Opinions

Jammer van dat laatste half uur, want tot dan meer dan de moeite. Er is ook een foutje gelopen in de montage denk ik, want we zien plots onbedoelde (ja, toch? ) beelden van een laconiek shoppende Russell Crowe terwijl diens vrouwlief al urenlang elk moment kan gaan bevallen, hij nog maar pas van z'n taak ontheven werd na vele uren onafgebroken op scherp en de man(nen) die hij heeft proberen door de hel te loodsen voor hun leven liggen te vechten. Maar goed, gegeten en gedronken (iemand iets hebben van Starbucks?) moet er ook worden, uiteraard. En dan op goed en wel 1 minuut haast Crowe zich van de supermarkt naar de legerbasis, om daar de basketbal wedstrijd te verstoren nog aan toe! Nee, dit hele einde haalde zo de hele film onderuit. Maar goed, dit povere slotakkoord wil ik door de vingers zien, want de rest van de film was wel stoer en cool, een 3,5 waard.

Tot 2x toe herstart, maar telkens dwaalde ik af na een kwartier kijken. Heb hem die derde poging nog wel uitgekeken, maar nee, dit was het niet. Aan het eind nog 10 minuten aftiteling, dus bleek hij stukken korter dan gedacht en gelukkig ineens afgelopen. Heel vreemd dat deze zo zijn geflopt, je zou toch denken "Tomb Raider films, dit kan niet mislopen?" Maar het werd een beetje Tomb Raider: Cradle of Filth. Wederom een flauwe actiefilm met heel geringe portie avontuur, terwijl dit soort films het omgekeerde vergt om het te doen werken, imho.

Nu gaf ik de eerste een volle ster meer, op zich klopt dit niet helemaal. Gevoelsmatig zit de eerste voor me tussen de 2 en 2,5, en dit vervolg tussen de 1,5 en 2. Maar 'k dien nu eenmaal de afronding te maken en bij de eerste deed ik dit nog naar boven toe, bij deze ben ik ongenadig.

Een gemiste kans om deze film tot 15 mei beschikbaar te stellen op Netflix...

Om de één of andere manier zijn de Tomb Raider spellen en films aan me voorbij gegaan, helaas. De film uit 2018 zag ik wél al meermaals. Die is wel beter dan deze, al lijkt Angelina Jolie wel beter op het game personage. Zo'n tempels vol boobytraps en artefacten, het blijft wel interessant om zien. Het jammere blijft dat er in bijna al dit soort films enorm om gevochten wordt, messen in de rug gestoken, enz... Meermaals verslapte m'n aandacht. Steeds dat gebrabbel vol dreigementen... En dat eindgevecht en plot, pfff. Er zitten wel leuke elementen in de film, maar het geheel is een rommeltje, helaas. Had ik toch niet verwacht van deze film. Te veel B-actie-geneuzel, te weinig avontuur.

Een 9-voudig werknemer van de maand verliest z'n job omdat hij destijds meteen in de marine ging en niet naar de universiteit en door hervormingen kan enkel nog personeel blijven dat intern doorgroeien kan en dus de vereiste kwalificaties aan diploma bezit. Aangezien een nieuwe job vinden ook niet meteen lukt, het sein voor meneer Crowne, ofte Corona voor de speelde vriendinnetjes, om terug te gaan studeren. Er wordt hem een cursus aangeraden, al was het maar om de lesgeefster. Die blijkt in een uitgeblust huwelijk te zitten, met een man die er weinig van gebakken heeft en z'n dagen door schijnt te komen met voornamelijk op het internet grotere loezen te zoeken dan die van vrouwlief. Tot daar het op zich interessant gegeven voor deze film.

