Opinions

Geef deze film in op Google en je krijgt: romantische komedie. Nah... Hier op MovieMeter staat er gelukkig al drama, maar ook komedie. Dan toch zeker niet mijn soort humor. Nu, los van welk genre je erop kleeft, was dit ook niet mijn soort film door de personages. En dan het thema. Ook in de media heb je tegenwoordig elke week tientallen artikels rond ongeneeslijk zieke tieners. Keer op keer weerklinkt het positief blijven en genieten tot het bittere eind. Je hebt ook weinig anders. Maar het blijft wel hard zo vroeg, ongeacht hoe het einde beleefd werd.

Je kan los gaan zoals die ene vrouw die haar relatie beëindigde om met nog zo veel mogelijk mannen het bed te delen. Of je kan zoals Milla vallen voor een junkie, die bij je thuis komt stelen en je moeder bedreigen, maar Milla voelt zich beter aan diens zijde dus handje boven het hoofd. Onder het mom van een nakende dood is het voor ieder inderdaad lijdzaam toezien.

Alleszins kregen we ook al behoorlijk wat films met dit als thema, een groot aantal wellicht een vorm van biografie. Dit keer is het een verfilming van een theaterstuk door Rita Kalnejais, die ook het screenplay voor de film schreef. Het is wel een wat apart verhaal door de staat van enkele personages en het beroep van de vader. Dat op zich had zeker wel iets. Maar echt mee had de film me niet.

Who rules the world?
Al die Man-Vrouw aanklachten hadden toch niet gehoeven? Al was "I am Kenough." wel een leuke. Mantel i.p.v. Mattel had ook zomaar gekund.

Na 10 minuten vroeg ik me af of het zou wennen, al dat roze en die felle kleuren? Antwoord: Nee, al is het deel van de humor. Het hele gegeven heeft wel iets, maar het is tegelijk ook helemaal niets voor mij. Het verbaast me wel hoe hoog deze nog scoort, zelfs 88% en 83% op rotten tomatoes, warempel. Bij aanvang dacht ik nog "dit kan zijn momenten nog wel hebben", maar naarmate de film vorderde stapelden de ergernissen en irritaties zich steeds meer op. Muzikaal ook pure bagger. Ik vond het allemaal toch al te dolletjes. Oh Oh Cherso.

Poppetje gezien, kastje dicht.

Zeker niet slecht. Ik kan me voorstellen dat echte Batman-liefhebbers deze geweldig vinden. Voor mij was ie wat aan de lange kant, al schreed die tijd nog vrij vlot voorbij. Maar toch ben ik vooral van de indruk dat ze er net iets te veel in willen stoppen hebben. En ik volg ook Noodless wel wat... allemaal behoorlijk prima, maar weinig dat er echt memorabel uitspringt. De familiegeheimen worden blootgelegd, en in Gotham heerst dus corruptie alom, al is dat allemaal niet zo nieuw. Dus ja, echt voer voor de Batmanpuristen, zoals Simon Belmont ook stelt. Voor mij, niet al te gek op Batman, gewoon een goeie actie/crime film met een hoog Zodiac-gehalte.

Over vele jaren gespreid deze film nu meermaals gezien en telkens vind ik hem niet zo goed als hoe het beloftevolle begin doet uitschijnen. Dan vind ik The Ruins als wat soortgelijke film iets interessanter. En Old nog leuker. The Beach altijd te zeer een rommeltje gevonden, en dat gevoel blijft dus.

Al sinds oktober 2022 geen reactie meer met een score hoger dan 3*. Tijd om daar verandering in te brengen. Ik heb stevig de tanden gezet in Beast, wat ik je brul (of brom). Enkele scènes teruggespoeld en herbekeken, omdat ik het zo echt vond ogen. Idris Elba ging niet ten prooi aan overacting, de dochters deden dat bij momenten wel. Meneer Chappie vond ik ook zeer zijn klauwen zetten in z'n rol. En de leeuw, die werd niet in z'n hempie gezet.

Trouwens, een film over een leeuw, die moet ik als Vlaming nu eenmaal goed vinden, toch?

