Opinions

"Relationships that start in intense life-threatening situations don't work."

Mooi tot de verbeelding sprekend huis, maar 'k had me ergens verlekkerd op een wat andere film, die What Lies Beneath (2000) blijkt te zijn (bij m'n zoektocht op tal van andere titels gestoten, zoals The Deep End (2001), Lady in the Water (2006), Eden Lake (2008), Lake Mungo (2008), Stranger by the Lake aka L'Inconnu du Lac (2013), House by the Lake (2017), The Deep House (2021), Deep Water (2022), The Lady of the Lake (2024), ... al situeerde ik de film die ik beoogde uiteraard wel zowat tussen pakweg 1999 en 2009, en er is natuurlijk ook nog The Glass House (2001) maar die ken ik goed genoeg om te weten dat het niet die kon zijn). M'n vergissing komt omwille van de licht vergelijkbare woning en titel die me dus aan die film deed denken.

Nu heeft deze The Lake House ook wel nog zo z'n boeiende mysterieuze zaken die spelen. En met Willeke van Ammelrooy zowaar onder de cast. Wel vond ik het soms wat lastig om m'n hoofd rond het gegeven van de tijdsprongen te wrappen. Iemand door briefwisseling leren kennen in 2006 om dan in 2004 te gaan opzoeken, het is toch een dingetje. Al te veel Vaart zit er niet de film. Soms leek de tijd wel haast stil te staan. Een heel ander gegeven dan de levensbedreigende situatie van nog eens 10 jaar eerder : zie bovenaan (alhoewel..., wederom met een bus ). De film eindigt uiteindelijk zoals ik het me zelf al bedacht had, zijnde Alex die 2 jaartjes wacht op z'n Kate. Het was wel nog een leuke twist te merken dat hij de overreden man van bij aanvang bleek. Wat dan meteen ook betekende dat door het brieven schrijven met mekaar ze ingrepen in de tijd en zijn dood zo kon worden verijdeld waarna zij niet alleen maar samen met hem haar intrek nam in de Lake House.

Kortom, een zeer apart verhaal, maar eentje waar ik wel pap van lust, en hem voor het eerst ziend 20 jaar na uitbrengen! Wel bemerkte ik net dat het een remake betreft van Siworae (2000) (aka Il Mare). Doet me twijfelen of ik deze The Lake House dan toch niet een halfje lager zou zetten dan. Maar remake of niet, het betreft sowieso een knap sprookjesachtig romantisch drama.

Wil er nu nog iemand m'n versie uit 2006 een brief zenden dat ik The Lake House maar eens dringend in de bioscoopzaal zien moet, en dan ineens ook de originele Koreaanse prent erbij?

Oh wauw, dit soort films mag ik wel! Een school shooting beleefd vanuit een moeder die niet weet of haar kinderen veilig zijn, of mogelijks betrokken. Net terwijl ze mijlen van school in een bosrijk gebied aan het joggen is. De angst slaat haar om het hart, op adrenaline haast ze zich zo goed als kan richting plaats van onheil om wat dan ook te kunnen betekenen. Tussendoor krijgen we ook wat mee van eerder drama dat de familie trof. Jammer van de lage waardering. Voor mij zit hij zelfs tussen de 3,5 en 4 in.

Wil je een heel andere soort school shooting zien? Geen probleem. Er zijn er genoeg. Elephant (2003) bvb. Dit was eens een heel andere insteek vanuit een heel ander perspectief, en dat apprecieer ik zeer. Plus, het was ook echt goed. Maar snap dat het niet voor ieder zal zijn.

"Ciao, bella."

Italianen en hun bella donna's, hun primadonnagedrag en hun snelle bolides. Ook al begon het dan met een tractor en oorlogsvoertuigen. Uiteraard blijft deze biopic dicht bij de werkelijkheid, en dus krijgen we de feiten zoals die zich stelden, inclusief drama van een eerste partner die stierf in het kraambed. Daarna gaat het om de creatie van een heel andere bambino, de Miura (1966). Al werd deze wagen en naam nog even opgeborgen en trok Lamborghini met de in no-time ontwikkelde 350 GT (1964) als eye catcher naar het Autosalon van Genève, en kregen we de Miura pas helemaal aan het einde van de film nog kort in beeld, uitgeroepen tot 'mooiste auto aller tijden'.

"Special is drinking your favourite wine for the first time.
Special is losing your virginity.
Special is that one thing you never forget."

Een leuke toets was de tekening van een briesende stier achterop het gekende steigerende ros overhandigd aan Enzo Ferrari. Later zouden onder meer de Espada (1968), Countach (1974), Diablo (1990), Murciélago (2001), Gallardo (2003), Avantador (2011) en Huracán (2014) volgen. De film omvat wel meer een schets van de persoon achter de bolides, maar voelde me te kort aan om dieper te gaan en meer verteld te krijgen. Het is allemaal wel redelijk gedaan, maar lang niet er uit springend zoals de iconische wagens dit deden.

Lamborghini met z'n stier als logo is veruit de jongste telg onder de 'grote' Italiaanse automerken, pas opgericht in 1963 te Bologna door Ferruccio Lamborghini, nadat er eerst al 15 jaar tractoren (en airco en verwarming) werden gebouwd. Voor meer informatie rond de geschiedenis verwijs ik graag naar de Wiki-pagina's en uiteraard deze film zelf.

Ferrari: opgericht in 1939 te Modena & Maranello door Enzo Ferrari, al deden ze al mee in de racerij als Scuderia Ferrari onder Alfa Romeo sinds 1929. Ferrari won vele grand prix, zowel voor als sinds het invoeren van het Formula One kampioenschap. Enzo Ferrari zelf reed aanvankelijk voor Alfa Romeo, maar richtte dus een eigen team op en vier jaar erna trok Alfa Romeo zich ook voor een tijd terug uit de racerij. Al was dit even wat een knipperlicht-gedoe, tot Enzo dan maar z'n eigen bedrijf oprichtte in 1939, al konden ze pas sinds 1945 onder de naam Ferrari opereren (aanvankelijk Auto Avio Construzioni). In 1960 werd Ferrari een openbaar bedrijf, een NV. In de 60s werd een partner gezocht, niet gevonden in Ford maar wel in 1969 in Fiat, dat bij deze historische overname de helft van de aandelen inkocht. Recent splitten de wegen tussen Ferrari en Fiat Chrysler weer en werd Ferrari sinds 2015 een beursgenoteerd bedrijf.

