Opinions

M'n hart bloedt dat deze onder de 3* scoort. Zo veel minder dan Scream is deze voor mij niet, en sowieso brengen beide me terug naar m'n topjaren, als bijna-volwassen tiener, dus één brok nostalgie. Ik ben al die jaren wel wat een fan gebleken en gebleven van slasher horrorfilms, dus dat speelt ongetwijfeld ook mee in een hogere persoonlijke waardering. Ik kijk deze graag zo nu en dan nog eens opnieuw, ook al ken ik het verhaal dan al als m'n broekzak.

Wat minder dan de eerste, vooral door enkele acteurs en het feit dat het wat herhaalt. Maar verder vind ik ook dit gewoon wel een lekker wegkijkende slasher horror. En Amerikaanse wichten die de hoofdstad van een land in Zuid-Amerika niet correct raden en niet door hebben dat ze dus ingeluisd worden verdienen toch gewoon om te boeten voor zulke kapitale misser? (al gaan net die 2 er natuurlijk niet aan)

Op zich bedroeft het me wel wat dat dit soort horrorfilms op geen al te grote liefde kunnen rekenen. Ik denk dat het genre algemeen minder scoort dan heel wat andere genres, maar vooral nog de slasher (of ook suspense horror) als subgenre binnen de horror wat minder aanzien geniet. Het lijkt me dat bovennatuurlijke stuff en gore horror het beter doen, en die vind ik doorgaans dan weer wat minder. Maar goed, ieder z'n ding uiteraard.

Sinds wanneer is die nieuwe markt aangeboord van een film over het leven van (vaak inmiddels overleden) muzikanten? Met andere woorden... welke was de start van deze nieuwe rage?

Ik snap deze zet best. Zelden gaan zulke films heel slecht scoren en ze kunnen ook altijd op een aanzienlijk fanbase rekenen.

Ik zag er nu zelf wel al enkele: Johnny Cash, Elvis Pressley, Queen, Aretha Franklin, Amy Winehouse Elton John, ... ik vergeet er nog wel enkele. Zelden geef ik een lage waardering maar ook zelden een wat hogere uitschieter.

Deze vind ik wel bij de mindere. De muziek zelf mag er natuurlijk wezen al is het ver van mijn geliefkoosde genres. Maar voor de muziek kan ik ook op YouTube terecht of ik zet eens een CD-tje op. De meerwaarde van een film ligt dus in het levensverhaal. Maar meestal ken je dat verloop grotendeels wel al. Dan zit er voornamelijk nog boeiends aan hoe gefilmd en geacteerd wordt. En da's op een enkele van deze biopics na vrij vlak.

Hoeveel dan de nadruk gelegd wordt op de muzikale carrière en hoeveel op het privéleven inclusief de zware dramatische wendingen en persoonlijke relaties, is een keuze. En begrijpelijk gezien er rond zulke artiesten ook tal van documentenaires gedraaid werden, elk zo met hun insteek.

Dus beoordeel ik zo een film op hoezeer het me heeft weten te vermaken en hoe het eruit ziet. En dat is me toch eerder matig. Met excuses aan de die hard fans van deze te vroeg en vooral te bruusk van ons weggeplukte nachtegaal.

Bij momenten zeer grappige subtiele humor. Vond vooral het slotpleidooi sterk, als de vraag wordt gesteld of mensen die door zo'n humanoïde partner rond alles bevestiging en erkenning krijgen nog wel in staat zouden zijn tot contact met andere mensen? Verder snijdt deze film net als onder meer de Zweedse serie Äkta Människor interessante onderwerpen aan:
* kan en mag een humanoïde wel de plaats innemen van een mens om menselijke eenzaamheid tegen te gaan?
* dienen zulke robots ook bepaalde rechten te krijgen, en een effectief onderdeel van de samenleving te vormen?
* maakt een immer aanpassende naar je pijpen dansende robot überhaupt gelukkig, of heeft een relatie net wat frictie, tegengas en imperfect mens zijn nodig?

Ja, voor mij best een hoog scorende 'kleine' romantische sci-fi komedie.

