Opinions

Een conflictueuze prent. Ik had lage verwachtingen bij de titel, coverfoto en het verhaal in grote lijnen. Die verwachtingen stegen dan wel weer door Denzel Washington, Brendan Gleeson, Joel Kinnaman, Robert Patrick, ... en de hoge waardering hier. Nadat ik eerst dacht dat hij hier maar 2,50 scoorde, maar dat blijkt om een andere Safe House te gaan. Er zijn er immers meerdere, en ze staan ter misleiding bij Mr.Google. Voor mij is deze film alleszins te rauw en te serieus, vind dit soort cameravoering ook verre van aangenaam om volgen. En al dat gepangpangpang en gepiefpafpoef...

Ik zou niet de geknipte man zijn voor een werkje binnen de CIA of MI5/6/7. Ik kan al dat goed en slecht niet zo best uit mekaar houden en zo rolletjes spelen vind ik nog wel leuk voor een potje social deduction, De Mol en De Verraders, maar niet zozeer in het echte leven. Al betreft het hier uiteraard ook maar een film met acteren en zo. Een lach en een traan, al wordt hier aan beide niet gedaan. En dus vallen er mensen neer, krijgen er anderen raken klappen, vliegen de kogels om de hoofden en lijven en soms ook erin, kleeft er bloed aan muren, vloeide er ook zweet en ... nee, geen tranen, wordt er geduwd en getrokken, gebroken en gestoken, geknald, vergald en verknald. Hard om hard. Uiteindelijk eindigen we social-deduction-gewijs met een stuk minder, en heeft er één kamp gewonnen. Maar er nu nog steeds niet uit of het de goeie of de slechte zijn. En waar was nu dat safe house? Heb nooit een veilig onderkomen opgemerkt. Ha, maar zo stond het ook op de cover... niemand is kluis. 't Ligt misschien aan dat dubbelzinnig Engels...

Deze boodschap vernietigt zichzelf in 5... 4... 3... 2... 1...

Vandaag daartoe gekomen. Al viel ik eerst in slaap en daardoor een stuk gemist, daarna was de focus er niet, en dus nog maar eens herstart. En dan moet ik eerlijk bekennen dat ik er toch meer aan begon te vinden.

Wat me wél nog extra stoort:
1) Het verhaal begint met het pantserschip aan het eind van hun Burgeroorlog, zo'n 150 jaar eerder. Heel erg toevallig stoot één van de helden in een grot op muurschilderingen met het bepantserde ironclad oorlogsschip, en daaruit kunnen ze afleiden dat het destijds tot daar moet zijn gevaren, toen het dorre landschap nog een wilde weelderige waterweg was, en dat het dus nu onder zandkorrels (een paar miljard) begraven moet liggen. Zoiets is nu wel een enorm loopje nemen met de werkelijkheid. Een paar duizend jaar geleden is er daar wel nog meer water geweest, maar 150 jaar geleden was het daar al zo droog als koek, hoor.
2) Ze ontdekken dan de vervuiling welke een mogelijk gevaar oplevert voor de hele wereld, waarbij alle dieren en planten zouden kunnen vergaan. En hoe luidt de daarop volgende zin? "Eens in de oceaan is het in zes maanden halverwege New York." Alsof er voordat het in New York zou belanden geen talloze andere landen die een pak nabijer liggen van enig belang zijn? Maar goed, 't is maar om hun Amerikaanse publiek betrokken te krijgen, zeker?

Maar verder is dit dus weldegelijk een avontuurlijke actiefilm, met een allegaartje aan inhoudelijke zaken die de revue passeren. Mogelijks wel wat té veel. Prachtige beelden van unieke locaties, talloze soorten actie, de menselijk drama kant door de enorm verspreide ziekte, schatzoekers en gezondheidsstrijders vs politieke en industriële belangen, kameeldrijvers, zelfs duinsurfen , ... Alleszins een pak meer waard dan de schamele 2* die ik er vorige keer aan gaf.

Het zou zelfs enigszins een 60s/70s Bond-film kunnen zijn geweest qua verhaal. Of uiteraard een telg uit de Indiana Jones reeks. Steve Zahn en Matthew McConaughey zijn wel een goeie tandem, doch lichtjes irritant ook wel, zeker dan die laatste. Zahn zorgt voor de meer ludieke noten, McConaughey meer arrogantie en bravoure. En la Cruz, die loopt er vooral mooi bij te wezen. 't Is me wel nog steeds wat te zeer oorlogszuchtig om meer van het avontuurlijke te kunnen genieten, maar het stoorde me minder dan vorige keer.

Spionage, contraspionage en dubbelspionage, het is me een wereldje. Deze film lag klaar voor Tom Cruise met peper in z'n ... maar het werd uiteindelijk Angelina Jolie die het zout in de wonde mocht strooien.