Maserati: opgericht in 1914 te Bologna (thans te Modena gevestigd) door 5 broers en als enige Italiaanse fabrikant (dubbele) winnaar van de Indy 500 (1939 en 1940). De broers bouwden eerst nog racewagens voor Diatto, maar sinds 1926 werden door het merk Maserati zelf races gewonnen. Het logo, de befaamde drietand, werd overgenomen van de Neptunusfontein in Bologna. In de jaren '40 verhuisden de nieuwe eigenaars, de Adolfo Orsi familie, het bedrijf naar Modena. In de beginjaren van de F1 was Maserati zeer succesvol, en werden er door Juan Manuel Fangio twee wereldtitels binnengereven (1954 en 1957) In 1968 werd Maserati overgenomen door Citroën zowaar. Met de overname van Citroën door Peugeot in de nasleep van de oliecrisis kwam in 1975 de ook in Modena gevestigde Argentijnse ex-racer Alejandro De Tomaso aan het roer, die sinds 1959 z'n eigen wagenbedrijf had. In 1984 kocht Chrysler zich in voor 5%, wat kort erna werd verhoogd tot 15,6%, terwijl Maserati ook een samensmelting aanging met Innocenti. Aan de vooravond van de jaren '90 werd Innocenti verruild voor Fiat. In 1993 verkocht De Tomaso z'n 51% van de aandelen en werd Fiat de complete eigenaar van Maserati. Enkele jaren later verkocht Fiat de helft door aan Ferrari, en wat later nam Ferrari z'n voormalig rivaal Maserati helemaal over. Onder Fiat's eigenaarschap splitte Maserati weer af van Ferrari en ging het een partnerschip aan met Alfa Romeo. En om de cirkel nog enigszins ronder te maken kocht Fiat in 2011 à 2014 het merendeel van Chrysler over, ten gevolge van die hun bankroet. En ook met Citroën werden nog eens nieuwe deals aangegaan, onder de naam Stellantis.

Alfa Romeo: opgericht in 1910 te Milaan door Ugo Stella als A.L.F.A., Anonima Lombarda Fabbrica Automobili, oorspronkelijk nog om de Franse fabrikant Darracq (Società Anonima Italiana Darracq ofte SAID) te Napels bij te staan. Alfa Romeo was één van de Italiaanse pioniers in het autoracen met onder meer Tazio Nuvolari als piloot, en in 1915 kocht de Napolitaan Nicola Romeo zich in, waardoor de bedrijfsnaam sinds 1920 Alfa Romeo ging heten. Toch staken financiële problemen de kop op, waardoor Romeo het nest in 1928 alweer verliet en het bedrijf in 1933 in handen kwam van de staat en onder Mussolini werd het merk een nationaal embleem. Na WO II domineerden de Alfa Romeo's nogal de F1. In 1986 nam Fiat het over, na eerst nog een niet-succesvolle joint venture met Nissan. Even leek Ford het pleit te winnen van Fiat, maar in 1986 fuseerde Alfa Romeo met Lancia in Fiat's Alfa Lancia Industriale. In 2005 werd Maserati teruggekocht van Ferrari en nu onder Fiat-controle. In 2007 splitte Fiat zelf uit in 4 bedrijven: Fiat, Alfa Romeo, Lancia en Fiat Light.

Lancia: opgericht in 1906 te Turijn door piloten van Fiat. Eind 1969 kocht Fiat het noodlijdende Lancia over, een jaar nadat ze ook al Autobianchi overnamen, dat onder Lancia werd ondergebracht. In de daarop volgende decennia kende Lancia vooral succes in de rallysport, en in de jaren '80 ging Lancia een samenwerking aan met Saab, met de Lancia Delta daar verkocht als de Saab 600. De Lancia Thema deelde in 1985 ook elementen met de Saab 9000, de Fiat Chroma en de Alfa Romeo 164. In de jaren '90 waren alle modellen gerelateerd aan Fiat-modellen. Sinds de Stellantis versmelting in 2021 wordt getracht het merk nieuw leven in te blazen, in een groep met dochterbedrijven Alfa Romeo en DS Automobiles, met ook een terugkeer in de rallysport met de Ypsilon.

Fiat: reeds opgericht in 1899 te Turijn door onder meer Giovanni Agnelli. FIAT stond voor Fabricca Italiana Automobili Torino. In 1900 openden ze hun eerste fabriek en fabriceerden 35 medewerkers een totaal van 24 wagens. Tegen 1906 waren dit al 1149 wagens en ging het bedrijf openbaar met het verkopen van aandelen. Tegen 1911 produceerden ze 1800 wagens en 400 trucks en ook op Amerikaanse bodem verkochten ze hun producten, zij het een pak duurder dan de Fords. Zoals boven al gesteld ging Fiat in 2014 een fusie aan met Chrysler. En in 2021 smolten Fiat-Chrysler Automobiles en PSA Group (Peugeot Talbot Citroën) samen tot Stellantis. Fiat was in jaren '70 vrij succesvol in de rallysport, met onder meer de Fiat Abarth, maar sinds jaren '80 moest het daarin z'n meerdere erkennen in Lancia. In recentere tijden werden er weer wat meer rallysuccessen behaald.

Ik heb me uiteindelijk een pak meer vermaakt met het uitschrijven van dit alles dan met het zien van de film. Het schip strandt dan ook voor me bij 2,5 à 3 ofte dus 5,5 naar IMDB-normen.

Jammer van dat laatste half uur, want tot dan meer dan de moeite. Er is ook een foutje gelopen in de montage denk ik, want we zien plots onbedoelde (ja, toch? ) beelden van een laconiek shoppende Russell Crowe terwijl diens vrouwlief al urenlang elk moment kan gaan bevallen, hij nog maar pas van z'n taak ontheven werd na vele uren onafgebroken op scherp en de man(nen) die hij heeft proberen door de hel te loodsen voor hun leven liggen te vechten. Maar goed, gegeten en gedronken (iemand iets hebben van Starbucks?) moet er ook worden, uiteraard. En dan op goed en wel 1 minuut haast Crowe zich van de supermarkt naar de legerbasis, om daar de basketbal wedstrijd te verstoren nog aan toe! Nee, dit hele einde haalde zo de hele film onderuit. Maar goed, dit povere slotakkoord wil ik door de vingers zien, want de rest van de film was wel stoer en cool, een 3,5 waard.

Tot 2x toe herstart, maar telkens dwaalde ik af na een kwartier kijken. Heb hem die derde poging nog wel uitgekeken, maar nee, dit was het niet. Aan het eind nog 10 minuten aftiteling, dus bleek hij stukken korter dan gedacht en gelukkig ineens afgelopen. Heel vreemd dat deze zo zijn geflopt, je zou toch denken "Tomb Raider films, dit kan niet mislopen?" Maar het werd een beetje Tomb Raider: Cradle of Filth. Wederom een flauwe actiefilm met heel geringe portie avontuur, terwijl dit soort films het omgekeerde vergt om het te doen werken, imho.

