Opinions

Janne Desmet is zo heimelijk één van m'n favoriete actrices van eigen bodem gaan worden, dus leuk om eens een film te zien met haar in de hoofdrol. En het is weer zo een typisch goed gemaakt kleinschalig Vlaams/Belgisch portret. Wat kan het leven toch zwaar worden gemaakt. En daar hebben mensen vaak niet eens kanker voor nodig. En ook al vallen plooien mogelijks nooit helemaal glad te strijken, in donkere tijden kan ik geloven dat dit het eerste is wat door je heen gaat, al was het maar om niet met vete en wrok afscheid te nemen.

Het resultaat: voor de 2e maal binnen 12u tijd tot tranen toe bewogen om Vlaamse topprestatie (nadat Wout Van Aert eerder de kassei mocht meenemen uit Roubaix). Zeker als je het persoonlijk leven van Mathias Sercu wat kent, want dat ging ook al met vallen, weer recht klauteren en doorgaan. Goeie keuze ook voor de titel van de film en Sam Drakim als artiestennaam.

Gisteren beide Jack Reacher films gekeken. Aan de tweede ga ik weinig woorden vuil maken, maar deze eerste kon er zeker mee door. Al zou je aan de hand van de beklijvende opening hopen dat er een ware topfilm zou volgen, en dat is nu ook niet het geval. Ik zet 'm wat naast Shooter. Al scoort die vooral hier op MovieMeter wel nog wat hoger.

Vond hem wel nog interessant beginnen maar gaandeweg werd het toch meer en meer een zoveelste gelijkaardige oorlogsfilm voor me. Het blijft een genre dat goed scoort, zie hier ook de ene 3,5, 4 of meer, maar het blijft ook een genre waar ik op enkele uitzonderingen na niet zo veel mee heb.

Gyllenhaal altijd wel goed. Sam Mendes ook zeer bekwaam. Dus hier en daar verdient de film wel z'n strepen. Maar ik hou het bij 2,5 sterren.

Elke oorlog is anders.

Elke oorlog is hetzelfde.

Ik had het niet beter kunnen omvatten.

Na herziening verhoogd van 3 naar 4,5. Geen idee waar ik vorige keer met m'n hoofd precies zat, maar dit keer was het echt smullen, zowel voor de haai als mezelf.

Ik vermoed dat het vorige keer vooral was dat de film Jaws in m'n (jeugd)herinneringen heel anders was, en daarbij dus enige ontgoocheling had van "oei, was het dit maar?". Maar eerlijk is eerlijk, dit is en blijft wel een topper in de haaienfilms. Vooral het slotakkoord is enorm beklijvend. Maar voorafgaand ook zeer goeie opbouw.

Gezien ik recent de eerste Jaws na herziening van 3 naar 4,5 verhoogde, moet ik mezelf hierboven toch wat tegenspreken. Al verhoog ik Jaws 2 na herziening toch ook naar een 4 want ook deze is echt een knappe haaienfilm, met enorm intrigerende muziek (dan ook van de MCA - Music Corporation of America - Company ) erbij en enorm leuke scènes. Wel krijg je hier wat meer doodse stukken (tussen de stukken met doden ) en zijn er met al de tieners wat te veel personages om meer mee te kunnen leven, vanwege gebrekkige personage-ontwikkeling.

Jaws 2 lijkt zich daarmee ook wel wat te hebben gericht op een jonger publiek of zo, ik denk dan bvb. aan de bezoekers van de drive-in bioscopen destijds (al lagen de hoogdagen daarvan wel in jaren '50 en '60). Want voor zo'n plek leende dit soort film zich optimaal! Zo lees ik ook: "De autobioscoop werd in de jaren 70 en 80 steeds meer een vaste stek voor specifieke filmgenres, zoals B-films, horror en actie, en kreeg een sterk nostalgisch en jeugdcultuur-karakter."

Hét verschil tussen beide films: in Jaws heb je een aantal mannen als hoofdpersonages die zich storten op het probleem van een monsterlijke haai die terreur zaait. In Jaws 2 is de haai het hoofdpersonage bij uitstek en de tienerbende voer voor de haai(en). Een heel andere insteek en heeft daarmee zeker z'n eigen plaats naast de eerste, want wel nog steeds zeer vakkundig werk.

Deze is dus dé Jaws-film bij uitstek als ik op m'n jeugdherinneringen over de franchise terug ga, en waarvan ik dus dacht dat het de originele Jaws-film was, zowaar. Of althans, ik herinnerde me Jaws vooral op dit soort pretparklocaties, en niet zozeer in de wateren rond Amity Island. Met andere woorden, voor mij is Jaws gelinkt aan pulp zoals hier, en niet aan hoe het ooit begon. Wat kan ik zeggen? Ten eerste ben ik opgegroeid in de '80s, ten tweede waren ze bij ons thuis nu niet bepaald filmliefhebbers en kreeg ik goeie klassiekers dus niet meteen met de paplepel ingegoten.