'k Vond hem geruime tijd nog wel goed maar het waren me uiteindelijk zoals vaak in spionagefilms een paar twists en turns te veel. En met enige geloofwaardigheid nemen ze een groot loopje.

Wow... wat een constante chaos. Hier en daar enkele leuke grappen, zowel woordelijk als visueel, maar kon er nooit met de focus bij blijven en moet de eerste film waarin ik Seth Rogen gedegen verdragen kan nog zien. De man heeft als pluspunt wel mee dat hij de dingen soms anders brengt en doet dan doorsnee, maar hoefde dat zo irritant? The Green Hornet heb ik halfweg zelfs afgezet vanwege het constante gekibbel, en dat komt in al z'n films wel terug. Al gaan m'n haren al rechtop staan van 's mans stemgeluid, of zeg maar -gebrul.

Nu, los van gebrekkig gedogen van de heer Rogen, het is in deze film ook niet al te zeer mijn soort humor, maar 'k zal dus tot het Ras der Azijnzeikers behoren. Voor de originele setting wat hier en daar wel interessante fragmenten oplevert ga ik de film wel nog delibereren, een 2 en een halfje. En dan ben ik mogelijks mild. Maar dat zal de liefhebbers worst wezen.

Ik had hem al eens met half oog gekeken, maar wou er nu eindelijk eens echt voor zitten. En dan is het wel een bijzonder kijkstuk. Who cares about al dan niet geloofwaardigheid qua missie en paar andere kleinigheden? Dit is oorlog ten voeten uit, hartverscheurend, enorm knap in beeld gebracht, en interessante intermenselijke verhalen, wat ik vaak vind ontbreken in andere oorlogsepossen.

Inmiddels zo meen ik wel de loef afgestoken door 1917, maar zo hebben we een absolute kaskraker voor elk van de twee wereldoorlogen. En voor het stuk USA-Japan tijdens WO II hebben we Pearl Harbor en Midway. En wil je het genre vermengen met horror, kan je terecht bij Overlord. Hacksaw Ridge tot slot sprak me ook wel enorm aan. Al waren er nog wel. Operation Mincemeat en Valkyrie bv. in de categorie bijzondere missies.

Kon ik maar terug in de tijd en een andere film kiezen. Scream 2 ben ik immers gaan zien bij date één in wat zou uitgroeien tot een relatie van bijna 14 jaar, m'n langste ooit. Wist ik toen veel dat m'n relatieleven uiteindelijk als een soort van Scream-franchise zou gaan lezen... Hoe meta kan je het hebben?

Minus het aantal doden, gelukkig. Maar wel met plottwisten, vele spanningsmomenten, de occasionele scare jumps, een vleugje zwarte humor, een afvallingsrace en uiteindelijke afloop een single bestaan, door traumaleed geplaagd. Ondanks dit alles, blijf ik Scream 2 toch lichtjes geweldig vinden. Het is misschien niet mijn favoriete scary movie, maar het doet een zeer verdienstelijke poging. Meer van dit, graag.

Oh ja... we zijn niet terug in de tijd, we zitten dus al aan 7 inmiddels. Stel je voor dat ik toen bij date één Titanic was gaan zien. Dat zinkend schip was ook wel zeer meta geweest, maar 7 films daarvan, bespaar het ons.

I didn't want to spend the rest of my life being afraid of monsters.

I wanted the monsters to be afraid of me.

All the best lies are based on the truth.

Om de Scream-films nog een beetje aardig te kunnen volgen, vergt het wel enigszins mee te zijn met al het vooraf gebeurde. Misschien de volgende keer eens proberen met een overzichtje van alle personages en wat hen zoal overkwam erbij. Al blijf ik wel te zeer een fan van de metahorror slasher whodunit franchise, om me hier te zeer aan te storen. Integendeel, zou ze eigenlijk wel eens in één marathon-zitting willen uitzitten.

En een film die me een goeie song in het hoofd doet prenten, altijd een meerwaarde.

Killer, intruder, homicidal man.

If you see me coming, run as fast as you can.

A blood thirsty demon who's stalking the street.

I hack up my victims like pieces of meat.

I lurk in the alleys, wait for the kill.

I have no remorse for the blood that I spill

A merciless butcher who lives underground.

I'm out to destroy you and ,I will, cut you down.

(extract uit Good Mourning / Black Friday van Megadeth)

Ik heb me speciaal voor deze film een account gemaakt op deze site, want wil hier wel wat dingen over kwijt.

Aangezien de film op 17 januari Netflix zou verlaten deze bekeken nadat ik hem enkele maanden geleden aan m'n lijstje had toegevoegd. Het onderwerp spreekt me aan aangezien ik zelf op jonge leeftijd in de schaakwereld actief was, ook een privé-coach had, na vele jaren het schaken weer opnam, enz...

