die van mening zijn dat om succes te oogsten je Gordon Ramsay gewijs hard MOET optreden, wat mij betreft dan stuk voor stuk nood aan doorgedreven therapie). Ten vierde, hoe bevreemdend deze film overkomt. En ten vijfde, hoe hoog hij überhaupt scoort. Eén vraag: WHY??

Dat er spanning in de film zit... ja. Dat er drama in zit... veel. Dat het door die dingen beklijft... jazeker. Maar verder, komaan. Doe normaal. Hufter zoekt hufter of zoiets? Niemand van het hele korps die ook maar enigszins er tegenin gaat? En kom niet af met "allemaal schrik voor hun plaatsje". Want op die ene uithaal naar de trombonespeler louter alleen al omdat hij molliger was dan doorsnee (hij bleek niet eens diegene te zijn die letterlijk voor de valse noot zorgde, maar was de figuurlijke belichaming) na kregen ENKEL de drummers er flink van langs. Zit het in zo'n orkesten dan vol huftertjes of zo? Not at all, die vind je veeleer in de NFL-teams en in andere macho-subculturen, niet al te snel onder de geeks der hout- en koperblazers, de mannen en vrouwen met snaarinstrumenten en de enkele toetsenist, bijgestaan door het slaginstrument, hierin de hoofdrol spelend.

Is het dan slecht geacteerd? Nee, hoegenaamd niet. Minder goed gefilmd? Nee, evenzeer niet. Maar een verhaal en scenario mag toch ook ergens wat geloofwaardigheid in zich dragen en vooral... een beetje redelijkheid bieden? Toch? Dus ja, ik weet niet zo goed wat hiervan te denken. Vind 'm niet eens slecht, maar toch wel zeer bezwaarlijk een klepper te noemen. Er vloeien bloed, zweet en tranen, en zelfs ondersteboven gereden worden door een truck weerhield onze held er niet van om door te zetten, ook al moest hij dan nog enkele blokken lopend afleggen op enkele minuutjes tijd (ook totaal geen realistisch moment qua tijdspanne daar), blijkbaar spreekt dat enorm aan. 'k Zie in vele andere films mensen vallen over pietluttigheden aan realisme en daar een film voor afkraken, in deze wordt dan blijkbaar enorm veel door de vingers gekeken. Een beetje maat houden mag wel. Nee, de manier van uitwerken lag mij echt wel niet, en dus kan ik mijn verontwaardiging dan ook niet onder stoelen of banken steken. Vind het dan ook wat apart dat dit soort prenten dan net hoge toppen scheren. En enerzijds leuk dat dit kan met een film rond een jazz band, maar toch... drama om de drama. Ik volg hierin dan ook enorm de opmerkingen van ZenZin, Boenga, tommykonijn en BBarbie.

(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

Gekeken omdat ik wou weten of het nog erger kon dan in de eerste. En ja hoor, deze wou ik eigenlijk na 5 minuten al afzetten. Maar de ramptoerist in mezelf beet door, en ondervond dat er wel meerdere het meest irritante personage uit de weg wilden ruimen, dus toch nog met enige interesse verder blijven zien. Verder, oh boy, oh boy, oh boy. Gelukkig is er nog dat streepje functioneel naakt.

Maar warempel, eigenlijk vond ik dit tweede deel maar half zo slecht dan de eerste. Help, straks raak ik hier nog aan gewend. De eindcredits vond ik zelfs geweldig. Maar uiteindelijk alles samen toch een onvoldoende, al was de toekomst leuker dan het verleden. Vooral misschien iets minder gortig of zo?

Waarom moet een film met op zich een interessant concept toch zo rond seks, drugs en ranzigheid gaan? Het leukste eraan is ondergedompeld worden in 1986, toen ik zelf kind was, en de muziek van die tijd. En dan hun moderne(re) spullen die in die tijd als spionage-materiaal overkomen en vraagtekens plaatsend bij een e-mailtje en andere zaken die in 2010 vanzelfsprekend waren. Maar tot daar wat er leuk aan was, want verder was het huilen met de pet op. Vooral dat personage gespeeld door Corddry was al te exuberant en wansmakelijk. En het personage van John Cusack is daar dan nog beste maatjes mee ook. Een hele film zat ie ook reikhalzend uit te kijken naar het moment waarop die ene z'n arm verliest, meermaals kots en andere smerigheid producerend, ... Nee, met deze film komt het dieptepunt toch behoorlijk dichtbij.

The Vow vliegt er meteen in, en da's een beetje jammer. Aan de hand van wat flashbacks krijgen we wel een beetje meer kadering hoe het koppel zich had voor de traumatische gebeurtenis, maar toch eerder summier. Ergens is het een beetje een omgekeerd Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar dan niet van dat niveau. De film is luchtig zonder al te humoristisch te zijn, al zitten er ook enkele interessante dingen in.

Want face it, iemand die zich van enkele jaren niets meer herinnert, dat biedt ook opportuniteiten om een ander beeld op te hangen of op z'n minst met een frisse lei te herbeginnen. Wel vond ik het getouwtrek rond slachtoffer Paige vermoeiend voor haar. En zo werd het een beetje als de geschiedenis herschrijven maar met een butterfly effect of ripple effect als vervelend neveneffect. En zo had deze film ondanks zeer luchtige verpakking wel nog enige inhoud. Best nog een mooi op waarheid gebaseerd verhaal. Ik geef 'm nipt 3*, al zat ik lang aan 2,5 te denken. De laatste 10 minuten krikten het nog net ietsje op.

Een iets of wat soortgelijke film maar dan zonder het gegeven van geheugenverlies is de Deense prent Elsker Dig For Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier (ook gekend van Bird Box), en die plaats ik toch wel iets hoger.

- Björn, dat is wel een populaire naam in Zweden, niet?
- Ja, er wordt elke minuut wel eentje gebjorn.

85% belastingen, jeminee. Gimme gimme gimme money, money, money. En dan de nuchtere reactie "Dat is ok. Geld is niet alles." Ze stijgen zo mogelijk nog meer in m'n achting. Als metal-liefhebber moet ik bekennen dat ik wel een zwak heb voor ABBA zowel als het songfestival als guilty pleasures (heb er nog wel, zoals Army of Lovers en East 17 bvb). Er zijn ook aardig wat metal-covers van ABBA-songs, zelfs heuse metal-coverbands. Metal-bands met hoog ABBA-gehalte zijn bvb: Amberian Dawn (love them), At Vance, Metalium, Yngwie Malmsteen, Afterworld, Sinergy, Helloween, ...

Leuk ook om de band Chic voorbij te zien komen. Uiteindelijk kan je wel wat stellen dat door niet meteen al te zeer gewaardeerd te worden in de V.S. een nog grotere status er aanvankelijk wat bij ingeschoten is. Maar na enige tijd toch volop in de armen gesloten en the winner takes it all. Wat een hit list hebben ze ook. Je kan er met gemak een 20-tal opsommen, en er zijn er nog zo veel meer. En vroeg of laat kent elk succes wel wat z'n Waterloo, da's niets om "mamma mia" voor te roepen of een SOS uit te zenden. So I say "thank you for the music."

Had deze al eens eerder gezien. Is op zich een ludieke feelgood-film, maar ben nu vooral benieuwd naar het origineel uit 1968. In deze remake ben ik nog het meest gevallen voor dat huis met die vuurtoren en de prachtige locatie.

De insteek van het wild chaotische vs het militair gedisciplineerde, daar had misschien nog net iets meer uit kunnen worden gehaald. Anderzijds kan je je ook de vraag stellen hoe de beide ouders voor mekaar zijn kunnen vallen gezien deze tegenpolen. Al trekken die wel vaker mekaar aan. Dat beide hier overigens al 50-ers zijn, wow.

vote posted

Just when I thought I was out, they pull me back in, grrr.
Politics is knowing when to pull the trigger.

Een over lijken gaand maffiosi op audiëntie bij het Vaticaan, kan tellen als opener. Voor geld blijkt alles te koop, zelfs zuivering van blaam. Maar helaas is de paus net dan niet in optima forma, en krijgt Don Michael Corleone ook een opstootje. Back in de US of A maakt ene Zasa de familie gaga. Maar de ene z'n benen als lood, betekent de ander z'n dood. En bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Eens te meer worden kopjes gesneld en hele clans geveld. En allemaal omdat ze kiezeltjes in hun schoenen hebben zitten.

Ik was wat verrast dat deze film zich bleek af te spelen in 1978. En heb dan ook even opgezocht wat de reden was dat deze pas in 1990 het licht zag. Interessant. Zeker ook om te zien dat aanvankelijk Winona Ryder de rol zou spelen die uiteindelijk door Sofia Coppola werd ingevuld. Gezien de toch wel behoorlijk lagere ratings had ik hem ook minder verwacht, maar vind deze eigenlijk de beste van het drieluik, met als summum de grand finale. Ik zag trouwens de gereviseerde versie uit 2020. Geen idee waarin die zoal verschil van de versie uit 1990.

