Opinions

M'n hart bloedt dat deze onder de 3* scoort. Zo veel minder dan Scream is deze voor mij niet, en sowieso brengen beide me terug naar m'n topjaren, als bijna-volwassen tiener, dus één brok nostalgie. Ik ben al die jaren wel wat een fan gebleken en gebleven van slasher horrorfilms, dus dat speelt ongetwijfeld ook mee in een hogere persoonlijke waardering. Ik kijk deze graag zo nu en dan nog eens opnieuw, ook al ken ik het verhaal dan al als m'n broekzak.

Wat minder dan de eerste, vooral door enkele acteurs en het feit dat het wat herhaalt. Maar verder vind ik ook dit gewoon wel een lekker wegkijkende slasher horror. En Amerikaanse wichten die de hoofdstad van een land in Zuid-Amerika niet correct raden en niet door hebben dat ze dus ingeluisd worden verdienen toch gewoon om te boeten voor zulke kapitale misser? (al gaan net die 2 er natuurlijk niet aan)

Op zich bedroeft het me wel wat dat dit soort horrorfilms op geen al te grote liefde kunnen rekenen. Ik denk dat het genre algemeen minder scoort dan heel wat andere genres, maar vooral nog de slasher (of ook suspense horror) als subgenre binnen de horror wat minder aanzien geniet. Het lijkt me dat bovennatuurlijke stuff en gore horror het beter doen, en die vind ik doorgaans dan weer wat minder. Maar goed, ieder z'n ding uiteraard.

Na herziening een volle ster verhoogd. Vind hem toch eerder rond de 3 zitten dan slechts een 2-tje. Eigenlijk wel wat Dirty Harry achtig, met dat kat- en muisspel. Vooral de romance met Lilly Raines (Rene Russo) erin had me totaal niet gehoeven. Maar in jaren 90 bleek dit nagenoeg verplichte kost. The Bodyguard die een pak lager staat aangeschreven, vind ik dan net iets beter dan deze. Ik beoordeel hem nu dan gelijk met een film als Air Force One, al krijgt die toch ook minder lof toegewuifd:

In the Line of Fire (1993): 7,2 IMDb, 96%-79% rotten tom, 3,38 op MM, 3* by me

The Bodyguard (1992): 6,4 IMDb, 38%-64% rotten tom, 2,83 op MM, 3,5* by me

Air Force One (1997): 6,6 IMDb, 78%-66% rotten tom, 2,88 op MM, 3* by me

Dirty Harry (1971): 7,7 IMDb, 89%-90% rotten tom, 3,63 op MM, 3,5* by me

(1 & 3 beide van Wolfgang Petersen, besef ik net)

Om de één of andere reden trouwens altijd gedacht dat deze film deel was van een reeks films, zoals dus de Dirty Harry reeks of die rond Jack Ryan. Maar het is dus toch een gewoon op zichzelf staande film.

If you gotta go, you gotta go. Desnoods voor een meute aliens met het middelvingertje erbij. Als er dan eentje is waarvan je het wel kan hebben dat ie zou sneuvelen... Ach ja, dit soort scènes doen zulke films geen goed, meen ik. Maar verder toch een behoorlijk in mekaar stekende actie/sci-fi. Was dit geen vervolgfilm geweest, had ie ongetwijfeld een volle ster hoger gescoord. Met een algemene waardering onder de 2,5 scoort deze film sowieso ver beneden wat die verdient, meen ik. Wat deze film nog het meest mist, is de guitigheid van een film dragende Will Smith. Zoals hij nu uitviel, was het meer een soort van Starship Troopers. Wat daarom niet negatief hoeft te zijn, want die was ook best kijkwaardig.

Verder zijn al deze apocalyptische rampenfilms een beetje in het zelfde bedje ziek. Het is de USA vs. de omstandigheden, en uiteraard redden zij en in sommige gevallen nog de president himself de planeet en het mensenras van de ultieme uitroeiing. Je ziet dan zelfs monniken in Tibet of Nepal of zo aan de radio gekluisterd luisteren naar de 'last stand' toespraak van de inmiddels tot nieuwe president gehuldigde generaal. Maar als je daarvoor eentje aan de schandpaal nagelen wil, doe dat dan met de andere films evenzeer. En reken hen dan ook af op de talloze oorlogsfilms die wél hoge ogen werpen. En die Italo-Amerikaanse gangsterfilms met drugs-, geweld- en wapenverheerlijking al evenzeer. Niet? Per slot van rekening gaan we hier al decennia naar bioscopen waar 90% van de vertoonde films Hollywood-producten zijn en kan je op weg naar de zaal je nog te goed doen aan allerlei Amerikaanse producten, en is er zelfs amper enig ontsnappen aan. Stoor je je dus aan dat overdreven nationalisme, dan ben je in feite al enkele decennia te laat.