Nu was deze film nog geen 20 minuten ver of ik zag de jonge hoofdrolspeler ostentatief zijn witte dame vol genoegen van 'ik heb je' neerploffen en zijn volwassen tegenstander vol ongeloof en in schaamte zijn witte koning ter overgave omver gooien. Hoe kan je zo een filmblunder over het hoofd zien? Zowel winnaar als verliezer kan niet met dezelfde kleur spelen, toch? Er zaten schaaktechnisch nog wel wat foutjes in hier en daar, al heb je dat helaas in de meeste films rond schaken. Wat ik niet begrijpen kan. Een film over zo'n onderwerp hoort toch met passie voor het spel te worden gemaakt? Dat lijkt hier alleszins verre van het geval.

Het overdreven typisch Amerikaans melige neemt in deze film het voortouw, met bewieroking van hun boegbeeld bij uitstek Bobby Fischer voorop (vooral grote held omdat hij als zowat enige en als Amerikaan de toenmalige Sovjet-hegemonie in het schaken een hak kon zetten en zo mee een cultheld werd in Koude Oorlog tijdperk). Er zitten ook tal van elementen in die ver staan van hoe het werkelijk in deze wereld gaat. En dat stoort. Evenals hoe het park-schaken geromantiseerd wordt en de coaching toch wel zwaar overgedramatiseerd. Wat de film voor mij nog redt van de ultieme ondergang is dat er wel vrij aardig in geacteerd wordt en het algemene verhaal niet helemaal de mist in gaat. Maar wat een gemiste kans om ook de kenners mee te krijgen voor en in zo'n film...

Ik open met een eerste bijdrage met een C4-tje...

Deed mij nogal denken aan een zombiefilm waarbij ze met een klein groepje in een winkelcentrum de hongerige meute buiten moeten zien te houden. Paul Blart: Mall Cop en ja zelfs Home Alone komen ook om de hoek loeren, en idd ook Assault on Precinct 13. Ik had Antonio Banderas overigens totaal niet herkend.

Geen topper maar ook geen troep. Zit wat mij betreft tussen de 2,5 en 3 in.

Helemaal niet mis. Goed uitgewerkt verhaal en ontrafeld plot. En inderdaad eerder drama i.p.v. thriller. Al vond ik de fragmenten van de meisjes op school met hun essays (en dat gefilmde voorlees-fragment) wel zeer vreemd. De hoofdrolspeler Marco D'Amore had me wat weg van Kim Bodnia als Martin Rohde in The Bridge. Het was er ergens wel wat over dat zowel z'n dochter als de zoon van z'n nieuwe geliefde als z'n vroegere kompaan als vader van het slachtoffer allemaal betrokken bleken. Maar 'k heb er wel 2 uur geboeid naar zitten kijken.

Verrassend hoe laag deze film hier scoort en hoe weinig gekend deze ook is. Ik vermoed dat de meesten die hem laag waarderen toch niet eruit halen wat er met de film bedoeld werd. De humor zit goed, de spanning is aanwezig, en last but not least, hij herbergt zo veel meer dan wat op het eerste zicht lijkt. Was er meer gespeeld geweest met de grens tussen zin en waanzin, ik had hem nog sterker gevonden. Nu bleef het een beetje The Game ofte Fincher light, maar wel met fraaie onderliggende twist.

Hoe ik ook probeer, die stem van Awkwafina blijft me doen huiveren. Flashbacks aan Fran Drescher doemen automatisch op, en vervullen me met afschuw. Er zitten echt leuke dingen in deze film, maar ook best veel dat me weinig bekoren kan. 't Is ook een beetje Marvel meets PokéMon meets Lord of the Rings. Leuke Aziatische landschappen uiteraard wel. Maar met de sagen, legenden en de fantasy heb ik gewoon minder, en ook de krijgskunst en wijsheden niet al te zeer. De film voelt uiteindelijk vooral als een te lange zit. En of je nu deze kijkt of een Mortal Kombat film of nagenoeg eender welke Aziatische fantasy film, het lijkt allemaal één pot nat. 't Is onderhoudend vanwege de hoge kwaliteit aan beeldmateriaal, maar zonder meer.

Dan is Dragons are Real van Magnum meer m'n ding.