Tot slot nog 2 toepasselijke stukjes songtekst:

From our lives beginning on
We are pushed in little forms
No one asks us how we like to be
But don't push me to the maximum
Shut your mouth and take it home
Cause I decide the way things gonna be
I want out
To do things on my own
There's a million ways to see the things in life
A million ways to be the fool
In the end of it, none of us is right
Sometimes we need to be alone
(Helloween - I Want Out)

When you hear them saying "Trust me"
Don't wait to see what's next
Thrown to the wolves, forever trusting
Raised in a form of living Hell
Sing a one note song of rage
Live and die within your heart
So beware in the shadows
Your family tree waits in the dark
Let me show you how I love you
But keep it in the family tree
(Megadeth - Family Tree)

Welcome to the backstabbers club, nauw verwant met de backscratchers club. Niet alle aanslagen zullen slagen, voor sommigen loopt het af in bad, anderen leggen het loodje in een bootje. Ergens hilarisch als je de belofte kreeg dat de familie binnen 5 jaar legaal zou opereren, nadat ze al 2000 jaar of zo in Siciliaanse familievetes betrokken blijkt.

Nu had ik verwacht dat de tweede film, zowel prequel als sequel, me meer zou kunnen boeien dan deel één, maar dat viel me toch wat tegen. Op zich ook wel apart dat ik 46,5 jaar moet geworden zijn om een klassieker van inmiddels meer dan 50 jaar oud voor het eerst te zien. Maar daar is gegronde reden voor, zo is gebleken. De hele maffiacultuur ligt me gewoon niet zo, en weet me ook onvoldoende te entertainen als verhaal. Ze spelen alleszins graag één happy family, en loopt daar toch wat mank, dan besnoeien ze zonder verpinken op wat familie, want aan interne twist hebben ze een broertje dood.

Ach ja, leven en laten leven zal niet meteen een Siciliaanse leuze zijn, noch binnen maffiakringen, niet eens bij de James Bond film van rond die tijd. I can dig that. En het film-twee/drieluik betekende ongetwijfeld de Grand Cru van de Italo-Amerikaanse (of mag ik zelfs schrijven Amero-Italiaanse?) acteurs en is een uit de kluiten gewassen maffiafamilie-epos. Dat heeft zeker z'n waarde, dus snap zeker dat het cultstatus verwierf. Wel begrijp ik iets minder hoe het algemeen genomen zo hoog scoren kan. Maar dat ligt ongetwijfeld meer bij mij dan aan de films zelf. Ik prijs me gelukkig geen clan van de familie te zijn die na zich openlijk twijfelachtig uitend niet meteen dient te vrezen voor een paardenkop of erger.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 1,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Moord en vergelding, het eeuwenoud recept voor vele verhalen. Neem daar het maffiawereldje bij en je krijgt vergelding om vergelding. Oog om oog, tand om tand, en wie loog een mes in z'n hand. Gevolgd door een touwtje om de hals of door een kogelregen doorzeefd. Er stappen er al dan niet kortstondig in het huwelijksbootje, verder leggen er vooral vele het loodje.

Als tiener kon ik me in zo'n film niet vastbijten. Als adolescent deed ik nog wel eens een poging, maar ik kwam er gewoonweg niet doorheen. Ouder worden en een drang om vele klassiekers op de teller te krijgen, hielp om me er wel eens door te worstelen. En warempel, ik vind The Godfather best kijkbaar. Absoluut goddelijk zoals z'n algemene status zal ik hem nooit vinden, maar wel zowat de beste pure maffiafilm die ik zag. Al vond ik Casino ook wel wat van dit niveau (al vond ik die destijds in de bioscoop niet zo goed als dat ik hem later vond).

Vind het wel fascinerend hoe de Italianen zo een greep op de Verenigde Staten en ook wel Hollywood hebben gehad. Met uiteraard al de spaghettiwesterns om te beginnen, maar dus ook de vele maffiafilms. Al is dat de voorbije decennia zo lijkt het wel fel weggeëbd. Van mannen als Al Pacino, John Cazale, Robert De Niro en Joe Pesci is de Italiaanse afkomst duidelijk. Vind dan ook vooral Marlon Brando hier verbluffend. Hij van gemengde Brits-Iers-Duits-Nederlandse afkomst en dus niet direct Italiaans bloed door de aderen vloeiend, speelt toch maar knap Don Corleone.

Destijds in de bioscoop gezien, en ongetwijfeld gaf ik hem toen 4* of meer. Dat is niet overeind gebleven, maar ik hou wel nog steeds van het creepy sfeertje in aanloop naar eindelijk dan de wezens in beeld. Daarnaast ben ik enorme fan van M. Night Shyamalan's werk, een regisseur die me enorm ligt. Z'n beste is voor mij The Village, die ik 5* toeken. En op zich is dat een beetje zoals deze Signs, maar dan gewoon pakken beter uitgewerkt. Recent herbekeek ik 5 van z'n films en ik plaats ze in deze volgorde:
1. 5,0 - The Village
2. 4,5 - The Sixth Sense
3. 4,0 - Split
4. 4,0 - Old
5. 3,5 - Signs

Wat zo jammer is in Signs, is dat het geloof er een grote rol in speelt, nagenoeg de hoofdrol (zo ook in The X-Files: I want to Believe ). Er is uiteraard een (best groot) publiek voor, maar persoonlijk heb ik daar niets mee. In The Village zit dat ergens ook, maar heel wat vernuftiger uitgewerkt, zonder dat hier te veel uit de doeken te gaan doen. Ik vind The Village overigens een film waar je moeilijk veel over kan zeggen zonder de talloze dubbele lagen prijs te geven. Dat is in Signs gelukkig makkelijker. Er zijn UFO's met ruimtewezens naar onze planeet afgezakt en ze komen niet in vrede, maar worden voorlopig afgeweerd. Waar Shyamalan's films het vooral van moeten hebben, is mysterie en sfeer. Meer nog, ik vind hem daarin behoorlijk sterk. The Happening vind ik daarom ook een leuke, en uiteraard ook de Unbreakable-trilogie.

Voor de rol die uiteindelijk naar Joaquin Phoenix ging werd aan Mark Ruffalo gedacht, maar die had toen een ingreep voor kanker achter z'n oor. En in plaats van Mel Gibson had het net zo goed Paul Newman of Clint Eastwood kunnen zijn. Tot slot, Signs blijkt geen Stephen King verfilming, het had wel zomaar even gekund.

vote posted

vote posted

- We mogen tegenwoordig geen vrouwen meer ongevraagd betasten.
- Het spijt me dat dit niet langer kan.
- Ach, niet erg, heb het er vroeger flink van genomen.

Tja, het zet een toon... Het enige lichtpuntje voor me was Wesley Snipes eigenlijk, die vond ik wel nog lachen. Maar verder... Niet dat de film helemaal nergens naar leek, maar vooral een nietszeggend niemendalletje.

Op naar nog een derde film? Het nationaal voetbalelftal van Zamunda, met uiteraard enig prinselijk bloed, neemt het op tegen een Amerikaanse delegatie. Met z'n allen richting Het Land van de Vrijen en de Thuis van de Dapperen. Al zou zoiets net zo goed een nieuwe Kampioenen-film kunnen zijn. En aangezien die hun aflevering met het Afrikaans zwart schaap wegens racisme gecensureerd hebben gezien, why not?

vote posted

John Cusack kan een film dragen. 'k Zit voor deze horrorprent wat op de wip tussen 3 en 3,5, maar door enkele wel zeer creepy en andere dan weer vermakelijke scènes laat ik de balans net overslaan naar 3,5. Zeer interessant uitgangspunt ook wel voor een film, al had ik het toch net iets beter uitgewerkt verhoopt. Want uiteindelijk willen we toch 4* of meer kunnen uitreiken. Maar alleszins meer dan naar behoren.

4,5*, net zoals de eerste. M'n zoontjes zijn er echt weg van, ook. Ik kreeg spontaan een knuffel toen ze hoorden dat we de (voor hen langverwachte) tweede Kingsman film zouden gaan kijken. En mijn drie kinderen 2u20 aan de tv gekluisterd krijgen, het is toch een kunststukje. Want doorgaans lukt dit toch maar voornamelijk animatiefilms & familiefilms. Dus hats off to deze mix van Britse bolhoeden & wandelstokken en Amerikaanse stokers & lasso-werpers. En het valt mee dat ik hem zelf ook zo geweldig vind.