Het is de rest van de cast, hoe eenzijdig de personages vormgegeven worden en hoe vlot alles lukt waar het verder aan schort. De logica is soms ver zoek, alles voor de feelgood. Die buur slash rommelmarkthouder bv die woekerprijzen voor z'n waren vraagt. Dat was een halve minuut grappig, niet om hem 3x zo een absurde afdingduel te zien uitvoeren. Dan kijk ik veel liever een aflevering van Pawn Stars. Het restylen inclusief de feng shui van ons hoofdpersonage, oké wel. Maar dat dit lieve hulpvaardige meisje ondanks stoer vriendje maar al te zeer rond de nek van Larry hangt, die moet dan toch wel een heel aimabel en charmant voorkomen hebben, wat er nu niet meteen van afdruipt. Het is geen klootzak, dat zeker niet, maar eerder een wat onbeholpen lamme goedzak, die hebben en houden verpatst voor een vespa.

Maar goed, de film is nu ook niet vervelend of zo. Kijkt op zich lekker weg zoals de Nederlanders dat vaak zeggen (is ook kort), dus 2,5 voor de sympathie. Kon het echte leven maar zo vlot lopen als in die talloze romkommetjes. Deze film had het in zich om een romantisch drama te zijn, maar eigenlijk ontbrak het zowel aan wat meer komedie als/of wat meer drama om er echt iets boeiends van te maken.

Als mannen mekaar een hand gaan geven aan het urinoir, dan weet je dat het menens is.

Oorlog heeft een onmenselijke grootsheid in het nietig zijn van één leven. Maar daarnaast is het ook het geheel van grootsheid van ontelbare kleine menselijke heldendaden en miraculeuze overlevingsverhalen die we nooit ten volle belichten kunnen. De gruwel die de overlevenden met zich dragen blijft ongetwijfeld een onuitwisbaar bloederig spoor. Net zoals bedenken waarom zij wél en anderen het niet overleefden:
- "Jaar in, jaar uit denk ik terug aan die 20 seconden, 32 jaar geleden, die ik verdorie over zou willen doen."
- "Overleven is geen misdaad."
- "Nee, maar je krijgt wel levenslang."

Straf dat meerderen er 30 jaar voor moeten ijveren hebben om die Medal of Honor uitgereikt te zien. Het levert uiteindelijk een redelijke Vietnam-oorlogsfilm op.

Voor Christopher Plummer (best gekend als Von Trapp) was het één van z'n laatste rollen.

Raar dat de schrijver van het boek in zijn verhaal twee verschillende indiaanse volkeren met elkaar heeft verward. Al is het ook wel heel verwarrend, zeker voor wie niet al te zeer thuis is in indianenvolkeren.

De Mohikanen (Mohicans/Mahicans) ofte "people of the continually flowing waters" hadden het in de 17e eeuw nogal aan de stok met de Mohawks en werden door die laatsten verdreven van het gebied Hudson River met zijrivier de Mohawk (waar later Albany zou uitgroeien) naar wat zuidelijker, richting Stockbridge, Massachusetts. Ze zijn zich daar gaan vermengen met de Munsee (Lenape-stam). Begin 19e eeuw verhuisden de Mohikanen vooral naar Wisconsin.

De Mohawks van hun kant vochten tegen de Huronen (Huron, Wendat/Wyandot), en hakten hen in de Beaver Wars grotendeels in de pan. Eerder waren ze handelspacten aangegaan met de Nederlanders onder meer te Fort Nassau en met de Fransen, wat noordelijker in het zuidoosten van Canada, nu Quebec. Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken, had je aan de westkust ook een Mohawk River in wat nu de staat Oregon is, en had je daar ook nog Mohawk people, maar daar hebben we het maar verder niet over.

En dan had je dus ook nog de Moheganen (Mohiingan/Mohegan) ofte "wolf people", die een stuk zuidelijker leefden dan de de Mohawks en de Mohicanen, zijnde in het gebied van Connecticut, aanvankelijk samen met de Pequot. Blijkbaar bedoelde de schrijver dus de Moheganen ipv de Mohikanen.

Deze film zou dus een boeiend beeld kunnen schetsen van een tijdperk van Amerikaanse kolonisatie toen de Britten en Fransen mekaar naar het leven stonden in het gebied waar Mohawks, Huronen, Moheganen (en ook wel wat Mohikanen) gehuisvest waren, amper 2 decennia voor de Onafhankelijkheidsverklaring. Met nadat ik nog maar net The General's Daughter zag wederom Madeleine Stowe in een hoofdrol.

