Opinions

Ha Ha Hackers. Nee nee, ik stotter niet. Maar hij is wel lachen. Zeker nu dik 30 jaar later. Hackers voorgesteld als een soort punkbeweging onder de luna park geeks, de personages lijken ook zo weggelopen uit '80s films. De humor en manier van verhaal vertellen is ook wat van die tijd, maar dan naar mid '90s vertaald vanwege rond die tijd personal computers en vooral ook internet stilaan meer en meer verspreid. Waar is de tijd van ReDaTtAcK (voor de Nederlanders onder ons... Vlaamse hacker Frans Devaere die in 1999 inbrak bij systemen om te bewijzen hoe onveilig internettoepassingen waren)?

'k Vind het alleszins nog wel iets hebben, en leuk ook om zien welke films & series deze jonge acteurs hierna nog onder meer speelden:

* Jonny Lee Miller: Trainspotting ('96), Dracula 2000 ('00), Mindhunters ('04), Æon Flux ('05), Byzantium ('12) en uiteraard als Sherlock in de serie Elementary ('12->'19).

* Angelina Jolie: speelde reeds in Cyborg 2 ('93) en er volgden o.a. nog Without Evidence ('95), The Bone Collector ('99), Girl, Interrupted ('99), de Lara Croft: Tomb Raider films ('01 & '03), Taking Lives ('04), Mr. & Mrs. Smith ('05), The Good Shepherd ('06), Changeling ('08), Wanted ('08), Salt ('10), The Tourist ('10), e.v.a.

* Matthew Lillard: Scream & Scream 2 ('96 & '97), Wing Commander ('99), She's All That ('99), Thir13en Ghosts ('01), Scooby-Doo ('02) en vanaf dan wel meer van dat soort dingen.

* Jesse Bradford: was al gekend van King of the Hill ('93) en nadien nog Romeo + Juliet ('96), Bring It On ('00), Swimfan ('02), Clockstoppers ('02), Flags of Our Fathers ('06) en enkele series.

* Renoly Santiago: Dangerous Minds ('95), Daylight ('96), Con Air ('97) en daarna doofde het wel uit.

* Laurence Mason: speelde al in True Romance ('93) & The Crow ('94) en er volgde onder meer nog A.I. ('01), Behind Enemy Lines ('01), Ali ('01), series The Shield ('05->'06) & Prison Break ('07->'08) en The Lincoln Lawyer ('11).

En Fisher Stevens kenden we uiteraard al van een leuke rol als filmregisseur in een aflevering van Columbo ('71) en de Short Circuit films ('86 & '88).

Leuk rolletje ook van goochelaar Penn Jilette, die al in best wat films opdraafde.

Van vijf jaar later was er ook een film die wat trachtte mee te surfen op het succes van Hackers: Hackers 2: Takedown (of Track Down). Wel benieuwd naar deze.

Wat ik me bedenk... Michael Myers ontsnapt door een carjacking te plegen. Waar heeft hij leren rijden? Al wordt erop gealludeerd dat iemand van het personeel hem misschien wel les gaf. En dit is slechts één van vele zaken waar je vraagtekens bij plaatsen kan in deze film. En toch krijg ik het niet over m'n hart dit alles al te zwaar aan te rekenen. Halloween is en blijft een iconische low-budget slasher horrorprent, zelfs zonder dat er veel bloed te zien valt, wat veel te danken blijft aan de sublieme soundtrack.

Ze hebben ergens de Halloween-franchise wel wat ingewikkeld gemaakt. Met een remake in 2007 met eigen vervolg in 2009 door Rob Zombie, waar ik op z'n zachtst gezegd geen grote fan van ben. En dan in 2018 deze reboot met helaas ook gewoon Halloween als naam, bedoeld als een sequel op de originele uit 1978, alle tussenliggende films negerend. Maar goed, Myers heeft na zijn zus te hebben vermoord als 6-jarige dan op z'n 21e nog 4 anderen (+ 2 honden, grrr) het hoekje om geholpen om dan terug geïnterneerd te zijn geraakt (hoe?) en dan weer te ontsnappen rond de 40e verjaardag van de babysittermoorden, indien goed gerekend inmiddels dus als 60-plusser.

Anno 2018 is de man er wel wat moordlustiger en bloederiger op geworden. Daar waar dit in het origineel allemaal nog braafjes uitvalt, kunnen huidige slashers het niet zo maken dat de body count al te beperkt en goorheid uit blijft? En helaas was dit slechts de voorbode tot meer. Toegegeven, zoiets blijft toch minder m'n smaak. Less is o zo vaak more. Maar goed, 't is ook niet dat Myers een pinky swear kon doen dat hij het op z'n oude dag wat kalmer aan zou doen.

