Opinions

Meer dan degelijke opvolger. Zelfs een tikkeltje beter, meen ik. Al geef ik ze beide 3,5*. Alleen dat overlopen van kamp, daar heb ik het niet zo mee in films. Daar waar ik in de eerste de stukken in Parijs het leukst vond, was dat hier de zipline en op de bergwand. Mis wel wat de babes uit de eerste dan weer. Maar 't heeft iets meer verhaal en minder bombast. Al blijft ook hier de actie van het scherm spatten uiteraard.

Ben op zich enigszins verrast dat dit soort films niet op meer lof kunnen rekenen, maar goed. Ieder z'n ding. Ik denk dat mocht dit soort films zelfs met minder technische middelen in de jaren '80-'90s op ons los gelaten werden, hadden ze hogere ogen kunnen gooien, want dat was wel wat de gouden jaren voor de actiefilms en dat waren ook de topjaren voor het G.I. Joe speelgoed.

Probeer "Teine!", das is Keltisch voor "Vuur! (Fire!)".

En gebruik je schietstoel ("Eject"), "Cur Magh".

'k Had als kind weinig met de G.I. Joe actiefiguren, of actiefiguren tout court. 'k Herinner me dat ik er enkele had van Masters of the Universe (He-Man en co), en een handvol van G.I. Joe, maar dat was het dan. Wel veel LEGO en Playmobil.

Nu vond ik een film rond G.I. Joe wel best interessant, maar bij een eerste kijkbeurt destijds was het eens te meer mijn ding niet echt. Inmiddels heb ik deze film toch al enkele malen gezien (3e of 4e keer zonet) en vind hem eigenlijk goed meevallen. Er gebeurt wel te veel op korte tijd, en soms ook tegelijk, maar boordevol actie, blitse gadgets, mooie meiden, leuke twists en redelijk verhaal. Geen topper, maar bovengemiddelde actiefilm.

- Fun?
- Yeah, you know, what you see other people having.

Ergens is The Game een film die je maar 1x echt kan zien, daarna wordt het voor altijd een andere kijkbeleving. En toch heb ik hem nu al meermaals gekeken, en blijf ik hem geweldig vinden. Als ik aan Michael Douglas denk, gaat m'n herinnering steevast naar deze film, de grumpy grijze woordfetisjist en high society hufter, eigenlijk al z'n hele leven enorm vast zittend in het trauma om de zelfdoding van z'n vader: like my father before me, I choose eternal sleep. Nu ja, naast z'n rollen in Falling Down & Basic Instinct. In ieder geval een acteur die het gewicht van een film volledig op z'n schouders dragen kan. 'k Denk dat behoorlijk wat van de films waarin hij een hoofdrol heeft boven de 3,5 scoren.

Natuurlijk gaat het hele spel wel wat ver, er zouden zomaar doden kunnen vallen. Dan was het pas echt een life-changing experience geweest. Maar het hele mysterieuze sfeertje, door de muziek, talloze gebeurtenissen en wendingen in het verhaal, de vraagtekens die het allemaal oproept, ... helemaal m'n ding. Eigenlijk heeft hij veel weg van The Truman Show van een jaartje later, die ik eveneens 5* uitreikte, maar dan inclusief een hoog thriller-gehalte.

Ter afsluiting, Johannes 9:25:
Once I was blind, now I can see

Een legerfilm over getraumatiseerde ex-Vietnam-soldaten die bij hun terugkeer niet gesteund worden door vadertje staat kan rekenen op de standaard 7,5/10 op IMDb, 80% op rotten tomatoes, en 3,5+ op MovieMeter. Zo niet bij een film rond een ander soort traumatische gebeurtenis binnen de muren van het militaire bastion. Vooral op rotten tomatoes wordt deze enorm op de korrel genomen door de kenners. Was dit dan weer een aflevering van Columbo of een arthouse-film geweest, dan had de 4/5 nabij geweest.

Uiteraard staat het ieder vrij een eigen mening te vormen, bovenstaande is dus ook maar louter mijn kritische bedenking. Ik vond hem alleszins heel goed, een halve ster extra ook nog om zulk verhaal binnen dit soort kader. Eens een wat andere militaire film. Ik had hem ooit wel al eens met een half oog gezien, maar nu met volle aandacht en vond hem dan zeker ook sterker dan dat ik me kon herinneren. Eén van de weinige waar ik afgelopen weken zo van genoten heb.

