Opinions

Janne Desmet is zo heimelijk één van m'n favoriete actrices van eigen bodem gaan worden, dus leuk om eens een film te zien met haar in de hoofdrol. En het is weer zo een typisch goed gemaakt kleinschalig Vlaams/Belgisch portret. Wat kan het leven toch zwaar worden gemaakt. En daar hebben mensen vaak niet eens kanker voor nodig. En ook al vallen plooien mogelijks nooit helemaal glad te strijken, in donkere tijden kan ik geloven dat dit het eerste is wat door je heen gaat, al was het maar om niet met vete en wrok afscheid te nemen.

Het resultaat: voor de 2e maal binnen 12u tijd tot tranen toe bewogen om Vlaamse topprestatie (nadat Wout Van Aert eerder de kassei mocht meenemen uit Roubaix). Zeker als je het persoonlijk leven van Mathias Sercu wat kent, want dat ging ook al met vallen, weer recht klauteren en doorgaan. Goeie keuze ook voor de titel van de film en Sam Drakim als artiestennaam.

Gisteren beide Jack Reacher films gekeken. Aan de tweede ga ik weinig woorden vuil maken, maar deze eerste kon er zeker mee door. Al zou je aan de hand van de beklijvende opening hopen dat er een ware topfilm zou volgen, en dat is nu ook niet het geval. Ik zet 'm wat naast Shooter. Al scoort die vooral hier op MovieMeter wel nog wat hoger.

Vond hem wel nog interessant beginnen maar gaandeweg werd het toch meer en meer een zoveelste gelijkaardige oorlogsfilm voor me. Het blijft een genre dat goed scoort, zie hier ook de ene 3,5, 4 of meer, maar het blijft ook een genre waar ik op enkele uitzonderingen na niet zo veel mee heb.

Gyllenhaal altijd wel goed. Sam Mendes ook zeer bekwaam. Dus hier en daar verdient de film wel z'n strepen. Maar ik hou het bij 2,5 sterren.

Elke oorlog is anders.

Elke oorlog is hetzelfde.

Ik had het niet beter kunnen omvatten.

Na herziening verhoogd van 3 naar 4,5. Geen idee waar ik vorige keer met m'n hoofd precies zat, maar dit keer was het echt smullen, zowel voor de haai als mezelf.

Ik vermoed dat het vorige keer vooral was dat de film Jaws in m'n (jeugd)herinneringen heel anders was, en daarbij dus enige ontgoocheling had van "oei, was het dit maar?". Maar eerlijk is eerlijk, dit is en blijft wel een topper in de haaienfilms. Vooral het slotakkoord is enorm beklijvend. Maar voorafgaand ook zeer goeie opbouw.

Gezien ik recent de eerste Jaws na herziening van 3 naar 4,5 verhoogde, moet ik mezelf hierboven toch wat tegenspreken. Al verhoog ik Jaws 2 na herziening toch ook naar een 4 want ook deze is echt een knappe haaienfilm, met enorm intrigerende muziek (dan ook van de MCA - Music Corporation of America - Company ) erbij en enorm leuke scènes. Wel krijg je hier wat meer doodse stukken (tussen de stukken met doden ) en zijn er met al de tieners wat te veel personages om meer mee te kunnen leven, vanwege gebrekkige personage-ontwikkeling.

Jaws 2 lijkt zich daarmee ook wel wat te hebben gericht op een jonger publiek of zo, ik denk dan bvb. aan de bezoekers van de drive-in bioscopen destijds (al lagen de hoogdagen daarvan wel in jaren '50 en '60). Want voor zo'n plek leende dit soort film zich optimaal! Zo lees ik ook: "De autobioscoop werd in de jaren 70 en 80 steeds meer een vaste stek voor specifieke filmgenres, zoals B-films, horror en actie, en kreeg een sterk nostalgisch en jeugdcultuur-karakter."

Hét verschil tussen beide films: in Jaws heb je een aantal mannen als hoofdpersonages die zich storten op het probleem van een monsterlijke haai die terreur zaait. In Jaws 2 is de haai het hoofdpersonage bij uitstek en de tienerbende voer voor de haai(en). Een heel andere insteek en heeft daarmee zeker z'n eigen plaats naast de eerste, want wel nog steeds zeer vakkundig werk.