Al bij al nog wel een goeie slasher horror, vooral visueel dan. Een krappe 3,5.

Iets minder dan z'n voorganger, maar Halloween blijft sowieso wel een leuke franchise voor me. Al ligt deze film gewoon vrij ver van het origineel in hoe de horror wordt ingevuld. In Halloween Kills zaten wel enkele zeer flauwe stukken, zoals de boze menigte en al het voice-over gewauwel. Ook het slot was echt niet sterk.

Enkele maandjes te laat om deze te zien (stond toen gepland, maar niet van gekomen). Het is misschien voornamelijk voor een iets andere doelgroep, maar toch liet deze film me niet onberoerd. 'k Vond hem dan ook behoorlijk goed in het evenwicht tussen een lach en een traan: best goede humor, behoorlijk tragisch maar dan uiteraard met een kerstsausje van one happy family eroverheen. Maar toch zeker een kerstfilm zowel als coming out prent die gezien mag worden.

Mij raakte vooral hoe bepaalde zaken je zomaar aan het twijfelen kunnen brengen en zelfs de liefde van je leven kunnen doen verliezen. Ook voelde ik zeer de pijn van Abby, op bepaalde wat anderen manieren meermaals in haar schoenen gestaan. Je wil trots aan de zijde van je partner kunnen staan, ten allen tijde, en ook diens trots om jou voelen. Zo pijnlijk als dit er niet is, om welke reden ook. Dat kwam in de film alleszins fijn aan bod.

Hier blijkbaar niet zo gekend of geliefd, maar toch een zeer aardige kinderfilm, die ook door volwassenen genietbaar te kijken valt. Met de kracht van verbeelding en een potlood in de hand, kom je door het ganse land. Uiteraard luchtig vermaak, met een mini-boodschap. En laat paars ook nog m'n lievelingskleur zijn.

Deze vond ik toch iets minder dan de opener van de reeks, maar wel nog steeds zeer prima. Ja, het is misschien al wat duisterder, maar nog steeds zeer kinderlijk ook, en met een pak minder verwondering. Huiself Dobby is nu niet een personage dat ik een meerwaarde vind bieden, deed een beetje aan als een wat aandoenlijk en nagenoeg even tragisch figuurtje als Gollem/Sméagol uit Lord of the Rings. Wel cool zijn de bloederige teksten, Medusa-gewijs - en dus al enigszins weggever dat het om slangen zou gaan - de versteende wezens (zowel mens als dier), het element van een geheime kamer, de chaotische pixies, de brulbrief, de spinnen, ...

Wat minder vond ik hoe Harry Potter zelf in de verdenking kwam, omdat hij de taal der slangen beheerst (een Sisseltong is), en een monsterslang (basilisk) nu eenmaal het boss monster van dienst is. Ook de hele uitwerking rond het dagboek en dus grotendeels de hoofd-verhaallijn lag me wat minder. En Ron Wemel die precies maar één gelaatsuitdrukking had doorheen de hele film.

Voor de vliegende auto werd gekozen voor een destijds te Ford Britain gefabriceerde Ford Anglia, middeleeuwse en laat latijnse benaming voor Engeland. De eerste Anglia was klaar te oktober 1939, aan het begin van de tweede wereldoorlog dus. In 1968 werd afstand genomen van de naam Anglia, met het oog op verkoopcijfers in heel Europa, en maakte het de weg vrij voor de Ford Escort. Altijd leuk een klein stukje automobiel-geschiedenis meekrijgen door een film.

"Hou niet vast aan dromen, dan vergeet je te leven."

Voor het eerst in m'n leven echt eens gekeken naar de hele film (in het verleden slechts stukjes en/of met halve aandacht), en dit getracht te doen met ogen vol verwondering. 'k Kan uiteraard mezelf niet begapen (tenzij ik voor de spiegel had zitten kijken), maar 'k vermoed dat er hier en daar toch fonkelingen in m'n ogen schitterden. Zeker de hele inleiding tot aan de kostschool Zweinstein, Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, is best knap. Maar ook daar wordt de kijker wel knap verder ondergedompeld in een magische wereld. 'k Kan me indenken dat vele kinderen, tieners en volwassenen met veel gevoel voor fantasie zich geregeld wegdromend daar wanen.

