Ben-Hur (2016)

Nogal kansloos. Ik heb me toevallig kortgeleden nog eens verdiept in de versie uit 1959. Nogal een voorbeeld van de megaproducties die in die tijd gemaakt werden, en behalve aan de af en toe verbijsterende statistieken zie je dat ook echt wel terug in de rest van de film. En daar kan dit moderne en relatief economisch verantwoord gebudgetteerde haastwerkje dan natuurlijk absoluut niet tegenop. Waarvan het makkelijkste bewijs nog wel te vinden is in de race - het is geen vergelijk, vind ik. Wat gehannes met gopro's tegenover een goed en sterk concept in een echte arena. En het meest verbijsterende nog, een Ben-Hur race zonder valsspeelwielen, het is als een maaltijd zonder zout, als de Dikke zonder de Dunne, als Gert zonder Hermien. En waar ik ook niet over uit kan is de manier waarop het verhaal verbeterd is. Minder wraak, meer verzoening, dat is dan het idee, maar voor mij kwam dat er absoluut niet uit - ik vond het eerder een zielloze slappe hap geworden, waar zowel het religieuze als het wraak/vergevingsmotief niet meer uit kwam. Kortom, kansloos. Maar dat was eigenlijk van het begin af al duidelijk. Waarbij ik nog een klein positief puntje doen wil als afsluiter - dit is dan weer wel de eerste film in best lang waarin Morgan Freeman me niet irriteerde - niet dat hij slecht speelt of zo, maar het is zo ongeveer altijd hetzelfde, en altijd cliche. Dat gaat hier dan wel op de rand van goed.

“You should have stayed away.” “You should have killed me.” Zielloos is het goede woord. Ben Hur (de 1959 versie) is de favoriete film van mijn vader, dus die heb ik in mijn jeugd vaak gezien. Het voelde allemaal doorleeft en echt aan. De film was te lang, maar dat gaf het wel een episch tintje. Deze remake is glad en mooi gemaakt, maar voelt inspiratie- en levenloos. Het ziet er allemaal te gelikt uit. De acteurs doen hun best, maar je bent ze een seconde na de film alweer vergeten. Er zit geen nieuwe Charlton Heston tussen... De “racescene” is sterk gefilmd, maar de spanning is ver te zoeken. Het grootse minpunt van de film is de nadruk op vergeving in plaats van wraak. Op zich prima, maar het wordt op zo'n sentimentele en zoete manier gebracht dat het eerder gemaakt dan oprecht overkomt. De moeder en zus worden verteerd door lepra, maar op het einde zijn ze opeens weer dikke vriendjes met de verrader. En wie het in zijn hoofd heeft gehaald om Ben Hur met een zoet popnummer te eindigen, moet voor eeuwig verbannen worden uit de filmindustrie.

Een remake maken van een klassieker is altijd gewaagd. Deze film komt niet eens in de buurt van het niveau van het origineel, maar daar zijn de meningen ook niet over verdeeld. Eigenlijk is dit een slap aftreksel van het origineel, met een paar kleine hoogtepunten. Het grootste probleem van deze film is dat de vertelstijl te gehaast is. Binnen twee uur moet het hele verhaal verteld zijn, met als gevolg dat de film van scene naar scene vliegt zonder ook maar iets uit te werken. De beroemde wagenrace is niet zo imposant als die van het origineel, maar voor mij toch nog wel het hoogtepunt van een verder slappe film. Geen idee waarom hier ooit een remake van moest komen, maar een echte misser kan dit wel genoemd worden. Onvoldoende.