Een vrouw als Anne Hathaway kan uiteraard ook gerust doorgaan voor een poppetje van 25. Het thema van cougar met jongere vriend kan en mag mij ook gerust, zowel in film als in het echt. Leven en laten leven, toch? En op liefde staat zo meen ik geen leeftijd. Heb zelf een wat oudere partner gehad zowel als een 15 jaar jongere partner, en op heel wat vlakken voel je daar weinig verschil in. Het grootste verschil zit hem in de generatiekloof, een wat andere jeugd te hebben meegemaakt door in een andere periode te zijn opgegroeid. Zeker met hoe vlug de wereld de voorbije decennia veranderde. De rest is meer karakterieel, en dat is uniek bij en voor ieder.

Wat de film zelf betreft, die vond ik nu niet bepaald boeiend gebracht worden. Gezien de toch wel vrij lovende kritieken had ik er denk ik wat meer van verwacht. Wel was het pakkend om te zien hoe gevoelens van schaamte om dit soort relatie de kop opstaken. Het zou niet nodig moeten zijn. Vreselijk ook, al die meningen van jan met de pet op social media. En wel fijn dat een film dat eens in de aandacht brengt, hoe kort ook. Alleen is en blijft alles zo braaf en gelikt mierzoet. Hij werd niet flauw gelukkig, maar ook nergens echt sterk, naar mijn gevoel.

Na herziening een volle ster verhoogd. Vind hem toch eerder rond de 3 zitten dan slechts een 2-tje. Eigenlijk wel wat Dirty Harry achtig, met dat kat- en muisspel. Vooral de romance met Lilly Raines (Rene Russo) erin had me totaal niet gehoeven. Maar in jaren 90 bleek dit nagenoeg verplichte kost. The Bodyguard die een pak lager staat aangeschreven, vind ik dan net iets beter dan deze. Ik beoordeel hem nu dan gelijk met een film als Air Force One, al krijgt die toch ook minder lof toegewuifd:

In the Line of Fire (1993): 7,2 IMDb, 96%-79% rotten tom, 3,38 op MM, 3* by me

The Bodyguard (1992): 6,4 IMDb, 38%-64% rotten tom, 2,83 op MM, 3,5* by me

Air Force One (1997): 6,6 IMDb, 78%-66% rotten tom, 2,88 op MM, 3* by me

Dirty Harry (1971): 7,7 IMDb, 89%-90% rotten tom, 3,63 op MM, 3,5* by me

(1 & 3 beide van Wolfgang Petersen, besef ik net)

Om de één of andere reden trouwens altijd gedacht dat deze film deel was van een reeks films, zoals dus de Dirty Harry reeks of die rond Jack Ryan. Maar het is dus toch een gewoon op zichzelf staande film.

Zeer ingenieuze film, maar op het eind wat te lang gerekt en misschien ook wel net iets te ver gezocht. Maar qua beelden en verhaal, subliem. Heel apart ook hoe de rouw van een weduwnaar weer te geven. Wat gek dat Will Smith bedankte voor deze rol, hij zou het niet zo goed hebben begrepen allemaal. Ook Brad Pitt had zo maar de hoofdrol kunnen hebben i.p.v. een uitstekende DiCaprio. Bijna was het Titanic-koppel overigens herenigd in deze prent, maar Kate Winslet zag zichzelf niet de rol van femme fatale Mal spelen.

De naam Ariadne is overigens ook niet zomaar gekozen, verwijzend naar de prinses uit de Griekse mythe van de Minotaur, die Theseus onder meer een kluwen wol gaf om hem te helpen navigeren in het labyrinth. Uiteraard waren ook voor deze rol een heel aantal andere dames de revue gepasseerd, waaronder Emily Blunt, Taylor Swift, Emma Roberts, ... Hoe dan ook, wat een denderende cast, met een geweldige regie aan het roer.

