Opinions

Een conflictueuze prent. Ik had lage verwachtingen bij de titel, coverfoto en het verhaal in grote lijnen. Die verwachtingen stegen dan wel weer door Denzel Washington, Brendan Gleeson, Joel Kinnaman, Robert Patrick, ... en de hoge waardering hier. Nadat ik eerst dacht dat hij hier maar 2,50 scoorde, maar dat blijkt om een andere Safe House te gaan. Er zijn er immers meerdere, en ze staan ter misleiding bij Mr.Google. Voor mij is deze film alleszins te rauw en te serieus, vind dit soort cameravoering ook verre van aangenaam om volgen. En al dat gepangpangpang en gepiefpafpoef...

Ik zou niet de geknipte man zijn voor een werkje binnen de CIA of MI5/6/7. Ik kan al dat goed en slecht niet zo best uit mekaar houden en zo rolletjes spelen vind ik nog wel leuk voor een potje social deduction, De Mol en De Verraders, maar niet zozeer in het echte leven. Al betreft het hier uiteraard ook maar een film met acteren en zo. Een lach en een traan, al wordt hier aan beide niet gedaan. En dus vallen er mensen neer, krijgen er anderen raken klappen, vliegen de kogels om de hoofden en lijven en soms ook erin, kleeft er bloed aan muren, vloeide er ook zweet en ... nee, geen tranen, wordt er geduwd en getrokken, gebroken en gestoken, geknald, vergald en verknald. Hard om hard. Uiteindelijk eindigen we social-deduction-gewijs met een stuk minder, en heeft er één kamp gewonnen. Maar er nu nog steeds niet uit of het de goeie of de slechte zijn. En waar was nu dat safe house? Heb nooit een veilig onderkomen opgemerkt. Ha, maar zo stond het ook op de cover... niemand is kluis. 't Ligt misschien aan dat dubbelzinnig Engels...

Deze boodschap vernietigt zichzelf in 5... 4... 3... 2... 1...

Wow... wat een constante chaos. Hier en daar enkele leuke grappen, zowel woordelijk als visueel, maar kon er nooit met de focus bij blijven en moet de eerste film waarin ik Seth Rogen gedegen verdragen kan nog zien. De man heeft als pluspunt wel mee dat hij de dingen soms anders brengt en doet dan doorsnee, maar hoefde dat zo irritant? The Green Hornet heb ik halfweg zelfs afgezet vanwege het constante gekibbel, en dat komt in al z'n films wel terug. Al gaan m'n haren al rechtop staan van 's mans stemgeluid, of zeg maar -gebrul.

Nu, los van gebrekkig gedogen van de heer Rogen, het is in deze film ook niet al te zeer mijn soort humor, maar 'k zal dus tot het Ras der Azijnzeikers behoren. Voor de originele setting wat hier en daar wel interessante fragmenten oplevert ga ik de film wel nog delibereren, een 2 en een halfje. En dan ben ik mogelijks mild. Maar dat zal de liefhebbers worst wezen.

Kon ik maar terug in de tijd en een andere film kiezen. Scream 2 ben ik immers gaan zien bij date één in wat zou uitgroeien tot een relatie van bijna 14 jaar, m'n langste ooit. Wist ik toen veel dat m'n relatieleven uiteindelijk als een soort van Scream-franchise zou gaan lezen... Hoe meta kan je het hebben?

Minus het aantal doden, gelukkig. Maar wel met plottwisten, vele spanningsmomenten, de occasionele scare jumps, een vleugje zwarte humor, een afvallingsrace en uiteindelijke afloop een single bestaan, door traumaleed geplaagd. Ondanks dit alles, blijf ik Scream 2 toch lichtjes geweldig vinden. Het is misschien niet mijn favoriete scary movie, maar het doet een zeer verdienstelijke poging. Meer van dit, graag.

Oh ja... we zijn niet terug in de tijd, we zitten dus al aan 7 inmiddels. Stel je voor dat ik toen bij date één Titanic was gaan zien. Dat zinkend schip was ook wel zeer meta geweest, maar 7 films daarvan, bespaar het ons.

I didn't want to spend the rest of my life being afraid of monsters.

I wanted the monsters to be afraid of me.

All the best lies are based on the truth.

Om de Scream-films nog een beetje aardig te kunnen volgen, vergt het wel enigszins mee te zijn met al het vooraf gebeurde. Misschien de volgende keer eens proberen met een overzichtje van alle personages en wat hen zoal overkwam erbij. Al blijf ik wel te zeer een fan van de metahorror slasher whodunit franchise, om me hier te zeer aan te storen. Integendeel, zou ze eigenlijk wel eens in één marathon-zitting willen uitzitten.