Zelfs even over 5* getwijfeld, maar dan moest ik van de boys de eerste ook 5* geven, en dat gaan we dus maar niet doen. Maar voor mij overtrof deze nog net de eerste alleszins, en de jongens beamen dat ook wel. Wat een geweldige beeldvoering bij momenten! En die robot-woofies, vond die wel zalig.

vote posted

Yeah, baby. In een ver verleden kon ik dit allemaal toch iets beter smaken, merk ik. Nu vind ik vooral dat enkele geslaagde grappen afgewisseld worden met de grootste onzin en vrij wansmakelijke troep. Zeker Fat Bastard, daar heb ik nooit wat mee gehad. Ondanks dat ik jarenlang sumo-worstelen op de voet volgde.

De eerste paar minuten van Goldmember starten veelbelovend, met de vele cameo's. Er vallen sowieso wel enkele leuke momenten aan te halen, zoals in de studententijd, wat stukjes met papa Powers, Godzilla, het woordgrapje rond de 'mole' (helaas wordt het te ver doorgedreven). de misverstanden door de niet volledig getoonde vertalingen, de vijver met plassend standbeeld, het gevecht met Mini-Me en het schaduwspel achter het gordijn. Het vele disco-feesten, muzikale intermezzo's, de onderbroekenlol en vooral saaiere rode draad doen het wat de das om voor me.

Tot slot... Dan komt er eens een Belg in de picture, dan is het Dr.Evil zowaar. Mwahahahahaha.

Voor mij waren de vorige 4 F&F films met Justin Lin aan het roer bij de 5 minste uit de franchise. In deze vier is er vooral een opbod aan knokken, kogels die je om de oren vliegen, ... Geloof best dat sommige daar meer voor zijn dan over-the-top actiescènes met de voertuigen, maar voor dat soort tweestrijd vallen er duizenden anderen films in een handomdraai te selecteren. Ook in deze laatste van Lin is al dat geknok en geschiet in overdaad aanwezig. En in een film met speelduur van 2,5 uur gaat me dit ook snel vervelen. Als die toeslaat, wordt het toch een lange rit. Het magnetisme vond ik wél een tof element, en zeker de begin- en eindsetting met bergen en groen. Uiteindelijk vond ik het wel de beste van Justin Lin, mede door enkele knallers, maar wel te kort komend voor 3,5*.

De film heeft ook enorm te lijden onder te veel acteurs die hun portie schermtijd nodig hebben. En wat is dat toch met al die rondwarende spoken in deze franchise?

vote posted

vote posted

Zonet herbekeken. Wat een heerlijke horrorfilm is dit toch. Vind 'm wat hebben van The Ring, van de thriller Fallen ook. Twee films die ik 4,5* gaf. Ga deze daarom ook verhogen van 4 naar 4,5. Tot aan de laatste 10 minuten vind ik zelfs de 5* in de lucht hangen, maar het einde haalt het helaas wel nog wat omlaag voor me.

Die It Follows, die moet ik dan ook maar eens opzoeken...

vote changed, original voice was 2,5 stars

Indien de humor de hele film door van het niveau was van het legendarische stuk in de tent, dan zou deze makkelijk een volle ster meer scoren, maar te vaak wordt best leuke humor afgewisseld met een zeer flauwe hap. Al denk ik wel dat 2 decennia geleden ik dit soort films nog net iets beter wist te smaken. Hij is nog altijd redelijk voor de paar betere stukjes, maar het aantal echt grappige minuten speelfilm valt toch magertjes uit. En daar moeten dit soort films het toch vooral van hebben, want voor het verhaal kijk je zoiets niet.

vote posted

Een groot (sport)man, maar geen al te hoogstaande documentaire. Vooral die professor (Andrew Bell?) die aan de hand van allerlei statistieken tracht aan te tonen dat Fangio onmiskenbaar de grootste allertijden is, komt steevast onderbreken met een karrevracht aan quasi-nutteloosheid. Grafiekjes waarop Fangio hoger staat dan andere kampioenen doorheen de tijd, ... Terwijl nochtans de algemene teneur doorheen de documentaire ook wel wat is dat je die tijden niet kan vergelijken. Dat de kwaliteiten waar racepiloten vandaag over dienen te beschikken (jong, snelle reactietijd, goed getraind om de G-krachten tegen te gaan, ...) verschillen van toen (ervaring, lef, wagenbeheersing, ...). En dan vooral ook hoe teams toen en nu (100+ koppig) enorm verschillen.

Zijn punt ook dat Fangio met niet minder dan 4 constructeurs wereldkampioen werd en dat dit niet snel zal worden geëvenaard, hier wordt tijdens de documentaire zelf brandhout van gemaakt (was het uit de mond van Sir Jackie Stewart?) want tegenwoordig zijn de rijders gebonden aan contracten van 3 à 5 jaar bij dezelfde constructeur. Dus door die gebondenheid alleen al zal inderdaad niemand nog binnen een zelfde tijdspanne met 4 verschillende constructeurs de rijderstitel kunnen behalen. Tegenwoordig zou je daarvoor al een carrière van zowat 15 jaar aan de top bij telkens een topteam moeten halen, helemaal niet evident (doch niet ondoenbaar).

Daarnaast miste ik toch net iets meer achtergrond. Er kwamen ook wel interessante zaken voorbij, zoals hoe Fangio eens met de grootste moeite met onder meer een geleende wagen net op tijd kwam voor de start van een Grand Prix, en hoe de dood van Onofre Marimón werd beleefd, en de interventies van Jackie Stewart zijn altijd een meerwaarde. Ik zou gewoon wat minder de vergelijking tussen verleden en heden gemaakt hebben en gewoon volledig toespitsen hoe de sport toen was, en Fangio daarin zijn weg zocht en vond. Sowieso uiteraard ook altijd prachtig om die oude beelden te kunnen aanschouwen. En wat was dat bij de aftiteling?

Fangio werd wereldkampioen in 1951 in zijn tweede jaar voor Alfa Romeo (1950 ging nipt naar Farina), in 1954 (nadat hij seizoen 1952 had moeten uitzitten en 1953 aan Ascari moest laten) met Masarati en Mercedes/Daimler-Benz, in 1955 nog eens met Mercedes/Daimler-Benz, in 1956 voor Scuderia Ferrari en tot slot in 1957 nog eens voor Maserati. Tot op heden houdt de Argentijn naast kampioen met 4 teams nog een handvol records:
* oudste wereldkampioen (46j, 41d)
* 46,15% winst percentage
* 68,63% podium plaatsen
* 55,77% pole positions
* 92,31% eerste rij starts
* 45,10% snelste ronde
=> cijfers die uiteraard bijna onverbreekbaar zijn in moderne tijden

Verrassend genoeg wist hij wel nooit de legendarische Mille Miglia te winnen, in 5 pogingen.

- Fun?
- Yeah, you know, what you see other people having.

Ergens is The Game een film die je maar 1x echt kan zien, daarna wordt het voor altijd een andere kijkbeleving. En toch heb ik hem nu al meermaals gekeken, en blijf ik hem geweldig vinden. Als ik aan Michael Douglas denk, gaat m'n herinnering steevast naar deze film, de grumpy grijze woordfetisjist en high society hufter, eigenlijk al z'n hele leven enorm vast zittend in het trauma om de zelfdoding van z'n vader: like my father before me, I choose eternal sleep. Nu ja, naast z'n rollen in Falling Down & Basic Instinct. In ieder geval een acteur die het gewicht van een film volledig op z'n schouders dragen kan. 'k Denk dat behoorlijk wat van de films waarin hij een hoofdrol heeft boven de 3,5 scoren.

Natuurlijk gaat het hele spel wel wat ver, er zouden zomaar doden kunnen vallen. Dan was het pas echt een life-changing experience geweest. Maar het hele mysterieuze sfeertje, door de muziek, talloze gebeurtenissen en wendingen in het verhaal, de vraagtekens die het allemaal oproept, ... helemaal m'n ding. Eigenlijk heeft hij veel weg van The Truman Show van een jaartje later, die ik eveneens 5* uitreikte, maar dan inclusief een hoog thriller-gehalte.

Ter afsluiting, Johannes 9:25:
Once I was blind, now I can see

De tatoeages die deze man draagt (o.a. Please Kill Me) zeggen ergens wel wat hoe hij in het leven stond en staat. En dan komt plots overvallende doofheid erbovenop. Geen wonder dat het een wel zeer donkere rit wordt. Waarmee ik er uiteraard niet licht over wil gaan. Maar 'k kan gewoon niet al te sterk meeleven met de hoofdfiguur, ondanks dat ik zelf bv. metal-liefhebber ben. Nu, de film is ongetwijfeld ergens bedoeld ter acceptatie van deze handicap, met op het eind ook doofheid boven kunstmatig horen (dubbele laag in de titel) verkiezend, zo doet vermoeden. Wij als kijker mogen en kunnen dit proces ook meebeleven, uiteraard wel enigszins frustrerend en confronterend. Het is eigenlijk een best interessant thema, maar hoe het uitgewerkt werd, lag me wat minder.