Daar op de school overigens handig dat die ene jongen de naam Draco Malfidus (Malfoy) draagt, opdat je het kaf al zo'n beetje van het koren scheiden kan. Al krijgen we voor de zekerheid ook nog mee dat de afdeling waar hij terecht komt (Zwadderich / Slytherin) de slechte tovenaars herbergde. Harry Potter's faam ging hem overigens al vooraf, iedereen keek alvast reikhalzend uit naar zijn komst. De initialen van Hocus-Pocus dragend, heeft hij een hoog potentieel, maar heeft hij z'n reputatie nog waar te maken.

Maar eerst nog een potje Zwerkbal (in het Engels Quidditch als samentrekking van QUaffle, blUDger en snITCH?). Zwerk zou overigens een oudnederlands woord zijn voor hemel, of een drijvend wolkendek, en dus verwijzend naar het vliegen op bezems in de lucht. Voor en na krijgen we ook nog enkele mythische wezens voorgeschoteld, zoals de Cerberus-achtige Pluisje (Fluffy), een Bergtrol, een Draak(je), een Eenhoorn en een Centaur. Als er één iets er wat minder gelikt uitziet in deze film, zijn het deze wel. Of toch zeker de trol.

Kijkend doorheen verwonderde ogen van een kind/tiener is deze film toch minimaal 4* waard. De film bevat allerlei tot de verbeelding sprekende magie, zoals geheime portalen en doorgangen, toverstokjes, hekserij inclusief het vliegen op bezems, een kasteel (in het echt Alnwick Castle voor de buitenzijde) als tovenarijschool, een mantel die onzichtbaar maakt, spoken en andere magische wezens, betoverde schilderijen en boeken, speciale kamers waaronder bibliotheek, een potje toverschaak (kon ik als schaker wel zeer waarderen), zonderlinge figuren, waaronder ook eentje naar een echt bestaande man, Nicolas Flamel (1340-1418). Flamel leefde in Parijs als kopiist en boekhandelaar, maar werd dus niet zowat 666 jaar. Als ik één iets de film wel wat aanwrijven kan, is dat de speelduur ook wel nogal lang aanvoelt, en we hebben nu eenmaal niet allen 666 jaar om ons doorheen de talrijke topfilms te waden.

Nog een leuk detail uit de boeken is dat het nummer dat Arthur Wemel intoetst om het Ministerie van Toverkunst te bereden (62442) op een ouderwets (mobiele) telefoon ook het woord MAGIC spelt of bij cijfercombinaties aan 666 doet denken.

Geweldige horrorprent, slecht (nagenoeg ontbrekend?) verhaal, bedenkelijke zin voor realisme. Puur voor de horrorsfeer wel leuk om eens gezien te hebben, maar er gaat weinig van blijven hangen, behalve wat hersenen en botfragmenten aan de muur. De jongvolwassene in me zou hier minimaal 4* aan geven, maar ben inmiddels wel al wat Devil's Rejects, Texas Chainsaw Massacres, Hills Have Eyes, House of 1000 Corpses, Escape Rooms, Hostels, Saws e.v.a. verder. Wel ga ik toch twijfelen als iemand me nog in een spookhuis mee wil krijgen. En al zeker als bij een splitsing een keuze dient te worden gemaakt tussen 'safe' en 'not safe'.

'k Vind hem wel tussen de 3 en 3,5 in, want wel goed gefilmd, redelijk geacteerd en flink potje gruwel zonder al té goor te zijn. Ga 'm uiteindelijk na wat afweging naar boven afronden, horror heeft het sowieso al moeilijk genoeg hoog gewaardeerd te worden, en hij is toch dik boven middelmaat.

Deze derde uit de moderne Agatha Christie's Hercule Poirot verfilmingen baadt zo meen ik in het leukste sfeertje waardoor deze dicht bij Sherlock Holmes komt aangegondeld. Het verhaal steekt ook zeer vernuftig in mekaar. Langzaam maar zeker kabbelt het richting een bijzonder plot.

Als resultaat heeft het dat ik nu de vorige twee films toch nog eens herbekijken wil, al vermoed ik dat ze sowieso deze derde niet gaan benaderen voor me. Ik had me eerder al door beide proberen worstelen zonder al te hoog succes. Maar blij te merken dat een Hercule Poirot film die mij weet te pakken toch blijkt te bestaan.

Zoveelste poging om deze film te kijken, één van de weinige keren dat ik me erdoor heb weten worstelen. Lijkt me echt voer voor alpha males en andere tough cookies. Een persoon als ik wordt er niet lyrisch van. Had hem misschien enkele dagen geleden moeten zien om echt in de hittegolf sfeer te zitten...