Nu gaf ik de eerste een volle ster meer, op zich klopt dit niet helemaal. Gevoelsmatig zit de eerste voor me tussen de 2 en 2,5, en dit vervolg tussen de 1,5 en 2. Maar 'k dien nu eenmaal de afronding te maken en bij de eerste deed ik dit nog naar boven toe, bij deze ben ik ongenadig.

Een gemiste kans om deze film tot 15 mei beschikbaar te stellen op Netflix...

Om de één of andere manier zijn de Tomb Raider spellen en films aan me voorbij gegaan, helaas. De film uit 2018 zag ik wél al meermaals. Die is wel beter dan deze, al lijkt Angelina Jolie wel beter op het game personage. Zo'n tempels vol boobytraps en artefacten, het blijft wel interessant om zien. Het jammere blijft dat er in bijna al dit soort films enorm om gevochten wordt, messen in de rug gestoken, enz... Meermaals verslapte m'n aandacht. Steeds dat gebrabbel vol dreigementen... En dat eindgevecht en plot, pfff. Er zitten wel leuke elementen in de film, maar het geheel is een rommeltje, helaas. Had ik toch niet verwacht van deze film. Te veel B-actie-geneuzel, te weinig avontuur.

Een 9-voudig werknemer van de maand verliest z'n job omdat hij destijds meteen in de marine ging en niet naar de universiteit en door hervormingen kan enkel nog personeel blijven dat intern doorgroeien kan en dus de vereiste kwalificaties aan diploma bezit. Aangezien een nieuwe job vinden ook niet meteen lukt, het sein voor meneer Crowne, ofte Corona voor de speelde vriendinnetjes, om terug te gaan studeren. Er wordt hem een cursus aangeraden, al was het maar om de lesgeefster. Die blijkt in een uitgeblust huwelijk te zitten, met een man die er weinig van gebakken heeft en z'n dagen door schijnt te komen met voornamelijk op het internet grotere loezen te zoeken dan die van vrouwlief. Tot daar het op zich interessant gegeven voor deze film.

Het is de rest van de cast, hoe eenzijdig de personages vormgegeven worden en hoe vlot alles lukt waar het verder aan schort. De logica is soms ver zoek, alles voor de feelgood. Die buur slash rommelmarkthouder bv die woekerprijzen voor z'n waren vraagt. Dat was een halve minuut grappig, niet om hem 3x zo een absurde afdingduel te zien uitvoeren. Dan kijk ik veel liever een aflevering van Pawn Stars. Het restylen inclusief de feng shui van ons hoofdpersonage, oké wel. Maar dat dit lieve hulpvaardige meisje ondanks stoer vriendje maar al te zeer rond de nek van Larry hangt, die moet dan toch wel een heel aimabel en charmant voorkomen hebben, wat er nu niet meteen van afdruipt. Het is geen klootzak, dat zeker niet, maar eerder een wat onbeholpen lamme goedzak, die hebben en houden verpatst voor een vespa.

Maar goed, de film is nu ook niet vervelend of zo. Kijkt op zich lekker weg zoals de Nederlanders dat vaak zeggen (is ook kort), dus 2,5 voor de sympathie. Kon het echte leven maar zo vlot lopen als in die talloze romkommetjes. Deze film had het in zich om een romantisch drama te zijn, maar eigenlijk ontbrak het zowel aan wat meer komedie als/of wat meer drama om er echt iets boeiends van te maken.

- Dead guys don't make bad jokes, do they?
- No.
- Shit, we're alive.
- Yeah, hurray.

Blijft wel ergens raar, zo veel onderlinge grapjes makend kort nadat de ene z'n liefje gruwelijk afgemaakt werd en ook niet zo lang na de bomauto die Joe z'n leven ook had kunnen kosten (in zijn geval nog ergens te vatten waarom hij daar nu niet zo kapot van is). Anderzijds, als je dan wat later al hun meegemaakte miserie wat te horen krijgt, je zou misschien van minder cynisch door het verdere leven gaan. Beide heren hebben dus nog weinig te verliezen en dan gaan de poppen aan het dansen. Wel nog leuke schurken in deze film en best fijne humor, maar alles bij mekaar toch maar een doorsnee actiefilm.

Als mannen mekaar een hand gaan geven aan het urinoir, dan weet je dat het menens is.

Oorlog heeft een onmenselijke grootsheid in het nietig zijn van één leven. Maar daarnaast is het ook het geheel van grootsheid van ontelbare kleine menselijke heldendaden en miraculeuze overlevingsverhalen die we nooit ten volle belichten kunnen. De gruwel die de overlevenden met zich dragen blijft ongetwijfeld een onuitwisbaar bloederig spoor. Net zoals bedenken waarom zij wél en anderen het niet overleefden:
- "Jaar in, jaar uit denk ik terug aan die 20 seconden, 32 jaar geleden, die ik verdorie over zou willen doen."
- "Overleven is geen misdaad."
- "Nee, maar je krijgt wel levenslang."

Straf dat meerderen er 30 jaar voor moeten ijveren hebben om die Medal of Honor uitgereikt te zien. Het levert uiteindelijk een redelijke Vietnam-oorlogsfilm op.

Voor Christopher Plummer (best gekend als Von Trapp) was het één van z'n laatste rollen.

Hard en rauw portret van een dictator beleefd vanuit een door hem tot persoonlijke lijfarts benoemde Schot. Waar lang het avontuurlijke nog heerst, slaat het gaandeweg om zodra meer en meer duidelijk wordt wat een bewind Amin voert. Met uiteindelijk steeds meer thriller door persoonlijke betrokkenheid van de lijfarts.

Films met een fictief verhaal bij een historische achtergrond doen het vaak zeer goed. Wat ik zeker begrijpen kan. Verder zet Forest Whitaker de charismatische gruwelleider sterk neer. En het avontuurlijke dat tot drama en thriller met horrorelementen overgaat, brengt wel spanning.

Toch merk ik best weinig mee te leven met het hele gegeven, mede wat door het zeer waarheidsgetrouw overkomend portret vol wereldactualiteit en politiek. Het voelt bijna alsof ik naar een duidingsprogramma van de nieuwsdienst kijk in plaats van naar een film. Wat ik bv ook wel wat heb bij films als Munich, Argo, ... Daarom blijft het voor mij wel wat steken bij een 3. Al geef ik toe dat dit aan de lage kant is gezien de gebrachte filmische kwaliteit.

