Opinions

- Björn, dat is wel een populaire naam in Zweden, niet?

- Ja, er wordt elke minuut wel eentje gebjorn.

85% belastingen, jeminee. Gimme gimme gimme money, money, money. En dan de nuchtere reactie "Dat is ok. Geld is niet alles." Ze stijgen zo mogelijk nog meer in m'n achting. Als metal-liefhebber moet ik bekennen dat ik wel een zwak heb voor ABBA zowel als het songfestival als guilty pleasures (heb er nog wel, zoals Army of Lovers en East 17 bvb). Er zijn ook aardig wat metal-covers van ABBA-songs, zelfs heuse metal-coverbands. Metal-bands met hoog ABBA-gehalte zijn bvb: Amberian Dawn (love them), At Vance, Metalium, Yngwie Malmsteen, Afterworld, Sinergy, Helloween, ...

Leuk ook om de band Chic voorbij te zien komen. Uiteindelijk kan je wel wat stellen dat door niet meteen al te zeer gewaardeerd te worden in de V.S. een nog grotere status er aanvankelijk wat bij ingeschoten is. Maar na enige tijd toch volop in de armen gesloten en the winner takes it all. Wat een hit list hebben ze ook. Je kan er met gemak een 20-tal opsommen, en er zijn er nog zo veel meer. En vroeg of laat kent elk succes wel wat z'n Waterloo, da's niets om "mamma mia" voor te roepen of een SOS uit te zenden. So I say "thank you for the music."

Integere prent met twee karakterspelers in de hoofdrol. Wat me echter niet zo helpt, is dat ik beide personages niet al te sympathiek vind. 'k Snap dat de klok tikt op die leeftijd, maar om dan meteen na de dood van iemands partner te gaan eisen dat diegene zich zonder veel rouwen in wat nieuws dient te storten, een beetje uit boosheid om de verloren jaren en dingen die vroeger gewrongen hebben... Het kwam daardoor bij mij ook niet zo erg over als een heropflakkerende oude liefde, maar eerder een soort van opportuniteit die zich na vele jaren weer stelde.

Los daarvan zeker geen misse film, maar niets wat de doorsnee overstijgt, op misschien muzikale stukjes na. Vooral bij de aftiteling.

Every man needs his space.

M.i. gaat deze film nog niet half om een ruimteverhaal, maar bovenal om een levensreis, het herwinnen van nieuwe moed door het krijgen van antwoorden op vragen in een gebroken vader-zoon relatie, spelend rond erfelijkheid, hechting en zingeving, en buigt zich verder over de filosofische vraag van het al dan niet bestaan van buitenaards intelligent leven, daarbij vooral meegevend dat we meer onze eigen verwoestende aard dienen te vrezen dan eventueel buitenaards leven. Ofte "of we zijn niet alleen in het universum, of we zijn dat wel, en beide mogelijkheden zijn even angstaanjagend" - Sir Arthur Charles Clarke (gekend van onder meer 2001: A Space Odyssey).

In die zin best boeiende thema's vermomd als een epische post-apocalyptische sciencefiction. Het probleem is echter dat het één en ander onvoldoende diep uitgewerkt wordt voor zo een film (bv. relatie tussen Roy en diens ex, Liv Tyler's rol had wat meer mogen worden uitgewerkt) en het evenwicht soms wel wat zoek was. En me net iets te zeer een religieuze insteek.

Deze opende nog wel interessant, met Wednesday die een spraakmakend school-wetenschapsproject ineen stak, maar bij de Route 66 achtige trip doorheen de U.S. die erop volgde werd te weinig de typische morbide zwartgallige sfeer opgezocht, en gewoon te zeer de meest iconische toeristische trekpleisters. Daar had meer in gezeten. En het bijverhaal van de al dan niet verwisselde baby's viel toch ook magerder uit dan had gekund. Cousin Itt is me ook meer een Minion dan het gekende Addams personage. En de oma... waarom zat deze eigenlijk überhaupt in het verhaal?

Best een matige uitwerking. Ik vind de animatiefiguren niet al te goed gemaakt, maar het meest storende element was toch wel de voor zo'n film veel te hippe muziek. Verder ook geen al te sterk verhaal. Maar het meest geinige aan Addams Family producten zijn uiteraard de eigenzinnige personages. En deze richt zich duidelijk in de eerste plaats op kinderen. Zij keken dan ook met veel plezier. Voor volwassenen is het toch wat minder.

Ik geef 'm 3,5* en heb hier drie nukkige zoontjes die menen dat zo'n film niet onder de 4 krijgen mag. Het einde is me wel veel te abrupt, maar verder wel een unieke coming-of-age film en een bijzondere survival-film. Dat er een van hun planeet afkomstig creatuur moet overwonnen worden, is wel aan de flauwe kant, maar de rest van de tocht tot dan vond ik toch zeer vermakelijk.