Ergens voelde dit voor mij een mafiaprent zoals The Godfather of Scarface maar dan in wat andere setting. Ipv bootlegging in jaren '20 is het hier een team overvallers. En zoals in al dat soort films, hebben zulke mannen nog meer een trouwe vrouw aan de zijde dan ik ooit heb gehad.

Mits een uurtje speelduur eraf zou hij me mogelijks ietsjes meer hebben kunnen bij de les houden, maar voor de fans kon er ongetwijfeld nog een uurtje en een drietal kogelregens bij.

Hector behoort gewoon tot ons nationaal sentiment, voor mij ook jeugdsentiment. Verder is hij tijdloos, zo bewezen daarnet ook m'n uiterst enthousiaste kinderen, die meteen ook Koko Flanel zouden willen zien. Het is uiteraard geen topfilm, maar m'n hart bloedt toch enigszins bij het zien van mensen die 1* uitreiken. Hector moet het hebben van de charmantheid en typisch absurdistische Urbanus-humor, die Bean-gewijs een klunzige antiheld speelt waar je desondanks weinig anders dan sympathie voor voelen kan. Wel meerdere Vlaamse films hadden zulke typetjes. Denk maar aan Gaston en Leo in Paniekzaaiers, Jacques Vermeire in Max, ... De wat typisch Vlaamse kneuterigheid, wat in Nederland mogelijks iets minder goed pakt.

Nu pas voor het eerst gekeken, maar beviel me zeer matig, had het ook moeilijk om de aandacht erbij te houden. Het is een soort van horrorsprookje waarvan ik vermoed dat het beter werkt in comicvorm dan voor een filmvertaling. En is het toeval of niet, dat hoofdrolspeler Perlman eerder ook al meespeelde in Alien... jawel... Resurrection? Want dood betekent in deze film vaak niet lang dood. Was er eens een zeer vermakelijke dode uit het graf weer opgestaan, duurde dat helaas niet lang. Vond ik nochtans de leukste figuur uit de hele film. Het sushi-kok-achtig figuur vond ik ook wel vet, al zie je hem ergens in het begin vlotjes een zuil doorklieven, maar de mensen die erna gefileerd werden, vielen niet uit mekaar in stukjes. Tegenvaller.

Uiteindelijk vond ik de film nog het meest uiteenvallen als los zand, alsof het een aaneenschakeling van allerlei losstaande fragmenten betrof. Waardoor ik hooguit kan waarderen op sfeer en actie, verhaal deed me weinig tot niets. Perlman zat wel lekker in z'n rol.

"Lagasse, de steenbakkerij waar men van z'n hart geen steen, maar stenen met een hart maakt."

Leuke herkenbare film (die ik al eens zag) vol nostalgische gevoelens. Ondanks respectievelijk 6 en 9 jaar ouder dan Het Gezin van Paemel en Boerenpsalm (Verhavert treedt hier wel op als producent) biedt het een pak meer herkenbaarheid vanwege eigentijds i.p.v. verfilming van een oud toneelstuk of boek. Leuk bv om in het café een Arcadekast te zien van Breakout (uit 1976). Uiteraard de oude voetbalbeelden, toen een terugspeelbal op een doelman nog met de handen mocht worden genomen. En de duivensport, wat er bij m'n moeder thuis met de paplepel ingegeven werd. En aangezien haar broer die het van haar vader overnam naast ons woonde, vlogen die geringde beestjes geregeld op Barcelona en elders. 'k Heb zelfs een bordspel in de collectie, getiteld Roekoe.

Steenbakken, dat ander element uit de film, kennen we ook uit de bordspelmiddens. De film lijkt soms wat een streekreclame of documentaire rond de nijverheid, en moet het dus hebben van slechts een geringe spanningsboog. Raakt de beloftevolle doelman gekwetst door onvoorzichtig handelen met de machines? Gaat de sleur dusdanig vervelen dat hij een job met meer uitdaging neemt? Verhuist hij met vrouwlief naar de stad? Houdt de relatie stand? Wel, de film weet me te verrassen door de industrialisatie van het steenbakken met de andere elementen te verweven, samenkomend in de indrukwekkende krop-in-de-keel afscheidsspeech van een met pensioen gaand werknemer, tevens ex-doelman. En de op z'n pik getrapte CEO die als voorzitter van de plaatselijke voetbalclub invloed uitoefent op de trainer en dus hoofdfiguur Sam aan de kant laat zetten. Hellegat heeft daardoor een wat zelfde thema als Pallieter, zijnde de tol van industrialisatie. Maar meer van nabij voelbaar i.p.v. meer dromerig, zweverig.