Overdaad schaadt. Maar wie honing wil eten, moet de steken verdragen. En er vloeit in deze film wel wat sappigs van het scherm. Hoofdfiguur Adam Clay vormgegeven door Jason Statham is dan ook een bezige bij, nadat hij als door een... badum tss... wesp werd gestoken, door de zelfdoding van de vrouw wiens schuur hij deelt voor de was van zijn productieve korven. Phishing is dan ook een smerig iets, m'n eigen ouders raakten er onlangs ook slachtoffer van. Vooral de insteek "ze gaven zelf toestemming om hun rekeningen te laten plunderen, de daders komen er zo mee weg" vind ik geen... daar gaan we weer... steek houden. Maar bijen en horzels breken het spinnenweb. Kleverige Adam laat eerst de bijen nog naar de honing komen, maar wie goed wil bijen moet heien en kleien, en dus raast hij vliegensvlug door naar de top van de bijenkorf.

Toegegeven, al deze woordspelingen en zegswijzen, het is een beetje als stroop om de mond smeren. M'n opening van paragraaf één geldt dus evenzeer voor m'n eigen betoogje. Woorden kunnen ook een angel hebben, al hou ik ze bewust zoetsappig als honing. Dat het uiteindelijk doordringen was tot het hoogste echelon met een heel legertje dat viel als vliegen (je houdt de tel niet bij), maakte het Rambo-gewijs wel wat over-the-top. Maar goed, de boerderij is niet compleet als de boer geen imker heet, en een goede imker is bij-gelovig. Hij die bijen teelt, die mensen veelt (vermenigvuldigt), of het kaf van het koren scheidt en er een aantal vierendeelt. Oh, en à propolis, er volgt wel nieuwe aanwas, want een sequel hangt in de lucht. Dat wordt kruisbestuiving.

Doet me toch wat vreemd aan dat deze op IMDb na hoger scoort dan The Addams Family uit 1991. Mijn voorkeur gaat dan toch naar die film uit.

Het laatste gedeelte van deze film vind ik zelfs niet de 3* waard, maar tot aan het laatste kwartier wel nog net. Wel een zeer leuk creepy wereldje, met enkele zeer geinige gedrochten. Zal er dus 3* aan uitdelen, zij het zeer nipt.

Pontius Pilate still washin' his hands

The world don't wanna be saved, only left alone

Djeezes... wat was deze gejaagd door de wind. Eerlijk, je wilt vooral het wagenrennen zien, en daar krijg je hier veel te weinig van. De rest van het verhaal leest natuurlijk als een paar Bijbelse (vergt blijkbaar hoofdletter, zo ook T(h)ora, Koran, ...) parabels. Twee broers aan weerszijden van een kamp, schuld en boete, oorlog en geen vrede, grote verwachtingen, 5 (geen 12) jaren als een slaaf, een mini-stukje The Passion of the Christ startend in de Garden of Gethsemane, ...

Je leert dat 1 Romein zo'n 20 Joden (hoofdletter, want hier als volk en niet als religie) waard is, dat de zeloten (kleine letter ditmaal, want slechts een stroming, al zie je het overal met hoofdletter) fanatieke dwepers waren en uiteindelijk rond 66-70 n.Chr. de Joodse opstand (JO I) ontketenden, ... Afijn, je steekt er wel het één en ander van op, maar het passeert allemaal in net iets te veel sneltreinvaart. Een beetje zoals in die Train of Consequences:

No horse ever ran as fast

As the money that you bet

Unieke filmbeleving, net als bv. Natural Born Killers of Elephant. Waarvan de laatste me dan wel een pak meer aanspreken kan.

Ik weet niet of het voor anderen geldt, maar mij laat Birdman ergens ontevreden achter. Je krijgt een soort van Venom-achtige superheld maar waarvan het lijkt alsof het hier maar symbolisch in de film zit. Maar helemaal duidelijk is dit niet. Al zal het wellicht de bedoeling zijn dit vrij te laten interpreteren. Want is de man een echte vliegende superheld met telekinetische krachten, dan toont de film zijn drang naar faam om echte acteerkwaliteiten i.p.v. om zijn superkracht. De interpretatie waar ik zelf meer naar neig is dat hij jaren geleden in de huid van een superheld kroop, daar enorm populair door werd en zich dit personage wat eigen gaan maken is, maar er van loskoppelen wil omdat hij aan het publiek ook bewijzen wil dat hij meer spelen kan dan enkel een superheld. Al heeft die rol zijn acteercarrière duidelijk zeer beïnvloed en wordt hij nog vele jaren later aanzien als 'die acteur van Birdman'. Los van welke interpretatie, de man wil dus bewijzen dat hij meer is dan die superheld.