Er kwamen bordspellen in beeld. Dat maakte iets goed, verder dikke vette pffff. Een nymfomane, een alcoholicus, veel religie, een rouwende man om de dood van vrouw en kind die de moeder en de dochter maar neemt, orale seks is geen bedriegen, incest, en wat nog allemaal. Heel veel chaos in m'n hoofd bij deze film hoor. Ik zag er ook amper de humor in. Bij de minst geslaagde films die ik in maanden zag.

Wat beelden betreft niet onaardig, maar verder zeer beroerd. Heb me vooral vaak geërgerd. Wat een zootje samen. Ik heb hem bij mijn 2e poging uitgekeken gekregen, al vergde dit behoorlijk wat doorzettingsvermogen. Slechts 1 van de 4 leading ladies kon ik wat hebben, met name Kristen Wiig. De 3 andere waren vooral luidruchtig, irritant en uitlacherig. En leuk verhaal en goed beeldmateriaal ten spijt, de hoofdactrices dienen de film te dragen.

Moord en vergelding, het eeuwenoud recept voor vele verhalen. Neem daar het maffiawereldje bij en je krijgt vergelding om vergelding. Oog om oog, tand om tand, en wie loog een mes in z'n hand. Gevolgd door een touwtje om de hals of door een kogelregen doorzeefd. Er stappen er al dan niet kortstondig in het huwelijksbootje, verder leggen er vooral vele het loodje.

Als tiener kon ik me in zo'n film niet vastbijten. Als adolescent deed ik nog wel eens een poging, maar ik kwam er gewoonweg niet doorheen. Ouder worden en een drang om vele klassiekers op de teller te krijgen, hielp om me er wel eens door te worstelen. En warempel, ik vind The Godfather best kijkbaar. Absoluut goddelijk zoals z'n algemene status zal ik hem nooit vinden, maar wel zowat de beste pure maffiafilm die ik zag. Al vond ik Casino ook wel wat van dit niveau (al vond ik die destijds in de bioscoop niet zo goed als dat ik hem later vond).

Vind het wel fascinerend hoe de Italianen zo een greep op de Verenigde Staten en ook wel Hollywood hebben gehad. Met uiteraard al de spaghettiwesterns om te beginnen, maar dus ook de vele maffiafilms. Al is dat de voorbije decennia zo lijkt het wel fel weggeëbd. Van mannen als Al Pacino, John Cazale, Robert De Niro en Joe Pesci is de Italiaanse afkomst duidelijk. Vind dan ook vooral Marlon Brando hier verbluffend. Hij van gemengde Brits-Iers-Duits-Nederlandse afkomst en dus niet direct Italiaans bloed door de aderen vloeiend, speelt toch maar knap Don Corleone.

Welcome to the backstabbers club, nauw verwant met de backscratchers club. Niet alle aanslagen zullen slagen, voor sommigen loopt het af in bad, anderen leggen het loodje in een bootje. Ergens hilarisch als je de belofte kreeg dat de familie binnen 5 jaar legaal zou opereren, nadat ze al 2000 jaar of zo in Siciliaanse familievetes betrokken blijkt.

Nu had ik verwacht dat de tweede film, zowel prequel als sequel, me meer zou kunnen boeien dan deel één, maar dat viel me toch wat tegen. Op zich ook wel apart dat ik 46,5 jaar moet geworden zijn om een klassieker van inmiddels meer dan 50 jaar oud voor het eerst te zien. Maar daar is gegronde reden voor, zo is gebleken. De hele maffiacultuur ligt me gewoon niet zo, en weet me ook onvoldoende te entertainen als verhaal. Ze spelen alleszins graag één happy family, en loopt daar toch wat mank, dan besnoeien ze zonder verpinken op wat familie, want aan interne twist hebben ze een broertje dood.

