Opinions

Een tijd geleden dat ik deze nog eens zag. Dit lijkt me zo'n film... love it or hate it. En toch zit ik tussenin. Qua stijl, zijnde het enorm chaotische, absurde, vulgaire, het constant draaiende, schreeuwerige, psychedelische, de flitsen en flarden, ... niet m'n ding. Maar het verhaal dat er tussendoor komt priemen, daar past dit eigenlijk wel goed bij. 'k Word er niet lyrisch van, maar wat ik irritant vind wordt wel wat goedgemaakt door het neerzetten van compleet van de pot gerukte personages en hun bijhorend (media-)circus. Een heel aparte filmbeleving alleszins, je waant je als het ware mee op de rollercoaster. Dus ja, deze komt weg met waar ik soortgelijke films niet weg vind komen. Maar op handen dragen zal ik het nooit doen.

Sandra Bullock als IT-nerd... En eentje die graag de zonneklopper uithangt op een exotisch strand. Ze kent daarna ook wat van wapen, weet haar mannetje te staan in een lijf-aan-lijfgevecht met een man. Ja ja, de typische IT-er.

De film kent na een interessante start verder een nogal lange aanloop. Staat ook bol van de banaliteiten en enorme toevalligheden (zoals even naar toilet gaan om te ontsnappen aan politie). Dan is Enemy of the State is toch een pak boeiender.

Thunderball-remake, in een regie van Irvin Kershner, al gekend van Star Wars Episode 5 (1980), Eyes of Laura Mars (1978), S*P*Y*S (1974) e.v.a. en die later qua films enkel nog RoboCop 2 voor zijn rekening zou nemen. Sean Connery speelt hier als 52-jarige een dozijn jaar na z'n laatste optreden nog éénmalig 007 en dik 20 jaar na z'n debuut, wat wel nog 3 jaar jonger is dan Roger Moore. Grappig dat de titel verwijst naar Sean Connery's eerdere uitspraak dat hij niet meer in de huid zou kruipen van James Bond.

De film opent wel ludiek, met Bond die blijkbaar simulaties doorloopt, met zo horen we bij zijn evaluatie enkele keren game over. Om er dan op gewezen te woden dat hij toch niet meer zo scherp staat als weleer. Deze film zit eigenlijk vol met allerlei grappen en grollen, en ze zijn vaker wel dan niet geslaagd (ik denk maar bvb. aan he shoots and scores, en de dry martini). Er doen ook aardig wat acteurs in mee die ik ken uit tal van andere films en series. Zelfs Johnny English is van de partij (zij het uiteraard niet onder deze naam).

Halfweg de film enigszins verrassend om te zien dat een ruimte vol arcade games (wel heel veel Centipede en Gravitar) zo in trek is onder de beau monde. Dan is de status van video games doorheen de jaren toch tanend geweest. Zelfs 007 himself waagt zich aan een potje, onder het toeziend oog van vele kijklustigen. De daarop volgende dans had me wel achterwege mogen blijven.

Wel vraag ik me af of ik hem niet beter meteen na Thunderball had gezien i.p.v. zo veel Bondfilms later? Ik zag er alleszins weinig in terug, van wat ik me herinner, op wat waterscènes na. Naar het einde toe vind ik Never Say Never Again wel wat inzakken, maar uiteindelijk vind ik 'm wel net een 3* waard en dus boven Thunderball uit komend.

De eerste helft van de film voelt alsof er van een kortfilm een langspeelfilm is gemaakt. Maar die eerste helft dient blijkbaar louter ter opvoering van de sfeer, worsteling met allerhande emoties, het mysterie en enkele vernuftige elementen. De film gaat steeds meer en meer in crescendo, met een zinderend slotkwartier (enkele keren flink kippenvel).

The Night House bevat heel wat creepy momenten die me bevallen, maar baadt net iets te zeer in het bevreemdende, wat me minder ligt. Al begrijp ik dat het ergens metaforisch bedoeld is voor periode van rouw en verdriet/depressie, of althans voor wie het op deze manier interpreteren wil. Want je kan de film uiteraard ook louter zien als een demonische entiteit die Beth gaan achtervolgen is, waardoor Owen deed om deze entiteit tegen te werken.. Mede omwille van deze dubbele lading uiteindelijk wel een begeesterende film, al vind ik het niet evident welke waardering daar nu op te plakken. Denk dat ik toch maar voor 4* ga, want we zien toch net iets te weinig van dit soort films, of toch zeker beter gemaakte dan doorsnee.

Naar het einde toe kreeg ik het Dream Theater album 'Scenes from a Memory' vibes, wat zeker een positief gegeven is. Voor wie het niet zou kennen, hier het complete (progmetal) album met alle bijhorende songteksten. In reacties heb je daar het volledige verhaal uitgeschreven, dat ook wel eens verfilmd zou mogen worden.

Tot slot nog zeggen dat een film rond thema zelfdoding zo kort na het verlies van een goeie vriendin op deze manier wel binnenkwam.

Het blijft toch een beetje pedofilie.

En voor den donkeren... euh, het licht thuis hé.

Altijd verbluffend hoe ze visueel een film uit de 19e eeuw weten weer te geven. Het is ook een knappe hommage aan een film uit ver vervlogen tijden, toen eigenlijk best controversieel. Het heeft een luguber eng sfeertje, met wat gore kanten ook, maar het verhaal zelf blijft wel aan de magere kant. Het is daardoor enigszins moeilijk kiezen tussen 3 en 3,5, maar laat me maar voor 3,5 gaan gezien de toch wel krachtige beelden bij momenten en de duistere sfeer.