Een nog jonge Jos Verbist en An Nelissen (gek dat op de affiche Ann staat, en 's Jongers ook foutief), het is toch wennen. En Bernard Verheyden als coach, ligt hem als gegoten. En komt wel enorm dicht bij hoe een Sven De Ridder nu overkomt. Genoten van deze film, ook al is het een wat mistroostige aanblik op een schijnbaar chronisch depressieve Sam en diens (plaats in) Hellegat.

Er rollen koppen in deze film! Hier geen vertelsel van de Twaalf Werken, maar een herwerking van de stripreeks Hercules: The Thracian Wars. Wat zo vermoed ik sommige kijkers wel heeft ontgoocheld door het gevoel te krijgen dat het een onvoldoende weergave is van het klassieke verhaal. Ik vond vooral de gevechtsformaties en uiteraard de mythische wezens zoals Cerberus, Centaurs, een leuke onthulling rond de Hydra, de Nemeïsche leeuw, ... leuke voer. Voor enig verhaal kijk ik dit soort films niet, want daarin inleven lukt me minder. Maar het geheel was best vermakelijk en dus de volle 3* van me.

En ze zitten misschien niet allevier meteen in hetzelfde vaarwater, maar ik plaats deze vier films als volgt in m'n persoonlijke volgorde:

1. 6,0 op IMDb, 2,76 op MM : Hercules (2014) met Dwayne Johnson

2. 5,8 op IMDb, 2,82 op MM : Clash of the Titans (2010) met Sam Worthington

3. 5,2 op IMDb, 2,58 op MM : Conan the Barbarian (2011) met Jason Momoa

4. 5,7 op IMDb, 2,71 op MM : Ben-Hur (2016) met Jack Huston

Zoek de T-fout.

Ik begin met de stelling dat de titel en omschrijving gewoon alles weggeeft. Wat rest is dan nog de uitwerking van en hoe, en die is behoorlijk langdradig en het echte verhaal eigenlijk zeer minimaal. Op zich dan knap dat er nog een volwaardige film mee gevuld raakte.

Hartverscheurend ook, dat zeker. En wees maar zeker dat soortgelijke dingen vaker zijn voorgevallen dan je misschien zou denken. Enkel nog maar in eigen omgeving heb ik tig van dat soort verhalen gehoord, veelal familiaal in doofpotten gesmoord. Het zat Eva alleszins niet mee in het leven, wat een thuissituatie ook. Het is één en al mistroostigheid, een sfeer die Vlaamse cineasten wel vaker neerzetten. Niets op tegen, vaak vind ik dat ook zeer sterk. Ik denk bv maar aan De Indringer. Of de serie Tabula Rasa, met Veerle Baetens zelf in de hoofdrol. Bij deze vond ik dat toch iets minder, maar eigenlijk vooral door de weggevers. Letterlijk elke gebeurtenis in de film voelt als een binnenkopper op een afgemeten voorzet van even voorheen (zo ook met het paard bvb). Een beetje meer mysterie had het verhaal zo meen ik toch geen kwaad gedaan.

Te lang. Punt. Wel mooi en enigszins aangrijpend. Punt en enter.

Geen te grote fan van de cameravoering, evenwel. Maakte me enigszins zeeziek, en we bevonden ons niet op zee.

Ook aftrek voor de vele historische beelden tussendoor. Als je in Vlaanderen te veel naar Canvas kijkt, zou je denken dat W.O. II nog steeds aan de gang is. Velen van ons, en al helemaal wij filmliefhebbers, zijn al lang platgebombardeerd door oorlogsbeelden. Toon ons de film die je te vertellen hebt, en hou het KISS, of toch ASAP (as short as possible). Drie uur speelduur is toch echt wel te lang, zeker gezien je vaak en veel dingen ziet die heel weinig ter zake doen. Waande me ei zo na weer in het Vlaamse jaren '70-'80-filmtijdperk met films als De Loteling, Het Gezin van Paemel, Boerenpsalm, ... Al moesten die weinig of niet onderdoen voor deze, dus niet neerbuigend bedoeld.