Deze is dus dé Jaws-film bij uitstek als ik op m'n jeugdherinneringen over de franchise terug ga, en waarvan ik dus dacht dat het de originele Jaws-film was, zowaar. Of althans, ik herinnerde me Jaws vooral op dit soort pretparklocaties, en niet zozeer in de wateren rond Amity Island. Met andere woorden, voor mij is Jaws gelinkt aan pulp zoals hier, en niet aan hoe het ooit begon. Wat kan ik zeggen? Ten eerste ben ik opgegroeid in de '80s, ten tweede waren ze bij ons thuis nu niet bepaald filmliefhebbers en kreeg ik goeie klassiekers dus niet meteen met de paplepel ingegoten.

Voorbije dagen herbekeek ik de twee voorgaande nog eens. Hierbij verhoogde ik m'n waardering voor de originele prent van 3 naar 4,5 en voor de tweede ging ik van 3 naar 4. Ik lees vaak hoe slecht die wel was, maar daar ben ik het dus helemaal niet mee eens. Het verandert de hoofdspelers vooral van eilandbewoners tegen een gruwelijke haai naar een haai die terreur zaait zoals we meer kennen uit Godzilla en andere monsterfilms. Het is verfrissend om in Jaws 3 eens een andere setting te krijgen, een beetje een Jurassic Park (1993) avant-la-lettre, al was dat meer een voortvloeisel uit Westworld (1973). Wel zijn de special effects om te huilen in deze derde Jaws-film, mede door de 3D-gimmick.

Het verhaal is ook maar dunnetjes, al behoeft zo'n pulpfilm ook niet veel verhaal. Vergelijk het met een slasher als Halloween... Je kijkt daar ook niet naar met het idee om van elk personage een diepe karakterstudie te krijgen alvorens ze de keel worden overgesneden of aan enige andere vorm van dissectie onderworpen. De aanval op onderwatertunnel is dan weer een iconisch moment uit de Jaws-reeks. De film is een pak minder dan z'n voorgangers, maar z'n waardeloos lage ratings zowel hier als op IMDb en rotten tomatoes volg ik nu ook weer niet. Al deden de wel heel povere special effects dus wel enorme afbreuk aan het geheel. Deep Blue Sea (1999) zou eind jaren '90 als een wat gelijkaardige film aanvoelen, maar dan toch een trapje hoger.

Had een mooie review bij mekaar geschreven, maar domweg vergeten plaatsen. Grotere horror dan de film zelf. Ach ja. Ik heb ook in deze Jaws dus maar m'n tanden gezet, de prent waarin onze grote haai z'n vete met de familie Brody uitvecht (ziedaar de titel) en hen tot op de Bahama's volgt.

Martin Brody is niet meer, die stierf aan een hartaanval. Mogelijks van het zien hoe Jaws 3 uitdraaide, of na het lezen van het script voor deze wraakfilm? Zoon Sean zit niet langer in 3D te Sea World rond te lopen, maar is nu de held van dienst op het eiland Amity, zij het voor heel even, want hap krunsj smak tjomp smek en weg was Sean. Om de zinnen wat te verzetten nodigt zoon Michael weduwe Ellen uit om de kerstdagen door te brengen op de Bahama's, waar hij werkzaam is als wetenschapper die het waterleven bestudeert. Begrijpelijkerwijze kan moeder Ellen geen water meer zien, inmiddels flink door nachtmerries geplaagd.

Ook heeft Ellen haar telepathische gaven flink aangescherpt, want ze weet gewoon dat de haai op weg is naar daar! (wellicht het script goed doorgenomen) Gelukkig wordt ze bijgestaan door de al dan niet gehaaide (hij gooide snake eyes in het casino, wat doet die scène eigenlijk in de film?) vliegtuigchauffeur die haar wel van haar nachtmerries afhelpen wil. En zo krijgen we nog een uur haaienplezier in een tropische omgeving.