My silent gesture was designed to speak volumes.

vote posted

911 is the best.
5... 4... 3... 2... 1...

Het jammere aan de Baron Cohen films is de overdreven vulgariteit die van het scherm spat (gelukkig niet letterlijk te nemen) en de toch wel zeer puberale humor bij momenten. Toch stoort het me hier minder dan in Borat. Daarnaast zijn er ook heel wat grappen die wél gesmaakt worden. Mocht de hele film doorspekt zijn met de betere humor zou ik hem hoger waarderen. Zoals het nu is, met al een zo korte speelduur, blijft er zonder de porties nonsens een mager beestje over. Vooruit met de geit! Over geit gesproken, Anna Faris lijkt zo uit Scary Movie overgekomen. De zelfde soort uitdrukkingen, zowel in stem als gelaat. Bizar, aangezien er toch zowat 10 jaar tussen gaapt.

Wel wat apart dat Borat zodanig veel hoger scoort:
Borat: 7,4/10 op IMDb, 3,26/5 op MM, 90% & 79% op Rotten Tomatoes (2,5* eigen score)
Dicta: 6,5/10 op IMDb, 2,78/5 op MM, 56% & 45% op Rotten Tomatoes (3,0* eigen score)

Ik herbekeek Borat recent, en vind die dus iets minder dan deze. Al is het ook een iets andere format, aangezien daar een soort van Banana Split opnames in zitten en de Mockumentary-stijl. Maar ik vond de humor in Borat vaak nog een stuk platter gaan dan hier en daar ergerde het me gewoon te zeer. In The Dictator zit dezelfde bagger, maar nooit minutenlang, en de algemene flow van wél gesmaakte humor zit er wat meer in. Maar goed, dat is dan mijn bescheiden mening. Gelukkig woon ik in een land waar ik recht op klagen heb.

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

(reactie op ander bericht)


Grappig, ook al die jaren gedacht dat Cruise hier de hoofdrol in speelde.

Is trouwens de 2e keer dat ik me door de film heb proberen worstelen, zonder al te veel succes.

Oog om oog, tand om tand, zo deden Israeli's en Palestijnen al ruim voor München 1972, zo ook in de tijdspanne van deze film en ook vandaag de dag nog, en over enkele decennia en wellicht ook eeuwen niet anders. In sommige volkeren zit dat beurtelings wraak nemen er diepgeworteld in. Mij pakt het dan ook niet dat diegene die de opdrachten uitvoert zich het zinvolle van de wraakacties afvraagt nadat er al enkele gepleegd zijn. En dat ze zelf moeten opletten voor hun eigen hachje, is me nogal wiedes. Er zit verder nog wat seks in, wat emo-momenten met een kind in aantocht en na de geboorte, en steekpartijen, schietpartijen en explosies. Leven gaat en komt, maar bij betrokkenen in dit eeuwigdurende conflict net iets vlotter dan elders. Allemaal zeer realistisch weergegeven, maar dat is het dan ook. Vooral een veel te lange zit met heel veel niet zo boeiende stukken.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Vannacht zette ik mijn tanden nog eens in Van Helsing, de James Bond onder de monsterjagers, met een licence to kill and some blood to spill. De verzamelde monsters doen hun best om hem een toontje lager te doen zingen, maar onze held steekt tijdig een hoektandje bij en dunt de monsterpopulatie duchtig uit. Om de muren van op te lopen. De man blijkt ook een kei in gargoyle-schieten, zet zijn beste knoflookteentje voor, maakt brochettes van het vledergespuis, slaat tussen de soep en de patatten Jekyll zowel als Hyde achterover en lust als toetje nog wel het door Dr. Frankenstein geschapen creatuur. Al steekt hij deze laatste uiteindelijk niet achter de kiezen.

Het meest vermakelijke aan deze film is dan ook het hele legertje aan klassieke horrormonsters voorbij zien komen, bestreden door onze charismatische held, zijn hulpjes en zijn vamp. Dat alles is om duimen en vingers met lange tongen bij af te likken. Het nadeel is echter dat het daardoor een zodanig potje ratatouille wordt, alles bliksemsnel voorbij vliegt en ook al spatten de vonken ervan, al te spannend is de race om te beletten dat Van Helsing transformeert tot Wolverine niet zo, noch eender welk ander plot. Het genot zit 'm dan ook niet in het verhaal, maar in de opeenvolging van griezels en co.

Let the beast go!

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

Hier blijkbaar niet zo gekend of geliefd, maar toch een zeer aardige kinderfilm, die ook door volwassenen genietbaar te kijken valt. Met de kracht van verbeelding en een potlood in de hand, kom je door het ganse land. Uiteraard luchtig vermaak, met een mini-boodschap. En laat paars ook nog m'n lievelingskleur zijn.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Er zitten een aantal voor mij behoorlijk tenenkrullende dingen in deze film, hij fluctueert ook van een ludieke workaholic-film naar een romantisch drama. Waarbij ik zeker inhoudelijk de link vatten kan, maar de flow van de hele film draait er 180 graden mee. En verder is het vooral een enorme opeenstapeling van zaken die allemaal wel zeer vlot en/of (net) goed uitdraaien, hoe fout het ook dreigde te gaan. Wat uiteraard wel kenmerkend is voor een feelgood-film, maar het gaat het realisme toch wel een eind voorbij.

Dit gezegd zijnde, vind ik de film wel een aangenaam kijkstuk, en dit voornamelijk door hoe geacteerd werd, met Robert De Niro op kop. Dus ondanks de zaken die me storen wel een film die ik best hoog beoordeel. Gewoon vooral geen te grote fan van hoe het gekozen script.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Leuk om de ontwikkeling van de apen te merken, hoe vlot ze nu als mensen praten en omgekeerd, hoe mensen zijn afgegleden tot een onderontwikkelde soort, helemaal in de aap gelogeerd, quasi op apegapen liggend. Interessant ook hoe de hele reboot-serie door drie verschillende regisseurs en met wisselende acteurs werd gedraaid, en de vier films samen toch een zeer homogeen geheel vormen.

Deze laatste is zeer mooi gemaakt ook weer (wat een settings!), maar qua verhaal is het mager. De 2e, 3e en 4e film zijn me ook wel stuk voor stuk wat te lang. De eerste heeft een prima speelduur, maar blijkbaar moest het bij elke film net dat tikkeltje langer, en trager. Vooral in de laatste twee is dit toch voelbaar. Het is ook een opbod aan ruziemaken, vechten, machtsstrijd, ... Uiteraard wel een beetje de moraal ook achter het verhaal, zijnde dat hoe slimmer een soort, hoe meer deze ravage aanricht onderling en bij andere soorten.

Gone Too Far van Asia ter afsluiting:

Kelly stands by the water
With a gun in her hand
She won't believe in the future
In a world made by man

Joseph stands in the desert
With a gun in his hand
Brother still killing brother
Cold within this eastern land

There's nowhere to run
Nowhere to hide
With so much to say and no time
Have we gone too far?
In a world so scarred

Eigenlijk een modern Robin Hood verhaal, met de frauduleuze baas als Sheriff van Nottingham. Doet denken ook aan de Belgische prent Verlengd Weekend. Vond 'm goed meevallen. Alleen met mijn hoogtevrees enkele minuten toch met flink dichtgeknepen billen en handen voor de ogen zitten zien. Eddie Murphy viel hier wel behoorlijk tegen voor me, maar de rest doet het aardig. Vooral Ben Stiller en Téa Leoni scheren top.

De film kort samengevat:
"Ring ring..."
"Who's there?"
"A stranger."
"Why are you calling?"
"To scare you."
"It's working."
"Bye, hear you again."
"OK, talk to you later"
... en dan een soort van tijdlusje.

En toch biologeert het nog enigszins. Zeker wanneer je dan te horen krijgt dat de telefoontjes van binnenin de woning gepleegd worden, dan gaat er een koude rilling doorheen je hele lijf. Alleen zitten we dan al dicht bij het einde van de film. In sneltempo volgen vanaf dan de huivermomenten zich wel op. Uiteindelijk had het een prima kortfilm kunnen zijn, maar voor een langspeelfilm valt het allemaal iets te magertjes uit. Anderzijds zorgt het wel voor enorme spanningsopbouw, maar zelfs ondanks vrij korte speelduur voelt dit allemaal als net iets te herhalend en langdradig aan. Valt voor mij ook compleet onder psychologische thriller, niet zozeer horror. Toch 3* omdat dit soort films wel enorm m'n ding zijn, maar ik vind een film als The Glass House dan bv. wel een pakje beter.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

De flash forward waarmee de film opent, roept de vraag op "hoezo, opnieuw?", waardoor het kwartje van een tijdlus-film ook al vrij snel valt (ik had me vooraf niet ingelezen ). Je beseft dat ze zoals in Boss Level, Edge of Tomorrow, Source Code en andere films (zoals ook het hier vermelde Groundhog Day) gaan moeten uitvissen hoe het mysterie te ontrafelen (ik zou deze dan ook eerder als Horror/Mysterie bestempelen).

