Opinions

Vond dat hier nogal Marina achtige stukken in zaten. En dan nog een Rocco ook. Gek dat ik deze film nu pas voor het eerst keek. Het lag me allemaal wel. Had er 3,5 voor klaar staan maar het slot waarbij de rijke weduwe een stukje toneel opvoert om de jongen zijn papa terug bij zijn mama en gezin te doen krijgen, ook al zag ze die man zelf wel zitten, doet me er nog een halve ster aan toevoegen.

Eerst en vooral: Waarom zo lang? En van de hand van Steven Spielberg, een man met S.S. als initialen. Al was dat maar bij WO II uiteraard...

Vroeger keek ik graag naar The Grand National in Aintree, een heel aantal jaren na mekaar was deze race kijken een stukje traditie, want daarnaast volgde ik paardensport amper of niet. Op een bepaald moment kreeg ik toch wat een afkeer van die race, nadat ik eens in slow motion beelden zag hoe benen en ruggen gebroken werden. En dan komt een film als War Horse, waarin paarden worden opgekocht om in WO I te gebruiken. 't Is altijd nog humaner dan zwarte slaven als kanonnenvoer te gebruiken in de Burgeroorlog, maar toch, al die paarden zo bij mekaar zien liggen, zelfs al betreft het een film... Moeilijk om er dan nog de wel wat bedoelde familiefilm in te zien.

Los daarvan is het wel eens een heel andere insteek bij een oorlogsfilm. Wat een sterrencast ook, met Cumberbatch, Arestrup, Nicolas Bro, Emily Watson, ... Waarom niet ook een pak goeie Duitse acteurs erbij nemen zodat er tenminste consequent door elke Duitse soldaat ook die taal gesproken wordt? Het volstaat voor mij althans niet er de naam Gunther op te kleven opdat de kijkers zouden door hebben "ha, dat moet 'nen Duits' zijn".

Het leukste stuk vond ik toen Joey (wat een naam voor een paard) vrijgelaten werd (Bro, was machen Sie?), over de tank springt, door de loopgrachten rent, maar dan helaas in 'pinnekesdraad' belandt. Dat er daarna dan 2 soldaten van beide kampen met kniptangen 'die Freimaching' bewerkstelligen, is wel wat bij de haren geplukt. Al bij al wel vermakelijke kost, maar 'k ga hem zeker ook niet te zeer over het paard tillen: 3*

Mijn God, mijn God. Een film met dit soort thema met als titel War Room, daar wou ik toch het fijne van weten. En warempel, nog een leuke insteek zowaar. 'k Heb zelf niets met geloof en God (ook al schrijf ik het eerbiedig nog steeds met hoofdletter, zoals ik ook m'n eigen naam schrijf ), ik ben al lang uit die kast(ij) gekomen. De boodschap die hier wordt meegegeven vind ik persoonlijk wat gevaarlijk. "Je moet van hem houden, hem respecteren en voor hem bidden." Dus zelfs al zet die bijvoorbeeld de bloemetjes elders buiten of behandelt die man je heel slecht, met een paar weesgegroetjes en onvoorwaardelijke liefde ga je de oorlogsstrategie aan? Zo lang hij maar hard werkt en geld schept...

En dus wordt een moedige poging ondernomen de duivel te verdrijven, zonder dat er mensen op bed vastgeketend liggen en hun hoofd 360 graden draaien. Neen, dat soort horror is het niet. Maar het zet wel één en ander in gang: De echtgenoot verliest z'n job, krijgt dromen waarin hij z'n kwaadaardige zelf van z'n vrouw moet afslaan. Hij ontdekt dat zijn vrouw de hulp van God ingeroepen heeft wat zijn trainingsmakker in de gym doet uitspreken "als God voor haar vecht, helpt trainen niet." En dus beseft hij dat hij effectief niet tot de man is uitgegroeid die hij had willen worden, en komt beetje bij beetje alles goed.

Wat het wél met me doet, is bedenken hoezeer ik zachtheid en welwillendheid om voor je relatie en gezin te vechten mis in deze wereld. Ik heb helaas op relatievlak zelf al zeer pijnlijke breuken meegemaakt. Eentje na 14 jaar nadat zij op het werk een affaire kreeg en ik dus op een dag thuiskwam van het werk en haar spullen gepakt bleken. En een andere waarin we in geen tijd 3 kinderen kregen, maar eigenlijk nog voor de geboorte van de derde alles stuk ging. Die relatie is zo pijnlijk gebleken van begin tot einde. Het had zomaar tot een zeer mooie droom kunnen uitgroeien, maar werd eigenlijk een behoorlijke nachtmerrie. Los van geloof en God, een ingetogen zoektocht naar wat ons bij mekaar had gebracht had ik zeer wenselijk gevonden. Al moet je daarvoor met twee zijn.