Ach ja, leven en laten leven zal niet meteen een Siciliaanse leuze zijn, noch binnen maffiakringen, niet eens bij de James Bond film van rond die tijd. I can dig that. En het film-twee/drieluik betekende ongetwijfeld de Grand Cru van de Italo-Amerikaanse (of mag ik zelfs schrijven Amero-Italiaanse?) acteurs en is een uit de kluiten gewassen maffiafamilie-epos. Dat heeft zeker z'n waarde, dus snap zeker dat het cultstatus verwierf. Wel begrijp ik iets minder hoe het algemeen genomen zo hoog scoren kan. Maar dat ligt ongetwijfeld meer bij mij dan aan de films zelf. Ik prijs me gelukkig geen clan van de familie te zijn die na zich openlijk twijfelachtig uitend niet meteen dient te vrezen voor een paardenkop of erger.

Just when I thought I was out, they pull me back in, grrr.
Politics is knowing when to pull the trigger.

Een over lijken gaand maffiosi op audiëntie bij het Vaticaan, kan tellen als opener. Voor geld blijkt alles te koop, zelfs zuivering van blaam. Maar helaas is de paus net dan niet in optima forma, en krijgt Don Michael Corleone ook een opstootje. Back in de US of A maakt ene Zasa de familie gaga. Maar de ene z'n benen als lood, betekent de ander z'n dood. En bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Eens te meer worden kopjes gesneld en hele clans geveld. En allemaal omdat ze kiezeltjes in hun schoenen hebben zitten.

Ik was wat verrast dat deze film zich bleek af te spelen in 1978. En heb dan ook even opgezocht wat de reden was dat deze pas in 1990 het licht zag. Interessant. Zeker ook om te zien dat aanvankelijk Winona Ryder de rol zou spelen die uiteindelijk door Sofia Coppola werd ingevuld. Gezien de toch wel behoorlijk lagere ratings had ik hem ook minder verwacht, maar vind deze eigenlijk de beste van het drieluik, met als summum de grand finale. Ik zag trouwens de gereviseerde versie uit 2020. Geen idee waarin die zoal verschil van de versie uit 1990.

Tot slot nog 2 toepasselijke stukjes songtekst:

From our lives beginning on
We are pushed in little forms
No one asks us how we like to be
But don't push me to the maximum
Shut your mouth and take it home
Cause I decide the way things gonna be
I want out
To do things on my own
There's a million ways to see the things in life
A million ways to be the fool
In the end of it, none of us is right
Sometimes we need to be alone
(Helloween - I Want Out)

When you hear them saying "Trust me"
Don't wait to see what's next
Thrown to the wolves, forever trusting
Raised in a form of living Hell
Sing a one note song of rage
Live and die within your heart
So beware in the shadows
Your family tree waits in the dark
Let me show you how I love you
But keep it in the family tree
(Megadeth - Family Tree)

Pierce Brosnan maakt in GoldenEye een geweldige intrede als de nieuwe James Bond. Deze titelsong is ook wel zeer vet. De film heeft verder sterke actiescènes, een goed verhaal, boeiende slechteriken, alleen wat jammer dat ze het qua begintitels niet wat zoals bij Sleuth aanpakten. Waarom zat dat vroeger ook steevast vooraan? We zijn dat nu al vele jaren achteraan gewoon, en da's toch handiger. Al hebben ze er in Bondfilms wel altijd iets fraais van gemaakt.

Wow, de 3e Bond-film beviel me toch heel wat beter dan de 2 voorgaande (Dr. No kreeg 2,5, From Russia with Love 2). 'k Vermoed dat ik deze net als Dr. No heel lang geleden al eens zag, maar van beide was bitter weinig blijven hangen. Zodanig weinig dat ik niet eens met zekerheid kan zeggen dat ik deze ooit al eerder keek. Leuke schurken ook en vermakelijk hoe Bond ze verschalkt. Uiteraard laten ze tig keren toe 007 voorgoed te elimineren, maar zo herinner ik me de James Bond films wel. Eerst nog uitgebreid uit de doeken doen wat hun verdere snode plannetjes zijn en hem dan de rug toekerend bij z'n laatste doodstrijd, met dan nog een Houdiniaanse ontsnapping.

Alleszins bevat Goldfinger heel veel van wat ik zo leuk vind aan de James Bond films: excentriekheden (vergulden), wagenwaaghalzerij, leuke snufjes, snoodaards van schurken, grootse plannen, een bolwerk/rovershol vol technische hoogstandjes, knappe dames, fijne humor, ...