Trouwens enkele van deze historische politieke thrillers van 'rond' die periode:

3,96 en 8,0 op IMDb - Blood Diamond (2006) 2u25 -> gaf ik 3,5

3,89 en 8,1 op IMDb - Hotel Rwanda (2004) 2u00

3,75 en 7,6 op IMDb - The Last King of Scotland (2006) 2u00 -> gaf ik 3

3,58 en 7,7 op IMDb - Argo (2012), 2u10 -> gaf ik 3,5

3,55 en 7,3 op IMDb - The Constant Gardener (2005) 2u10

3,51 en 7,5 op IMDb - Munich (2005), 2u45 -> gaf ik slechts 2

3,48 en 7,4 op IMDb - Zero Dark Thirty (2012) 2u35

Raar dat de schrijver van het boek in zijn verhaal twee verschillende indiaanse volkeren met elkaar heeft verward. Al is het ook wel heel verwarrend, zeker voor wie niet al te zeer thuis is in indianenvolkeren.

De Mohikanen (Mohicans/Mahicans) ofte "people of the continually flowing waters" hadden het in de 17e eeuw nogal aan de stok met de Mohawks en werden door die laatsten verdreven van het gebied Hudson River met zijrivier de Mohawk (waar later Albany zou uitgroeien) naar wat zuidelijker, richting Stockbridge, Massachusetts. Ze zijn zich daar gaan vermengen met de Munsee (Lenape-stam). Begin 19e eeuw verhuisden de Mohikanen vooral naar Wisconsin.

De Mohawks van hun kant vochten tegen de Huronen (Huron, Wendat/Wyandot), en hakten hen in de Beaver Wars grotendeels in de pan. Eerder waren ze handelspacten aangegaan met de Nederlanders onder meer te Fort Nassau en met de Fransen, wat noordelijker in het zuidoosten van Canada, nu Quebec. Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken, had je aan de westkust ook een Mohawk River in wat nu de staat Oregon is, en had je daar ook nog Mohawk people, maar daar hebben we het maar verder niet over.

En dan had je dus ook nog de Moheganen (Mohiingan/Mohegan) ofte "wolf people", die een stuk zuidelijker leefden dan de de Mohawks en de Mohicanen, zijnde in het gebied van Connecticut, aanvankelijk samen met de Pequot. Blijkbaar bedoelde de schrijver dus de Moheganen ipv de Mohikanen.

Deze film zou dus een boeiend beeld kunnen schetsen van een tijdperk van Amerikaanse kolonisatie toen de Britten en Fransen mekaar naar het leven stonden in het gebied waar Mohawks, Huronen, Moheganen (en ook wel wat Mohikanen) gehuisvest waren, amper 2 decennia voor de Onafhankelijkheidsverklaring. Met nadat ik nog maar net The General's Daughter zag wederom Madeleine Stowe in een hoofdrol.

En het ligt mogelijks aan mij, maar ik raakte amper wijs uit het verhaal. Magua blijkt een telg der Huronen die zich voordoet als een met de Britten geallieerde Mohawk maar die dezen in een hinderlaag lokt. Drie Mohikanen hakken deze Huronen dan in de pan, op Magua na. Maar treffen hun vrienden dood aan, afgeslacht door een Ottawa-stam (wat komen deze er ineens in doen?). De Fransen met de Huronen aan hun zijde belegeren dan de Britten. Wat volgt, is vooral liefde tijdens oorlog, wraak en weerwraak en reddingsmissies. Op zich allemaal niet oninteressant, maar ik had iets meer algemene duiding gewenst en iets minder een persoonlijk toneel. In die zin leunt deze inderdaad wel wat bij een Braveheart (1995) aan, zonder die score te evenaren. Wel vind ik hem beter dan Geronimo: An American Legend (1993), ook met Wes Studi.

Het geschiedkundig aspect bij deze film spreekt me behoorlijk aan, maar hoe dit dan als verhaal en film werd uitgewerkt maar matig, helaas.

"I suppose we should be grateful they're all firing in the same direction."

De Winchester Repeating Arms Company bestaat bij aanvang van de film bij het vieren van 100 jaar Verenigde Staten nog maar 10 jaar, opgericht net na het aflopen van de Amerikaanse Burgeroorlog. Nathan Algren verolkt door Tom Cruise is een veteraan uit die Burgeroorlog, die inmiddels verdere heldendaden verrichte in de Indianenoorlogen, tegen de "red man", de "hostiles". Hij noemt de Winchester het geweer dat het Wilde Westen verovert, en noemt specifiek de (op dat moment nog maar net afgelopen) beroemde veldslag bij Little Bighorn in 1876 waarbij generaal Custer en zijn troepen werden omgebracht door de Lakota-Sioux, Noordelijke Cheyenne en Arapaho. Hij grapt cynisch dat je met het geweer "five, six, seven braves" (een historische term voor inheemse krijgers) kunt neerschieten zonder te herladen. Maar Algren kampt met een enorm traumaleed en alcoholisme, niet zozeer vanwege reguliere gevechten in de burgeroorlog, maar vanwege zijn deelname aan de massamoorden op inheemse burgers en gezinnen onder het bevel van kolonel Bagley.

Algren trekt in de zomer van 1876 naar Japan om daar de troepen dingen bij te leren. Vooral doeltreffender herladen en schieten, want ondanks uitgerust met moderne westerse geweren konden ze het niet eens halen tegen de samoerai-opstandelingen die vuurwapens principieel weigerden. Tenminste, zo stelt de film, want de Amerikanen moeten uiteraard eruit komen als de vuurwapenhelden bij uitstek en de Japanners als spirituele krijgers, toch? De werkelijkheid kon niet minder waar zijn. In de tijd waarin de film zich afspeelt kenden de Japanners al meer dan 300 jaar vuurwapens, al sinds de 16e eeuw. En de echte opstandelingen beschikten dus ook over moderne geweren en zelfs tientallen stukken artillerie. Ze schakelden pas over op zwaarden als hun munitie simpelweg opraakte. Ach, we houden het op een leugentje om bestwil.

In de film worden de troepen mét vuurwapens te vroeg in de strijd gegooid, met noodlottige gevolgen van dien. Ook Algren krijgt het zwaar te verduren, ook al verweert hij zich als een duivel in een wijwatervat, en wordt enkel maar gespaard omdat hij zo heldhaftig vocht. De film biedt wel een mooi portret, wat vooral sinds dit deel met Algren als niet-geketende en vrij rondlopende gevangene in alle rust nader uitgewerkt wordt. In dit deel doorgaat de prent een transformatie van pief-poef-paf ik-schiet-u-af hocus pocus pats naar zwierige-zwaard-zwaaierij ofte krijgskunst-bravoure. Met de bijhorende getelefoneerde overloper-twist. Voor het verdere verhaal verwijs ik graag naar de film.