Iets minder pulp dan film 3, wel weer betere beelden, maar wat onwaarschijnlijker qua verhaal. Het valt me moeilijk de ene boven de andere te plaatsen, ik geef ze dan ook beide maar dezelfde score van 2,5. Wat dus een pak boven het gemiddelde uitvalt. Ik zie dan ook liever of zeker zo graag dit soort films dan een zoveelste harde actiethriller/misdaadthriller, of de films met dubbelspionnen, oorlogsgedoe, en laat zulke doorgaans vlotjes 3 en zeker in het geval van maffia- en oorlogsfilms geregeld 3,5 op 5 halen. Terwijl Jaws 3 en 4 niet boven de 1,75 uitkomen. Je zou als haai zijnde dan voor minder een tandje willen bijsteken in mensen het hoekje om helpen.

Success consists of simply getting up one more time than you fall. (kleedkamerspreuk)

Renée Zellweger is yummie, het zoontje is schattig, Tom Cruise mag ik wel. Maar voor deze film heb ik nooit al te warm gelopen. Of tenminste, zowat tweederde van deze film.

Moneyball zag ik nog maar net, en daar was ik niet wild van, daar waar velen die film zeer weten te appreciëren. Ik ben nochtans sportfanaat tot en met, maar heb wel een lichte afkeer van hoe Amerikanen zelfs de kleinste details in statistieken omzetten. En vooral sport als show verpakken en zeer zakelijk, commercieel en mathematisch benaderen. "De laatste ronde gaat in, u aangeboden door Credit One Bank", om maar een voorbeeld te noemen. Of zoals bij het afgelopen WK voetbal de drankpauzes halfweg elke speelhelft, om in voetbal ofte soccer toch ook maar 4 quarters te kunnen introuduceren met het oog op extra reclameblokken. Face it, de meeste van de typisch Amerikaanse sporten zijn reclame onderbroken door enkele sportbeelden. Beursfilms zijn om die reden (hard zakelijke drijfveer) ook niet zo aan me besteed, nog minder eigenlijk. Jerry Maguire is de belichaming van sport als product, en dus haak ik daar ook wel wat door af. Al doet de figuur Jerry Maguire wel z'n best daar op z'n minst anders in te zijn, en dat apprecieer ik er wel aan.

Verder vind ik zowel deze Jerry Maguire zowel als Moneyball een half uur te lang duren. Wel vind ik JM uiteindelijk net iets aangenamer omwille van toch net iets meer de menselijkheid en het relationele in het verhaal. En het einde waar ik toch wel zeer bij smelt. Maar m'n eindwaardering ligt wel nog steeds wat lager dan het gemiddelde cijfer, zij het wel minder ver erbij vandaan dan bij Moneyball (al lag dat zeker niet aan Pitt & Hill).

"The teeth look like a half-completed Lego project."

Had eigenlijk eerst Joe Dirt eens moeten opsnorren en zien, maar goed. Deze verzameling redneck- en filmparodie-sketches gebonden door een Forrest Gump sausje kon me alleszins nog wel bekoren. Het ene was uiteraard al wat meer geslaagd dan het andere. Back to the Future-gewijs belanden we eerst in 1965, na een dozijn jaar Cast Away blijkt Miami 1977 zich (aan de andere kant van het stukje land) aan te dienen. Maar uiteindelijk doet het verhaal er allemaal weinig toe, gewoon lachen met de onzinnigheid en de lullige stukken even uitzitten. De oneliners rollen alleszins van de lopende band.

Als familiefilm vooral gericht op kinderen zeker niet slecht. Een geweldig avontuur zoals een dol pretpark-dagje, zij het dat sommige stukken echt niet hadden gehoeven (zoals de dino) en de CGI te wensen overlaat. Blij ook met de wat kortere speelduur, een half uur langer hoefde zeker niet. Ik geef hem uiteindelijk net als z'n opvolger 3*, zij het dus met (mee)kijkende kinderen in het achterhoofd. Voor louter volwassenen wel een halve tot volle ster minder.

Eens eentje rond de eerste wereldoorlog, die zie je toch iets minder. Al zou 2 jaar na deze film 1917 in de zalen komen, de sterkste die ik al zag rond WO I. Sowieso zagen we vorig decennium naar aanleiding van de 100-jarige herdenking vanzelfsprekend wel iets meer films rond de Grote Oorlog verschijnen.