En wat lijkt die Joey King op Chloë Grace Moretz! Daar moet buitenaardse interventie aan te pas zijn gekomen.

Oh... ook deze is van de hand van de heer Nolan, zie ik. Jaren geleden zag ik zowel de originele Noorse prent als de remake, me er helemaal niet van bewust door wie deze geregisseerd werd. Ik vond ze uiteindelijk beide nagenoeg even goed. Zou heel graag de originele nu ook nog eens willen herbekijken, want wat blijft het toch een heerlijke politiethriller met sterke karakterschetsen.

Er zitten een aantal voor mij behoorlijk tenenkrullende dingen in deze film, hij fluctueert ook van een ludieke workaholic-film naar een romantisch drama. Waarbij ik zeker inhoudelijk de link vatten kan, maar de flow van de hele film draait er 180 graden mee. En verder is het vooral een enorme opeenstapeling van zaken die allemaal wel zeer vlot en/of (net) goed uitdraaien, hoe fout het ook dreigde te gaan. Wat uiteraard wel kenmerkend is voor een feelgood-film, maar het gaat het realisme toch wel een eind voorbij.

Dit gezegd zijnde, vind ik de film wel een aangenaam kijkstuk, en dit voornamelijk door hoe geacteerd werd, met Robert De Niro op kop. Dus ondanks de zaken die me storen wel een film die ik best hoog beoordeel. Gewoon vooral geen te grote fan van hoe het gekozen script.

Ironclad 2, ofte The Fellowship to Return to the One Tower of the (Dying, niet dood zoals in de plottekst staat) King, waarin de hobbit-achtige Hubert ter versterking troepen ronselen gaat, en deze vindt in onder meer Guy de Lusignan als een soort van mini-Aragorn plus diens rechter (of linker, heb niet te nauw gekeken)-hand Berenger (nee, niet die acteur), een Bloody Mary die er haar kopje net weet bij te houden ondanks een vijsje los en al eens een tandje bijstekend, en met Pierrepoint ook een soort van trol of ogre aan hun zijde. En zo komt Hubert met een versterkt troepentotaal van niet minder dan 4, ofte dus ook wel vier, jawel het volledige totaal van vier (!) terug te 'de Vesci Castle' om de Schotten onder de rokken te helpen geven!

Hubert neemt ze onder de arm, aangezien pa-lief daar niet langer de mogelijkheid toe heeft. Ze slaan nog wel wat Schots gepeupel de harses in en om de Schotten hun pret te bedotten slaan ze ook nog wat de hand aan zichzelf, alvorens de kasteelbestormers binnen de muren nog wat komen ravotten. 'k Had verwacht hier nu eens helemaal niets aan te vinden, maar het kon me warempel nog redelijk boeien (zij het dat de meeste pret ging naar het schrijven van deze review), in die mate dat ik nu wel benieuwd ben geworden naar de originele Ironclad, zonder al dat gevecht voor bloed. Al zegt iets me dat ook daar het bloed rijkelijk vloeien zal.

Ik ben normaal zeer tuk op dystopian sci-fi, en toch had ik deze nog niet gezien. Al moet ik ook toegeven dat ik The Island toch net iets minder vind dan vele andere in dit genre. De film is ergens iets te lomp of zo, te veel een actie flick, ik mis diepgang en meer psychologie. Verder zit je ook nog met de ambiguïteit dat je moet zitten meeleven met klonen die speciaal in het leven geroepen werden om het origineel langer in leven te houden en/of hun ziektes te helpen bekampen, en die klonen gaan zich even verzetten tegen de originelen waarvan ze gekloond werden. Het is aan de andere kant wel voer voor enige discussie en geeft stof tot nadenken.

Ik vind het in de Zweedse serie Äkta Människor ofte Real Humans bvb veel makkelijker om mee te leven met de voor 'mensenrechten' ijverende hubots.