Ook al was ik er vol interesse in gevlogen, The Last Samurai is niet zo mijn soort film gebleken (de veldslag een half uur voor het einde inclusief de te verwachten wraakvervulling tav Bagley gevolgd door de noodlottige rakketakketak - niet te verwarren met Taka Taka Taka of laat staan tiki-taka vond ik wel nog de moeite), en dus viel hij voor mij eerder op een matige 2,5* uit. Dezelfde score dan ik bv. The Patriot (2000) gaf, en wat hoger uitvallend dan Glory (1989), al wou ik die dus nog wel eens een herkans geven.

Dit soort epische films doet het vaak nochtans zeer goed:
3,66 (7,8) : The Last Samurai (2003, over 1876-1877) - regie Edward Zwick en met Tom Cruise
3,56 (7,2) : The Patriot (2000, 175 min over 1776) - regie Roland Emmerich, met Mel Gibson
3,60 (7,6) : Gettysburg (1993, 271(!) min 1863) - regie Ron Maxwell, Berenger-Daniels-M.Sheen
3,47 (7,8) : Glory (1989, over 1862-1863) - regie Edward Zwick, Broderick-Washington-Freeman

Met eventueel nog deze ter surplus, waarvan ik de 1e eveneens met karige 2,5 beoordeelde:
3,45 (7,6) : Last of the Mohicans (1992, over 1757) - regie Michael Mann, met Daniel Day-Lewis
3,84 (8,0) : Dances With Wolves (1990, 3u-4u over 1863) - regie Kevin Costner, met K.Costner

Al zullen er uiteraard nog wel passen in dit rijtje. Deze The Last Samurai kwam me wel al het dichtst in de buurt van een persoonlijke 3*-waardering, maar het blijven toch niet direct mijn type films, waarin ze vallen als vliegen bij romantisering van oorlog en patriottistische heldenmoed. Wel benieuwd desondanks naar recentere films Hostiles (2017) & Gettysburg 1863 (2026).

Eens te meer me 'n pak meer vermaakt met het schrijven errond dan het kijken ernaar, in feite.

Hoge Hacks (en soms ook hoge hakken) vibes, maar beduidend minder. Er zat op zich nog wel een interessant verhaal in, maar je voelt veel ook van ver aankomen, tot zelfs het vreemdgaan, ervoor vergeven worden (terwijl je je afvraagt wat die man aan zo'n vrouw heeft?) en daar voor uitkomen toe. Al helpt het niet dat ik al enkele seizoenen van Hacks zag, waarin behoorlijk wat van dezelfde dingen in zitten. Eerlijk gezegd had ik dit beter verwacht. Weliswaar weet Mindy Kaling als Molly me the charmeren, maar veel meer dan dat deed de film niet met me.

Alsof de duivel ermee gemoeid was.

Ik keek hem dan ook in het holst van de nacht tot stilaan het krieken van de dag. Toen de film klaar was, en tijd om te gaan slapen, hoorde ik een krakend geluid. Ik had zoiets van "als m'n laatste uur hiermee geslagen is, heb ik tenminste nog een leuke laatste film gezien."

Jammer wel wat van het bij momenten potsierlijke typisch oceanisch mockumentary-achtige zoals we dat ook kennen uit What We Do in the Shadows (2014) en Wellington Paranormal (2018-2022). Indien ook dat er wat serieuzer had uitgezien, was deze voor mij kandidaat geweest voor 4 of 4,5*. 'k Vond ook de stem van het bezeten meisje niet zo akelig, te zeer robotachtig en ook weer in die kenmerkende stijl van mockumentaries (zou het er als genre-aanduiding eigenlijk bijplaatsen). Je dient deze film denk ik dan ook vooral wat te zien als een verderzetting van die ingeslagen weg, en dat is op zich wel jammer. Want dit had heel wat akeliger gekund en gemogen.

Blijkbaar haalde deze bij het Britse Ghostwatch (1992) ook wel wat de mosterd, al is die me onbekend.

Schild en Vriend

Wat een plechtstatig toneel. Zeker bij zij die leefden als God in Frankrijk. En op de zolder waar de achtergebleven familie Breydel zich had schuilgehouden (wel een aangrijpende scène). Je zou als broer en zoon van voor minder de geschiedenis in willen gaan, want als het van de acteerprestaties van de familie af moest hangen...

Wel nog bewonderenswaardig hoe je in 1984 een film gemaakt kreeg die eruitzag alsof het zich bijna 700 jaar eerder afspeelde. En handig dat de Nederlandse acteurs de Fransen nogal voorstelden, zij staan met hun suderans en marechaussee er van nature het dichtst bij. Nee, zonde ergens dat er niet gewoon Frans werd gesproken door de vaudeville. Il faut le faire!

De veldslag aan het eind is het summum van de film, een leuk stukje reenactment zeker met de ridder én paard gehuld in blinkend goud met bijhorend mysterie achteraf (alleen wat jammer dat het voor ons kijkers nog werd uitgeklaard), en de aftermath vol lijken, dode paarden en gereutel van zwaargewonden en spartelende gewonde dieren (dat laatste wel hard om zien), maar kan de film tegen dan niet meer zo redden. Al delibereer ik hem graag nog net.

Wat een leger aan bekende acteurs kwam ook weer de revue gepasseerd. Kan ook moeilijk anders gezien het massa-epos. Ook daar nog wel een pluim voor, weinig films uit de lage landen die ooit zo een epos-verfilming deden. Het was eens iets anders. Dus wil ik hem ook niet te zwaar afbranden, een 3-tje. Voor het slotakkoord wil ik gerust 4 geven, maar het eerste uur was me hooguit 2 waard. Per slot van rekening werd er naast een film ook een mini-serie van 4 afleveringen van een 50-tal minuten ingeblikt. Die heb ik als kind wellicht ooit nog op tv gezien, ik heb zo het vermoeden dat die iets meer waarde kan hebben.

En nog leuk ook om te vernemen vanwaar de naam Guldensporenslag gekomen is. Nooit geweten.

Oh boy. Deze zag ik ooit al eens een stukje (en dan afgezet vermoed ik), veel aan het begin kwam me bekend voor. Destijds dacht ik dat beide films van dit kaliber waren, maar er gaapt een best grote kloof tussen de degelijke eerste en deze abominabele opvolger. Deze Legally Blonde 2 is een beetje de Sharknado onder de haaifilms. Je kijkt vanuit een zeker ramptoerisme.

Waar je in de eerste film voor hoofdfiguur Elle Woods een zekere sympathie kan hebben omdat er toch een knap koppie bij komt, verzandt ze hier al snel in een irritante snol, zeker in de rechtbankwereld. Eigenlijk een heel ander personage. Al betert het wel naarmate de film vordert. Maar het thema blijft wel potsierlijke kolder. Zoals bv. het cheerleader stukje (facepalm).