Deze Journey's End is redelijk, maar is effectief gebaseerd op een toneelstuk uit 1928, en is daarmee al de vijfde verfilming ervan, na eerder Journey's End (1930), Die Andere Seite (1931), Aces High (1976) (met extra bronmateriaal uit het boek Sagittarius Rising uit 1936 van de bijna 100 jaar oud geworden gevechtspiloot Cecil Arthur Lewis vanwege verplaatst van de loopgraven naar een vliegveld) & blijkbaar ook nog een BBC-TV-film Journey's End (1988). Het verhaal is niet al te groots, een jonge kerel vol goeie moed kijkt er naar uit te mogen opdraven onder een gekende, naar wie hij enorm opkijkt. En die blijkt na enkele jaren oorlog nog slechts een schim van wie hij ooit was en alcohol te gebruiken om de pijnen te verzachten en weg te drinken.

We maken als kijker kennis met de barre omstandigheden, het niet zo voedzame voedsel en de uitzichtloosheid in de loopgravenoorlog, (bang) wachtend op een nieuw offensief. Er zit een kleine missie in de film die de spankracht er even in brengt, met de jonge hoofdfiguur uiteraard als spil. En weinig later barst de hel los. Het is niet zozeer een heldenepos (al waren al deze soldaten uiteraard helden), maar een getrouwe weergave van de harde brutaliteiten bij intrieste omstandigheden die plaatsvonden. Op zich dus vrij goed gemaakt, maar anderzijds viel er wel weinig te vertellen, 'k vond hem nu ook niet meteen snijdend spannend overkomen of zo. Terwijl dit mogelijks wel de bedoeling was?

Toch echt wel veel te zwakke CGI. Je leeft ook met geen enkele kandidaat echt mee, en weet ook zo dat de psycho bitch vs de onschuldige(?) papa (rara, wie wint?) de finale zullen halen. En andere clichés uit de typische battle royale achtige films dat de ethiek van de show in vraag wordt gesteld (met zelfs zoals in The Running Man een groep rebellen), maar de kijkcijfers aantonen wat de kijker zien wil. Wel nog 1,5* omwille van op zich wel een leuk uitgangspunt. Digitale dino's en andere prehistorische dieren trotseren in verschillende soorten game levels waaronder een doolhof, dat had op zich wel iets. Maar het grootste minpunt doorheen de hele film is hoe zielloos alles overkomt, de mini-plotwendingen ten spijt.

Destijds heb ik eerst het boek gelezen en dan pas de film en was ik wat ontgoocheld dat de film lang niet zo veel over de chaostheorie bevatte. Net als dat in The Name of the Rose (geweldig boek, helaas iets minder goed uitgewerkte film, maar nog steeds zeer goed) heel wat minder over de Inquisitie en pauselijke geschiedenis aan bod kwam. Later begreep ik dat zo'n droge theoretische materie te ver zou leiden voor een (blockbuster) film. Met de jaren ben ik de eerste Jurassic Park dan ook meer gaan waarderen. Bij een herziening vandaag verhoogde ik nog verder naar de volle 5 sterren. Veel beter dan dit kan je ze niet maken, en het is en blijft een enorme trends(p)etter.

Het verhaal, de personages, de goede acteerprestaties, hoe alles gefilmd werd, alles klopt gewoon. Het leukste stuk vond ik nu de inleiding, met onder meer het filmpje over DNA, de tour en hoe de nerdy Dennis Nedry bij de opkomende storm z'n plannetje uitwerkt. Vorig jaar speelde ik samen met een goeie vriend het bordspel Jurassic World: The Legacy of Isla Nublar (2022) en met die ervaring in het achterhoofd was deze film nog eens herbekijken een nog fijnere beleving dan weleer.

Ja, echt wel een verdiende 4,5 à 5 sterren en dus maar gewoon het volle pond.

"Some of the worst things imagineable are being done with the best intentions."

Een pak korter dan de twee voorgaande films, en dat komt hem ten goede. Het verhaal van waarom en hoe er dit keer naar het eiland wordt afgezakt, is interessant gevonden. En we krijgen met voornamelijk de Spinosaurus, Ankylosaurus, Parasaurolophus en Pteranodon (dacht altijd dat het Pterodactylussen waren, maar die had je blijkbaar meer in onze contreien, vele miljoenen jaren eerder en ze waren een pak kleiner, zowat 1/7 van de Pteranodon) weer nieuwe dinosoorten. Verder heeft deze derde Jurassic Park ook wat Indiana Jones vibes (onder meer crashend vliegtuig, krijsende Amanda Kirby bij het geraamte van haar partner Ben aan parachute dat voor haar valt en uiteraard ook de hoed van Dr. Grant). Regisseur Joe Johnston had dan ook net als Steven Spielberg al ervaring met Indiana Jones materiaal, en dus werden er duidelijk doelbewust enkele verwijzingen in gestopt.