En het ligt mogelijks aan mij, maar ik raakte amper wijs uit het verhaal. Magua blijkt een telg der Huronen die zich voordoet als een met de Britten geallieerde Mohawk maar die dezen in een hinderlaag lokt. Drie Mohikanen hakken deze Huronen dan in de pan, op Magua na. Maar treffen hun vrienden dood aan, afgeslacht door een Ottawa-stam (wat komen deze er ineens in doen?). De Fransen met de Huronen aan hun zijde belegeren dan de Britten. Wat volgt, is vooral liefde tijdens oorlog, wraak en weerwraak en reddingsmissies. Op zich allemaal niet oninteressant, maar ik had iets meer algemene duiding gewenst en iets minder een persoonlijk toneel. In die zin leunt deze inderdaad wel wat bij een Braveheart (1995) aan, zonder die score te evenaren. Wel vind ik hem beter dan Geronimo: An American Legend (1993), ook met Wes Studi.

Het geschiedkundig aspect bij deze film spreekt me behoorlijk aan, maar hoe dit dan als verhaal en film werd uitgewerkt maar matig, helaas.

Schild en Vriend

Wat een plechtstatig toneel. Zeker bij zij die leefden als God in Frankrijk. En op de zolder waar de achtergebleven familie Breydel zich had schuilgehouden (wel een aangrijpende scène). Je zou als broer en zoon van voor minder de geschiedenis in willen gaan, want als het van de acteerprestaties van de familie af moest hangen...

Wel nog bewonderenswaardig hoe je in 1984 een film gemaakt kreeg die eruitzag alsof het zich bijna 700 jaar eerder afspeelde. En handig dat de Nederlandse acteurs de Fransen nogal voorstelden, zij staan met hun suderans en marechaussee er van nature het dichtst bij. Nee, zonde ergens dat er niet gewoon Frans werd gesproken door de vaudeville. Il faut le faire!

De veldslag aan het eind is het summum van de film, een leuk stukje reenactment zeker met de ridder én paard gehuld in blinkend goud met bijhorend mysterie achteraf (alleen wat jammer dat het voor ons kijkers nog werd uitgeklaard), en de aftermath vol lijken, dode paarden en gereutel van zwaargewonden en spartelende gewonde dieren (dat laatste wel hard om zien), maar kan de film tegen dan niet meer zo redden. Al delibereer ik hem graag nog net.

Wat een leger aan bekende acteurs kwam ook weer de revue gepasseerd. Kan ook moeilijk anders gezien het massa-epos. Ook daar nog wel een pluim voor, weinig films uit de lage landen die ooit zo een epos-verfilming deden. Het was eens iets anders. Dus wil ik hem ook niet te zwaar afbranden, een 3-tje. Voor het slotakkoord wil ik gerust 4 geven, maar het eerste uur was me hooguit 2 waard. Per slot van rekening werd er naast een film ook een mini-serie van 4 afleveringen van een 50-tal minuten ingeblikt. Die heb ik als kind wellicht ooit nog op tv gezien, ik heb zo het vermoeden dat die iets meer waarde kan hebben.

En nog leuk ook om te vernemen vanwaar de naam Guldensporenslag gekomen is. Nooit geweten.

Oh boy. Deze zag ik ooit al eens een stukje (en dan afgezet vermoed ik), veel aan het begin kwam me bekend voor. Destijds dacht ik dat beide films van dit kaliber waren, maar er gaapt een best grote kloof tussen de degelijke eerste en deze abominabele opvolger. Deze Legally Blonde 2 is een beetje de Sharknado onder de haaifilms. Je kijkt vanuit een zeker ramptoerisme.

