Opinions

Wat ik me bedenk... Michael Myers ontsnapt door een carjacking te plegen. Waar heeft hij leren rijden? Al wordt erop gealludeerd dat iemand van het personeel hem misschien wel les gaf. En dit is slechts één van vele zaken waar je vraagtekens bij plaatsen kan in deze film. En toch krijg ik het niet over m'n hart dit alles al te zwaar aan te rekenen. Halloween is en blijft een iconische low-budget slasher horrorprent, zelfs zonder dat er veel bloed te zien valt, wat veel te danken blijft aan de sublieme soundtrack.

Ze hebben ergens de Halloween-franchise wel wat ingewikkeld gemaakt. Met een remake in 2007 met eigen vervolg in 2009 door Rob Zombie, waar ik op z'n zachtst gezegd geen grote fan van ben. En dan in 2018 deze reboot met helaas ook gewoon Halloween als naam, bedoeld als een sequel op de originele uit 1978, alle tussenliggende films negerend. Maar goed, Myers heeft na zijn zus te hebben vermoord als 6-jarige dan op z'n 21e nog 4 anderen (+ 2 honden, grrr) het hoekje om geholpen om dan terug geïnterneerd te zijn geraakt (hoe?) en dan weer te ontsnappen rond de 40e verjaardag van de babysittermoorden, indien goed gerekend inmiddels dus als 60-plusser.

Anno 2018 is de man er wel wat moordlustiger en bloederiger op geworden. Daar waar dit in het origineel allemaal nog braafjes uitvalt, kunnen huidige slashers het niet zo maken dat de body count al te beperkt en goorheid uit blijft? En helaas was dit slechts de voorbode tot meer. Toegegeven, zoiets blijft toch minder m'n smaak. Less is o zo vaak more. Maar goed, 't is ook niet dat Myers een pinky swear kon doen dat hij het op z'n oude dag wat kalmer aan zou doen.

Al bij al nog wel een goeie slasher horror, vooral visueel dan. Een krappe 3,5.

Iets minder dan z'n voorganger, maar Halloween blijft sowieso wel een leuke franchise voor me. Al ligt deze film gewoon vrij ver van het origineel in hoe de horror wordt ingevuld. In Halloween Kills zaten wel enkele zeer flauwe stukken, zoals de boze menigte en al het voice-over gewauwel. Ook het slot was echt niet sterk.

Enkele maandjes te laat om deze te zien (stond toen gepland, maar niet van gekomen). Het is misschien voornamelijk voor een iets andere doelgroep, maar toch liet deze film me niet onberoerd. 'k Vond hem dan ook behoorlijk goed in het evenwicht tussen een lach en een traan: best goede humor, behoorlijk tragisch maar dan uiteraard met een kerstsausje van one happy family eroverheen. Maar toch zeker een kerstfilm zowel als coming out prent die gezien mag worden.

Mij raakte vooral hoe bepaalde zaken je zomaar aan het twijfelen kunnen brengen en zelfs de liefde van je leven kunnen doen verliezen. Ook voelde ik zeer de pijn van Abby, op bepaalde wat anderen manieren meermaals in haar schoenen gestaan. Je wil trots aan de zijde van je partner kunnen staan, ten allen tijde, en ook diens trots om jou voelen. Zo pijnlijk als dit er niet is, om welke reden ook. Dat kwam in de film alleszins fijn aan bod.

Hier blijkbaar niet zo gekend of geliefd, maar toch een zeer aardige kinderfilm, die ook door volwassenen genietbaar te kijken valt. Met de kracht van verbeelding en een potlood in de hand, kom je door het ganse land. Uiteraard luchtig vermaak, met een mini-boodschap. En laat paars ook nog m'n lievelingskleur zijn.

Deze derde uit de moderne Agatha Christie's Hercule Poirot verfilmingen baadt zo meen ik in het leukste sfeertje waardoor deze dicht bij Sherlock Holmes komt aangegondeld. Het verhaal steekt ook zeer vernuftig in mekaar. Langzaam maar zeker kabbelt het richting een bijzonder plot.

Als resultaat heeft het dat ik nu de vorige twee films toch nog eens herbekijken wil, al vermoed ik dat ze sowieso deze derde niet gaan benaderen voor me. Ik had me eerder al door beide proberen worstelen zonder al te hoog succes. Maar blij te merken dat een Hercule Poirot film die mij weet te pakken toch blijkt te bestaan.

Zoveelste poging om deze film te kijken, één van de weinige keren dat ik me erdoor heb weten worstelen. Lijkt me echt voer voor alpha males en andere tough cookies. Een persoon als ik wordt er niet lyrisch van. Had hem misschien enkele dagen geleden moeten zien om echt in de hittegolf sfeer te zitten...