Meest iconische stukken zijn de paar scènes met de ringtone van de satelliettelefoon, in de kooi & het water en de Pteranodon die ostentatief z'n kop naar hen draait. Sowieso leuk dat er dit keer ook lucht en water als elementen bij komen zien. Mooi vond ik ook de omgang tussen Dr. Alan Grant en Billy Brennan, streng maar rechtvaardig, (terecht) slaand en zalvend. Wel wat dom dat Laura Dern maar zo een klein rolletje had. En ook al ziet het er best goed uit hoe ze tussen zo'n kudde gigantische beesten lopen, het is wel wat vreemd dat geen van hen erbij vertrappeld wordt.

Meer nog dan bij de vorige film verbaast het me hoezeer m'n eigen waardering voor deze film afwijkt van de algemene score. Deze is iets meer avontuurlijke jungle-actie waarbij de hoofdfiguur wat tegen wil en dank zoals een Indiana Jones betrokken raakt, en wat minder de typische Spielberg-grandeur aan verwondering. Ik vond het destijds en nog steeds een welgekomen frisse wind in de zeilen. Ik had deze film ooit het hoogst uit de reeks staan. Dat is vandaag aangepast, maar de 4,5 blijft wel staan. En dus nog steeds één van de betere uit de franchise voor me.

Alsof God spelen door dino's weer tot leven te wekken in een Jurassic dierenPark nog niet genoeg was, gaat Jurassic World nog een stapje verder door onder leiding van Dr. Henry Wu genetische hybriden te creëren met zelf samengestelde geheime eigenschappen (waaronder camouflage). De toerist vraagt en krijgt. Deze reboot volgt dus zeer getrouw het patroon van de iconische grondlegger uit 1993, inclusief twee kinderen die mee rondtrekken, broers dit keer (zalig, dat stuk in Jommeke-achtige Gyrobol). Het grote verschil zit 'm erin dat in plaats van dat het park nu onderzocht wordt met het oog op nakende opening het nu al enige tijd een populair toeristisch oord is. En zo'n druk bezocht park brengt wel z'n meerwaarde, en doet wat denken aan Jaws 3 (maar dan pakken beter uiteraard).

Deze film introduceert vooral dappere etholoog & trainer Owen Grady, carrièrevrouw en operationeel directeur Claire Dearing en slimme Velociraptor Blue, naast dus de hybride Indominus Rex en ook de Mosasaurus eist een hoofdrol op, als wat groot uitgevallen SeaWorld orka-attractie (nog meer Jaws 3). Je draagt in zo'n films beter ook geen overall en/of veiligheidshelm wil je een wat degelijke overlevingskans maken. En eigenaar/CEO betekent ook weinig garantie.

Grappig nog dat er zo veel te doen was over de hakken die Claire doorheen de film droeg. Initieel was trouwens in het script voorzien dat ze deze zou inruilen voor comfortabelere sneakers, maar actrice Bryce Dallas Howard verdedigde zelf de keuze om de hakken te blijven dragen, opdat het zou overkomen als een stug onverzettelijk personage met verrassende sterke survival-skills, ook al kostte het haar naar verluidt maandenlange training om daarop door jungle en modder te navigeren. Tegen de film erna is haar personage zeer veranderd en zijn de hakken weldegelijk ingeruild voor een meer praktisch schoeisel (zij het nog niet bij aanvang).

Ik had 'm vóór vandaag op 4* staan, maar wordt verhoogd naar 4,5*.