Bij deze is het nu klaar... ik ben afwijkend! Al dan niet puur.

In tegenstelling tot algemene waardering, vind ik dit de beste van de drie Divergent-films. De eerste vond ik ook nog behoorlijk, maar zat me iets te zeer in het vaarwater van The Hunger Games. Een zoveelste dystopie waarin jongvolwassenen onderling strijden en de hoofdfiguur elke eliminatie weet te overleven. Het is me net iets meer voor jongere filmliefhebbers, tieners en adolescenten. Insurgent vond ik een afzwakking, zij het met interessante vertakkingen in het verhaal. En in dit derde van oorspronkelijk vier bedoelde delen krijgen we een heel andere wereld, met veel visueel boeiende landschappen, machines, voertuigen, al dan niet geïdentificeerde vliegende objecten, ...

En ook, een verhaal dat vele dingen een plaats geeft, met de introductie van enkele interessante nieuwe personages. Bij een verfilming van een boekenreeks is dit uiteraard verdienste van de auteur, niet regisseur. Wel vond ik Allegiant part 1 wat afgeraffeld overkomen. Mogelijks doordat nog een part 2 voorzien was? Jammer dat box offices zo bepalend zijn voor waardering en al dan niet nog verdere delen, want helemaal af voelt het nu niet. Ik zie overigens in Shailene Woodley wat Jodie Foster trekken, maar misschien ben ik daarin ook wel afwijkend.

Ik vond het in ieder geval een verrassend leuke verderzetting en helaas dus ook afsluiter van de Divergent-reeks, want ik had me verwacht aan een film die ik ternauwernood diende te delibereren en kreeg een film die me deed verlangen naar meer. Maar daarvoor zou ik me dus tot de boeken moeten wenden.

Als kind nog vaak naar Alvin en z'n Boefjes (zoals het in het Nederlands gekend stond) gekeken, als jongvolwassene dan ook enkele van deze live action films gekeken en vond ze toen wel knap gemaakt. Nu nagenoeg 20 jaar later vind ik het eerder matig, maar dit soort films zijn dan ook gericht op een jonger publiek, en de kinderen smaakten het wel.

Verrassend. Normaal heb ik weinig met dit soort CIA-contraterrorisme gedoe. Maar deze sprak me om de één of andere reden erg aan. Tijdens de film bedacht ik me "wedden dat deze een pak minder scoort dan pakweg The Bourne Identity?" En na de film dan gezien hoe laag hij effectief scoort. Ik vond de actie gewoon enorm goed zitten in deze film. Te beginnen al met een enorm knappe openingsscène. De training bij en door alweer een sterk spelende Michael Keaton mocht er ook zijn. Maar gewoon doorheen de hele film was de actie zeer puik. Misschien heb ik vandaag gewoon een heel andere pet op dan op andere dagen, maar ik vond American Assassin me boven alle verachtingen enorm bekoren.

Voer voor wie een jonge Richard Gere compleet naakt wil zien en hoe ie de vrouwen aan mekaar rijgt, en zo nu en dan eentje volledig het hoofd op hol, wat als gigolo uiteraard niet zo apart is. Moet toch ergens leuk zijn, aan de top staan qua aantrekkelijkheid. Je kan je dan als een volslagen narcist gedragen en nog gaan ze voor je plat.

Net dat is een beetje het probleem voor Julian Kaye. Want als moordverdachte blijkt hij plots op niet zo veel steun te kunnen rekenen om hem uit de penarie te helpen. Het einde vind ik wel apart, dat door zijn toedoen Leon James, weliswaar diegene die Julian er tracht in te luizen, van enkele verdiepingen hoog te pletter stort, maar dat Michelle Stratton hem dan alsnog het broodnodige alibi wil verzorgen (omdat zijn echte alibi voor haar man kiest), zodat hij vrij zal worden gesproken. Ongeacht wat haar te wachten staat, als echtgenote van een vooraanstaand politicus. Eind goed al goed, al zal Leon daar toch eens voor omkeren in z'n (weliswaar wat zelf gedolven) graf.

Het uiteindelijke plot is op zich niet eens zo slecht, maar het gehele verhaal heeft net als Gere bij vele momenten toch amper wat om het lijf. Hij scoort voor mij dan ook net een voldoende.
.
Tack och hej då!

Bij herziening een halve ster meer gegeven: 2,5 -> 3.
Vooral om de luchtige manier van vertellen.