Gelukkig blijft Reese een plaatje om te zien, en zijn er enkele ludieke een paar betere momenten die de revue passeren. De manier waarop Elle Woods voor haar zaken opkomt en het pleit in haar voordeel beslecht is wel behouden, maar toch kan ik hier maar hooguit de helft van de score voor de eerste film aan kwijt, want toch wel net te zeer een miskleun van jewelste.

Altijd van deze film wat gemerkt hoezeer deze vrouwen en jongere meiden wist aan te spreken. Het is dan ook een wat epische liefdesprent, zij het dan met een enorme tragiek, en dat Brad Pitt er met de mooie lange blonde lokken bijloopt zal er ook wel een rol in gespeeld hebben. Legends of the Fall is uiteindelijk vooral een stukje tijdsgeest waarin elementen zitten van de impact van Amerikaanse kolonisatie op indiaanse cultuur, van WO I op families ook ver buiten Europa, nog een stukje in drooglegging-tijden, en elk hiervan gepaard gaand met z'n stukje tragiek: William's vrouw die niet kon aarden in het koude Montana en wegtrekt, de jongste van drie zonen Samuel die sneuvelt in de oorlog, de knappe Susannah die uiteindelijk met elk van de drie broers wel wat had maar die uit het leven stapt doordat haar leven zich finaal niet uitstippelde aan de zijde van Tristan, Isabel II die gedood wordt bij een dispuut rond illegale stokerij, Tristan die ervoor in de bak vliegt en bij vrijlating wraak neemt, vader en zoons die uiteindelijk de arresteerders naar de eeuwige jachtvelden helpen en tot slot nog de grizzlybeer die Tristan's leven beëindigde.

'k Zit wat op de wip tussen 2,5 & 3 voor zo'n film. Hij doet me nogal Cold Mountain achtig aan en die gaf ik ook 3*, dus deze dan ook maar. Maar toegegeven, dat is zeer naar de milde kant.

Jaren geleden te maken gehad met een collega die stal van de collega's en ook enkelen die het bedrijf bestalen waarvan één op eerder inventieve wijze en nog een laatste duo dat van klanten gestolen had. Allen zijn uiteindelijk betrapt aan de hand van camerabeelden. De stelling van "je gaat toch niet liggen filmen" vind ik niet zo opgaan als er zulke praktijken gesteld worden. Wél dient dit dan van bovenhand worden opgelegd en je gaat dit niet zomaar als collega gaan doen. Nu had in de film mevrouw Nowak nu niet meteen de bedoeling er verder mee te gaan, maar is het een beetje ongelukkig zo gelopen. Toch is daar dan wel alle miserie door ontstaan. Nou ja, in de eerste plaats door het stelen zelf uiteraard.

Nu, in het geval van de betrapte ex-collega's... die zijn er stuk voor stuk zonder al te veel mededogen behoorlijk bekaaid vanaf gekomen. En ook dan bleef het voor een heel sfeertje zorgen op de werkvloer, waarbij je als werknemer voelt dat je enerzijds niet meer vertrouwd wordt en anderzijds ergens ook boet voor het gedrag van anderen. Nu werd op die werkplek door klanten nog wel een pak meer gestolen (zelf tig keren zien gebeuren, op tal van manieren), en slechts zelden werd daar wat nader tegen opgetreden. Ik kreeg van een manager ooit nog te horen dat het bedrijf verzekerd was voor zulk verlies door diefstallen en dat een deel daarvan ook in de prijs van de producten zat en dus toch doorgerekend werd aan de wél trouw betalende klanten. De diefstalcijfers waren alleszins behoorlijk buitensporig, daar viel ik wel wat van achterom. Wél gaf me dit als behoorlijk onderbetaalde werknemer allemaal geen fijn gevoel, ik was dan ergens ook blij dat het er op een bepaald moment stopte voor me, en die reden was overigens ook geen al te normaal ontslag, zonder daar verder over te gaan uitweiden.

Ik kan me inbeelden dat zeker ook een school een plaats is voor dit soort kleine criminaliteit. Meestal uiteraard wat spullen van andere kinderen. Schrijfgerei, kledij, één of ander prullaria door een ander meegebracht naar school, ... Maar soms zeker ook geld, en 'k kan me gerust indenken dat er binnen de leraarskamers ook wel het één en ander voorvalt. Enkel nog maar terugkijkend op zaken die gebeurden onder en door leerkrachten in mijn middelbare schooltijd... er zat wel wat tussen. Waarvan het ergste toch wel een leraar godsdienst die branden stichtte, waardoor de polyvalente zaal op een dag afgebrand was, nadat eerdere brand in het internaat kort voordien tijdig bemerkt was.

Waar ik de film wel wat te gek in vond worden, was hoe zij van het schoolkrantje hun boekje te buiten gingen zonder dat daar veel aan gedaan werd. Ook was mevrouw Nowak vaak wel wat naïef in waarin ze meeging, zonder meer overleg met directie. In haar plaats zou ik er op de duur zelfs al niet meer willen blijven werken hebben, maar dat ben ik dan weer. Ik miste toen de zaken meer en meer begonnen te ontsporen alleszins wat meer begeleiding allemaal, in hoe om te gaan met dit soort omstandigheden. Enige bescherming van de leerkracht die in het oog van een storm was komen te staan ware ook wel passend geweest. Los daarvan wel een interessante film met snijdende oplopende spanningen. Hij deed me ergens op een manier wat denken aan een film als Jagten (2012), al heeft die uiteraard nog een heel ander uitgangspunt en schat ik die nog net wat hoger in. Er is nog wel een film die ergens ver in het achterhoofd zit, maar kom niet meteen op die titel.

Bijpassende songs:
Exodus - Force of Habit
Supertramp - School

Daar wordt een mens niet vrolijk van. Maar wel een behoorlijk goeie film. Wederom zo'n neo-western, en wederom bevalt het me wel. Na afloop heb ik wel zoiets van "was dit nu de manier?" en "is dit nu hoe ze het gewild hebben?". Maar uiteraard tenenkrommend op hoe weinig steun ze konden rekenen. Je ziet dit wel vaker in films rond van die afgelegen plattelandsplaatsjes, dus er zal ook wel een zweem van waarheid in schuilen. Maar dus, deze hakt er wel in.

Apart overigens dat in het boek ze van North Dakota naar Montana reizen, en in de film net de omgekeerde route volgen. Een bewuste keuze van de regisseur: van het ruige, grootse en open landschap (de bergen) naar het meer claustrofobische en desolaat vlakke landschap (de badlands). Ook de tijdsgeest werd licht aangepast, van 1951 naar 1963, omdat de vroege jaren '60 door de filmmaker als een cruciaal kantelpunt werden gezien in de Amerikaanse geschiedenis van verdwijnende onschuld.