In deze film was de man welwillend meewerkend, en dat maakte het mooi te zien dat dit ook kan. Frustrerend ook te beseffen dat het ons niet lukte. En dan gaat de film nog een stapje verder, met dat de man complete boetedoening doet en te biechten gaat bij het bedrijf waar hij ontslagen werd, wat hem uiteindelijk in dank wordt afgenomen: "De verantwoordelijkheid voor je fouten opnemen, wat de gevolgen ook zijn." Dat dit getuigt van oprechte spijt en het goed te willen maken. Waardoor hij dus niet zal worden vervolgd, gratie krijgend. Jammer wel dat het allemaal zo doorspekt is met geloof, want ook zonder dat thema had hier een mooie integere film in kunnen zitten. Maar zelfs met het gegeven van geloof erin, moet ik toegeven dat ik traantjes gelaten heb en het eigenlijk goed gebracht vond, zonder dat ik hem te zeer de hemel in kan prijzen. Maar het is niet omdat ik niets met het geloofsaspect heb waar deze film zo van is doordrenkt dat het daarom een abominabel slechte film is, al wat het slotkwartier wel te veel van het goeie.

Tot slot nog zo meen ik een toepasselijke songtekst:

I can always be God
He can exist deep inside of me
But it doesn't make me better or a better person
Perhaps it just gives me an excuse to do just what I want to do
God and the Devil are not so different
Both manipulate in their own ways

I can hide behind my own God
He will forgive me all of my sins
Give me carte blanche to do what I want
Just as long as I repent

Sanity, insanity, there's a fine line between the two
You can see me how you want to see me now
I got a different perception to you
But it could be a different me to what others may see, you see?
And you may be a different you to what you perceive as being you

Which way shall I go? It really depends on how I feel
Am I happy or am I sad
Am I rational or am I mad
It's all a matter of perspective
Yes I guess it's all relative
Am I the poison
Am I the vice
It's for someone else to decide...

(Galahad - I Could Be God)

Ik hou dus echt niet zo van basketbal, en toch keek ik afgelopen week naar de Belgian Cats op het WK, Coach Carter én deze The Way Back. Gelukkig was deze wat kleinschaligere film heel anders dan de vorige. In deze geldt het basket meer als een soort van metafoor voor de broodnodige ommekeer. Vooral het einde van deze film heeft me weten te charmeren, want tot pakweg het laatste half uur zou ik er hooguit 2,5 aan hebben gegeven, maar het einde (zonder de absolute uitsmijter dan) tilde het toch nog wat omhoog.

Er zitten wat minder iconische scènes in dan in Coach Carter, maar er zijn wel enkele beklijvende momenten en het geheel is wat meer bevredigend, mede ook wel door het niet zo clichématige. Al zitten ook zulke dingen er wel in, want ook hier wordt vanzelfsprekend van een team in verval een geoliede ploeg gesmeed. Maar zoals dus al gezegd, aangezien het basketbal hier niet zo op de voorgrond treedt, heeft dat minder belang.

Het is ook wel een film die raakt, vanwege punten van herkenbaarheid. Al prijs ik me wel gelukkig dat ik nooit de kant van alcoholisme (of andere verdovende/roes middelen) op ben gegaan om de zware gevoelens te verjagen. Maar het verloren zien gaan hebben van mooie toekomstdromen en daar niet zo de weg uit terug vinden, heel herkenbaar helaas. En toch brengt dit me er niet toe de film hoger te waarderen, ook al speelt Ben Affleck (heb hem nooit slecht gevonden trouwens, in tegenstelling tot vele anderen) het aardig. Maar goed, een 3-punter is geen slechte score, toch?

The Good Doctor breaking bad in een Mission: Impossible achtige klu(i)s. Wel enigszins 'dom' dat ze hoopten op winst van Spanje in de halve finale opdat ze nog de finale zouden spelen, wetende dat er op zo'n WK's ook altijd nog een troostingsfinale wacht voor verliezers van de halve finales, maar da's dan een detail. Maar verder zeker een interessant bedacht en sensationeel (op het eind ook aangrijpend) verhaal. Houdt een beetje het midden tussen Ocean's Eleven en The Italian Job.