En een film die me een goeie song in het hoofd doet prenten, altijd een meerwaarde.

Killer, intruder, homicidal man.

If you see me coming, run as fast as you can.

A blood thirsty demon who's stalking the street.

I hack up my victims like pieces of meat.

I lurk in the alleys, wait for the kill.

I have no remorse for the blood that I spill

A merciless butcher who lives underground.

I'm out to destroy you and ,I will, cut you down.

(extract uit Good Mourning / Black Friday van Megadeth)

Ik heb me speciaal voor deze film een account gemaakt op deze site, want wil hier wel wat dingen over kwijt.

Aangezien de film op 17 januari Netflix zou verlaten deze bekeken nadat ik hem enkele maanden geleden aan m'n lijstje had toegevoegd. Het onderwerp spreekt me aan aangezien ik zelf op jonge leeftijd in de schaakwereld actief was, ook een privé-coach had, na vele jaren het schaken weer opnam, enz...

Nu was deze film nog geen 20 minuten ver of ik zag de jonge hoofdrolspeler ostentatief zijn witte dame vol genoegen van 'ik heb je' neerploffen en zijn volwassen tegenstander vol ongeloof en in schaamte zijn witte koning ter overgave omver gooien. Hoe kan je zo een filmblunder over het hoofd zien? Zowel winnaar als verliezer kan niet met dezelfde kleur spelen, toch? Er zaten schaaktechnisch nog wel wat foutjes in hier en daar, al heb je dat helaas in de meeste films rond schaken. Wat ik niet begrijpen kan. Een film over zo'n onderwerp hoort toch met passie voor het spel te worden gemaakt? Dat lijkt hier alleszins verre van het geval.

Het overdreven typisch Amerikaans melige neemt in deze film het voortouw, met bewieroking van hun boegbeeld bij uitstek Bobby Fischer voorop (vooral grote held omdat hij als zowat enige en als Amerikaan de toenmalige Sovjet-hegemonie in het schaken een hak kon zetten en zo mee een cultheld werd in Koude Oorlog tijdperk). Er zitten ook tal van elementen in die ver staan van hoe het werkelijk in deze wereld gaat. En dat stoort. Evenals hoe het park-schaken geromantiseerd wordt en de coaching toch wel zwaar overgedramatiseerd. Wat de film voor mij nog redt van de ultieme ondergang is dat er wel vrij aardig in geacteerd wordt en het algemene verhaal niet helemaal de mist in gaat. Maar wat een gemiste kans om ook de kenners mee te krijgen voor en in zo'n film...

Ik open met een eerste bijdrage met een C4-tje...

Ik zag deze film pas (op YouTube nota bene) nadat ik de remake tot 2x toe zag. Die remake vond ik goed, 4 sterren gegeven. Deze ging ik een halve ster minder uitdelen, tot het einde me noopte om toch ook niet onder de 4 sterren te waarderen. Leuk overigens hoe 2 films die grotendeels hetzelfde DNA delen toch een heel ander eindgevoel kunnen bieden, en in beide gevallen ook wel kloppend.

De Amerikaanse remake gaat mogelijks wat meer passen bij zij die zich storen aan de enorme passiviteit van de makke schaapjes die zich naar de slachtbank laten leiden, en zij die hevig verlangden naar een "hier heb ik je terug!" eindsfeertje. Dat het in de originele heel wat rauwer en zeer beklijvend afloopt past net beter bij de boodschap die erin verweven zit, zijnde "je liet het toe".

Vreemd hoe er mensen zijn die dit niet als horror bestempelen. Het hele sfeertje ademt horror uit, een beetje zoals in Last House on the Left bvb, of The Blair Witch Project. Horror hoeft heus niet altijd vol gore elementen te zitten die we kennen zoals in Hostel, Saw, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, nagenoeg alle Rob Zombie werk, Evil Dead en slasher-films. Horror heeft wat mij betreft alleszins meerdere gedaanten, al label ik zelf beide Speak no Evil films eerder als horrorthrillers.

Zo, en nu wel genoeg over het boosaardige gesproken. Hopen maar voor m'n noorderburen dat hun Deense vrienden ooit de weg naar het toerisme in Nederland terug zullen vinden. Want als ze na het zien van deze film ergens de schaar in dienen te zetten...