Opinions

It doesn't matter if you do ten stupid things.

As long a you do one smart one.

A snowman is only as good as his attraction.

Leuk gebrachte muzikale bio-pic, zowel rond zanger Elvis Presley als diens manager Tom Parker, die zijn product goed wist te verkopen. Ik herinner me van toen ik klein was nog de schuif met buttons waaronder eentje van Elvis, die ik nooit heb gekend, want gestorven 2 jaar voor ik geboren werd. Het is pas door het zien van deze film dat ik besef hoe The King ergens de brug zowel als wig vormde tussen blank en zwart. Om de één of andere reden heb ik ook altijd gedacht dat hij van Hawaii afkomstig was. En wat gek dat je toen in problemen kon komen door je dansbewegingen.

Best fijn om te worden ondergedompeld in die tijd, wat een prachtige bolides, leuke kledij en haarstijlen. Ook leuk die stijl te zien veranderen van de '50s/begin '60s naar eind '60s/'70s, ook al ligt die mode met de bakkebaarden, olifantenpijpen en de kleurschakeringen van toen me een pak minder. 'k Krijg zelfs flashbacks naar het spuuglelijke interieur in m'n eerste levensjaren. Elvis zelf bleef wel z'n '50s/'60s stijl trouw. En zijn fan-base hem ook wel nog lange tijd, zelfs lang nadat het schip gezonken was en The King het gebouw via een achterpoortje verlaten had.

Niet zo sterk als Walk the Line, maar toch net boven Bohemian Rhapsody voor me.

Het verhaal heeft uiteraard weinig om het lijf, de meeste acteurs nog minder. Een film die vooral een beeld schetst van '70s tijdgeest en daarvoor z'n waarde heeft. Heeft me nooit echt gelegen, en dat is niet veranderd. Maar ben dan zelf zulke losbandigheid ook nooit gewoon geweest en leef daar ook niet naar, dat speelt zeker mee. De erotische scènes zelf zijn vaak wel oké, maar een speelfilm kan je dit amper noemen, toch?

Christine Boisson die 18 was in de film blijkt zowaar eind 2024 al te zijn overleden.

Sylvia Kristel uiteraard al een pak langer, amper 60 geworden.

De film beklijft niet de volle 90+ minuten, maar 'k vond hem toch zo sterk als een Cube destijds, en het is een tijd geleden dat een film rond dit thema dit voor mekaar kreeg voor me. Van Fermat's Room, eigenlijk.

Wat me wel enorm verbaast, is hoevelen deze film geen horror vinden. Er heerst dan toch echt een verkeerd beeld over wat horror inhoudt, meen ik. Dit is weldegelijks een psychologische horror film, de hoofdrolspelers worden geterroriseerd door maniakale geesten. De spanning bij het oplossen van de puzzels is inderdaad thriller, maar het angst inboezemen, laten herbeleven van trauma's, claustrofobie, de sterfscènes, ontberingen, ... dat is toch allemaal wel horror. Blijkbaar leeft een beeld dat er enkel van horror kan en mag worden gesproken als er ledematen afgerukt/gezaagd worden, gezichten en/of lichamen in twee gespleten worden, darmen er uit komen gebengeld en vooral liters bloed vloeit? Dat is gewoon ander soort horror. Maar deze kan je gerust onder torture horror plaatsen zoals bv. de Saw- en Hostel-reeksen, maar dan wat minder gory.

Door de leuke en zeer verscheiden ingerichte kamers waar ze doorheen moeten, heb ik de film uiteindelijk 4* gegeven. Toch nog een half puntje extra voor de creativiteit die hierin werd gelegd. Wel vind ik het een wat ongelukkige keuze om de film te laten starten zoals die doet. Dat neemt al meteen bepaalde spanning weg. Dat belet onder meer toch dat ik niet voor 4,5 ga. Maar zeker eentje die ik wel nog eens herbekijken ga.

De kinderen vonden hem geweldig, en zelf vind ik het toch ook best aardig. Evan is een heel ander type dan Bruce maar beide kunnen ze een les in nederigheid, behulpzaamheid, dienstbaarheid en samenhorigheid wel gebruiken. Uiteraard met een compleet andere uitwerking, mede doordat Evan een gezin heeft, Bruce een weekje mag voelen hoe het is om God te zijn en Evan een bijbels figuur die een race tegen de tijd aangaat om dieren en mensen te redden in zijn ark.

Steve Carrell is ook heel anders dan Jim Carrey uiteraard. Bij Carrey spat het dolkomische af van zijn personage en hoe hij dit neerzet. Evan Almighty moet het veel meer hebben van het gekke aan de situatie van een veranderende look waar hij niet in te kiezen heeft, hoe de dieren tot hem aangetrokken raken, enz... Ietsjes meer familiefilm ook, de voorgaande iets meer die doldwaze komedie waar Carrey wel wat een patent op had. Ik plaats ze nagenoeg gelijk, al zou ik Bruce Almighty nog net verkiezen boven deze opvolger.

Het valt me verder wel op hoezeer Shadyac z'n films me liggen, uit recent (her)bekeken werken:

4,5* : Liar Liar & Patch Adams

3,5* : Bruce Almighty & Evan Almighty

3,0* : The Nutty Professor

Wel zeer voorspelbaar allemaal. Je weet ook nagenoeg de hele film dat zodra het opgevraagde boek zou bovenkomen, er nog een bom(metje) zou vallen. Maar aangezien tegen dan al zo veel ontrafeld en gebeurd was en al lang duidelijk was dat die James niet de broer zou zijn, bracht dat amper een donderslag bij heldere hemel, en dus wat weg climax. Alleszins, ga maar om met al dit soort drama's en trauma's. Zat nog wat op de wip tussen 2,5 en 3, maar hij is me toch te standaard om 3* uit te reiken. Zeker in de 90s en 00s had je tientallen van dit soort films met quasi identiek verhaal waarbij infiltreerder weet aan te pappen met geliefden van één gezin en ze er stuk voor stuk ook in trappen.

Flauw teampje huursoldaten, Rambo zou ze allemaal op z'n eentje hebben ingeblikt. En Bruce Willis is precies hier al begonnen met zeer kleine bijrolletjes in actiefilms spelen om er zijn gezicht aan te verlenen. Veel boem boem en ook wel nog wat bla bla, zoals het alfamannetjes betaamt. Ze maakten er uiteindelijk van expendables toch maar mooi expandables van, waarbij ik de vierde persoonlijk niet vind onderdoen voor deze eerste. De twee tussenin zag ik denk ik nog nooit.