Waar je in de eerste film voor hoofdfiguur Elle Woods een zekere sympathie kan hebben omdat er toch een knap koppie bij komt, verzandt ze hier al snel in een irritante snol, zeker in de rechtbankwereld. Eigenlijk een heel ander personage. Al betert het wel naarmate de film vordert. Maar het thema blijft wel potsierlijke kolder. Zoals bv. het cheerleader stukje (facepalm).

Gelukkig blijft Reese een plaatje om te zien, en zijn er enkele ludieke een paar betere momenten die de revue passeren. De manier waarop Elle Woods voor haar zaken opkomt en het pleit in haar voordeel beslecht is wel behouden, maar toch kan ik hier maar hooguit de helft van de score voor de eerste film aan kwijt, want toch wel net te zeer een miskleun van jewelste.

Altijd van deze film wat gemerkt hoezeer deze vrouwen en jongere meiden wist aan te spreken. Het is dan ook een wat epische liefdesprent, zij het dan met een enorme tragiek, en dat Brad Pitt er met de mooie lange blonde lokken bijloopt zal er ook wel een rol in gespeeld hebben. Legends of the Fall is uiteindelijk vooral een stukje tijdsgeest waarin elementen zitten van de impact van Amerikaanse kolonisatie op indiaanse cultuur, van WO I op families ook ver buiten Europa, nog een stukje in drooglegging-tijden, en elk hiervan gepaard gaand met z'n stukje tragiek: William's vrouw die niet kon aarden in het koude Montana en wegtrekt, de jongste van drie zonen Samuel die sneuvelt in de oorlog, de knappe Susannah die uiteindelijk met elk van de drie broers wel wat had maar die uit het leven stapt doordat haar leven zich finaal niet uitstippelde aan de zijde van Tristan, Isabel II die gedood wordt bij een dispuut rond illegale stokerij, Tristan die ervoor in de bak vliegt en bij vrijlating wraak neemt, vader en zoons die uiteindelijk de arresteerders naar de eeuwige jachtvelden helpen en tot slot nog de grizzlybeer die Tristan's leven beëindigde.

'k Zit wat op de wip tussen 2,5 & 3 voor zo'n film. Hij doet me nogal Cold Mountain achtig aan en die gaf ik ook 3*, dus deze dan ook maar. Maar toegegeven, dat is zeer naar de milde kant.

The first, the last... Licence to Kill was de eerste Bondfilm die de titel niet uit de boeken van Ian Fleming haalde, en de eerste volledig buiten het Verenigd Koninkrijk gedraaid. Maar het was vooral ook de laatste van regisseur John Glen, de laatste keer Robert Brown als M en Caroline Bliss als Miss Moneypenny. Albert R. Broccoli, Richard Maibaum en Maurice Binder legden allemaal het loodje tegen de volgende Bondfilm. En voor Timothy Dalton werd het ook de laatste uiteraard.

James Bond goes rogue in deze film, nadat haaien voor de zoveelste keer als geliefkoosd wapen door de schurken worden ingezet. Dit keer bevinden we ons in de Florida Keys. Op zich vind ik Dalton een goeie 007 neerzetten, maar de verhalen in de films waarin hij speelt liggen me minder. Wel kent deze film weer een spetterende finale met de prachtige Kenworth trucks, wat veel goedmaakt.

Te lang en te stoffig. Ongetwijfeld wel een accuraat beeld schetsend van wat een zeer belangrijk moment was binnen de op dat moment nog geen 100 jaar oude Verenigde Staten, maar ik heb bepaalde documentaires rond deze kwestie met meer interesse gevolgd gehad dan deze film. Het voelde op een bepaald moment louter aan als wat hard over en weer geroep tussen voor- en tegenstanders zoals het er in politiek ook aan toe gaat. En stemmen ronselen voorafgaand aan de definitieve stemming.

Maar in hoeverre levert zoiets een interessant verhaal op? Volgens de briljante 5*-stemmers overduidelijk wat ze zien wilden, mogelijks de trouwe kijkers van Villa Politica of de Nederlandse tegenhanger. Van mij uit hooguit de erkenning van een verdienstelijk gebracht politiek relaas binnen de tijdsgeest van toen, maar helaas wat slaapverwekkend en dus geen wauw-gevoel.