Intrigerende horrorfilm, vooral door de manier hoe het verhaal gebracht wordt, via het volgen van verschillende personages telkens een stukje extra van de puzzel invullend. Het uiteindelijke plot is misschien wat minder m'n ding, maar op zich is dit ondergeschikt aan het ontrafelen van het mysterie en de sfeer waarin dit wordt gedaan. En het is ook niet dat het einde dermate afsteekt tegen de rest van de film. Sowieso kennen vele horrorfilms een wat minder einde, meen ik. Al kan dit persoonlijk zijn.

Laatste jaren werden toch wel enkele knappe horrorfilms gemaakt. Dan denk ik maar bv. aan het tweeluik A Quiet Place (day one vond ik wat minder), Get Out en Us van Jordan Peele, Abigail, Smile (de 2e zag ik nog niet), Thanksgiving vond ik ook wel meer dan redelijk, Until Dawn, Wolf Man (ook met Julia Garner) kon ik ook wel smaken en nu dus ook deze Weapons. Ik gaf ze alle 3,5* à 4,5*. Barbarian, ook van Zach Cregger, vond ik redelijk (3*).

Enkele leuke scènes maken nog geen leuke film. Het algemene plaatje is vooral weinig sympathiek, één groot boeltje hypocrisie zelfs. Een aantal personages wordt nagenoeg gepusht om vooral niet de keuze van het hart te volgen. En tussen twijfel en er toch weer vol voor gaan zit trouwens bitter weinig. Al valt liefde uiteraard niet rechtlijnig af te meten. Verder is het ook vooral een zeer clichématige romantische komedie volgens geijkte Hollywood-formule. Allemaal nog net eind goed al goed zonder dat er onnodige scheidingen aan te pas moeten komen. Algemeen vooral te flauw.

Och, dit was Brendan Fraser! De kop kwam me bekend voor, maar had het niet door. Hoewel knap gespeeld en er wel wat emoties passeerden, greep de film me toch niet naar de keel. Ik betreur het ook wel wat dat zeer zwaarlijvige mensen doorgaans weggezet worden als lijdend aan vreetbuien waarin ze zich te goed doen aan ongezond voedsel. Wat wel herkenbaar is, is dat depressie kan leiden tot je amper nog energiek voelen en quasi als vanzelf doet verzwaren. Maar geloof me vrij, om te verzwaren hoef je niet eens boefkicks te hebben. En hoe zwaarder je dan wordt, hoe lager het energiepeil en de toename van allerlei fysieke ongemakken, waardoor je zonder pardon in een vicieuze cirkel komt waar nog moeilijk uit te kruipen valt.

Kijk, dit bedoel ik dus. Ook dit soort reacties weekt zo een film dan los, door het tonen van een veelvraat gekoppeld aan een walvis. Mensen menen dat dit onlosmakelijk verbonden moet zijn. Terwijl de waarheid echt wel anders is voor velen. 160 kg, voor Fortune is dit dan fortuinlijk genoeg blijkbaar onwerkelijk veel, voor mij al enkele jaren niet eens zo veraf. Ik ben dan onfortuinlijk zowat een dubbele Fortune.

Op zich blij dat ik deze film eens gezien heb, en daardoor ook wat meer gelezen heb van wat Brendan Fraser overkomen is. En eigenlijk hou ik wel van toneelachtige Kamerspiel-verfilmingen zoals bv. de films 12 Angry Men, Seppuku (aka Harakiri), Sleuth, 8 Femmes, Exam, El Método, Fermat's Room, Alexandra's Project, Saw, Circle e.v.a. De meesten hiervan vind ik echt geweldig. The Whale is aardig, maar heeft voor mij geen herkijk-waarde.

De film kort samengevat:
"Ring ring..."
"Who's there?"
"A stranger."
"Why are you calling?"
"To scare you."
"It's working."
"Bye, hear you again."
"OK, talk to you later"
... en dan een soort van tijdlusje.

En toch biologeert het nog enigszins. Zeker wanneer je dan te horen krijgt dat de telefoontjes van binnenin de woning gepleegd worden, dan gaat er een koude rilling doorheen je hele lijf. Alleen zitten we dan al dicht bij het einde van de film. In sneltempo volgen vanaf dan de huivermomenten zich wel op. Uiteindelijk had het een prima kortfilm kunnen zijn, maar voor een langspeelfilm valt het allemaal iets te magertjes uit. Anderzijds zorgt het wel voor enorme spanningsopbouw, maar zelfs ondanks vrij korte speelduur voelt dit allemaal als net iets te herhalend en langdradig aan. Valt voor mij ook compleet onder psychologische thriller, niet zozeer horror. Toch 3* omdat dit soort films wel enorm m'n ding zijn, maar ik vind een film als The Glass House dan bv. wel een pakje beter.