I've crossed the seas to a different land

Shot through the skies at the wave of a hand

And when i've looked up at castles so tall

Into the clouds, any minute might fall

I've stood alone where the mountains are blue

Watching the world's unbelievable view

A special book makes the child in us cry

Magic in words at the blink of an eye

They dogs they will howl

The jokers will cry, cities will fall

Heroes are gone, villains draw near

I see them all

13 jaar na datum me toch maar eens hieraan wagen. Per slot van rekening zijn enkele anderen nog vrij tot wel zeer positief. Wat opvalt... heel povere CGI, vaak meermaals gebruik van dezelfde beelden, van de pot gedrukte scènes. Maar laat dit laatste wel best vermakelijk zijn. Plots overal water, haaien, liters bloed ("Het is weer die tijd van de maand.") en talloze ledematen in het straatbeeld, het is eens iets anders.

Het voordeel... met een titel als deze weet je meteen dat je niet aan iets serieus toe bent. De verwachtingen zijn dus meteen prima gesteld. Zo vind je het vooral grappig dat acteurs die uit de gietende regen komen daarna in de wagen zitten met droge kledij aan. Er zijn talloze zaken die zeer onrealistisch overkomen. En bepaalde dingen zijn mega voorspelbaar, zoals "mijn moeder zei altijd dat Hollywood mijn dood zou worden.".

Zo veel slechter dan bv. een Piranha 3D is dit nog niet. Is de film goed? Nee, hoegenaamd niet. Zorgt het voor nog wel enig vermaak? Dat wel.

En maar hopen dat die weermannen en -vrouw plots weggespoeld worden...

Qua dolgedraaide actie is deze eigenlijk beter en leuker dan de eerste, maar stoorde me bij deze nog meer aan allerlei elementen zoals geen spatje bloed na haai door midden zagen, nergens regenspatten terwijl er volop sharknado's huishouden, overal rondom nog rust en kalmte terwijl de hel aan het losbreken is, en gewoon net iets te veel zooi op de vork. Om van het reteslecht acteren nog maar te zwijgen.

Your husband should be here. And where is he?

Oh, he's probably trying to get eaten by another shark.

(En te bedenken dat sommigen menen dat deze film zich te serieus probeert te nemen. )

Na L.A. en N.Y. is het nu de beurt aan (Washington) D.C. om door sharknado's geterroriseerd te worden. Dit weerfaunafenomeen heeft Fin Shepard inmiddels op de kaart gezet, en er valt hem dan ook faam tot in het Witte Huis én een gouden kettingzaag te beurt. Dit keer wél bloed erop na het fileren van de visjes. Al keert de lof erna snel om tot complottheorieën rond Fin en z'n familie, en zo zijn dit soort mensen ook weer bediend. En geraak ik stilaan gewend aan de Sharknado-nonsens of is dit gewoon de leukste tot nu toe? Ik vind deze gewoonweg behoorlijk. Wat jammer van de povere CGI nog steeds. Maar de film zit boordevol leuke grapjes en scènes.

Net zoals de derde Jaws zoekt de derde Sharknado ook een pretpark op als speeltoneel. In dit deel zien we ook Nova Clarke terugkeren, na haar personal high levend uit zo'n visbeest te zijn gehaald wel wat met een lichte vorm van galeofobie kampend. Al belet haar dat niet om sexy te wezen. En tot slot wordt er ook veel gevlogen. Met jets, een space shuttle, ... Voelt meer en meer als een foute party, maar 'k ga deze toch 2,5 geven voor de portie vermaak.

"I'm on it, I'm gone with the wind."

Haha, Sharknado goes Star Wars. Qua tour touristique hebben we L.A., N.Y. en D.C. gehad, nu is de Amerikaanse -as aan de beurt met Las Vegas, Texas en Kansas en bij uitbreiding zowat alle nationale parken. De Sharknado's zouden met behulp van pulstechnologie compleet zijn ingedijkt en Mitch van Baywatch ofte Fin's papa zelfs van de maan teruggehaald, maar the 4th Awakens windt er geen doekjes om, en een Sharknado-film zonder haaien in tornado's, het zou wat gek zijn.

Vegas, da's blits en bling-bling, tot zelfs de lipgloss van de blonde bimbo anti-sharknado dispatch toe. En decolletés, overal decolletés. Er uit knallen met het winnen van de jackpot, geen haai die daarnaar kraait. Verder nog: what happens in Vegas, ... vliegende auto's, piraterij is een verdrijf, haaiworstelen, haaitennis, hamerhaaislingeren, haaikicks, Darude, olienado (oilnado), vuurnado (firenado), bliksemnado (lightning nado), koenado (cow nado), lavanado, hagelnado's, en een nucleaire sharknado ofte kernnado (nuke nado!), een handje bijsteken, kettingreacties in hoofdzaak te Texas, may the 4th be with you, Trekkie-humor, who you gonna call?, I'll be back, follow the yellow brick road, Christine, een (kortstondige) Baywatch-reünie, Chainsaw Man, Excalibur, en een stukje food chain, ...