'k Vind deze film ook vooral gericht op de Amerikaanse markt, met een film rond dit soort thema scoor je op IMDb en rotten tomatoes uiteraard sowieso hoger dan elders.

Veel sympathie voor deze Vlaamse film over een stukje land met een bijzondere geschiedenis. Wat nog net iets meer in de verf had mogen worden gezet. Het sprak me persoonlijk extra aan omdat ik jarenlang tussen daar en rechteroever heb gependeld. Ondanks de sympathie en ook wel nog aardige uitwerking kan ik er weliswaar niet meer dan 3* aan kwijt. Maar zo nu en dan zet ik hem nog eens op, al was het maar om de nostalgie.

Hey, weird. 'k Vond deze derde uit het drieluik zowaar terug leuk, zoals de eerste en nadat de tweede me zo misvallen was. 'k Had hem graag met mijn cijfer boven de 2,50 getrokken, maar helaas. Zo laag verdient deze film toch niet. Alleen die tweede film had me echt niet gehoeven. En voor mij haalt deze derde het nipt van de eerste uit het drieluik, de humor is doorgaans net iets stijlvoller. Ik waardeer ze dan ook als volgt:

3,5*(-) ofte 6,5 - Meet the Parents

2,0*(-) ofte 3,5 - Meet the Fockers

3,5*(=) ofte 7,0 - Little Fockers

En toen kwam 2026...

De ene keer worden nepslangen gebruikt, dan weer echte. Toch enigszins jammer. Bij de crashende politiewagens zie je de laatste met een helm op in de wagen zitten, en bij het slot van de bootscène (die ik wel de max vond) werd geen moeite gedaan te doen alsof de schurk nog aan boord zat. Toch allemaal dingetjes die een beetje beter hadden gekund.

Maar verder wel een zeer vermakelijke film alweer, zeker met de geweldige song van Wings, exotische settings, de voodoo-scènes, de waarzegster, de krokodillen (alhoewel ik lees dat dit niet feilloos afliep voor de stuntmannen), de liftmechanismen, de ondergrondse monorail, de schurk met bionische arm, de fluisteraar, en de ietwat pompeuze snufjes.

Ook vind ik Roger Moore zeker niet moeten onderdoen voor Sean Connery als 007, al zullen sommige dat blasfemie vinden. En Jane Seymour... wow. Vind dit voorlopig zelfs de tweedebeste uit de reeks, na Goldfinger.

Iets aan dit verhaal zei me snel iets. En ja hoor, ik heb Ikiru ooit al gezien, zowaar (kreeg wel pas na een half uur door dat ik naar een remake zat te kijken). Ik zou de ene niet direct boven de andere plaatsen, deze remake is vakkundig gedaan. Het is een film met zeer mooie momenten, maar ook wel behoorlijk saai.

Ik denk dat het in de jaren '50 nog wel kon dat een jongedame (vriendschappelijke) interesse zou tonen voor een oudere man die behoort tot het stoffig meubilair van de ambtenarij. Ze noemt hem dan ook 'liefkozend' Mr. Zombie. Het mooiste stuk vind ik wanneer hij zich realiseert dat dit proces beetje bij beetje is gegaan, dat hij ooit ook zo levendig in het leven had gestaan. Dat stukje durft wel eens kippenvel te bezorgen. En uiteraard ook op het eind, wanneer de jongere collega aan de agent zegt dat de oude Williams vlak voor z'n dood op de schommelstoel wellicht in lange tijd niet meer zo gelukkig was geweest. Ook wel nog interessant is het gesprek onder collega's, die inspiratie vonden bij Williams z'n laatste daden op de werkvloer en dit willen omzetten in gedrevenheid, maar helaas snel weer hervallen in de bureaucratische sleur. En een laatste memorabel stuk is het lezen van de brief van Williams aan z'n nog jonge en enthousiaste collega Peter Wakeling, waarin hij vraagt te blijven denken aan de voldoening die het realiseren van de speeltuin, hoe klein ook, had teweeggebracht.