We krijgen dat getoond via stuk voor stuk onprettige en best vunzige personages (om het woord 'vervelend' maar niet in de bek te nemen), in als het ware één lange take. Het zorgt voor continu ronddraaien rond de protagonisten heen, wat filmtechnisch ongetwijfeld een huzarenstukje is, maar best irritant overkomt. Laat het verhaal nu verder me ook niet al te zeer aanspreken, en ziedaar waarom ik Birdman hooguit 3,5* geven kan, ondanks het unieke aspect met hoge techniciteit. De muziek kan ik nog wel hebben, maar het is vooral een best onprettige rit.

En die vrouwtjes maar vechten terwijl ze hun haartjes in staartjes binden. Hier en daar leuk prettig gestoord, maar algemeen toch zeer matig. Het personage ligt me ook totaal niet. Maar dat heb ik dus ook met The Joker zelf. En dit is nu eenmaal wat de vrouwelijke versie ervan. 'k Vind het wat apart dat deze beter scoort dan Suicide Squad. Niet bij mij, althans. Ik sluit me aan bij Shadowed... een goed personage neerzettend maar gewoon too much. Met heel veel goeie wil kan ik er nog net een 2,5-je aan kwijt, maar vandaag haalt die goeie wil in mezelf niet de bovenhand. :-] Maar Margot mag altijd eens langs komen, zij het liefst niet als Harley Quinn.

Hou wel van de 70s/80s feel in deze film, en de stukken voor de kidnapping bevielen me zeer, maar daarna vond ik het steeds minder worden. Een beetje te veel van hetzelfde ook. Een kortverhaal uitgewerkt tot film, en dat voel je. Voor mij een 2,5 à 3, maar laat me nog net voor de 3 gaan dan door de boeiende eerste helft en de toch wel vrij aardige cinematografie.

Yasmine zong het uit volle borst: "Alle meisjes aan de macht." Maar raakte emotioneel nooit over haar gebroken relaties met Alexandra Potvin en vooral Marianne Dupon (oud-winnares van De Mol, een ander donker vals beestje).

In Black Widow wordt het overtal aan vrouwen creatief opgelost. Marco Borsato zong daar ook ooit over: "Vandaag is rood..." De emoties lopen dan ook soms hoog op in de vrouwenclub.

De heer Luc Steeno bracht een ode:

Ja wat is een vrouw

Ze laat je eerst rennen

Ze laat je dan lopen

Je mag op een zegen aan de eindmeet slechts hopen

Want ze windt je zo op en je raakt overstuur

Als je vlak voor de finish wordt wandelen gestuurd

Een vrouw is een wonder

Een vrouw is bijzonder

Een vrouw is een engel een lieve vriendin

Prinses minnares maar ook tijgerin

Maar ach, dan zet ik liever Alice Cooper nog eens op... Minder lang, minder tralala, en nagenoeg gelijk aan nachtmerrie (lap, weer vrouwelijk).

Ach, ik ga me laten verketteren en in de ban laten slaan, want heb nooit veel in deze film gezien en ook nu bij een nieuwe poging kom ik echt niet verder dan doorsnee. Ware het niet van de briljante betekenis van de achtergelaten. origami-figuren, hij had me nog lager uitgevallen. Maar dat redt de film wel voor me.

Vorige week stuurde een vriend dolenthousiast nog "Blade Runner is op tv, ga dat zien." Ik durf hem niet eens te zeggen dat ik er weinig mee heb, want dan krijg ik een kwartier scheldtirade en urenlange uiteenzetting waarom ik deze als nagenoeg de beste film ooit MOET bevinden.

Ik dacht trouwens dat de film ging over het boeiende leven van Oscar Pistorius. Nee nee, geintje.