Deze film heeft me enorm weten te charmeren. Na Twisters de tweede voor mij met Daisy Edgar-Jones in de hoofdrol, waarbij deze me net iets meer aanspreken kan. Op zich heeft het verhaal van Where the Crawdads Sing weinig vernieuwends, maar de manier waarop het gebracht zowel als geacteerd wordt, bekoort me. Vooral hoe het verhaal laagje per laagje wordt onthuld, zorgt dat het boeiend blijft. En verder uiteraard een extra plus voor de setting. David Strathairn vind ik hier ook een zeer mooie rol in hebben.

Ik sta paf, murw geslagen. Om meerdere redenen. Ten eerste, had ik tot dit jaar nooit van deze film gehoord. Ten tweede blijkt hij in de top 150 hier op MovieMeter te staan. Ten derde, een film over een leerling-muzikant en zijn tirannieke leraar (mogelijks gaan er hier sommige niet akkoord gaan met die benaming, die van mening zijn dat om succes te oogsten je Gordon Ramsay gewijs hard MOET optreden, wat mij betreft dan stuk voor stuk nood aan doorgedreven therapie). Ten vierde, hoe bevreemdend deze film overkomt. En ten vijfde, hoe hoog hij überhaupt scoort. Eén vraag: WHY??

Dat er spanning in de film zit... ja. Dat er drama in zit... veel. Dat het door die dingen beklijft... jazeker. Maar verder, komaan. Doe normaal. Hufter zoekt hufter of zoiets? Niemand van het hele korps die ook maar enigszins er tegenin gaat? En kom niet af met "allemaal schrik voor hun plaatsje". Want op die ene uithaal naar de trombonespeler louter alleen al omdat hij molliger was dan doorsnee (hij bleek niet eens diegene te zijn die letterlijk voor de valse noot zorgde, maar was de figuurlijke belichaming) na kregen ENKEL de drummers er flink van langs. Zit het in zo'n orkesten dan vol huftertjes of zo? Not at all, die vind je veeleer in de NFL-teams en in andere macho-subculturen, niet al te snel onder de geeks der hout- en koperblazers, de mannen en vrouwen met snaarinstrumenten en de enkele toetsenist, bijgestaan door het slaginstrument, hierin de hoofdrol spelend.

Is het dan slecht geacteerd? Nee, hoegenaamd niet. Minder goed gefilmd? Nee, evenzeer niet. Maar een verhaal en scenario mag toch ook ergens wat geloofwaardigheid in zich dragen en vooral... een beetje redelijkheid bieden? Toch? Dus ja, ik weet niet zo goed wat hiervan te denken. Vind 'm niet eens slecht, maar toch wel zeer bezwaarlijk een klepper te noemen. Er vloeien bloed, zweet en tranen, en zelfs ondersteboven gereden worden door een truck weerhield onze held er niet van om door te zetten, ook al moest hij dan nog enkele blokken lopend afleggen op enkele minuutjes tijd (ook totaal geen realistisch moment qua tijdspanne daar), blijkbaar spreekt dat enorm aan. 'k Zie in vele andere films mensen vallen over pietluttigheden aan realisme en daar een film voor afkraken, in deze wordt dan blijkbaar enorm veel door de vingers gekeken. Een beetje maat houden mag wel. Nee, de manier van uitwerken lag mij echt wel niet, en dus kan ik mijn verontwaardiging dan ook niet onder stoelen of banken steken. Vind het dan ook wat apart dat dit soort prenten dan net hoge toppen scheren. En enerzijds leuk dat dit kan met een film rond een jazz band, maar toch... drama om de drama. Ik volg hierin dan ook enorm de opmerkingen van ZenZin, Boenga, tommykonijn en BBarbie.

Toch een licht aangename verrassing, deze. Al ben ik gewoon tuk op whodunits met plottwisten. 'k Moet ook wel toegeven dat ik deze tot over halfweg eerder richting de 1,5-2 sterren vond neigen (leek eerder een aflevering van een 90s serie met flauw acteren zo nu en dan), maar het laatste half uur maakte veel goed. Intrige alom, zoals we dat ook wel al kennen uit deze reeks films. En het is nu ook niet dat de plottwisten dan nog zo verrassend zijn als je voorgaande drie films ook al zag. Wat voor deze zal geholpen hebben, is dat ik persoonlijk nummers 2 & 3 zo denk ik nog niet zag, en de eerste al vele jaren geleden is, al keek ik die wel meermaals. Wel goed dat ze na een vierde film besloten hebben dat het wel volstond. Maar 'k had 'm verdorie een pak slechter verwacht, dus toch blij dat ik deze eens keek.