Tot slot kreeg ik bij het zien van deze film deze song uit 1997 in het oor:
Megadeth - A Secret Place
There's a secret place I like to go
Everyone is there but their face don't show
If you get inside you can't get out
There's no coming back, I hear them shout
Welcome to my hide away, my secret place
How I arrived I can't explain
You're welcome to, if you want to stay
But everyone just runs away
Let me in, get me out
Can't do more than twist and shout
Lost my soul without a trace
Found it again in my secret place
In disgrace
I hide from those that try to find me
Scary things that's right behind me
I lost myself, I must confess
I can't explain how I got this mess

If you gotta go, you gotta go. Desnoods voor een meute aliens met het middelvingertje erbij. Als er dan eentje is waarvan je het wel kan hebben dat ie zou sneuvelen... Ach ja, dit soort scènes doen zulke films geen goed, meen ik. Maar verder toch een behoorlijk in mekaar stekende actie/sci-fi. Was dit geen vervolgfilm geweest, had ie ongetwijfeld een volle ster hoger gescoord. Met een algemene waardering onder de 2,5 scoort deze film sowieso ver beneden wat die verdient, meen ik. Wat deze film nog het meest mist, is de guitigheid van een film dragende Will Smith. Zoals hij nu uitviel, was het meer een soort van Starship Troopers. Wat daarom niet negatief hoeft te zijn, want die was ook best kijkwaardig.

Verder zijn al deze apocalyptische rampenfilms een beetje in het zelfde bedje ziek. Het is de USA vs. de omstandigheden, en uiteraard redden zij en in sommige gevallen nog de president himself de planeet en het mensenras van de ultieme uitroeiing. Je ziet dan zelfs monniken in Tibet of Nepal of zo aan de radio gekluisterd luisteren naar de 'last stand' toespraak van de inmiddels tot nieuwe president gehuldigde generaal. Maar als je daarvoor eentje aan de schandpaal nagelen wil, doe dat dan met de andere films evenzeer. En reken hen dan ook af op de talloze oorlogsfilms die wél hoge ogen werpen. En die Italo-Amerikaanse gangsterfilms met drugs-, geweld- en wapenverheerlijking al evenzeer. Niet? Per slot van rekening gaan we hier al decennia naar bioscopen waar 90% van de vertoonde films Hollywood-producten zijn en kan je op weg naar de zaal je nog te goed doen aan allerlei Amerikaanse producten, en is er zelfs amper enig ontsnappen aan. Stoor je je dus aan dat overdreven nationalisme, dan ben je in feite al enkele decennia te laat.

En wat lijkt die Joey King op Chloë Grace Moretz! Daar moet buitenaardse interventie aan te pas zijn gekomen.

Deze gotische psychologische horrorfilm naar een boek The Turn of a Screw van Henry James uit 1898 zowaar, uitgewerkt door William Archibald in een Broadway-toneelstuk in 1950 en geadapteerd door Truman Capote voor deze film werd me voorgeschoteld op YouTube en dus maar eens gekeken. Dit heb ik me niet beklaagd, al had ik de hele film wel nogal het gevoel dat er nog wat meer zou komen, en bleef ik daarrond wel wat op m'n honger zitten.

The Others (2001) leunt er wat mij betreft overigens dicht bij aan, alleen is het bij The Innocents niet duidelijk of er effectief sprake is van bezeten kinderen, of de gouvernante zelf waanbeelden heeft? Mogelijks door onderdrukte verlangens zoals je in vorig bericht kan lezen, al had ik dit zelf er niet uit gehaald, dien ik eerlijk te bekennen. Het wat open einde dat je zelf kan en mag invullen gezien de ambiguïteit, vind ik er wel zalig aan. Echt zodanig goed zelfs dat het de film in retrospectief meteen een heel stuk opwaardeert.

Tien jaar later zag een prequel The Nightcomers (1971) met Marlon Brando en Stephanie Beacham het levenslicht, maar deze film behaalde helaas niet hetzelfde niveau. De synopsis van die film laat zich alleszins als volgt lezen: "Na een dodelijk ongeluk van hun ouders worden Flora en Miles toevertrouwd aan de zorgen van een jonge, charmante gouvernante, een oudere huishoudster en een ongehuwde huisknecht. Deze laatste verbergt achter een vrolijk innemend gezicht, een duivels brein dat maar op één ding uit is: genot. Ongemerkt beïnvloedt hij het hele huishouden. Hij verleidt de gouvernante, die voor zijn schijnbaar onschuldige charmes valt en de kinderen maakt hij deelgenoot in vreemde spelletjes. Langzaam krijgt hij allen in zijn macht. Dat leidt onherroepelijk tot een situatie waarin geen enkele weg meer terug is."