Wat een gek boeltje ook om in verzeild te raken. Op een bepaald moment had hij zowel de FBI, DEA, ATF als de staatspolitie achter zich aan, al was dat nu wel wat over-gedramatiseerd voor het verhaal. De ASF (Aviation Sans Frontières, Piloten Zonder Grenzen) ontbrak nog, zeker gezien tijdens het filmen een vliegtuigcrash het leven kostte aan een stuntpiloot en diens co-piloot. Maar je voelde alleszins aan alles dat Seal zelf het er ook niet levend vanaf zou brengen.

De echte Barry Seal gold trouwens als "El Gordo", De Dikke. Ook de naam van een mega-kerstloterij in Spanje trouwens. Niet bepaald waaraan je denkt als je Tom Cruise ziet. Maar goed ja, John Candy was nu eenmaal niet meer beschikbaar. En op zich vind ik Cruise wel goed in zijn rol zitten. "The gringo that always delivers", het zou ook op Cruise van toepassing kunnen zijn.

Hyperactieve animatiefilm, de grapjes worden in sneltempo op de kijker afgevuurd, en sommige zijn echt wel geinig. De kinderen vonden 'm super, zelf vond ik hem eigenlijk ook lang niet slecht. Rating tussen de twee (kids en ik) in.

Los van de Oscars, die schijnvertoning houdt me al tig jaar niet meer bezig, was dit een wat aparte filmbeleving. Ergens goed, ergens ook niet al te best. En roep aub niet zo, ik heb hoofdpijn. Romantiek zou ik er maar af laten (seks wel, maar is wat anders), maar komisch en tragisch was het wel. Een lach en een traan. Uiteindelijk vind ik het een zeer mistroostige film, met tal van figuren die totaal niet gelukkig in het leven staan, ondanks tal van schijnvertoon, en daarin vind ik de film dus best sterk, en twijfel ik zelfs of ie toch niet meer verdient dan de score die ik hem toebedeel. Het is een film ook vol vluchten in en voor... Maar het hoog ADHD-gehalte en het tieren, bulderen, roepen, gillen, brullen, joelen, krijsen, razen, blèren, schreeuwen en alle kabaal maakte het toch wel wat een vervelend aanvoelende lange zit ook.

Heel sterke uiteenzetting ook van JJ_D. Je kunt de mensen in deze film ergens ook als personificaties zien voor een getouwtrek tussen landen. Al kan je er misschien ook te veel in gaan zoeken?

Iedereen weet het... om de dochter te beminnen moet je bij de... Nee, schrap dat. Een vent kan wel heel ver gaan om het hart van een vrouw te winnen. En meestal blijft ie dan alsnog in de friendzone. Maar uiteraard zijn we in filmland en daarin gelden andere wetten. Zoals kinderen schattig noemen die bijna je hele hebben en houden hebben gekost. Maar zoals het een goede halve Jezus betaamt, keert Ice Cube gewoon z'n andere wang toe, koel als ie is. Ach ja, flinterdun maar wel met wat lollige momenten zonder dat het al te dom, vunzig of wat dan ook werd, en dus kan ik het wel nog hebben. Je zou er zo 50 Cent voor geven, of een volle dollar zowaar als ie maar z'n kop houdt.

Yeah, baby. In een ver verleden kon ik dit allemaal toch iets beter smaken, merk ik. Nu vind ik vooral dat enkele geslaagde grappen afgewisseld worden met de grootste onzin en vrij wansmakelijke troep. Zeker Fat Bastard, daar heb ik nooit wat mee gehad. Ondanks dat ik jarenlang sumo-worstelen op de voet volgde.

De eerste paar minuten van Goldmember starten veelbelovend, met de vele cameo's. Er vallen sowieso wel enkele leuke momenten aan te halen, zoals in de studententijd, wat stukjes met papa Powers, Godzilla, het woordgrapje rond de 'mole' (helaas wordt het te ver doorgedreven). de misverstanden door de niet volledig getoonde vertalingen, de vijver met plassend standbeeld, het gevecht met Mini-Me en het schaduwspel achter het gordijn. Het vele disco-feesten, muzikale intermezzo's, de onderbroekenlol en vooral saaiere rode draad doen het wat de das om voor me.

Tot slot... Dan komt er eens een Belg in de picture, dan is het Dr.Evil zowaar. Mwahahahahaha.

Indien de humor de hele film door van het niveau was van het legendarische stuk in de tent, dan zou deze makkelijk een volle ster meer scoren, maar te vaak wordt best leuke humor afgewisseld met een zeer flauwe hap. Al denk ik wel dat 2 decennia geleden ik dit soort films nog net iets beter wist te smaken. Hij is nog altijd redelijk voor de paar betere stukjes, maar het aantal echt grappige minuten speelfilm valt toch magertjes uit. En daar moeten dit soort films het toch vooral van hebben, want voor het verhaal kijk je zoiets niet.