Ik volg trouwens Boneka nogal. Een hele film verwacht je "nu komt het los" maar het kabbelt maar voort. Robotjes jagen. En wat peuteren. En een kwartje dat langzaam valt dat hij zelf wel eens een replicant zou kunnen zijn, wat blijkbaar de grote wauwfactor dient te zijn. Ik vind de 2049 eigenlijk boeiender.

Nu zie ik wel dat enkele pagina's terug meerderen deze maar 3, 2,5 en zelfs 1,5 sterren geven. Voel me dan toch al minder unicum. Stop die pek en veren maar al weg. Of het moet zijn dat er nog plaats is bij Peter Pan en de zijnen.

Nu, ik wil hem nog 1 kans geven, maar dan echt wel de final cut versie. Ik las dat die zonder de irritante voice-over zou zijn, oef dan. En het einde minder huppeldepup. Ook zeker beter dan. Al vind ik het anderzijds dan weer storend dat ze precies niet goed hebben geweten wat met hun eigen film dan te moeten als er verschillende versies en eindes zijn gemaakt...

Ach ja, zodra ik de moet heb genomen en met een compleet fris hoofd de final cut eens op te snorren, dan kom ik er nog wel eens op terug. I'll be back.

Dan heb je net een film gezien met Oscar Isaac (Ex Machina), dient de andere zich alweer aan. Dit keer geen futuristisch minimalistische AI-thriller, maar een zoveelste oog om oog, tand om tand prent, goed vs kwaad, wij tegen zij, vrienden en de vijand. DiCaprio & Crowe, 2 klasbakken. Maar 'k denk dat eender welke regie en acteurs dit soort films moge maken, ze zullen me telkens onderweg kwijtraken.

Wel sterk hoe Mark Strong zo veelzijdig uit de hoek komt. Da's dan wel nog een sterk lichtpuntje.

Een typische Vlaamse jaren '70-'80 (boeren)film. En toch stamt deze al uit eind jaren '80, bijna '90. Dat verbaast me op zich wel, want ik zou hem toch van zowat een decennium ouder hebben geschat. Dit werk van Felix Timmermans blijft tot op heden enorm leven in onze Vlaamse cultuur, want 75 jaar na de dood van de auteur werd het boek in een door Bart Van Loo vernieuwde uitgave heruitgebracht in 2022. De film is van de hand van Roland Verhavert, een gouwgenoot van me (naburige gemeente), die nu een dikke 10 jaar geleden kwam te sterven. Ik kom er nu pas achter dat niet minder dan 7 van zijn films op Netflix staan en er over minder dan 2 weken af gaan. Samen met nog zovele andere Nederlandstalige films. Er toch zo veel mogelijk nog van meepikken.

We worden als kijker meegenomen doorheen een grote periode van het leven van boer Wortel [Ronny Waterschoot] met al z'n tegenslag (en een enkele zonde). Vrouwen komen en gaan. Kinderen overleven ook niet altijd. Bij al deze tragedies wordt Wortel bijgestaan door z'n vriend pastoor [Jef Burm] (wie anders? ), als jongere man ook door de pater [Jan Van Dyke]. En zo heeft de clericus ook weer zo z'n stek in het typische Vlaamsche plattelandsverhaal. Verder blijkt de man over een enorme uitstraling te beschikken (of sprak de boerenstiel tot de verbeelding?) want voor menig vrouw bleek hij doorheen de film een begeerlijk man. Vooral de pakken jongere en wel zeer knappe Frisine [Christel Domen] blijkt het maar al te graag binnen de familie te houden na het overlijden van haar man Fons [Erik Goossens], zoon van Wortel. Het verhaal vloeit zoals een beek, kronkelend tussen de weilanden. Het wordt allemaal met een bepaalde licht humoristische toets gebracht, waardoor het wel gezapig wegkijkt. Maar je raakt ook nooit al te zeer betrokken vanwege het snelle komen en gaan. Ik kon de tel met en rond kinderen zelfs niet eens bijhouden.