The first, the last... Licence to Kill was de eerste Bondfilm die de titel niet uit de boeken van Ian Fleming haalde, en de eerste volledig buiten het Verenigd Koninkrijk gedraaid. Maar het was vooral ook de laatste van regisseur John Glen, de laatste keer Robert Brown als M en Caroline Bliss als Miss Moneypenny. Albert R. Broccoli, Richard Maibaum en Maurice Binder legden allemaal het loodje tegen de volgende Bondfilm. En voor Timothy Dalton werd het ook de laatste uiteraard.

James Bond goes rogue in deze film, nadat haaien voor de zoveelste keer als geliefkoosd wapen door de schurken worden ingezet. Dit keer bevinden we ons in de Florida Keys. Op zich vind ik Dalton een goeie 007 neerzetten, maar de verhalen in de films waarin hij speelt liggen me minder. Wel kent deze film weer een spetterende finale met de prachtige Kenworth trucks, wat veel goedmaakt.

Alana Haim [Alana], een vrouw van 29 à 30 die een vrouw van 25 speelt en er zowat 18 uitziet.

meets

Cooper Hoffman [Gary], een jongeman van 18 die een tiener van 15 speelt, maar zich 30 waant.

Samen in een toxische knipperlichtrelatie die ze vooral niet als dusdanig willen benoemd hebben, waarbij het me moeilijk valt sympathie voor één van beide personages te krijgen. Nu, voor bijna geen enkel personage in deze film. Daarvoor lijkt hij ook zeker niet gemaakt. Wat ik wel heb... ik hou van de '70s, maar door deze film komt die periode niet als al te fijn over. En heb moeite om dingen te geloven, de hele film lang. Ondanks dat alles weet hij wel de aandacht te blijven vasthouden, da's dus ook wel iets. Er gebeurt ook vanalles, een allegaartje aan totaal losstaande zaken (soms boeiend, soms wat minder), met één constante doorheen alles...

Alana & Gary die terug naar mekaar toe rennen.

Uiteraard zijn de vuurtoren als locatie en vuurtorenwachter als job niet zomaar gekozen in dit verhaal. Dus niet zomaar toevallig, maar doelbewust het verhaal errond gebouwd, zou ik zelfs durven stellen. De vuurtoren als baken van licht in het donker (tijden van rouw), een zekere helderheid, hoop op redding. Maar ook de dualiteit, de schemering, de personages die worstelen en een weg proberen te vinden tussen leugens en eerlijkheid.

En dan nog een vuurtoren op het eiland Janus Rock. Janus, God met 2 gelaten, één achteruit kijkend en deuren sluitend en één vooruit kijkend, weer nieuwe deuren openend. Naamverlener ook aan de maand januari, terugkijkend op het voorbije jaar maar met alweer een compleet nieuw jaar voor de boeg. En waar blijkt dit eiland te liggen? Op de plek waar de warme Indische Oceaan en de kille Zuidelijke Oceaan met mekaar vermengen. Het eiland dat ook maakt dat door het geïsoleerde leven (door Tom nog bewust opgezocht ter ontvluchting van z'n oorlogstrauma's) deze keuzes worden genomen. Waarmee ook het thema van generatietrauma erin verwerkt zit, hoe trauma's doorwerken in relaties en pijn aan volgende generaties kan worden doorgegeven, zoals ook al aan bod kwam in Derek's Cianfrance's eerder werk, The Place Beyond the Pines (2012).

Dan verder de rol van het water. De zee brengt leven (de aanspoelende baby), maar neemt ook leven weg (de miskramen, de door onderkoeling en ontbering omgekomen vader, ...). Als onvoorspelbaar en onstuurbaar mechanisme, het lot waar de mens geen vat op heeft.

En tot slot het meisje, Lucy/Grace... lucide verlichtende Lucy, afgeleid van het latijnse lux en dus lichtbrengster en helderheid als betekenis. Maar tegelijk heet het meisje ook Grace: gratia, genade, gunst. In de Romeinse mythologie waren de Gratiën de drie godinnen van de vruchtbaarheid, schoonheid en levensvreugde.

Hoe mooier dan met dit alles kan een film doorspekt zijn van symboliek? Dus ja, in het licht van al deze symboliek gaat voor mij de vlieger van te hoge ongeloofwaardigheid niet zo op, want je dient dit als een soort van magisch realistisch geschapen leefwereld te zien.

Wel denk ik dat de film geen baat heeft gehad van een veel minzamer milder einde, leidend tot die bewuste quote van biologische moeder Hannah: "Je hoeft maar één keer te vergeven." Alsof haast in een impulsief grootmoedig gebaar, daar waar dit in het boek een langdurig, zwaarbevochten intern gevecht was om tot vergeving te komen. In de film krijgen Isabel en Tom na Hannah's smeekbede om clementie ook volledige gratie. In het boek dient Tom een gevangenisstraf uit te zitten, en heeft Isabel in een psychiatrisch ziekenhuis te kampen met een zware, diepe depressie alvorens ze zich weer met Tom kan verzoenen. En ook het einde waarin Lucy-Grace de inmiddels weduwnaar Tom opzoekt is meer een traditioneel Hollywood-einde, en toont minder de psychologische schade waaronder Lucy-Grace nog gebukt gaat. Al hoeft een film uiteraard ook niet 100% het boek te volgen. Maar iets rouwer had op zich geen kwaad gekund, denk ik.

Maar alles samen toch echt wel een pareltje van een film. Een 4 à 4,5 waard voor me.

Te lang en te stoffig. Ongetwijfeld wel een accuraat beeld schetsend van wat een zeer belangrijk moment was binnen de op dat moment nog geen 100 jaar oude Verenigde Staten, maar ik heb bepaalde documentaires rond deze kwestie met meer interesse gevolgd gehad dan deze film. Het voelde op een bepaald moment louter aan als wat hard over en weer geroep tussen voor- en tegenstanders zoals het er in politiek ook aan toe gaat. En stemmen ronselen voorafgaand aan de definitieve stemming.

Maar in hoeverre levert zoiets een interessant verhaal op? Volgens de briljante 5*-stemmers overduidelijk wat ze zien wilden, mogelijks de trouwe kijkers van Villa Politica of de Nederlandse tegenhanger. Van mij uit hooguit de erkenning van een verdienstelijk gebracht politiek relaas binnen de tijdsgeest van toen, maar helaas wat slaapverwekkend en dus geen wauw-gevoel.

'k Vind deze film ook vooral gericht op de Amerikaanse markt, met een film rond dit soort thema scoor je op IMDb en rotten tomatoes uiteraard sowieso hoger dan elders.