Het geeft daarnaast de kans om heel veel uit het horrorgenre aan bod te laten komen als elementen om mee te spelen, en dat vond ik wel een frisse aanpak. Het nadeel eraan is echter dat je na een poosje niet meer zo meeleeft met het lot van de protagonisten, sowieso al iets waar ik bij bovennatuurlijke horror minder toe kom dan in een meer realistische setting. Deze film had me dan ook op eender welke wijze kunnen en mogen eindigen, al vond ik het gekozen slotstuk toch wat een tegenvaller. Maar grotendeels me meer dan prima vermaakt met deze melting pot binnen het horrorgenre. Ik waande me als in een Halloween-attractie omringd door wel zeer macabere figuranten. De sfeer zat goed.

vote posted

Who rules the world?
Al die Man-Vrouw aanklachten hadden toch niet gehoeven? Al was "I am Kenough." wel een leuke. Mantel i.p.v. Mattel had ook zomaar gekund.

Na 10 minuten vroeg ik me af of het zou wennen, al dat roze en die felle kleuren? Antwoord: Nee, al is het deel van de humor. Het hele gegeven heeft wel iets, maar het is tegelijk ook helemaal niets voor mij. Het verbaast me wel hoe hoog deze nog scoort, zelfs 88% en 83% op rotten tomatoes, warempel. Bij aanvang dacht ik nog "dit kan zijn momenten nog wel hebben", maar naarmate de film vorderde stapelden de ergernissen en irritaties zich steeds meer op. Muzikaal ook pure bagger. Ik vond het allemaal toch al te dolletjes. Oh Oh Cherso.

Poppetje gezien, kastje dicht.

Integere prent met twee karakterspelers in de hoofdrol. Wat me echter niet zo helpt, is dat ik beide personages niet al te sympathiek vind. 'k Snap dat de klok tikt op die leeftijd, maar om dan meteen na de dood van iemands partner te gaan eisen dat diegene zich zonder veel rouwen in wat nieuws dient te storten, een beetje uit boosheid om de verloren jaren en dingen die vroeger gewrongen hebben... Het kwam daardoor bij mij ook niet zo erg over als een heropflakkerende oude liefde, maar eerder een soort van opportuniteit die zich na vele jaren weer stelde.

Los daarvan zeker geen misse film, maar niets wat de doorsnee overstijgt, op misschien muzikale stukjes na. Vooral bij de aftiteling.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Nu pas voor het eerst gekeken, maar beviel me zeer matig, had het ook moeilijk om de aandacht erbij te houden. Het is een soort van horrorsprookje waarvan ik vermoed dat het beter werkt in comicvorm dan voor een filmvertaling. En is het toeval of niet, dat hoofdrolspeler Perlman eerder ook al meespeelde in Alien... jawel... Resurrection? Want dood betekent in deze film vaak niet lang dood. Was er eens een zeer vermakelijke dode uit het graf weer opgestaan, duurde dat helaas niet lang. Vond ik nochtans de leukste figuur uit de hele film. Het sushi-kok-achtig figuur vond ik ook wel vet, al zie je hem ergens in het begin vlotjes een zuil doorklieven, maar de mensen die erna gefileerd werden, vielen niet uit mekaar in stukjes. Tegenvaller.

Uiteindelijk vond ik de film nog het meest uiteenvallen als los zand, alsof het een aaneenschakeling van allerlei losstaande fragmenten betrof. Waardoor ik hooguit kan waarderen op sfeer en actie, verhaal deed me weinig tot niets. Perlman zat wel lekker in z'n rol.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Sitting next to me is my brother from an other mother.

Ik heb geen vliegangst, oef. Ik heb wel ofidiofobie, zoals in de film uitgelegd angst voor slangen. Ook wel een beetje hippopotomonstrosesquippedaliofobie (angst voor moeilijke, ingewikkelde woorden), dus zeg maar kortweg sesquipedalofobie. Ik ga dus niet zo goed op monsterlijkheden. Een bakkie vol slangen lijkt me dan ook een enorme gruwel. Toch kan ik Snakes on a Plane zien zonder handen voor de ogen of hartkloppingen. Komt mede doordat ze er heel computerachtig uitzien en vaak met een hele hoop samen in beeld worden gebracht. Ik had het persoonlijk een stuk enger gevonden indien slechts een handvol slangen vrijwel onopgemerkt hier en daar slachtoffers zouden maken i.p.v. zoals nu in geen tijd totale chaos en paniek. Verder bevat de film ook de nodige actie en humor om de horror luchtig te houden. Vind het wel een beetje apart dat deze niet als actie/horror bestempeld staat, maar dat is dan misschien toch m'n slangenvrees die door komt schemeren.

Hoe dan ook kan ik me wel nog vermaken met deze film, en dus ondanks geen hoogvlieger in filmland, toch een 3*.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

Oké, het is klef, maar wel waarachtig, zonder het opbod aan vaak flauwe humor zoals in vergelijkbare films. Het is hier nu ook niet saai en droog, de humor is eerder wat verfijnd, en dat is een verademing. Geen vingers in de poep en behoorlijk veel naakt zoals in Anyone But You bvb. Wel is het duidelijk een chick flick, alles vanuit de leefwereld en belangen van de vrouw. Anderzijds, naar mijn eigen ervaringen althans, grotendeels hoe het in het echt er ook wel wat aan toegaat. De vrouw heeft het doorgaans voor het kiezen, de mannen ondergaan de selectie meer. En laat ons eerlijk wezen, dit is ook gewoon het doelpubliek van Hallmark.

Uiteindelijk vind ik het wel een fijne boodschap brengen, die zowel hier als in Anyone Buy You wat gelijkaardig is. Ga voor je gevoel en benader het allemaal niet te zeer volgens handleidingen en adviezen of sturing van anderen. Heb en maak het leuk samen, en dan komt die prins wel op je pad.

Overdaad schaadt. Maar wie honing wil eten, moet de steken verdragen. En er vloeit in deze film wel wat sappigs van het scherm. Hoofdfiguur Adam Clay vormgegeven door Jason Statham is dan ook een bezige bij, nadat hij als door een... badum tss... wesp werd gestoken, door de zelfdoding van de vrouw wiens schuur hij deelt voor de was van zijn productieve korven. Phishing is dan ook een smerig iets, m'n eigen ouders raakten er onlangs ook slachtoffer van. Vooral de insteek "ze gaven zelf toestemming om hun rekeningen te laten plunderen, de daders komen er zo mee weg" vind ik geen... daar gaan we weer... steek houden. Maar bijen en horzels breken het spinnenweb. Kleverige Adam laat eerst de bijen nog naar de honing komen, maar wie goed wil bijen moet heien en kleien, en dus raast hij vliegensvlug door naar de top van de bijenkorf.

Toegegeven, al deze woordspelingen en zegswijzen, het is een beetje als stroop om de mond smeren. M'n opening van paragraaf één geldt dus evenzeer voor m'n eigen betoogje. Woorden kunnen ook een angel hebben, al hou ik ze bewust zoetsappig als honing. Dat het uiteindelijk doordringen was tot het hoogste echelon met een heel legertje dat viel als vliegen (je houdt de tel niet bij), maakte het Rambo-gewijs wel wat over-the-top. Maar goed, de boerderij is niet compleet als de boer geen imker heet, en een goede imker is bij-gelovig. Hij die bijen teelt, die mensen veelt (vermenigvuldigt), of het kaf van het koren scheidt en er een aantal vierendeelt. Oh, en à propolis, er volgt wel nieuwe aanwas, want een sequel hangt in de lucht. Dat wordt kruisbestuiving.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

Dit werkt niet zo voor me, maar de kinderen vonden hem vermakelijk. Omwille daarvan nog ter gemiddeld 3*.

Mijn mening: Je verwacht je aan een Tom & Jerry film, maar krijgt een algemeen verhaal waarin Tom & Jerry stoorzenders spelen, de hele aanwerving was bedroevend om te zien, dat bloedserieuze gedoe van Michael Peña (erna gaat hij dan ook nog uit karakter spelen, zie onder) dat niet grappig afsteekt tegen het absurde van een kat onder het personeel, het bijna kinderlijk ander personeel en gasten die in de puberale fase zijn blijven steken, dan ook nog dat woke-gedoe in de film... bah, bij momenten abominabele muziek ook (op andere momenten wel best leuke). De vetste elementen in de film blijven de animatiefiguren Tom en Jerry zelf, met Tom's duivel en engel als innerlijke stemmetjes en uiteraard hoe hij Jerry's fratsen dient te ondergaan als hoogtepunten. Alleen past dit alles niet zo in het gehele verhaal.