Ergens voelde dit voor mij een mafiaprent zoals The Godfather of Scarface maar dan in wat andere setting. Ipv bootlegging in jaren '20 is het hier een team overvallers. En zoals in al dat soort films, hebben zulke mannen nog meer een trouwe vrouw aan de zijde dan ik ooit heb gehad.

Mits een uurtje speelduur eraf zou hij me mogelijks ietsjes meer hebben kunnen bij de les houden, maar voor de fans kon er ongetwijfeld nog een uurtje en een drietal kogelregens bij.

Hector behoort gewoon tot ons nationaal sentiment, voor mij ook jeugdsentiment. Verder is hij tijdloos, zo bewezen daarnet ook m'n uiterst enthousiaste kinderen, die meteen ook Koko Flanel zouden willen zien. Het is uiteraard geen topfilm, maar m'n hart bloedt toch enigszins bij het zien van mensen die 1* uitreiken. Hector moet het hebben van de charmantheid en typisch absurdistische Urbanus-humor, die Bean-gewijs een klunzige antiheld speelt waar je desondanks weinig anders dan sympathie voor voelen kan. Wel meerdere Vlaamse films hadden zulke typetjes. Denk maar aan Gaston en Leo in Paniekzaaiers, Jacques Vermeire in Max, ... De wat typisch Vlaamse kneuterigheid, wat in Nederland mogelijks iets minder goed pakt.

Nu pas voor het eerst gekeken, maar beviel me zeer matig, had het ook moeilijk om de aandacht erbij te houden. Het is een soort van horrorsprookje waarvan ik vermoed dat het beter werkt in comicvorm dan voor een filmvertaling. En is het toeval of niet, dat hoofdrolspeler Perlman eerder ook al meespeelde in Alien... jawel... Resurrection? Want dood betekent in deze film vaak niet lang dood. Was er eens een zeer vermakelijke dode uit het graf weer opgestaan, duurde dat helaas niet lang. Vond ik nochtans de leukste figuur uit de hele film. Het sushi-kok-achtig figuur vond ik ook wel vet, al zie je hem ergens in het begin vlotjes een zuil doorklieven, maar de mensen die erna gefileerd werden, vielen niet uit mekaar in stukjes. Tegenvaller.

Uiteindelijk vond ik de film nog het meest uiteenvallen als los zand, alsof het een aaneenschakeling van allerlei losstaande fragmenten betrof. Waardoor ik hooguit kan waarderen op sfeer en actie, verhaal deed me weinig tot niets. Perlman zat wel lekker in z'n rol.

Zoek de T-fout.

Ik begin met de stelling dat de titel en omschrijving gewoon alles weggeeft. Wat rest is dan nog de uitwerking van en hoe, en die is behoorlijk langdradig en het echte verhaal eigenlijk zeer minimaal. Op zich dan knap dat er nog een volwaardige film mee gevuld raakte.

Hartverscheurend ook, dat zeker. En wees maar zeker dat soortgelijke dingen vaker zijn voorgevallen dan je misschien zou denken. Enkel nog maar in eigen omgeving heb ik tig van dat soort verhalen gehoord, veelal familiaal in doofpotten gesmoord. Het zat Eva alleszins niet mee in het leven, wat een thuissituatie ook. Het is één en al mistroostigheid, een sfeer die Vlaamse cineasten wel vaker neerzetten. Niets op tegen, vaak vind ik dat ook zeer sterk. Ik denk bv maar aan De Indringer. Of de serie Tabula Rasa, met Veerle Baetens zelf in de hoofdrol. Bij deze vond ik dat toch iets minder, maar eigenlijk vooral door de weggevers. Letterlijk elke gebeurtenis in de film voelt als een binnenkopper op een afgemeten voorzet van even voorheen (zo ook met het paard bvb). Een beetje meer mysterie had het verhaal zo meen ik toch geen kwaad gedaan.

No shit, Sherlock.

'k Ben bang dat het toch een beetje shitty was. Anderzijds is dit een soort van Sherlock parodie, en bevat het wel tal van best geslaagde humor, met daarnaast zoals we dat kennen van parodieën ook tal van onderbroekenlol. 'k Vind hem dan ook nog behoorlijk meevallen, maar uiteraard geen hoogvlieger. Maar aangezien ik toch een flink aantal keren heb kunnen lachen, kan ik hem niet minder dan 2,5 geven. Zit voor mij wat tussen de 2,5 & 3 in.

Wat leuk zeg, de film opent met een song die al dagen in m'n oren zit: American Girl van The Dance Hall Crashers, cover van Tom Petty and the Heartbreakers. Hoe gek is dat? Die hele opening van de film is trouwens lachen.