Ik meen wel dat ouderen zowel als jongvolwassenen baat hebben bij meer contact met mekaar, om zo het leven wat meer te helpen waarderen. Zowel aan geestdrift als aan levenservaring. Als ik deze film puur op de leuke 50's setting en emoties zou waarderen, dan scoort deze een nagenoeg perfect cijfer. Maar spanningsboog en algemene interesse ligt vrij laag. Echter, omwille van de paar krachtige stukken en de algemene boodschap geef ik 'm toch graag 3,5.

Timothy Dalton nam de fakkel over van Roger Moore, al had dit naar verluidt net zo goed Sam Neill kunnen worden (vooral John Glen zou zeer gecharmeerd zijn geweest, maar producer Broccoli minder). Er werd ook aan gedacht om Mel Gibson in te huren voor 2 films, maar ook dat wuifde Broccoli weg. Ze zijn dan uiteindelijk voor Pierce Brosnan gegaan. Die zag de serie waar hij toen in meespeelde niet verder worden gezet. Maar doordat het rondging dat hij de nieuwe Bond zou worden, bezorgde dit de serie hernieuwde interesse en trok Broccoli z'n aanbod in, omdat hij zijn hoofdpersonage niet wou geassocieerd zien met een moderne serie. Wat uiteindelijk alsnog weinig later de doodsteek voor de serie werd. Met Dalton verliep het aanvankelijk ook nog stroef, en dus kwam Robert Bathurst in de picture en dat deed Dalton de knoop maar snel doorhakken. Wat een nevenverhaal.

Met Dalton krijgen we wel een wat andere bond, minder speelse humor en wat minder nadrukkelijk rokkenjager. Of lijkt dit maar zo, door een andere stijl en imago? We zitten nog steeds in een tijd van BRD-DDR, USSR en Tsjechië & Slovakije vormden toen nog één land. En dat vind ik wel wat jammer, want begint wat te vervelen op de duur. Al is dat natuurlijk de voedingsbodem geweest van al die spionagediensten. De scènes met de Aston Martin zijn wel magistraal, nagenoeg Fast & Furious achtig. Maar verder vind ik het van sfeer en verhaal toch maar vlak, te veel oorlog-achtig ook. De actie is dan wel stevig, met talloze zware ontploffingen. Alles samen goed voor 3* wat mij betreft, zij het aan de nipte kant.

Aan mij is geen western-liefhebber verloren gegaan. Wel kreeg ik de liefde voor Bud Spencer en Terence Hill als kind reeds te pakken. Deze film nu dan ook al zeker voor de derde keer gekeken.

Het leuke eraan vind ik de mix van Western met Komedie, wat het allemaal toch iets beter te verteren maakt. En toch kan ik hier geen topscore aan geven helaas. Daarvoor wisselen de leuke stukjes te zeer af met saaie brok. Dus met enige pijn in het hart een score onder het gemiddelde. Maar wel nog altijd best vermakelijk, zeker voor het genre.

Oei, niet zo fan van deze film. Vond het vooral leuk om een beeld geschetst te krijgen van een België net na de onafhankelijkheid en fort IV in Mortsel te herkennen (vanuit m'n kindertijd, als schaker). Ook wel iets om stil bij te staan hoe ze destijds een dagenlange wandeltocht naar huis moesten maken, nochtans 'maar' vanuit Mortsel dan (tenzij de kazerne elders moest voorstellen?) naar de Kempen, ergens tussen Zoersel en Rijkevorsel? 'k Zou het misschien wat nader moeten opzoeken, maar ontbreekt me momenteel wel nogal aan tijd.