Dan dit soort conversaties ook, tussen de glamourboy/aanstaande bruidegom en de general hotelmanager:
- Mag ik je iets vragen nu je er toch bent?
- Natuurlijk.
- Wat vind je van olifanten?
- Olifanten zijn majestueuze en nobele dieren.
- Ik bedoel voor op de bruiloft.
- Echte? Heb je iets kleiners overwogen zoals een hamster?
- We wilden erop rijden. Kan dat op een hamster?
- Als je er genoeg hebt, kun je je helemaal uitleven.
- Oké, mooi. We zullen het overwegen.

Who let the dogs uit? Do I need to say more?
That's all, Folks!

Voor mij scoort de originele RoboCop een 4,5. Bij elke daarop volgende film gaat het wat achteruit, maar niet dat het dermate desastreus wordt om er nog hooguit 1,5 ster aan uit te gaan delen, laat staan minder. Deze derde is best nog het bekijken waard, en krijgt dus alsnog 3 sterren van me. Ik kan wel begrijpen als anderen de eerste maar 3 of 3,5 gaven, dat er dan voor deze geen 2 meer over blijft. Puur objectief binnen het hele filmlandschap vind ik deze wel enorm ondergewaardeerd staan, al is het op IMDb en Rotten Tomatoes van hetzelfde laken een broek.

Ach, ooit vinden we er wel iets op om dat te 'overriden'.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

I didn't want to spend the rest of my life being afraid of monsters.
I wanted the monsters to be afraid of me.

All the best lies are based on the truth.

Om de Scream-films nog een beetje aardig te kunnen volgen, vergt het wel enigszins mee te zijn met al het vooraf gebeurde. Misschien de volgende keer eens proberen met een overzichtje van alle personages en wat hen zoal overkwam erbij. Al blijf ik wel te zeer een fan van de metahorror slasher whodunit franchise, om me hier te zeer aan te storen. Integendeel, zou ze eigenlijk wel eens in één marathon-zitting willen uitzitten.

En een film die me een goeie song in het hoofd doet prenten, altijd een meerwaarde.
Killer, intruder, homicidal man.
If you see me coming, run as fast as you can.
A blood thirsty demon who's stalking the street.
I hack up my victims like pieces of meat.
I lurk in the alleys, wait for the kill.
I have no remorse for the blood that I spill
A merciless butcher who lives underground.
I'm out to destroy you and ,I will, cut you down.
(extract uit Good Mourning / Black Friday van Megadeth)

An old Cherokee is teaching his grandson about life: “A fight is going on inside me,” he said to the boy. ”It is a terrible fight and it is between two wolves. One is evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. The same fight is going on inside you – and inside every other person, too.” The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather: “Which wolf will win?”

The old Cherokee simply replied, “If you feed them right, they both win. You see, if I only choose to feed the white wolf, the black one will be hiding around every corner waiting for me to become distracted or weak and jump to get the attention he craves. He will always be angry and always fighting the white wolf. But if I acknowledge him, he is happy and the white wolf is happy and we all win. For the black wolf has many qualities – tenacity, courage, fearlessness, strong-willed and great strategic thinking – that I have need of at times and that the white wolf lacks. But the white wolf has compassion, caring, strength and the ability to recognize what is in the best interest of all.

(extract uit de gekende Cherokee parabel, al wordt deze vaak wat verkeerdelijk ingekort)

Zo toepasselijk ook in dit verhaal: She's both a victim and a villain.
Echt een zeer boeiende documentaire, dit.

vote posted

vote posted

- "I hear 'birds can't fly this high'"
- "I hear only angels can".

Al kunnen die bij momenten ook behoorlijk laag vliegen. Deze 3 engeltjes van Charlie blijken Natalie, Alex & Dylan te heten. Jammer dat er dan niet voor 3 unisex-namen is gegaan, maar goed... die actrice heet dan weer Cameron. Uiterlijk zijn ze elk wel het toppunt van vrouwelijkheid. Heb vooral moeten lachen om hoe ze keer op keer hun sexyness uitspelen. De eerste gevechtsscène is overigens bijzonder leuk gefilmd, en werd ook ludiek geparodieerd in Scary Movie (ook daarin overigens Tim Curry). Uiteindelijk miste ik toch meer van dat in de film, maar alles bij mekaar zeker vermakelijke kick-ass chicks.

Oh, grappig nog dat Vivian Wood hier een personage bleek. Nu vooral gekend als schrijfster.

vote posted

vote posted

Eerst en vooral: Waarom zo lang? En van de hand van Steven Spielberg, een man met S.S. als initialen. Al was dat maar bij WO II uiteraard...

Vroeger keek ik graag naar The Grand National in Aintree, een heel aantal jaren na mekaar was deze race kijken een stukje traditie, want daarnaast volgde ik paardensport amper of niet. Op een bepaald moment kreeg ik toch wat een afkeer van die race, nadat ik eens in slow motion beelden zag hoe benen en ruggen gebroken werden. En dan komt een film als War Horse, waarin paarden worden opgekocht om in WO I te gebruiken. 't Is altijd nog humaner dan zwarte slaven als kanonnenvoer te gebruiken in de Burgeroorlog, maar toch, al die paarden zo bij mekaar zien liggen, zelfs al betreft het een film... Moeilijk om er dan nog de wel wat bedoelde familiefilm in te zien.

Los daarvan is het wel eens een heel andere insteek bij een oorlogsfilm. Wat een sterrencast ook, met Cumberbatch, Arestrup, Nicolas Bro, Emily Watson, ... Waarom niet ook een pak goeie Duitse acteurs erbij nemen zodat er tenminste consequent door elke Duitse soldaat ook die taal gesproken wordt? Het volstaat voor mij althans niet er de naam Gunther op te kleven opdat de kijkers zouden door hebben "ha, dat moet 'nen Duits' zijn".

Het leukste stuk vond ik toen Joey (wat een naam voor een paard) vrijgelaten werd (Bro, was machen Sie?), over de tank springt, door de loopgrachten rent, maar dan helaas in 'pinnekesdraad' belandt. Dat er daarna dan 2 soldaten van beide kampen met kniptangen 'die Freimaching' bewerkstelligen, is wel wat bij de haren geplukt. Al bij al wel vermakelijke kost, maar 'k ga hem zeker ook niet te zeer over het paard tillen: 3*

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

Geen handige titel om op te zoeken, je komt zo bij een heel arsenaal andere sites terecht. Een arsenaal, dat krijgen we ook in deze film, maar dan aan wapens, stunts en voormalig Sovjets. Met een andere acteur had dit zomaar in het James Bond rijtje kunnen passen. De Diesel wordt er in deze film goed doorgejaagd/doorgejast, jammer dat hij vandaag de dag wat duur staat. 'k Vin de film niet meer zo wauw als door de ogen van een adolescent maar aan één sterretje per x komt hij toch nog net.

Ter afsluiting een Russisch spreekwoord beginnend met de letter X:
Хотели как лучше, а получилось как всегда
"We wilden het beter doen, maar het werd zoals altijd"

Afgezien van wat typisch Amerikaans gedoe zoals de passie voor het NBA-team de Knickerbockers beter gekend als kortweg Knicks (heb daar een leuk weetje over, maar da's niet voor nu), vind ik dit toch een zeer geinige komedie. De premise van de conflicterende, nu ja ... eigenlijk net complementaire weddenschappen geven dit dan ook een interessante uitwerking. Denk dat dit het romkommetje moet zijn waar ik meest smakelijk om heb moeten lachen, met tegelijk ook z'n portie ontroering. Geweldige coverfoto ook. Al helpt het mogelijks dat ik deze na het voor mij vrij flauwe Four Weddings and a Funeral keek. En neen, dit heeft weinig te maken met Amerikaanse vs. Britse humor, want doorgaans ligt die laatste me pakken beter.

Fool's Gold met hetzelfde duo staat toch wel in schril contrast ermee, want dit beviel me niet zo. Waar is de tijd ook dat Goldie Hawn m'n favoriete actrice was? Verstoten van de troon door Rebecca Gayheart. Maar voor Kate Hudson zoals hier in deze film had ik zeker ook een zwak. En je weet hoe het spreekwoord gaat: "om de dochter te beminnen, moet je met de moeder beginnen." Sowieso zou dat van leeftijd een stukje beter hebben gepast.

't Wordt hoog tijd dat ik zelf nog eens probeer ze langer te houden dan 10 dagen. Maar dan zou ik weer wat minder films kunnen zien. Dilemma.