Helaas hebben we dan het leukste al gehad. Iemand moet gedacht hebben "we laten Reese een klunzig hyperactief neurotisch roookie-boerenkinkel-agentje spelen die een rijke bevallige maar ietwat overjaarse arrogante verwaande schreeuwerige snol moet beschermen in een tocht doorheen redneck-gebied, dat geeft tal van dolkomische situaties". Vond u dat een te lang uitgesponnen omschrijving? Precies hoe de film overkomt. Dol wordt het wel, twee irritante types tegen en met mekaar, wat weldegelijk humoristische momenten brengt maar vooral hoofdpijn en misselijkheid. Dieptepunten waren het stuk in het hertenpak en hoe Cooper zich op de bus praat.

Wat ik dan wél grappig vind: Een op dat moment 43-jarige Vergara die gekrenkt de tv uitzet omdat ze haar in het nieuws als 45-jarige omschrijven. Laat staan wanneer ze haar 50 schatten. Gelukkig zijn beide een lust voor het oog en wordt er zo af en toe lustig op los ge-Cooper'd, maar dat is het dan wel.

You'd think the worst part would be the impact, but no.

It is the shame of being on top and then falling your ass on the dirt.

That dude looks familiar.

Not anymore, my friend.

Beide zouden zo maar even in de biografie van Mel Gibson kunnen.

Deze kerstfilm à la Die Hard opent wel heel geinig. Het is ook een soort film dat me wel ligt, in de stijl van Speed (1994), Phone Booth (2002), Alexandra's Project (2003), Cellular (2004), Buried (2010), Locke (2013), Den Skyldige (2018) en diens remake The Guilty (2021). En het zit ook dicht bij films als The Game (1997), Cube (1997), de Saw-reeks (2004->...), House of 9 (2005), The Method/El Método (2005), Captivity (2007), Fermat's Room (2007), Breathing Room (2008), Exam (2009), Nine Dead (2009), The Killing Room (2009), The Employer (2013), Circle/Kring (2015), The Job Interview (2017), de Escape Room films (2019 & 2021), e.v.a.

Als deze film dus één ding doet, is het me doen verlangen een heel aantal van bovenstaand lijstje nog eens te herbekijken. Hot Seat kan niet tippen aan quasi al het voorgaande, maar zo beroerd vind ik hem nog niet. Hij komt vooral 30 jaar te laat om een beetje meer in de smaak te vallen.

Leuk ook nog, die knipoog naar die andere beroemde kerstfilm, Home Alone.

Waarom moet een film met op zich een interessant concept toch zo rond seks, drugs en ranzigheid gaan? Het leukste eraan is ondergedompeld worden in 1986, toen ik zelf kind was, en de muziek van die tijd. En dan hun moderne(re) spullen die in die tijd als spionage-materiaal overkomen en vraagtekens plaatsend bij een e-mailtje en andere zaken die in 2010 vanzelfsprekend waren. Maar tot daar wat er leuk aan was, want verder was het huilen met de pet op. Vooral dat personage gespeeld door Corddry was al te exuberant en wansmakelijk. En het personage van John Cusack is daar dan nog beste maatjes mee ook. Een hele film zat ie ook reikhalzend uit te kijken naar het moment waarop die ene z'n arm verliest, meermaals kots en andere smerigheid producerend, ... Nee, met deze film komt het dieptepunt toch behoorlijk dichtbij.

Gekeken omdat ik wou weten of het nog erger kon dan in de eerste. En ja hoor, deze wou ik eigenlijk na 5 minuten al afzetten. Maar de ramptoerist in mezelf beet door, en ondervond dat er wel meerdere het meest irritante personage uit de weg wilden ruimen, dus toch nog met enige interesse verder blijven zien. Verder, oh boy, oh boy, oh boy. Gelukkig is er nog dat streepje functioneel naakt.

Maar warempel, eigenlijk vond ik dit tweede deel maar half zo slecht dan de eerste. Help, straks raak ik hier nog aan gewend. De eindcredits vond ik zelfs geweldig. Maar uiteindelijk alles samen toch een onvoldoende, al was de toekomst leuker dan het verleden. Vooral misschien iets minder gortig of zo?

Een Playboy Bunny Shelley (geen toevallig gekozen naam, me dunkt - omhulsel) krijgt te horen dat ze niet langer gewenst is in de Playboy Mansion en komt terecht bij de studentenhuizen. Daar tovert ze een nerdy loser clubje in no time om tot populaire bimbo's, en moet om zelf een behoorlijk nerdy kerel aan de haak te slaan wederom in no time verstand en kennis opdoen. Blijkbaar is er toch wat mis met jezelf zijn? Of niet?