Overigens nog enkele markante feiten:
- Capote schreef terzelfdertijd aan In Cold Blood, een verhaal over een gezin dat wordt uitgemoord door twee koelbloedige vrijgelaten oplichters, enkele jaren later verfilmd: In Cold Blood (1967).
- De kinderen kregen van de regisseur het script niet te lezen, omwille van de donkere seksuele materie waarin de film baadt.
- Bij aanvang wanneer je de oom nog even ziet gaat het in gesprek met de gouvernante nogal over (de kracht) van verbeelding.
- De film bewoog Kate Bush tot de song The Infant Kiss.
- Een stuk van deze film zou ook in de VHS zitten uit de Amerikaanse remake van Ringu, The Ring (2002).
- De film openend met een kleine minuut donker beeld deed in vele filmzalen de projector weer afzetten, denkend dat ze met een technische fout kampten.
- De film speelt ook meesterlijk met muziek, met aparte tonen telkens er iets eigenaardigs kwam.
- Het kindsterretje dat Miles speelt, valt onder meer ook te zien in Village of the Damned (1960) (voordien nog een 7-tal andere) & The Witches (1966), maar hield acteren dan voor bekeken
- Uiteraard ging The Innocents ook in tegen de op dat moment heersende Hammer horrorfilms.

Af en toe moet je bij jezelf komen aankloppen om te zien of er nog iemand thuis is.

Toegegeven, het Insidious-tweeluik dat ik al zag (The Red Door even buiten beschouwing latend) heeft wel iets, door het lekker mysterieus sfeertje. Al is en blijft dit soort bovennatuurlijke horror wat minder m'n ding. 'k Wist uiteindelijk niet goed welke score erop te kleven, maar de teerling viel uiteindelijk op E, waarin ik een omgekeerde 3 zie. Dus 3 it should be, net als z'n voorganger. Ware het niet dat ik eigenwijs ben en er nog een halfje aan toevoeg. Want ja, ik vind deze eigenlijk iets boeiender dan de eerste. Al plan ik nu die eerste toch ook nog eens te herbekijken.

't Hielp wel dat ik me enigszins in heb gelezen, aangezien het al even geleden was dat ik de eerste zag en het in deze tweede toch allemaal ietsjes ingewikkelder wordt gemaakt, met de rol van oude en jonge Parker en diens moeder erbij. Maar net dat maakt uiteindelijk wel dat ik 'm op 3,5 en niet lager afklok.

Bijpassende song:
EverEve - The Bride Wears Black

Oh... ook deze is van de hand van de heer Nolan, zie ik. Jaren geleden zag ik zowel de originele Noorse prent als de remake, me er helemaal niet van bewust door wie deze geregisseerd werd. Ik vond ze uiteindelijk beide nagenoeg even goed. Zou heel graag de originele nu ook nog eens willen herbekijken, want wat blijft het toch een heerlijke politiethriller met sterke karakterschetsen.

Er zitten een aantal voor mij behoorlijk tenenkrullende dingen in deze film, hij fluctueert ook van een ludieke workaholic-film naar een romantisch drama. Waarbij ik zeker inhoudelijk de link vatten kan, maar de flow van de hele film draait er 180 graden mee. En verder is het vooral een enorme opeenstapeling van zaken die allemaal wel zeer vlot en/of (net) goed uitdraaien, hoe fout het ook dreigde te gaan. Wat uiteraard wel kenmerkend is voor een feelgood-film, maar het gaat het realisme toch wel een eind voorbij.

Dit gezegd zijnde, vind ik de film wel een aangenaam kijkstuk, en dit voornamelijk door hoe geacteerd werd, met Robert De Niro op kop. Dus ondanks de zaken die me storen wel een film die ik best hoog beoordeel. Gewoon vooral geen te grote fan van hoe het gekozen script.

Ironclad 2, ofte The Fellowship to Return to the One Tower of the (Dying, niet dood zoals in de plottekst staat) King, waarin de hobbit-achtige Hubert ter versterking troepen ronselen gaat, en deze vindt in onder meer Guy de Lusignan als een soort van mini-Aragorn plus diens rechter (of linker, heb niet te nauw gekeken)-hand Berenger (nee, niet die acteur), een Bloody Mary die er haar kopje net weet bij te houden ondanks een vijsje los en al eens een tandje bijstekend, en met Pierrepoint ook een soort van trol of ogre aan hun zijde. En zo komt Hubert met een versterkt troepentotaal van niet minder dan 4, ofte dus ook wel vier, jawel het volledige totaal van vier (!) terug te 'de Vesci Castle' om de Schotten onder de rokken te helpen geven!