Blijft bij m'n favoriete films. Aan plottwists geen gebrek, en hoe het verhaal speelt met publieke opinie en mediatisering is meesterlijk en wat in veel andere films totaal niet aan bod komt. Uiteindelijk is het ook een magistraal verknipte manier van je relatie redden. Wat een voorbereidend werk is daar allemaal ingestopt, en dat krijg je ook boeiend uitgelegd nog voor halfweg de film (meestal zulke onthullingen pas aan het eind). Dikke pluim ook voor hoe het hele verhaal wordt verteld, met de Amazing Amy boeken, de dagboekstukken, een hele poos het mysterie ophouden, en dan plots levende Amy on the run in beeld. Kortom, een verhaal in meerdere bedrijven.

Je wordt als kijker ook uitgenodigd mee te denken over hoe je er tegenover staat, en wordt daarin wel wat heen en weer geslingerd. Hoe immersief kan je een film maken? Tenzij zo een film waarin je als kijker zelf de uitkomst kunt sturen, maar daar gaan we 't maar niet over hebben, want met AI...

Ik had me voorgenomen er enkele stukken van te kijken vannacht, en toch weer integraal zitten kijken, ook al zag ik hem nu al een aantal keren. Heel bizar om te zien hoe sommigen deze film maar niets blijken te vinden (de Affleck-haters doen uiteraard sowieso hun werk), maar goed, ieder z'n smaak en mening.

Zo, die vloog voorbij. Afgezet na een minuutje.

Alle gekheid op een stokje, de eerste drie kwartier is het toch vooral haastig vooruit bollen naar wanneer de echte actie losbarst. Maar uiteindelijk vond ik de hele operatie maar vrij vaag in beeld gebracht, ook niet al te spannend gemaakt: ze grappen en grollen en frunniken er op los, wat me doet afvragen ook waarom Angelina Jolie er überhaupt in diende te zitten, behalve voor de nodige sex appeal. De ernst van de zaak drong alleszins precies onvoldoende door, het ging vooral om machogedrag poneren. Een beetje zoals bij dat andere autofilmproduct uit die tijd, Fast & Furious.

En dan dat slot... Een dermate onmogelijke opdracht fijntjes uitvoeren, en dan moeilijk doen om 12 minuutjes te laat en die ene door achtervolging geblutst aangekomen bolide. Dat zijn 720 seconden. Gedeeld door 49,5 geleverde wagens nog geen 15 seconden per wagen.. Ik bleef vooral ook achter met de zinloosheid van de hele operatie en grote vraagtekens bij de (on)bekwaamheid van politiediensten. Het maakte me allemaal vooral nieuwsgierig naar het origineel uit 1974. Maar 'k zag wel Robert Duvall nog eens bij leven en welzijn. RIP.

Wat ik me ineens afvroeg... hoeveel mensen zouden de personages gespeeld door Joe Pesci al het hoekje om hebben geholpen? En zich dan nog laten aftuigen door een kind dat alleen thuis zit met Kerst.

Al heeft GoodFellas (uiteraard) Home Alone flink in de schaduw gezet in 1990 en lang daarna. Niet dat ik daarin volg, maar de cijfers spreken voor zich. Nu is GoodFellas wel een gangsterfilm die ik nog behoorlijk boeiend vind, zij het ook wel een relaas van allerhande zinloosheid. Je raakt tegen halfweg meer en meer in de film gezogen, zoals ook bij The Godfather, Casino en nog wel meer van dit soort maffiafilms. Maar de teneur is telkens wel zeer identiek, the rise and fall van één of ander mafioso, onderweg een hele liquidatie tonend, veel macho en wacko stuff, vrouwen die worden mishandeld en bedrogen maar toch blijven, aan het eind een finale afrekening of rechtszaak, et cetera. Ik kan er maar één les uit trekken: If you wanna be a mobster, be a Paulie.

'k Vind hem uiteindelijk net iets minder dan Casino & The Wolf of Wall Street, maar onvoldoende verschil om hem een halve ster minder te geven, dus 3,5* ook voor GoodFellas.