Het blijft o zo foute zooi, maar ergens wel vermakelijke zooi. Meer en meer vergelijkbaar met wat parodieën bieden, zij het misschien niet direct van de beste kwaliteit. Gelukkig duren zo'n films niet al te lang, want zelfs 1u20' van dit onophoudelijk opbod van onzinnigheid is toch maar net wat een gezond mens aankan, lijkt me. Het is overdaad, en overdaad schaadt. Te veel is trop en trop is te veel. Maar killing is their business, ... and business is good.

Een intro in de stijl van Indiana Jones, dat hadden we nog niet gehad. En uit avontuurlijk onderzoek blijkt dat de mensheid al eeuwenlang tegen sharknado's vecht, en weet te winnen, met behulp van schatten uit het verleden die nu uit verborgen haaientempels dienen te worden teruggevonden, hoe kan het anders? In plaats van dat er vloeken van mummies worden ontketend, krijgen we hier World War Shark.

De U.S. en continent Amerika hebben we nu wel wat gehad, tijd om in Europa en elders terreur te haaien. Wederom een toeristisch uitje, langs Londen, Stonehenge, Amsterdam, Rome, Pisa (torentje staat terug recht), Sydney (ha, vandaar die gekke architectuur), Rio de Janeiro (ritje op het beeld van Christus de Verlosser), op zee in China, in Tokio op Sharkzilla botstend, en nog Gizeh (met een plaatje dat er nogal uitziet als een National Geographic cover), ... en filmverwijzingen naar Indiana Jones (inclusief de hoed en zweep), Mission: Impossible (kabelstunt), James Bond (de snufjes), Back to the Future, An American Werewolf in London (met de pub The Slaughtered Lamb), Godzilla, Alien, ... en de talloze cameo's waarvoor deze reeks inmiddels ook al gekend stond, waaronder Olivia Newton-John en Dolph Lundgren.

Net als in vorige films is er ruimte voor veel romantiek met vrouwelijk schoon te midden van de horror, al leidt dit vaak ook tot een snelle dood. Zeker voor niet-hoofdrolspelers. De superkrachten van vrouwlief April vind ik wel een minder element sinds enkele films, maar misschien hadden ze ook wel door dat dit nog het best zou passen bij de acteerprestaties van Tara Reid? En dan maken ze er nog een Barbiepop van ook...

Misschien heb ik de voorbije week wat te zeer een overdaad aan Sharknado-films tot me genomen, maar deze vond ik toch weer een trapje minder. Het was alleszins weer net iets te veel en te verregaand. Al blijven ze trouw aan hun titels... global swarming dus. En het slot, dat was dit keer eens anders, verwijzend naar één van de films die onder de spoilers staan. Zotte stuff.

Weet iemand waar de ingedrukte code 00D uiteindelijk naar verwijst? Er zijn zowat een dozijn mogelijkheden. En de Taj Mahal met op de voorgrond die Grim Reaper achtige figuur (blijkt Fin te zijn ), dat leek me te verwijzen naar een gekend schilderij? Hij wandelt op het laatst langs tal van vernielde wereldiconen qua architectuur, zelfs een standbeeld van Rapa Nui valt te zien tussen het puin. Het was me toch nogal een zootje. En wie gaat dat allemaal opruimen?

Ik blijf dit een miscast vinden en enkele dingen totaal niet bij het personage Sherlock Holmes passen. Het verhaal an sich, los van Sherlock en Watson, trekt me ook onvoldoende mee. Al kan het er nog wel mee door, en bepaalde scènes staken er wel bovenuit. Misschien ben ik te grote fan van hoe Sherlock en Watson door Benedict Cumberbatch en Martin Freeman werden neergezet?

Deze Sherlock Holmes voelde me iets te zeer als Iron Man gaat toneeltje spelen. Sherlock is voor mij een verwaande hoogbegaafde snob die graag op tijd en stond z'n thee drinkt, geen macho straatvechter. En hij lost complexe zaken op met de grootste finesse aan de hand van details. Het valt me op dat rond deze film ook grote verdeeldheid heerst... of hij wordt echt wel goed bevonden, of een fikse tegenvaller, weinig daar tussenin. Ikzelf zit er wel wat tussen.

Vaak gelezen dat deze beter zou zijn dan de eerste, maar ik zou ze eerder op gelijke hoogte zetten, met punten waarop deze beter en andere waarop deze minder scoort. Blijf ook wel wat een probleem hebben met hoe Sherlock Holmes wordt neergezet, als vechtersbaas. Maar eenmaal die weg ingeslagen uiteraard... En het wordt hier gebruikt als tool om Sherlock's scherpzinnigheid weer te geven. Maar dan ook al dat schietgraag gedoe er nog bij, en als ware een halve nipt aan de dood ontsnapte oorlogsheld... Dat is toch al ver afgeweken van het originele personage.