Ik mag hopen dat deze film aanzet tot niet rijk willen worden.

Ik mag ook hopen dat hij aanzet tot van drugs af te blijven.

Ik mag hopen dat het ogen opent rond seksuele verloedering en vreemdgaan.

Ik mag hopen dat allen die deze film zo subliem vinden er de humor van inzien.

En mogelijks een vleugje kritiek aan de hand van zelfspot?

En het hele kapitalistische systeem en passant op de korrel nemend.

Ik mag hopen, ijdel als ik ben. Maar durf te wedden van niet.

Bv. hopend op nog eens een Scorsese-film onder de 2,5 uur.

Al moet gezegd dat 's mans extra-lang-speelfilms als een trein voorbij roetsjen.

Zoals het geld in een casino, of op de beurs, of lijntjes coke, snel foetsjie.

No horse even ran as fast as the money that you bet.

En er zit misschien niet voor niets 'broke' in de term stock broker.

Ach, Grote God Geld, jij moet rollen, om jou werden al zovele levens verwoest.

Toch blijf je aanbeden worden als geen ander, door aasgieren en wolven in roedels.

En waar Grof Geld is, spant decadentie de kroon. Stof voor menig Scorsese-epos.

Deze prent kan je bezwaarlijk slecht noemen.

Daarvoor is hij soms te grappig en te leuk en sterk geacteerd.

Maar wil ik meer van dit? Eigenlijk niet. Was er maar geen stof voor dit soort bio-pics.

Ik preek daartoe mogelijks in het midden van de woestijn.

Al bouwden ze daar ook Las Vegas...

Goh, dat zou ik niet zomaar vooral aan Amerikanen toeschrijven. Ze hebben wel zo'n beetje hun geijkte manier van hoe dit te brengen, dat wel. Maar Koreaanse of andere Aziatische films kennen er ook wel wat van, heel veel Europese uit tal van landen ook. Zelfs van eigen Vlaamse bodem zijn er wel tal van dergelijke films. Ik denk dan bv maar aan "Ik wil poepen!" uit Hasta la Vista (maar Nederlanders durven dat nog wel eens anders verstaan ).

Wonder is idd nogal clichématig zoetsappig maar al te veel kan je hiermee niet anders doen, meen ik. En het is wel knap gebracht met de Star Wars verbeelding hier en daar, de verschillende invalshoeken, ... Op het einde miste ik wel nog wat meer te vernemen van Julian, ik had de ouders ook wel iets dieper uitgewerkt willen zien, en ja... de film speelde wel heel erg op safe. Maar het is dan ook een familiefilm die een boodschap tracht mee te geven aan de vele jonge kijkertjes (en de enkele volwassenen die er ook wel nog van leren kunnen) en doet dat allemaal toch vrij goed.

Aan de ene kant overigens knap te zien hoe lovend mensen kunnen zijn bij een film rond het aanvaarden van wie er heel anders uitziet, aan de andere kant zie ik mensen hier en elders nogal dingen delen als hoe weerzinwekkend ze zwaarlijvige mensen vinden, dat ze daar een enorme afkeer van hebben bvb, ... zoals op zo vele andere domeinen soms wel wat 2 maten en gewichten (maar dat zal wel mijn gewichtige kant zijn gekoppeld aan iets te lange tenen of zo hoe ik me dat raken laat). Zo kreeg ik van een vrouw na een date eens de vraag wat mijn streefgewicht zou zijn, en toen ze dat vernam, reageerde ze met "als ik zo veel zou wegen, pleegde ik zelfmoord" en blokkeerde ze me prompt. Herkenbaar na het zien van deze film, niet? Zij het dan van een volwassene i.p.v. een kind. Misschien daarom dat ik Cerdita (Piggy) ook zo goed vond...

Oh, deze wordt best laag gewaardeerd. Ik vond dit net een wat leukere animatiefilm. Leuk thema, boordevol fantasie, goeie vaart (oké, misschien iets té), ziet er fraai uit en met wat diepere lagen ook. Weliswaar heel simpel van aard, dus ook goed geschikt voor de allerkleinsten. Er had wel iets meer mee kunnen worden gedaan, maar dan richt je je meteen al tot een ietsjes oudere doelgroep.

Eerlijk, ik zou moeilijk kunnen kiezen tussen de eerste 3 met Pierce Brosnan, geef ze dan ook alledrie 4*, ondanks 3 (uiteindelijk 4) verschillende regisseurs. Had toen ik aan een marathon door de Bondfilms begon niet verwacht dat ik deze met Brosnan stuk voor stuk zo goed zou vinden. Benieuwd of die vierde nu ook nog zo goed bevalt.