Uiteraard gebeurt het dat mensen die mekaar doorheen het leven jaren kennen en best enige aantrekking tot mekaar voelen er uiteindelijk niets verder mee doen (al is vreemdgaan zoals in de film niet niets), mede doordat telkens de ene single wordt de ander in een relatie zit bijvoorbeeld. En ook zal je het vaak genoeg hebben dat iemand diegene die smoor op hem/haar is niet zien staan omdat hij/zij zelf smoor is op een ander. Hoe er hier een film over gemaakt werd, spreekt mij weinig aan alleszins. Heb deze destijds ook nooit al te zeer gesmaakt, en nu vele jaren en een doorwinterd relatieleven later is dit eigenlijk nog niet veranderd.

Ja, het is uit het leven gegrepen, maar al te veel humor of enige spanningsboog zit er niet in. Je voelt het einde ook van mijlenver aankomen. En Hugh Grant speelde destijds ook wel net iets te veel van dit soort rollen. Maar een Notting Hill vind ik dan toch een pak beter, en ook Love Actually wel. Van deze begrijp ik maar niet hoe deze tot zo'n succesvolle film kon uitgroeien.

It doesn't matter if you do ten stupid things.
As long a you do one smart one.

A snowman is only as good as his attraction.

Leuk gebrachte muzikale bio-pic, zowel rond zanger Elvis Presley als diens manager Tom Parker, die zijn product goed wist te verkopen. Ik herinner me van toen ik klein was nog de schuif met buttons waaronder eentje van Elvis, die ik nooit heb gekend, want gestorven 2 jaar voor ik geboren werd. Het is pas door het zien van deze film dat ik besef hoe The King ergens de brug zowel als wig vormde tussen blank en zwart. Om de één of andere reden heb ik ook altijd gedacht dat hij van Hawaii afkomstig was. En wat gek dat je toen in problemen kon komen door je dansbewegingen.

Best fijn om te worden ondergedompeld in die tijd, wat een prachtige bolides, leuke kledij en haarstijlen. Ook leuk die stijl te zien veranderen van de '50s/begin '60s naar eind '60s/'70s, ook al ligt die mode met de bakkebaarden, olifantenpijpen en de kleurschakeringen van toen me een pak minder. 'k Krijg zelfs flashbacks naar het spuuglelijke interieur in m'n eerste levensjaren. Elvis zelf bleef wel z'n '50s/'60s stijl trouw. En zijn fan-base hem ook wel nog lange tijd, zelfs lang nadat het schip gezonken was en The King het gebouw via een achterpoortje verlaten had.

Niet zo sterk als Walk the Line, maar toch net boven Bohemian Rhapsody voor me.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Wat beelden betreft niet onaardig, maar verder zeer beroerd. Heb me vooral vaak geërgerd. Wat een zootje samen. Ik heb hem bij mijn 2e poging uitgekeken gekregen, al vergde dit behoorlijk wat doorzettingsvermogen. Slechts 1 van de 4 leading ladies kon ik wat hebben, met name Kristen Wiig. De 3 andere waren vooral luidruchtig, irritant en uitlacherig. En leuk verhaal en goed beeldmateriaal ten spijt, de hoofdactrices dienen de film te dragen.

vote posted

vote posted

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Pure horror, iemand zo ondersteboven hoog over de rand van een wolkenkrabber zien hangen. Vroeg of laat kom ik nog aan m'n eind door een hartverzakking bij zo'n soort scène. Het was de blanke van het stel die dit onderging, en zodra weer met beide pootjes op de grond kan er dan ook een knipoogje af naar een eerdere samenwerking tussen beide heren acteurs, met de uitspraak for a second, I thought they were gonna prove I couldn't fly.

Ook Money Train speelt zich af rond kerst, maar veel kerstsfeer zit er niet in. Integendeel, de feestperiode wordt aangegrepen om een grote slag te slaan. Mede omdat één van de twee protagonisten diep in de shit zit en zich er maar niet uit weet te werken. Op zich een leuke wisselwerking tussen Wes & Woody, maar J-Lo daarnaast had niet meteen gehoeven. Verder meen ik me te herinneren dat ik dit ooit nog een aardige film vond, dat vind ik anno 2026 dan toch minder het geval.

Was dit een film uit pakweg 2005 geweest, dan zou ik durven gokken hebben op een Money Train 2 en 3. Gelukkig bleef ons dat gespaard. Nog een naar weetje... toen deze film in de zalen speelde, kwamen meerdere onverlaten op het idee om op dezelfde wijze loketbedienden in brand te steken. Presidentskandidaat Bob Dole riep zelfs op om de film meteen uit de zalen te halen, voor dit verder zou ontsporen. De acteur Chris Cooper betreurde deze rol te hebben vertolkt. Helaas, sommige mensen sporen niet. Ik mag maar hopen dat het niemand aanspoorde om te testen of blanken echt niet kunnen vliegen...

Tot slot nog een stukje lyrics uit 1994 dat ik wel bij deze film vind passen:
No horse ever ran as fast
As the money that you bet
My thinking is derailed
I'm tied up to the tracks
The train of consequences
There ain't no turning back
(Megadeth - Train of Consequences)

You'd think the worst part would be the impact, but no.
It is the shame of being on top and then falling your ass on the dirt.

That dude looks familiar.
Not anymore, my friend.

Beide zouden zo maar even in de biografie van Mel Gibson kunnen.

Deze kerstfilm à la Die Hard opent wel heel geinig. Het is ook een soort film dat me wel ligt, in de stijl van Speed (1994), Phone Booth (2002), Alexandra's Project (2003), Cellular (2004), Buried (2010), Locke (2013), Den Skyldige (2018) en diens remake The Guilty (2021). En het zit ook dicht bij films als The Game (1997), Cube (1997), de Saw-reeks (2004->...), House of 9 (2005), The Method/El Método (2005), Captivity (2007), Fermat's Room (2007), Breathing Room (2008), Exam (2009), Nine Dead (2009), The Killing Room (2009), The Employer (2013), Circle/Kring (2015), The Job Interview (2017), de Escape Room films (2019 & 2021), e.v.a.

Als deze film dus één ding doet, is het me doen verlangen een heel aantal van bovenstaand lijstje nog eens te herbekijken. Hot Seat kan niet tippen aan quasi al het voorgaande, maar zo beroerd vind ik hem nog niet. Hij komt vooral 30 jaar te laat om een beetje meer in de smaak te vallen.

Leuk ook nog, die knipoog naar die andere beroemde kerstfilm, Home Alone.

Sometimes I wonder if I made the right choice.
If I was better off keeping my day job.
I'd be home right now playing video games instead of living in one.
At least then I'd be able to turn it off.

Recht uit het handboek van de autodiefstal-industrie. Wie wil weten hoe grand theft auto, carjacking, homejacking, en alle andere takken van de business het best uit te voeren, Rev (Fast & Furious: African Drift had ook zomaar gekund) kijken en notities nemen. Het is een soort B-film kruising tussen The Wolf of Wall Street en The Fast & The Furious. Het verhaal is redelijk zij het uitgemolken, acteerprestaties en filmtechnisch zeer middelmatig.

Wel nog leuke muziek, en als er ooit een film over Zlatan Ibrahimovic wordt gemaakt, Alex Loubert (hier Sammy spelend) is your man. Oh, en voor de liefhebbers van schaars geklede stoeipoezen is er ook voor elk wat wils. Toch wonderbaarlijk hoe deze zich altijd zo inlaten met malafide praktijken. Of zou dat voornamelijk in films zo zijn?

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Jolo, only a place to be if Yolo. Sulu, de provincie, bevat nog wat eilanden en leuke plaatsnamen: Zoals Tapul (vol met crapuul), Siasi (niet voor sissies), Parang (pang-pang), Pata (ti en ta) & Tongkil ('nuf said).

Zeker geen plaats waar je landen wil, en net dat moet de Trailblazer hier dus doen. We krijgen niet Lost-gewijs 6 seizoenen vol mysterie en loterijreeksjes (geen tijd, geen tijd), maar ook hier werd het landende vliegtuig gespot door plaatselijken die er niet veel goeds mee schik zijn. Gelukkig zijn er enkele neefjes van Rambo aan boord, inclusief de heldhaftige piloot himself, voor wie de rimboe speelterrein is. Het vermaakt allemaal nog redelijk, maar ik mis toch ergens zinvolheid. En de titel is nu ook niet bepaald het toonbeeld van creativiteit. Niet eens Plane Has Fallen, gewoon Plane simpel. Alvast één spoiler... de Butler did it (again)!

Deze begint volwassener dan eender welke eerdere Fast & Furious film, ondanks de terugkeer ook naar het vertrouwde racen met het stukje dragracen. Grappig afsteken ook met het gezinsleven van Brian & Mia, wat uiteraard meteen aan flarden wordt geknald. Vooral ook aangestuurd vanuit wederzijdse wraakgevoelens om verloren dierbaren. En kregen we in de vijfde nog een kamp der zwaargewichten The Rock vs. Vin Diesel, dan nu The Rock vs. Jason Statham & Vin Diesel vs. Jason Statham. Plus ook een nieuwe chickfight starring Michelle Rodriguez.