Enig prachtig wel, ondergedompeld te worden in Londen, Parijs, Heilbronn (Württemberg) en Meiringen (Zwitserland) eind 19e eeuw. Wel kras dat Holmes toen al met een wagen rondreed, die bestonden toen slechts enkele jaren. Al was een man als hij ongetwijfeld een pionier. Edoch zou dit om een nagemaakte (steampunk-)Duryea (Amerikaanse wagen-pioniers) uit 1893 gaan. Echter, in Parijs aangekomen prijkt op een ticket voor de operavoorstelling Don Giovanni 'mardi 7 novembre', en dat kan dus in 1882, 1893 of 1899 zijn geweest. Maar op een (Britse) krant na de bomaanslag tijdens die opvoering staat de datum 'november 9, 1891' te lezen (en dan nog het artikel startend met "Yesterday, ...", klopt ook al niet), passend bij het gegeven van de bomaanslagen in die periode en een jaar nadat de eerste film zich af had gespeeld. Holmes zelf spreekt even later ook uit "Het is 1891, ik had een ballon kunnen huren".

Nu, aangezien die Duryea om een Amerikaanse wagen zou gaan en er in die tijd nog geen overzeese fabrieken zullen zijn geweest... Toch wel een bundeltje slordige onregelmatigheden samen: Een film zich afspelend in 1891, toch in het bezit van een wagen van Amerikaanse makelij in Engeland en uit 1893, een operavoorstelling die in 1893 moet zijn geweest volgens dag en datum op het ticket, en een krant van twee dagen na de bomaanslag bij die voorstelling uit wederom 1891 die het heeft over het voorval van gisteren. Al zou ik niet eens mogen vallen over zulke pietluttigheden? Sowieso al een knap staaltje werk erin gestopt. En dan die trein, toen was dat toch echt nog een avontuur op zich! Er volgen verder magnifieke stoomboten, adembenemende gebouwen, fraaie klederdracht, bijzondere schaakklok en een lekkere wijn uit het gezegende jaar 1789 (ik zou er meer dan 100 jaar later toch m'n lippen niet aan durven zetten).

De manier waarop het verhaal wordt verteld, is wel sterk gedaan. Visueel knap ook (die schietscène in het bos bvb.), en er wordt ook wel goed geacteerd. Wel heb ik de fanatieke titanentweestrijd tussen meesterbreinen met Moriarty nooit al te boeiend gevonden. Ik zie Holmes nog het liefst ingewikkelde raadsels oplossen. Maar goed, professioneel goed gemaakte film alweer.

"How much time do we have?"
"None!"

"Just push the red button."

Sidder en beef! De wereld dient weer eens te worden gered, omdat de mens eens te meer in eigen voet schoot door een seismisch superwapen op ons los te laten. De stukjes overheidsgepingel zijn slaapverwekkend, de reddingswerken van Kate Ferris en familie wel nog enigszins vermakelijk zij het rince & repeat.

De uiteindelijke oplossing ook wel behoorlijk radicaal:
"Sometimes the only way to save the planet... is to shake it up."

Nog niet de slechtste film, maar uiteraard eerder aan de flauwe kant.

Careful what you wish for.

Deze Shrek biedt een mooi inzicht dankbaar te zijn om wat je hebt en enkele mindere kantjes voor lief nemend. Ik vind hem een stuk beter dan de derde, komt bijna aan het niveau van de eerste twee.

Alles bij mekaar zijn de Shrek-films met spin-offs De Gelaarsde Kat wel de moeite om te zien en te herzien, zeker met je kinderen bij. De Gelaarsde Kat 2 ging ik nog met hen kijken in de bioscoop en vind ik de leukste van de hele set, gevolgd door Shrek & Shrek 2.

Blijft een schitterend verhaal en dito verfilming. Eén van m'n weinige 5*. Sowieso heb ik een 3-tal genres waar ik een extra voorliefde voor heb, zijnde dystopian sci-fi, suspense horror en psychologische thriller. En daarbovenop een soort overkoepelend filmelement, zijnde whodunits en aanverwanten. Shutter Island valt in de categorie van psychologische thrillers met daadwerkelijk een vorm van whodunit. Dus geen wonder dat ik deze wel graag zie. Maar om het dan ook tot 5* te verheven, vergt gewoon nog die extra subtiliteiten die in deze film aanwezig zijn. Echt een totaalpakket van wat een goeie film maakt, naar mijn mening.