Ach, hij zet enkele Queen-songs in de bloemetjes en andere werden speciaal voor de film geschreven:

- Princes of the Universe

- Who Wants to Live Forever

- A Kind of Magic

- One Year of Love

- Hammer to Fall

- Gimme the Prize

- A Dozen Red Roses for My Darling

- Don't Lose Your Head

- New York, New York

En verder is het wel een onderhoudende film met een apart fantasy verhaal. Ben er een echter nooit wild van geweest en dat is nog niet veranderd.

- "Do you really think I am crazy?"

- "No. I think you're unusually aggressive and violent, but in an unpredictable way."

- "I would make a great mother, don't you think?"

De eerste was een tikkeltje serieuzer, maar ook al doorspekt met leuke humor. In deze tweede gaat de humor iets meer over-the-top, maar veel werkt ook wel. En de meer toegenomen rol van Salma Hayek is ook zeker niet verkeerd. De oneliners en lol spatten van het scherm, ik vond 'm allesbehalve verkeerd.

Gone Girl in het echt. Ik zag hier de documentaire van en die was interessanter dan deze film. Ik begrijp ook niet zo de drang om dit soort verhalen in B-films te gieten. Ook al was het dan een wel zeer opmerkelijke zaak:
YouTube story on Sherri Papini (deze duurt wel bijna 2,5u, er vallen ook kortere video's rond te vinden)

Altijd een heel leuke film gevonden, al sinds jonge twintiger, en dat blijft. Is ook een blend van genres dat iets minder voorkomt. Je hebt heel veel sci-fi horror, maar toch heel wat minder sci-fi thrillers. Nu heb ik het iets meer voor thriller dan horror, tenzij eerder psychologische horror. En sci-fi boeit me uitermate. Voor die tijd vind ik deze film ook gewoon zeer goed gemaakt. En het stuk psychopathie... Er wordt in de film wel al duideliik gemaakt dat de hoofdfiguur altijd wel al wat een godcomplex had, nog voor hij de superkracht van onzichtbaarheid aan kon wenden. En de film speelt inderdaad met het gegeven "Wat als je die kracht zou hebben, wat zou je ermee doen?" Hij ontsteekt pas echt in razernij door jaloezie.

Het eerste deel is vooral wetenschappelijk boeiend, het tweede stuk beklijvend spannend, met enkele leuke scènes. Toch zeker een 3,5 à 4 voor me. De recentere The Invisible Man (2020) acht ik wel nog beter en geef ik 4,5. Zou graag nog andere (oudere) Invisible Man films zien.

"Death by cell phone. That's a first."

Die opening is simpelweg geweldig. En ook erna gaat ie stevig door. Eigenlijk voelt het eerste half uur nogal als een X-Files aflevering aan. Hollow Man 2 is ook een heel andere film dan z'n voorganger, en da's eigenlijk zeer positief. Het voelt lange tijd alsof het richting whodunit zou gaan, maar halfweg krijgen we dan toch te horen wie de onzichtbare man is en meer duiding. Aan de cast kon je alvast afleiden dat hij gespeeld zou worden door Christian Slater.

Dit keer geen dolgedraaide psychopaat, maar de onzichtbare man ingezet als militair wapen voor Operatie Silent Knight (met een K), met zelfs in scène gezette dood en begrafenis om hem vrij spel te geven. Helaas wordt de film minder vanaf dit geweten is, vooral dan in het laatste half uur. Maar alles bij mekaar toch zeker nog vermakelijk, en de wel zeer lage ratings (vooral dan op IMDb) me toch enigszins onterecht. Vooral gezien het toch wel vrij sterke eerste half uur.

Bijpassende song:
Queen - The Invisible Man

No shit, Sherlock.

'k Ben bang dat het toch een beetje shitty was. Anderzijds is dit een soort van Sherlock parodie, en bevat het wel tal van best geslaagde humor, met daarnaast zoals we dat kennen van parodieën ook tal van onderbroekenlol. 'k Vind hem dan ook nog behoorlijk meevallen, maar uiteraard geen hoogvlieger. Maar aangezien ik toch een flink aantal keren heb kunnen lachen, kan ik hem niet minder dan 2,5 geven. Zit voor mij wat tussen de 2,5 & 3 in.

Jack the Ripper in Iran. Of de Yorkshire Ripper zoals in de mini-serie The Long Shadow (2023) gegoten. Seriemoordenaars die menen dat door het vermoorden van prostituees ze de straten schoonvegen. Zeker geen slechte film, maar blijf toch ook met het gevoel achter dat ze hier meer mee hadden kunnen doen. De rauwere scènes en sterke acteerprestaties verheven het wel boven middenmaat. Al moet ik toegeven dat hij voor mij tussen de 3 & 3,5 in zit, en ik dus ook wel wat op de wip zat tussen deze twee ratings. Maar goed, je moet uiteindelijk de knoop doorhakken.