Hubert neemt ze onder de arm, aangezien pa-lief daar niet langer de mogelijkheid toe heeft. Ze slaan nog wel wat Schots gepeupel de harses in en om de Schotten hun pret te bedotten slaan ze ook nog wat de hand aan zichzelf, alvorens de kasteelbestormers binnen de muren nog wat komen ravotten. 'k Had verwacht hier nu eens helemaal niets aan te vinden, maar het kon me warempel nog redelijk boeien (zij het dat de meeste pret ging naar het schrijven van deze review), in die mate dat ik nu wel benieuwd ben geworden naar de originele Ironclad, zonder al dat gevecht voor bloed. Al zegt iets me dat ook daar het bloed rijkelijk vloeien zal.

Ik ben normaal zeer tuk op dystopian sci-fi, en toch had ik deze nog niet gezien. Al moet ik ook toegeven dat ik The Island toch net iets minder vind dan vele andere in dit genre. De film is ergens iets te lomp of zo, te veel een actie flick, ik mis diepgang en meer psychologie. Verder zit je ook nog met de ambiguïteit dat je moet zitten meeleven met klonen die speciaal in het leven geroepen werden om het origineel langer in leven te houden en/of hun ziektes te helpen bekampen, en die klonen gaan zich even verzetten tegen de originelen waarvan ze gekloond werden. Het is aan de andere kant wel voer voor enige discussie en geeft stof tot nadenken.

Ik vind het in de Zweedse serie Äkta Människor ofte Real Humans bvb veel makkelijker om mee te leven met de voor 'mensenrechten' ijverende hubots.

Kom op. Vrouw valt als een blok voor een zeer opdringerige oetlul van een man die aangeeft dat liefde niets voor hem is, maar lust wel, en dat dit al bij alle vrouwen heeft gewerkt. Ook al geeft zij aan liefde hoog in het vaandel te hebben staan en het bij haar niet gaat werken, gaat ze er UITERAARD toch voor, om dan dingen te gaan zien in hem die op één lijn liggen met trauma's uit het verleden toen ze nog thuis woonde. Is dat nu heel stereotiep even weergegeven waarom het tussen veel mannen en vrouwen o zo vaak niet lukt? Omdat ze niet luisteren naar hun buikgevoel, maar zich laten inpalmen door een knappe hunk met veel lef en eigendunk? Ook al blijkt dit in een film als deze dan een neurochirurg (in het boek trouwens een amper 30-jarige, oops. ), wat het me wel een pak minder realistisch maakt.

Zelf ben ik niet zo'n lustbeluste man. Maar vrouwen lijken weinig interesse te vertonen voor zo'n mannen als het erop aankomt. Wil daarom uiteraard niet zeggen dat elke goed uitziende en wél lustbeluste man geen fijne partner zou kunnen zijn, laat staan dat ze alle nogal de toer van huiselijk geweld op zouden gaan. Maar 'k ergerde me gewoon nogal aan hoe de twee in deze film tot mekaar aangetrokken raakten. En vooral ook de jaloezie om de ex was behoorlijk bizar. Ik vond beide heren overigens controlerend en macho overkomen, zeker dan in het restaurant.

De traumatische jeugdervaring van Ryle was wel de klap op de vuurpijl die alle credibiliteit rond de uiteindelijk tot neurochirurg met losse handjes uitgroeiende man nogal deed afbrokkelen. Al werd daar aan het slot wel nog iets moois mee gedaan. Het eindbesluit vond ik wel nog pakkend en kan ik ergens wel begrijpen. Maar alles bij mekaar, toch behoorlijk wat gemengde gevoelens bij de hele prent. Mooie elementen vermengd met niet zo goed passende zaken voor me. Maar me uiteindelijk wel meer beziggehouden en bekoord dan ik had gedacht. Maar omwille van de raar aanvoelende zaken geen 3,5 en dus blijft hij voor me steken op een 3.

'k Heb deze film overigens vooral gekeken omwille van Blake Lively, totaal m'n type en ze kan ook best innemend uit de hoek komen. Maar een zekere Ryan Reynolds was me helaas voor.