Destijds in de bioscoop gezien, en ongetwijfeld gaf ik hem toen 4* of meer. Dat is niet overeind gebleven, maar ik hou wel nog steeds van het creepy sfeertje in aanloop naar eindelijk dan de wezens in beeld. Daarnaast ben ik enorme fan van M. Night Shyamalan's werk, een regisseur die me enorm ligt. Z'n beste is voor mij The Village, die ik 5* toeken. En op zich is dat een beetje zoals deze Signs, maar dan gewoon pakken beter uitgewerkt. Recent herbekeek ik 5 van z'n films en ik plaats ze in deze volgorde:
1. 5,0 - The Village
2. 4,5 - The Sixth Sense
3. 4,0 - Split
4. 4,0 - Old
5. 3,5 - Signs

Wat zo jammer is in Signs, is dat het geloof er een grote rol in speelt, nagenoeg de hoofdrol (zo ook in The X-Files: I want to Believe ). Er is uiteraard een (best groot) publiek voor, maar persoonlijk heb ik daar niets mee. In The Village zit dat ergens ook, maar heel wat vernuftiger uitgewerkt, zonder dat hier te veel uit de doeken te gaan doen. Ik vind The Village overigens een film waar je moeilijk veel over kan zeggen zonder de talloze dubbele lagen prijs te geven. Dat is in Signs gelukkig makkelijker. Er zijn UFO's met ruimtewezens naar onze planeet afgezakt en ze komen niet in vrede, maar worden voorlopig afgeweerd. Waar Shyamalan's films het vooral van moeten hebben, is mysterie en sfeer. Meer nog, ik vind hem daarin behoorlijk sterk. The Happening vind ik daarom ook een leuke, en uiteraard ook de Unbreakable-trilogie.

Voor de rol die uiteindelijk naar Joaquin Phoenix ging werd aan Mark Ruffalo gedacht, maar die had toen een ingreep voor kanker achter z'n oor. En in plaats van Mel Gibson had het net zo goed Paul Newman of Clint Eastwood kunnen zijn. Tot slot, Signs blijkt geen Stephen King verfilming, het had wel zomaar even gekund.

Wat gek. Jaren geleden gekocht op DVD en eens proberen kijken en moet er amper naar gekeken hebben, want herinner me er nagenoeg niets van. 'k Weet wel dat ik toen dacht "pfff, is dit het dan?" Ik kon me er gewoon niet doorheen worstelen. We zijn nu zowat 20 jaar later en oké, het blijft een nogal onzinnig misdaadverhaal, maar wat hou ik van de stijl waarin het verpakt zit. Ik ken de comics niet, maar dit doet het ongetwijfeld alle eer aan.

Wel moet ik tegelijk toegeven dat na ongeveer 1,5 uur film m'n aandacht nagenoeg opgebruikt is. Het blijft qua verhaal ergens te veel gekronkel en gepalaver, maar het over-the-top visuele is om van te smullen. Nu ja, ook wel bruut en sletterig, waar ik minder voor te vinden ben. Al past het in het geheel van dit neo-noir comic wereldje. De hele film doet ook wel nogal Pulp Fiction achtig aan. Had hier ook een meer beklijvend verhaal bij gezeten, het was zeker een kandidaat voor 5*. Nu zit ik wat op de wip tussen 3,5 en 4, maar omwille van het aparte karakter én tevens een geweldige cast, slaat de balans toch door naar rechts. Eentje die je toch echt eens (goed) gekeken moet hebben.

Zonet herbekeken. Wat een heerlijke horrorfilm is dit toch. Vind 'm wat hebben van The Ring, van de thriller Fallen ook. Twee films die ik 4,5* gaf. Ga deze daarom ook verhogen van 4 naar 4,5. Tot aan de laatste 10 minuten vind ik zelfs de 5* in de lucht hangen, maar het einde haalt het helaas wel nog wat omlaag voor me.

Die It Follows, die moet ik dan ook maar eens opzoeken...

Sitting next to me is my brother from an other mother.

Ik heb geen vliegangst, oef. Ik heb wel ofidiofobie, zoals in de film uitgelegd angst voor slangen. Ook wel een beetje hippopotomonstrosesquippedaliofobie (angst voor moeilijke, ingewikkelde woorden), dus zeg maar kortweg sesquipedalofobie. Ik ga dus niet zo goed op monsterlijkheden. Een bakkie vol slangen lijkt me dan ook een enorme gruwel. Toch kan ik Snakes on a Plane zien zonder handen voor de ogen of hartkloppingen. Komt mede doordat ze er heel computerachtig uitzien en vaak met een hele hoop samen in beeld worden gebracht. Ik had het persoonlijk een stuk enger gevonden indien slechts een handvol slangen vrijwel onopgemerkt hier en daar slachtoffers zouden maken i.p.v. zoals nu in geen tijd totale chaos en paniek. Verder bevat de film ook de nodige actie en humor om de horror luchtig te houden. Vind het wel een beetje apart dat deze niet als actie/horror bestempeld staat, maar dat is dan misschien toch m'n slangenvrees die door komt schemeren.