Verder komen wel nogal zware onderwerpen aan bod in deze film, zonder dat ze al te dramatisch uitgewerkt aanvoelen (nogal toneelmatig een aaneenschakeling van scènes i.p.v. een vlot vloeiende film). De lamlendigheid van de figuur Jan Braems is ook niet bepaald om vrolijk bij te worden: zich laten omkopen waardoor z'n vrijloting voor het leger naar een ander kan gaan, z'n verkregen geld laten stelen, z'n vrouwtje bedriegen en er chlamydia door oplopen, blind worden door volksverhaaltjes te geloven, onderweg een blok aan het been zijn, bijna verdrinken in een beek, logerend bij een gezin op hun hooizolder toevallig die nacht net getuige zijn van marteling, aanranding en babymoord, totaal niets ondernemen bij de verkrachting van Katrientje, ... Wel net iets te zeer een overdaad aan drama ook. Met tussendoor nog ruimte voor een stukje bedevaart en een bezoekje aan een dokter. Je hebt bij dit alles vooral geen al te groot medeleven met de man, zonder dat je hem of zijn naasten en anderen onheil toewenst uiteraard.

Het is ook een tijdsgeest waarin rijk zeer erg afstak tegen arm, wat in menig Vlaams film van die periode aan bod kwam (bv. ook in Daens), met ermee gepaard gaand het geloof, bijgeloof en andere kwezelarij. Zeker toen moeten de mensen toch iets hebben gehad van "nu alweer zo'n Vlaamse plattelandsfilm uit de oude tijd?" Qua score weet ik niet zo goed wat te geven: 2 of 2,5? Boerenpsalm (3) vond ik iets leuker, Pallieter misschien toch ietsjes minder (2), dus plaats ik deze tussenin.

Toevallig 2 Anne Hathaway films binnen enkele uren tijd en je krijgt dezelfde soort valse bescheidenheid. Maar uiteraard een zeer knappe vrouw wel. De hitsigheid spat ook van het scherm, zelfs met Jamie's broerlief in de buurt, maar tegelijk krijg je eens te meer dat spelletje van aantrekking en afstoting dat enorm des mensen gaan worden is. Lekker complex. Blijkbaar is de manier om dat euvel te verhelpen enorm verstikkend gaan doen, en de muur brokkelt niet af, maar stort ter plekke in. Yeah, right. Verder stoorde de hoogdravende arrogantie bij meerdere personages me enorm.

Dat je een film die deels rond gewip ... euh liefde draait en deels rond Viagra en eigenlijk nog het meest rond Parkinson wil opleuken met allerlei vlot gebazel, snap ik wel. En bam, out of the blue is er ineens het dramatische element, uiteindelijk blijft Maggie wel met die progressieve rotziekte zitten, en dat heeft haar ineens enorm doen aftakelen. Dit terwijl je zou gaan denken dat het in de medicijnen-business meer draait om de harde dollars en nog hardere seks dan om ziektes te bestrijden. Zou het?

Wat ik uiteindelijk jammer vind in deze film is dat het zulke swings bracht en daardoor de hele geloofwaardigheid inzakt als pudding. Meneer "ik ben een rotzak" wil zo graag de liefkozende man zijn, en mevrouw "ik val voor rotzakken" wil geen medelijden, dat komt de meevoelendheid niet ten goede. Doe er nog een scheutje Parkinson comedy bovenop. Waarop een liefhebbende echtgenoot getrouwd zijn met een partner met Parkinson vergelijkt met een Russische roman en de raad geeft zo'n vrouw te laten stikken en een gezond exemplaar te zoeken, lekker fijnzinnig. En net wanneer de film een wat serieuzere toer gaan nemen was, krijg je weer losbandigheid de strot in geramd.

Nu, toch gaat er achter dit alles ergens een redelijke film schuil, die me zeker heeft weten te vermaken, maar de vele gezichten deden de integriteit van het verhaal gewoon geen goed. En ook zo clichématig. Ware liefde moet blijkbaar in de films altijd eerst door nog even een verzetje met anderen gaan alvorens de weg naar mekaar terug te vinden. Er had toch zo veel meer in gezeten, maar eens te meer een film volgens de geijkte Hollywood-formule afgehaspeld. Zonde.