Verder is het in zo'n films altijd wel wat genieten van de acteurs in kleinere rollen die je herkent. [Yvonne Verbeeck] als de heksachtige stekjesverkoopster (nooit eerder van gehoord) bijvoorbeeld. [Erik Goossens] als zoon Fons, [Bert André] die we wel kennen uit onder meer Flodder, [Jacky Morel] die we in België vooral kennen van De Collega's en de ouderen onder ons van nog zo veel meer, [Chris Cauwenberghs] (kabouter Lui, maar ook De Witte, De Vlaschaard, Zware Jongens, Paniekzaaiers, ...) als champetter, tot zelfs [Matteo Simoni] als baby (onherkenbaar ). Velen daarvan zijn niet meer onder ons, maar leven voort in onze collectieve herinneringen. Net zoals boer Wortel en z'n naasten.

Sluit ik grotendeels bij aan. Voelt als Mijn Restaurant on steroids met een vleugje Hell's Kitchen eroverheen. Het enerveert je. Heb sowieso ook wat een afkeer van het horeca gebeuren met al dat opgeblazen gedoe, dus dat helpt er niet aan.

Anderzijds, als film wel knap gedaan. Ook altijd wel meeslepend, zo'n one-takes. Maar Adolescence pakte me toch pakken meer, zeker dan de aflevering met het bezoek van de therapeute.

De stijl van de eerste sprak me wel aan, maar het thema wat minder. Deze sequel van maar liefst 11 jaar later heeft een iets leuker thema, maar het undercoverwerk biedt gedurende het eerste uur minder ruimte voor de ongeremde humor en blitse actie. Het is nu allemaal heel wat serieuzer (met emoties en al ) en met meer thriller-elementen erin. Vanaf halfweg komt er wel weer meer vaart en humor in, maar ook plaats voor sereniteit. Algemeen genomen vind ik het een stukken volwaardigere film dan de eerste. Deze heeft me zeer weten charmeren. Ik plan de eerste nu ook wel nog eens nader te herbekijken.

Eén van de leukste stukken vond ik toen die ene gangster een vrouw onder begeleiding van een mes als schild voor zich hield, en hoe dit dan uitdraaide. Hilarisch.

Oh, het was overigens wel nog grappig de melodie van Wij Houden van Oranje (ofte het originele Auld Lang Syne) te horen fluiten. In dit geval uiteraard "for old times' sake" betekenend, verwijzend naar de band tussen David Bouchard (Québec) en Martin Ward (Ontario).

Het Québécois is idd een taaltje apart. Sappig wel.

Geinige actiekomedie die wat opent zoals de serie The Bridge, met een lijk dat zich aan beide zijden van een grens bevindt (hebben de Scandinaven dan hier de mosterd gehaald?). Vond ik meteen ook zowat de meest vermakelijke scène uit de hele film. In dit geval geen Zweeds-Deens duo, maar een Engels en Frans sprekend Canadees duo dat op uitspitten gaat.

Met het thema van de taalkwestie bij ijshockeyclubs heb ik wel wat minder, wat deze film zeker een halve ster voor me kost. Verder zeker bij momenten grappig ondanks wat schreeuwerig. Had ook lichte Pulp Fiction en Jackie Brown vibes. Of zelfs Wrong Cops (2013) flair. En zeker muzikaal kon het goed vermaken.

Film voor de ADHD-generatie? Een soort mix van Guardians of the Galaxy en Mad Max. Al vind ik deze door de Mad Max achtige elementen dan net iets leuker, wel. Dus mij persoonlijk dan wel wat een raadsel waarom die meer dan een volle ster hoger scoren en op IMDb bijna het dubbele.

Ik heb 3 Borderlands games liggen waarvan nog geen enkele gespeeld maar van wat ik ken van gameplay filmpjes is het toch een redelijk geslaagde verfilming ervan. Wie daarover heel anders oordeelt, is toch niet al te mild ingesteld, meen ik dan.

Nu, puur als film beoordeeld, is me dit wat te rommelig en te veel episch gedoe, overdaad aan special effects, ... kortom, niet zo aan mij besteed. Maar omdat hij toch grotendeels m'n aandacht wist vast te houden nog wel 2,5. De Guardians of the Galaxy films moet ik misschien nog eens herbekijken, maar voor nu zou ik deze Borderlands dus nipt erboven plaatsen.