Voor een stuk deed hij me denken aan de ijzersterke Koreaanse film met als Engelse titel Memories of Murder (2003), maar dan van een iets minder niveau. Die wil ik bij deze zeer graag nog eens bekijken. Algemeen genomen vinden Aziatische films me wat te weinig de weg naar onze Vlaamse tv-zenders, geen idee hoe dit in Nederland zit. Uit het Midden-Oosten en Latijns-Amerika komen toch pakken meer films bij ons op de buis. En uit het eigen Europa uiteraard uit Oost-Europese, Scandinavische en de landen van rond de Middellandse Zee (zowel erboven als eronder, zijnde dus Noord-Afrika) ook wel.

Maar Holy Spider was me dus zeker wel interessant om eens gezien te hebben.

Wat leuk zeg, de film opent met een song die al dagen in m'n oren zit: American Girl van The Dance Hall Crashers, cover van Tom Petty and the Heartbreakers. Hoe gek is dat? Die hele opening van de film is trouwens lachen.

Helaas hebben we dan het leukste al gehad. Iemand moet gedacht hebben "we laten Reese een klunzig hyperactief neurotisch roookie-boerenkinkel-agentje spelen die een rijke bevallige maar ietwat overjaarse arrogante verwaande schreeuwerige snol moet beschermen in een tocht doorheen redneck-gebied, dat geeft tal van dolkomische situaties". Vond u dat een te lang uitgesponnen omschrijving? Precies hoe de film overkomt. Dol wordt het wel, twee irritante types tegen en met mekaar, wat weldegelijk humoristische momenten brengt maar vooral hoofdpijn en misselijkheid. Dieptepunten waren het stuk in het hertenpak en hoe Cooper zich op de bus praat.

Wat ik dan wél grappig vind: Een op dat moment 43-jarige Vergara die gekrenkt de tv uitzet omdat ze haar in het nieuws als 45-jarige omschrijven. Laat staan wanneer ze haar 50 schatten. Gelukkig zijn beide een lust voor het oog en wordt er zo af en toe lustig op los ge-Cooper'd, maar dat is het dan wel.

You'd think the worst part would be the impact, but no.

It is the shame of being on top and then falling your ass on the dirt.

That dude looks familiar.

Not anymore, my friend.

Beide zouden zo maar even in de biografie van Mel Gibson kunnen.

Deze kerstfilm à la Die Hard opent wel heel geinig. Het is ook een soort film dat me wel ligt, in de stijl van Speed (1994), Phone Booth (2002), Alexandra's Project (2003), Cellular (2004), Buried (2010), Locke (2013), Den Skyldige (2018) en diens remake The Guilty (2021). En het zit ook dicht bij films als The Game (1997), Cube (1997), de Saw-reeks (2004->...), House of 9 (2005), The Method/El Método (2005), Captivity (2007), Fermat's Room (2007), Breathing Room (2008), Exam (2009), Nine Dead (2009), The Killing Room (2009), The Employer (2013), Circle/Kring (2015), The Job Interview (2017), de Escape Room films (2019 & 2021), e.v.a.

Als deze film dus één ding doet, is het me doen verlangen een heel aantal van bovenstaand lijstje nog eens te herbekijken. Hot Seat kan niet tippen aan quasi al het voorgaande, maar zo beroerd vind ik hem nog niet. Hij komt vooral 30 jaar te laat om een beetje meer in de smaak te vallen.

Leuk ook nog, die knipoog naar die andere beroemde kerstfilm, Home Alone.

Waarom moet een film met op zich een interessant concept toch zo rond seks, drugs en ranzigheid gaan? Het leukste eraan is ondergedompeld worden in 1986, toen ik zelf kind was, en de muziek van die tijd. En dan hun moderne(re) spullen die in die tijd als spionage-materiaal overkomen en vraagtekens plaatsend bij een e-mailtje en andere zaken die in 2010 vanzelfsprekend waren. Maar tot daar wat er leuk aan was, want verder was het huilen met de pet op. Vooral dat personage gespeeld door Corddry was al te exuberant en wansmakelijk. En het personage van John Cusack is daar dan nog beste maatjes mee ook. Een hele film zat ie ook reikhalzend uit te kijken naar het moment waarop die ene z'n arm verliest, meermaals kots en andere smerigheid producerend, ... Nee, met deze film komt het dieptepunt toch behoorlijk dichtbij.