Hoe dan ook kan ik me wel nog vermaken met deze film, en dus ondanks geen hoogvlieger in filmland, toch een 3*.

Wow, wat een pracht- en tegelijk diep intriest verhaal. Doet me qua verhaalvertelling wat denken aan Harakiri. Mooi hoe we laagje per laagje blootgelegd krijgen, en vanuit welk beginsel. Wel een regisseur die me begint op te vallen, ook.

De tatoeages die deze man draagt (o.a. Please Kill Me) zeggen ergens wel wat hoe hij in het leven stond en staat. En dan komt plots overvallende doofheid erbovenop. Geen wonder dat het een wel zeer donkere rit wordt. Waarmee ik er uiteraard niet licht over wil gaan. Maar 'k kan gewoon niet al te sterk meeleven met de hoofdfiguur, ondanks dat ik zelf bv. metal-liefhebber ben. Nu, de film is ongetwijfeld ergens bedoeld ter acceptatie van deze handicap, met op het eind ook doofheid boven kunstmatig horen (dubbele laag in de titel) verkiezend, zo doet vermoeden. Wij als kijker mogen en kunnen dit proces ook meebeleven, uiteraard wel enigszins frustrerend en confronterend. Het is eigenlijk een best interessant thema, maar hoe het uitgewerkt werd, lag me wat minder.

My silent gesture was designed to speak volumes.

Als kind en jongeling deze vaak gezien, maar nooit door de ogen van een al meer doorwinterd man. 'k Had me verwacht aan een oubollig kitscherig iets, maar ben toch best verbaasd. Aardig kabbelend verhaal, fraaie iconische liederen (een pak meer dan ik me herinneren kon), bij momenten mooie beelden, leuke vrolijke humor, en het contrast tussen de militaire opvoeding van Von Trapp en het speelse eigenzinnige karakter van de zingende non die niet luistert naar de naam Sœur Sourire:
"Hadden ze in het klooster ook zoveel last met je, Fräulein ?"
"Oh, veel meer, meneer."
"Ze hebben uniformen."
"Dwangbuizen, ja."
Heerlijk hoe Maria niet op haar kuise mondje gevallen is.

Wel meer films die spelen rond dit soort contrast van mekaar uiteindelijk aantrekkende tegenpolen. Ik denk bvb. maar aan de originele Yours, Mine and Ours uit 1968 of de remake uit 2005. Maar het is uiteraard ook een soort van modern Assepoester verhaal, Nanny McPhee (ook al uit 2005) heeft er ook veel van weg, en herinner me nog wel zulke films. En ook een veelvoud aan films waarin de kinderen van een weduwe of weduwnaar een andere partner voor hun ouder wensen dan diegene die het lijkt te gaan worden, en er alles aan doen om het zo te sturen.

Anderzijds vermoed ik wel dat er enige nostalgie meespeelt dat deze me zo bevallen kon, want m'n kinderen vonden er maar niets aan. :/ Dit terwijl ze wél dol waren op Wonka bijvoorbeeld. De lengte van 2u45' helpt er wel niet zo aan, toch nog zowat 50 minuten extra vergeleken bij die Wonka en dik een uur meer dan vele andere. Van mijn part had de Sissi-achtige grandeur van het galabal en zo eraf gemogen.

Edoch, deze film ontroert, vertedert (ik word des te warmer van die soort platonische liefde), heeft prachtige lessen te geef, nog een aardig stukje drama in de laatste act, én gebaseerd op ware feiten (altijd gedacht dat het louter fictief was), ... Ik doe zeker ooit nog een poging, als ze paar jaartjes ouder zijn. Op dit moment kan dit nog altijd bij leven en welzijn van Julie Andrews, die alvast 2 van de 7 kinderen uit de film (RIP Charmian Carr, Liesl en Heather Menzies, Louisa) heeft overleefd.

Wel een lange zit voor dit soort film. Maar hij had zeker z'n vermakelijke elementen, voornamelijk in de animatie-humor, de vele cameo's en allerhande verwijzingen, zoals de filmscènes waarin de Looney Tunes figuren dan opdraven, zoals onder meer in Austin Powers, Mad Max, The Matrix, e.v.a. Alleen al daarvoor zou ik hem gerust nog eens willen herbekijken, of het moet zijn dat daar een YouTube video of zo van te vinden valt.

Verhaal natuurlijk weinig betekenend, en basket... je moet er ook wat voor zijn. Is voor ons Europeanen nu eenmaal niet één van onze topsporten zoals dat in de USA het geval is. Al zijn er zeker ook Nederlandse en Belgische NBA-fans. Maar om nu te zeggen afschuwelijk slecht vond ik deze Space Jam 2 eigenlijk niet.