Wordt als de sterkste van de aanvankelijke trilogie beschouwd, maar persoonlijk geef ik hem toch een halve ster minder. Het is te veel van hetzelfde. Uiteraard wil ieder wel naar die afsluiting toe en krijg je wat antwoorden waar je drie films op wacht, in die zin kan ik een hogere waardering begrijpen. En de actie is vet. Maar in deze derde kon ik de aandacht er gewoon onvoldoende bij houden, en dat was in de vorige twee toch wat beter. Ook gewoon te veel hoge piefjes gedoe.

Een romantische comedy-drama met zowel z'n grappige momenten als z'n ernst. Lang geleden kocht ik deze op reis van een straatventer, en hij bleek geen ondertiteling te bevatten en mogelijks nog gedubd ook. Maar wat later zag ik hem dan met begrijpelijke taal en hij beviel me wel. En dat doet hij nog steeds, zonder dat ik er heel warm van word. Wat wél is, zovele jaren later bevat deze film zo veel punten van herkenbaarheid dat hij wel heel dicht kwam bij de persoonlijke ervaring(en). Dus de 3* die ik er vroeger al veil voor zou hebben gehad, blijven zeker staan als een huis. Wat niet kan worden gezegd van hun relatie. Het is toch eens iets anders, een film zonder de verwachte eind goed al goed afloop. Al zijn ze er uiteindelijk ook niet helemaal aan onderdoor gegaan, en is dat dus nog een beetje een troostend einde.

Hij zit voor mij zelfs dicht bij 3,5 aan, maar misschien is het toch net iets te generisch en de personages te stereotiep daarvoor. We krijgen hoe ze in relatie zijn geraakt en gegroeid ook maar snelsnel via wat foto's bij de intro te zien, dat had net iets meer mogen worden uitgewekt voor de shit dan de bekende fan zou hitten.

Een nazinderende film, dat op z'n minst. Helaas heb ik toch wel een lichte afkeer voor country muziek, vind ik het verhaal wel lastig met al die tijdsprongen, en zelden een film geweten met zulk opbod van dramatische gebeurtenissen en elementen. In Walk the Line is dat allemaal niet veel anders, dus misschien nog niet zo slecht dat ik niet zo te vinden ben voor country. Nu gaf ik Walk the Line wel 4*. Was dat wat aan de hoge kant, of beoordeel ik deze van eigen bodem lager dan ie verdient? Dat is het vooral, ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet? Uiteraard zeer aangrijpend en troosteloos, anderzijds pakt de film me maar bij momenten en niet doorheen de hele film. Wat Felix z'n films wel nogal brengen, is een beeld van het leven hoe het soms ook kan zijn.

"Laat me zijn wie ik ben, niet iemand anders."

Twee dingen maakt deze film al zeker waar:
- Het speelt zich af in Brugge.
- En het is daar behoorlijk stil.

Er worden bij aanvang nogal valse noten gespeeld, alvast een suggestie van wat verder komen zou? Al is voor de rest de muziek zowat het beste wat deze film te bieden heeft. Samen met de prachtige beelden van Brugge, die Scone uiteraard. En de fraaie klederdracht en haartooi. Maar vooral toch de muziek! En toch ook wel wat de cameravoering.

Nee, hier zat alleszins veel meer in, een soort Giallo bijvoorbeeld (de stalking-scènes doen me daaraan denken). Heel wat fragmenten zouden zo maar heel mysterieus en creepy kunnen uitdraaien hebben. Het meest bevreemdende was uiteindelijk hoe er überhaupt van deze man gehouden kon worden door de danseres?

Maar... wat maakte het einde heel veel goed! Daarom een beetje lastig om te quoteren, want op bepaalde vlakken best mooie elementen erin. Misschien dat 2 of 2,5 iets logischer zou zijn, en zonder het (abrupte) einde was het ook daarop uitgedraaid voor me. Maar de impact van het einde was wel dermate dat het me een poos het hele zonet beleefde verhaal deed overpeinzen, nog eens opnieuw laten binnenkomen als het ware (de rol van de biechtvader en huishoudster bv., die elk hun bijdrage leveren tot de uiteindelijk fatale afloop), en het deed me enorm terugdenken aan een quote die ik ooit eens in een meme gooide:
"Je mag best stilaan bij, maar niet door het verleden."