Gekeken omdat ik wou weten of het nog erger kon dan in de eerste. En ja hoor, deze wou ik eigenlijk na 5 minuten al afzetten. Maar de ramptoerist in mezelf beet door, en ondervond dat er wel meerdere het meest irritante personage uit de weg wilden ruimen, dus toch nog met enige interesse verder blijven zien. Verder, oh boy, oh boy, oh boy. Gelukkig is er nog dat streepje functioneel naakt.

Maar warempel, eigenlijk vond ik dit tweede deel maar half zo slecht dan de eerste. Help, straks raak ik hier nog aan gewend. De eindcredits vond ik zelfs geweldig. Maar uiteindelijk alles samen toch een onvoldoende, al was de toekomst leuker dan het verleden. Vooral misschien iets minder gortig of zo?

Een Playboy Bunny Shelley (geen toevallig gekozen naam, me dunkt - omhulsel) krijgt te horen dat ze niet langer gewenst is in de Playboy Mansion en komt terecht bij de studentenhuizen. Daar tovert ze een nerdy loser clubje in no time om tot populaire bimbo's, en moet om zelf een behoorlijk nerdy kerel aan de haak te slaan wederom in no time verstand en kennis opdoen. Blijkbaar is er toch wat mis met jezelf zijn? Of niet?

Intussen zit de Hef in zak en as, want een bedrieglijk stel had dit allemaal opgezet. Maar als Hefner belt om zijn Bunny terug te vragen, kiest ze voor de studentinnen boven het leven van weleer, al zijn die inmiddels geworden zoals de meiden in haar vorige omgeving, oordelend en oppervlakkig. Maar net dan zien die hun te grote stappen in de foute richting in, geven er Shelley de schuld van, en dus alles terug naar af. Zij het uiteraard ook maar kortstondig, want de korte tijd in het andere leven deed bij ieder meer van dat verlangen.

En dus, na wat twists & turns komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw, die ik zo hoop ik mag spoileren gezien zodanig voor de hand liggend: "looks zijn vergankelijk, raak je ware ik niet kwijt voor wat oppervlakkige roem." Of zoiets. En dan daar nog een zoetsappig eind goed, al goed finale er overheen. De film had wel nog een leuke intro en outro, met dat sprookjesboek. Maar oh (Play)boy, wat was deze slecht.

Zoals wel vaker sluit ik ook deze review af met een zo meen ik toepasselijk stuk songtekst:

Why are you listenin'
To all the things they tell you every day?
Why are you listenin'
What happened to your own mind, anyway?
Why are you listenin'
To their advice on what to watch and do?
Why are you listenin'
Has your mind been overrun, what do I do?

What are you doin'?
It's been too long, I'll never even see you
What are you doin'?
You're a different girl, but I don't know who
What are you thinkin'?
I suspect you're losin' it for good
What are you thinkin'?
Promise I would save you if I could

(Dance Hall Crashers - Shelley)
=> Hoe toepasselijk kan je het hebben? Blijft een subliem album trouwens, dat Lockjaw.

Afgezien van wat typisch Amerikaans gedoe zoals de passie voor het NBA-team de Knickerbockers beter gekend als kortweg Knicks (heb daar een leuk weetje over, maar da's niet voor nu), vind ik dit toch een zeer geinige komedie. De premise van de conflicterende, nu ja ... eigenlijk net complementaire weddenschappen geven dit dan ook een interessante uitwerking. Denk dat dit het romkommetje moet zijn waar ik meest smakelijk om heb moeten lachen, met tegelijk ook z'n portie ontroering. Geweldige coverfoto ook. Al helpt het mogelijks dat ik deze na het voor mij vrij flauwe Four Weddings and a Funeral keek. En neen, dit heeft weinig te maken met Amerikaanse vs. Britse humor, want doorgaans ligt die laatste me pakken beter.

Fool's Gold met hetzelfde duo staat toch wel in schril contrast ermee, want dit beviel me niet zo. Waar is de tijd ook dat Goldie Hawn m'n favoriete actrice was? Verstoten van de troon door Rebecca Gayheart. Maar voor Kate Hudson zoals hier in deze film had ik zeker ook een zwak. En je weet hoe het spreekwoord gaat: "om de dochter te beminnen, moet je met de moeder beginnen." Sowieso zou dat van leeftijd een stukje beter hebben gepast.

't Wordt hoog tijd dat ik zelf nog eens probeer ze langer te houden dan 10 dagen. Maar dan zou ik weer wat minder films kunnen zien. Dilemma.