Intussen zit de Hef in zak en as, want een bedrieglijk stel had dit allemaal opgezet. Maar als Hefner belt om zijn Bunny terug te vragen, kiest ze voor de studentinnen boven het leven van weleer, al zijn die inmiddels geworden zoals de meiden in haar vorige omgeving, oordelend en oppervlakkig. Maar net dan zien die hun te grote stappen in de foute richting in, geven er Shelley de schuld van, en dus alles terug naar af. Zij het uiteraard ook maar kortstondig, want de korte tijd in het andere leven deed bij ieder meer van dat verlangen.

En dus, na wat twists & turns komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw, die ik zo hoop ik mag spoileren gezien zodanig voor de hand liggend: "looks zijn vergankelijk, raak je ware ik niet kwijt voor wat oppervlakkige roem." Of zoiets. En dan daar nog een zoetsappig eind goed, al goed finale er overheen. De film had wel nog een leuke intro en outro, met dat sprookjesboek. Maar oh (Play)boy, wat was deze slecht.

Zoals wel vaker sluit ik ook deze review af met een zo meen ik toepasselijk stuk songtekst:

Why are you listenin'
To all the things they tell you every day?
Why are you listenin'
What happened to your own mind, anyway?
Why are you listenin'
To their advice on what to watch and do?
Why are you listenin'
Has your mind been overrun, what do I do?

What are you doin'?
It's been too long, I'll never even see you
What are you doin'?
You're a different girl, but I don't know who
What are you thinkin'?
I suspect you're losin' it for good
What are you thinkin'?
Promise I would save you if I could

(Dance Hall Crashers - Shelley)
=> Hoe toepasselijk kan je het hebben? Blijft een subliem album trouwens, dat Lockjaw.

Afgezien van wat typisch Amerikaans gedoe zoals de passie voor het NBA-team de Knickerbockers beter gekend als kortweg Knicks (heb daar een leuk weetje over, maar da's niet voor nu), vind ik dit toch een zeer geinige komedie. De premise van de conflicterende, nu ja ... eigenlijk net complementaire weddenschappen geven dit dan ook een interessante uitwerking. Denk dat dit het romkommetje moet zijn waar ik meest smakelijk om heb moeten lachen, met tegelijk ook z'n portie ontroering. Geweldige coverfoto ook. Al helpt het mogelijks dat ik deze na het voor mij vrij flauwe Four Weddings and a Funeral keek. En neen, dit heeft weinig te maken met Amerikaanse vs. Britse humor, want doorgaans ligt die laatste me pakken beter.

Fool's Gold met hetzelfde duo staat toch wel in schril contrast ermee, want dit beviel me niet zo. Waar is de tijd ook dat Goldie Hawn m'n favoriete actrice was? Verstoten van de troon door Rebecca Gayheart. Maar voor Kate Hudson zoals hier in deze film had ik zeker ook een zwak. En je weet hoe het spreekwoord gaat: "om de dochter te beminnen, moet je met de moeder beginnen." Sowieso zou dat van leeftijd een stukje beter hebben gepast.

't Wordt hoog tijd dat ik zelf nog eens probeer ze langer te houden dan 10 dagen. Maar dan zou ik weer wat minder films kunnen zien. Dilemma.

WTH did I just watch? En er is ook duidelijk een publiek voor. Hier en daar wel eens een half geslaagd grapje tussen de gigantische berg bagger, wat hem nog net redt van 0,5. En was het irritatie-gehalte dan nog wat lager geweest, had ik er nog wel 1,5 voor veil kunnen hebben. Maar zoals ie is, vind ik 1* de prima waardering. Eén van de slechtste films die ik voorbije (half) jaar zag, alleszins.

Enorm opgeklopte (wij Belgen zeggen opgeblazen) oorlogsfilms, bijna altijd een garantie op minimaal 7,5/10 op imdb, 3,5/5 hier en 80-90% op rotten tomatoes. Bij mij halen ze alleszins niet dat publiek. Wel enorm straf wat bomexperts durven en doen, en soldaten in het geheel. Je voelt tijdens de film quasi continu de explosiviteit in de lucht hangen. Maar dit voelt voor mij als een behoorlijk eenzijdige documentaire, geen speelfilm.

Er zijn oorlogsfilms die ik te pruimen vind, een enkele zelfs echt wel goed, maar dat percentage ligt echt wel laag. 2* oogt wellicht dan ook zeer laag, maar zit mogelijks zowat op het gemiddelde van m'n waardering voor oorlogsfilms. Dus schiet me niet af.