Voorbije dagen herbekeek ik de twee voorgaande nog eens. Hierbij verhoogde ik m'n waardering voor de originele prent van 3 naar 4,5 en voor de tweede ging ik van 3 naar 4. Ik lees vaak hoe slecht die wel was, maar daar ben ik het dus helemaal niet mee eens. Het verandert de hoofdspelers vooral van eilandbewoners tegen een gruwelijke haai naar een haai die terreur zaait zoals we meer kennen uit Godzilla en andere monsterfilms. Het is verfrissend om in Jaws 3 eens een andere setting te krijgen, een beetje een Jurassic Park (1993) avant-la-lettre, al was dat meer een voortvloeisel uit Westworld (1973). Wel zijn de special effects om te huilen in deze derde Jaws-film, mede door de 3D-gimmick.

Het verhaal is ook maar dunnetjes, al behoeft zo'n pulpfilm ook niet veel verhaal. Vergelijk het met een slasher als Halloween... Je kijkt daar ook niet naar met het idee om van elk personage een diepe karakterstudie te krijgen alvorens ze de keel worden overgesneden of aan enige andere vorm van dissectie onderworpen. De aanval op onderwatertunnel is dan weer een iconisch moment uit de Jaws-reeks. De film is een pak minder dan z'n voorgangers, maar z'n waardeloos lage ratings zowel hier als op IMDb en rotten tomatoes volg ik nu ook weer niet. Al deden de wel heel povere special effects dus wel enorme afbreuk aan het geheel. Deep Blue Sea (1999) zou eind jaren '90 als een wat gelijkaardige film aanvoelen, maar dan toch een trapje hoger.

Had een mooie review bij mekaar geschreven, maar domweg vergeten plaatsen. Grotere horror dan de film zelf. Ach ja. Ik heb ook in deze Jaws dus maar m'n tanden gezet, de prent waarin onze grote haai z'n vete met de familie Brody uitvecht (ziedaar de titel) en hen tot op de Bahama's volgt.

Martin Brody is niet meer, die stierf aan een hartaanval. Mogelijks van het zien hoe Jaws 3 uitdraaide, of na het lezen van het script voor deze wraakfilm? Zoon Sean zit niet langer in 3D te Sea World rond te lopen, maar is nu de held van dienst op het eiland Amity, zij het voor heel even, want hap krunsj smak tjomp smek en weg was Sean. Om de zinnen wat te verzetten nodigt zoon Michael weduwe Ellen uit om de kerstdagen door te brengen op de Bahama's, waar hij werkzaam is als wetenschapper die het waterleven bestudeert. Begrijpelijkerwijze kan moeder Ellen geen water meer zien, inmiddels flink door nachtmerries geplaagd.

Ook heeft Ellen haar telepathische gaven flink aangescherpt, want ze weet gewoon dat de haai op weg is naar daar! (wellicht het script goed doorgenomen) Gelukkig wordt ze bijgestaan door de al dan niet gehaaide (hij gooide snake eyes in het casino, wat doet die scène eigenlijk in de film?) vliegtuigchauffeur die haar wel van haar nachtmerries afhelpen wil. En zo krijgen we nog een uur haaienplezier in een tropische omgeving.

Iets minder pulp dan film 3, wel weer betere beelden, maar wat onwaarschijnlijker qua verhaal. Het valt me moeilijk de ene boven de andere te plaatsen, ik geef ze dan ook beide maar dezelfde score van 2,5. Wat dus een pak boven het gemiddelde uitvalt. Ik zie dan ook liever of zeker zo graag dit soort films dan een zoveelste harde actiethriller/misdaadthriller, of de films met dubbelspionnen, oorlogsgedoe, en laat zulke doorgaans vlotjes 3 en zeker in het geval van maffia- en oorlogsfilms geregeld 3,5 op 5 halen. Terwijl Jaws 3 en 4 niet boven de 1,75 uitkomen. Je zou als haai zijnde dan voor minder een tandje willen bijsteken in mensen het hoekje om helpen.

Als familiefilm vooral gericht op kinderen zeker niet slecht. Een geweldig avontuur zoals een dol pretpark-dagje, zij het dat sommige stukken echt niet hadden gehoeven (zoals de dino) en de CGI te wensen overlaat. Blij ook met de wat kortere speelduur, een half uur langer hoefde zeker niet. Ik geef hem uiteindelijk net als z'n opvolger 3*, zij het dus met (mee)kijkende kinderen in het achterhoofd. Voor louter volwassenen wel een halve tot volle ster minder.

Doet meteen denken aan 12 Angry Men, maar met nog een andere insteek. Hou wel van zo'n films, en dat was met deze niet anders. 4,5*. En het rechtssysteem, ook al wordt er nog op geklonken in de film, het is toch wat geworden. Hier en daar mangelt er toch nog wel wat aan, want deze film ook wat tracht aan te tonen.