Tot Kurt God's Eye Russell, zijn team althans, uit de hemel komt neergedaald. Even later volgt ook een handvol wagens dat voorbeeld en wordt het één lange adrenaline-rush. Wat een verschil met al het voorgaande uit deze reeks. Geen blits tuning tienermacho gedoe, geen oeverloos gezwets, geen overdaad aan hoofdzakelijk vuurgevechten, maar vette actie met, op, onder en in bolides en andere voertuigen. En zo toch nog een top-afsluiter voor Paul Walker, ook al zat hij dan niet de hele rit uit.

Statham zoals altijd goed voor extra Shaw-element en de nodige portie aantrekkingskracht. En de zwaartekracht... die moest nog worden uitgevonden. Ach, als het nu eenmaal vliegensvlug moet. Naar het einde toe schaadt de overdaad wel wat, je moet er bij dit soort film echt wel voor gaan zitten. Maar wel eentje die ik nog eens terugzien én daadwerkelijk de tijd voor nemen wil.

Twee dievenbendes tegen mekaar, dat hadden we nog niet gehad. Wat militair gedoe er ook bij... The A-Team vs B-Team? We need more alphabets.

Het valt me in deze film enorm op hoezeer Paul Walker een transformatie onderging doorheen de tijd, helaas zou het zijn laatste worden. Ik had hem een betere (volledige) film ter afscheid gegund. Weer te lang, meer van hetzelfde, al stopten ze met Luke Evans wel een tijger in de tank, een aardige Shaw opvoerend. Verder wordt er veel gevlogen, met en zonder voertuigen, en telkens prima geland. De film-franchise an sich landt hiermee ook weer op de pootjes, al is het voor mij toch een mini-stapje terug achteruit. Maar de 3* nog net gered door de tweede helft van de film.

vote posted

Op enkele fronten beter dan de originele, op enkele fronten ook wel minder. De drie ertussenin, daar heb ik het maar niet over. Overdaad aan geweld, niet al te boeiend verhaal en de lange speelduur vind ik er minder aan. Het begin, stuk met de trein en einde waren wel top, zij het tegelijk ook enorm irreëel dat er daarbij geen slachtoffers vallen.

Nooit overigens Equador op deze manier zien geschreven worden, maar da's slechts een Nederlands ondertitelings-schoonheidsfoutje.

Eigenlijk wel interessant hoe oudere films vertaald worden naar het meer huidige klimaat, met gsm's, internet, ... Voor een stuk ook hoe Terminator: Genisys als een soort van remake van The Terminator & Terminator 2 kan worden gezien, maar met Skynet tegen dan potentieel in ieders broekzak zittend. De wreedaardigheden die Carrie ondergaat, worden anno 2013 ook via dit medium verspreid. Al kan je wel vraagtekens plaatsen of zulke wereldvreemdheid en geïsoleerde manier van opvoeden even geloofwaardig overkomt dan in midden jaren '70?

Andere verschillen in aanpak liggen bvb. in hoe de gave van telekinese wordt uitgewerkt. Dat vind ik in deze film, los van dat met de huidige techniek meer kan worden gedaan, een pak nadrukkelijker in beeld gebracht, en ook wel goed passend bij dit soort horror. Qua sfeer scoort deze remake iets lager bij me, maar qua effecten, visuals en gruwel hoger, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages vind ik op gelijke voet (Julianne Moore overigens subliem), dus kom ik ook voor deze uit op dezelfde 4*. Voor mij dus een zeer geslaagde remake.

vote posted

Voor mij mag deze bijna naast de eerste staan, al beoordeelde ik die iets lager dan doorsnee. Deze dan beduidend hoger dan de doorsnee score. Misschien moet ik de eerste dan toch maar naar 4* verhogen of deze verlagen naar 3*? Wat in beide gevallen niet voelt kloppen voor me. Dus houd ik het maar op beide 3,5*.

Al ga ik wel akkoord met de enkele ongeloofwaardigheden zoals iemand zonder rijbewijs die zulk stuntrijgedrag vertoont, en dat Bryan z'n gsm wist te behouden kwam toch ook handig uit. Dat hij aan de hand van afstand van geluid en allerlei snufjes zijn locatie kan bepalen, daar wil ik allemaal nog wel een oog voor dichtknijpen, hij is en blijft ergens ook een meester in zijn job. Waar ik wel ietsjes meer over val, is hoe de wraaklustigen wel nog mild blijven in hun wraak nemen, een pak milder dan de meedogenloze Bryan Mills zelf. Als ze het echte 'oog om oog, tand om tand' principe hadden gehanteerd, had (ex-)vrouwlief en mogelijks ook dochterlief het toch niet meer kunnen navertellen. Maar goed, mede daarom waardeer ik dit tweeluik aan Taken-films dan ook niet hoger. Maar vermakelijke pulp-kost is het zeker.

Na al die jaren nog eens herbekeken. Ook al legt deze film pijnlijk opgelopen ervaringen bloot, ik blijf deze toch bijzonder goed vinden, nagenoeg Basic Instinct waardig. Je moet ook maar de balls hebben, hoe de bedrogen echtgenoot Ed bij de minnaar gaat aanbellen om antwoorden te krijgen. Al heb ik die ene keer eigenlijk wel soortgelijke actie gesteld, zij het uiteraard niet met zulke noodlottige afloop, gelukkig maar. Ik begrijp alleszins zeer goed de vanuit een waas gestelde daad, al was die zo denk ik nooit fataal bedoeld, louter uit impulsieve onweerstaanbare dwang. Ook het gekozen moord/doodslagwapen kon niet beter gekozen zijn, een sneeuwbal die hij ooit nog cadeau gaf aan zijn lieftallige echtgenote en die zij zomaar aan haar minnaar schonk. Je hoofd zou van minder beginnen tollen, en je zou van minder door mekaar worden geschud.

Hoe het plot zich vanuit een sneeuwbaleffect (prachtige beeldspraak hier) uiteindelijk ontrafelt, vind ik ook meesterlijk geacteerd en in beeld gebracht. Voor mij is en blijft deze film dus erg ondergewaardeerd. De film laat je ook zodanig met een knoop in de maag en krop in de keel achter. En het zal ook altijd zo een universeel thema blijven. Toen ik deze voor het eerst zag, nog maar 1x uit eerste hand ervaren, inmiddels voor zover ik weet 3x. Eén maal daarbij proberen opzij plaatsen en verder gaan, maar werd nooit meer zoals vanouds. Blij dat ik ondanks dat toch nog kan genieten van dit soort thema in films.

Op het eind staan ze op een kruispunt dat alle richtingen uit kan. Want ze bevinden zich ergens in een impasse. De vrouw heeft schuldgevoel om haar bedrog en wil voor hun zoontje mogelijks ook niet dat de waarheid aan het licht zou komen van het zowel door haar als door haar man gestelde. De man is eraan gebonden erop te vertrouwen dat zijn vrouw geheimhouding verkiest boven verklikken en zelf schuld van overspel te bekennen. En ergens is er ook nog de liefde voor mekaar uiteraard, tegelijk met de walging om het gebeurde. Kunnen ze verder (groen) of betekent dit het eindpunt (rood)? Dit alles naast het politiekantoor. Sterk eindbeeld, vol sublieme beeldspraak!

Oh, wat vond ik Freaky Friday leuk zovele jaren geleden. Jamie Lee Curtis die beroemd werd in en door de horror-slasher Halloween die in het lichaam van haar tienerdochter komt te zitten en vice versa, het leverde een toffe komedie op. Dan is met Freaky de cirkel(zaag) wel rond, want nu wisselen een meedogenloze seriemoordenaar en diens laatste net-niet-slachtoffer van lichaam. Dat er daarbij enkele wat flauwere zaken de revue passeren, dien ik te beamen. De reden waarom ik wat op de wip zat en zit tussen 3,5* en 4*. Maar het algemene resultaat is gewoon te geinig om het niet zeer lovend te waarderen.

Waar ik wel een vraagteken achter zet: Gezien de gore scènes is de 16+ terecht, maar de humor en het algemene verhaal is bij momenten wel zeer toegankelijk voor jongere kijkers. oei, dat was een punt Dus daar hangt de film een beetje in de categorie 'mossel noch vis'. Leuk geacteerd ook wel door beide hoofdpersonages, zonder dat het uiteraard Oscar-nominatie-waardig kan worden genoemd. Maar 'k heb vaak moeten lachen, bij momenten ook gehuiverd, leefde mee met de betrokkenen, ... Kortom, een film met een hoog popcorn- of chips-gehalte. Deze gaat nog wel eens bekeken worden. En wie zou als gepeste tiener niet even een dagje een killer-freak willen zijn om de pesters lik op stuk te geven?