Deze film buigt zich over het vraagstuk of de tot leven gewekte dinosaurussen op een zelfde manier dienen te worden behandeld dan andere diersoorten? Zeker gezien een nieuwe nakende vulkaanuitbarsting (die was puik gedaan) hun bestaan voor een tweede maal dreigt uit te vegen. Claire en haar inmiddels opgerichte Dinosaur Protection Group (omdat Greenpeace en het ALF nu eenmaal al bestaan) keren geholpen door Owen en op vraag van Benjamin Lockwood (oude zakenpartner van John Hammond) naar Isla Nublar en trachten te redden wat er te redden valt.

Maar alsof zo'n reddingsmissie op touw zetten al niet moeilijk genoeg is, blijken enkele onverlaten grof geld te willen verdienen met illegaal verhandelen en verkopen van dinosaurussen aan rijke verzamelaars. En dus dienen de dieren op meerdere manieren te worden gered. Daar waar de protagonist onder de dino's in vorige film nog de Indominus Rex was, is het nu de Indoraptor. En zo'n hybride dino's is niet het enige wat gekloond blijkt. De film sluit ook af met waar deze reboot-reeks voor staat, dinosaurussen en mensen onder mekaar levend.

Persoonlijk vind ik deze én wat minder boeiend én enorm onrealistisch worden. 'k Vind het dan ook de minste van de zes Jurassic-films die ik al keek. Rebirth zag ik nog niet. Wel heb ik deze al het minst nadrukkelijk kunnen doornemen (2x op een drafje), en dringt er voor deze zich wel nog eens een grondige herkijkbeurt op. Maar voor nu is dit totnogtoe dan de enige die ik geen 4 of hoger toebedeel.

Doet meteen denken aan 12 Angry Men, maar met nog een andere insteek. Hou wel van zo'n films, en dat was met deze niet anders. 4,5*. En het rechtssysteem, ook al wordt er nog op geklonken in de film, het is toch wat geworden. Hier en daar mangelt er toch nog wel wat aan, want deze film ook wat tracht aan te tonen.

"We tend to act like the Doomsday Clock has a snooze button."

Sinds begin dit jaar staat onze Doomsday Clock ingesteld op 85 seconden voor middernacht, al behoorlijk wat dichter dan de 17 minuten voor middernacht in 1991, na afloop(?) van de Koude Oorlog. De vraag is dus maar hoe veel DC- en Marvel-films we nog gaan gezien krijgen? Misschien daarom dat ze tegenwoordig als zoetje broodjes van de band rollen?

- "What are your superpowers again?"
- "I'm rich."

Het samenbrengen van wat DC-helden heeft uiteraard wel iets. Het nadeel eraan is dat ze de aandacht alle nogal te verdelen hebben. Het leidt tot een wat lange introductie, ook met hier en daar nodige extra uitleg voor zij die niet zo bekend zijn met deze personages, al zou dit volgens een vriend minder als dusdanig voelbaar zijn in de Director's Cut (betreft zo denk ik dan Zack Snyder's Justice League (2021)). Het verhaal speelt zich ook wat af in verschillende leefwerelden van deze helden. Uiteindelijk gaf me dit al snel het gevoel te zitten kijken naar een soort van lang uitgerokken promofilmpje voor DC.

Maar goed, onder het mom van "het geheel is meer dan de som der delen" heb ik me trachten te scharen achter de verenigde troepen tegen Steppenwolf en zijn minions, zelfs al is het dan met The Flash als Batman-fanboy (enige hiërarchie dient behouden te blijven in de slag- en pikorde) die al blij is er eentje per keer te kunnen redden. Wonder Woman als Amazon Prime staat dan toch al een trapje hoger dan wonderboy The Flash. Alles bij mekaar vond ik het wel justice doen aan de DC-helden, al miste ik wel Supergirl en meer body. En Pet Sematary gewijs mocht een stukje necromantie ook niet ontbreken, die zich eerst net als Jerommeke uit de Sus&Wis strips opwierp als stevige uitdager van het verdere heldenteam. Alsof ze met Steppenwolf alleen nog niet voldoende de handen vol hadden.

Iets zegt me dat de 2021-versie me meer gaat bevallen, zeker ook met wat ik daar nu rond las. Al is 4u onafgebroken superheld-geweld misschien ook wel een uitdaging om de doorworstelen. Voor deze strand ik bij 3*. Het was wel een vermakelijke zit, maar 't voelde allemaal wel wat afgeraffeld en veel knip- en plakwerk om tot deze collage te komen.