Veel sympathie voor deze Vlaamse film over een stukje land met een bijzondere geschiedenis. Wat nog net iets meer in de verf had mogen worden gezet. Het sprak me persoonlijk extra aan omdat ik jarenlang tussen daar en rechteroever heb gependeld. Ondanks de sympathie en ook wel nog aardige uitwerking kan ik er weliswaar niet meer dan 3* aan kwijt. Maar zo nu en dan zet ik hem nog eens op, al was het maar om de nostalgie.

Vermakelijk door de vechtlocaties, zijnde onder meer een squashterrein, een bijna leeg zwembad, ... en voor diegenen die JCVD nog eens in blote poep wilden bewonderen. En Arnold-kloon Brian Thompson, ook gekend van The X-Files ook van de partij, altijd lachen. Het verhaal met de weduwe en dochtertje van z'n bij aanvang gruwelijk vermoorde broer (levend in brand gestoken), heeft weinig om het lijf. En al dat gokken op de vechtpartijen, tja. Ik denk overigens dat ik deze vroeger voornamelijk kende als Wrong Bet i.p.v. onder de naam Lionheart.

Het lijkt ook wel alsof ze om JCVD er nog wat oké uit te laten komen aan de rest gevraagd hebben er acterend niet al te veel van te bakken. De outfits die Deborah Rennard (toen al jarenlange Dallas-ster) doorheen de film mocht dragen, baarden naast enkele vechtmoves nog het meest opzien. En uiteraard krijg je een Karate Kid achtige ontknoping, maar geen zulk abrupt eind, maar een nog hartverwarmend familiaal geluk, wanneer de soldaten die Lyon komen arresteren voor desertie uit het Vreemdelingenlegioen hun goed hart tonen en uit respect hem laten gaan.

Eigenlijk nog een behoorlijke JCVD-film, die ik 2,5* geef. Hij heeft er mindere, maar zeker ook betere. Kickboxer geef ik bv. een 3, Timecop zelfs 3,5. Heb vele andere wel nog te herbekijken.

Van de JCVD-films die ik recent een rating gaf (tussen haakjes hoe ze op MovieMeter scoren):
1. 3,5 (2,71) - Timecop (1994)
2. 3,0 (2,99) - Kickboxer (1989)
3. 2,5 (2,90) - Wrong Bet (1990) aka Lionheart
4. 2,0 (2,85) - Wake of Death (2004)
5. 2,0 (1,87) - Street Fighter (1994)
6. 2,0 (2,51) - The Quest (1996)
7. 2,0 (1,97) - Universal Soldier: The Return (1999)
8. 1,0 (1,72) - Black Eagle (1988)

Hey, weird. 'k Vond deze derde uit het drieluik zowaar terug leuk, zoals de eerste en nadat de tweede me zo misvallen was. 'k Had hem graag met mijn cijfer boven de 2,50 getrokken, maar helaas. Zo laag verdient deze film toch niet. Alleen die tweede film had me echt niet gehoeven. En voor mij haalt deze derde het nipt van de eerste uit het drieluik, de humor is doorgaans net iets stijlvoller. Ik waardeer ze dan ook als volgt:

3,5*(-) ofte 6,5 - Meet the Parents

2,0*(-) ofte 3,5 - Meet the Fockers

3,5*(=) ofte 7,0 - Little Fockers

En toen kwam 2026...

"Destijds maakte niemand zich zorgen om de zon. Iedereen was bezig met één ding, dat geld heette."

Wat een cool verhaal alvast. Dat niet alles wetenschappelijk zal kloppen, zal mij worst wezen. We kijken ook weerwolven-, vampieren-, zombie- en spokenfilms. Malen we daarin om hoe wetenschappelijk correct alles weergegeven wordt?

Naast het bijzondere verhaal is het ook prima gebracht, met enorme vaart erin, en groot groter grootst. Toch heel wat om van te smullen voor de sci-fi liefhebber. En heel goeie drama & thriller elementen er ook in. Wel is alles ook wel druk drukker drukst, zij het met hier en daar wat momenten van verpozing. Weliswaar onvoldoende om je echt wat meer te laten meeleven met de personages, maar dat vind ik bij dit zo'n films ook niet zo nodig en eerder Amerikaans van insteek. Dus laat dit net wat meer bij de Chinese stijl en cultuur passen dat het meer om de hele mensheid dan om een paar enkelingen gaat.

De VAO (Verenigde Aardse Overheid) heeft blijkbaar wel weinig vertrouwen in onze Chinezen, en ook boordcomputer MOSS (de Chinese HAL 9000 zeg maar), de evolutie van de 550W computer (lees ondersteboven), werkt tegen. Toch heel anders dan hoe we het altijd in Amerikaanse films zien, waar ze altijd uitgaan van het allemaal nog wel klaar te spelen.

Typisch voor de Wandering Earth films heeft MOSS AI-gewijs zo zijn eigen agenda, en heeft het als grootste bedreiging van de mensheid de menselijke natuur en innerlijke verdeeldheid staan. En zo creëert MOSS zelf zo z'n rampspoed, zoals in deze film de berekening van de zwaartekracht van Jupiter. Op die manier moet de mensheid wel samenwerken en clichématige zelfopofferingen brengen om de 2500 jaar durende ruimtemigratie naar het meervoudig sterrenstelsel Alpha Centauri te doen slagen, met daar zowaar twee potentiële zonnen.

Op het eind van de film krijg je wel nog even uitgelegd wat het hele plan rond die ruimtemigratie nu inhoudt. Enigszins vreemd wel dat dit niet aan het begin zat. Maar wauw, toch wel een zeer boeiende apocalyptische rampenfilm. Wat vreemd dat hij zo laag scoort. Ik ben nu wel benieuwd geraakt naar de hele Wandering Earth franchise, met voor volgend jaar voltooiing van de trilogie voor de deur staand.

"Het is onredelijk om van mensen te verwachten redelijk te blijven."

De ene keer worden nepslangen gebruikt, dan weer echte. Toch enigszins jammer. Bij de crashende politiewagens zie je de laatste met een helm op in de wagen zitten, en bij het slot van de bootscène (die ik wel de max vond) werd geen moeite gedaan te doen alsof de schurk nog aan boord zat. Toch allemaal dingetjes die een beetje beter hadden gekund.

Maar verder wel een zeer vermakelijke film alweer, zeker met de geweldige song van Wings, exotische settings, de voodoo-scènes, de waarzegster, de krokodillen (alhoewel ik lees dat dit niet feilloos afliep voor de stuntmannen), de liftmechanismen, de ondergrondse monorail, de schurk met bionische arm, de fluisteraar, en de ietwat pompeuze snufjes.

Ook vind ik Roger Moore zeker niet moeten onderdoen voor Sean Connery als 007, al zullen sommige dat blasfemie vinden. En Jane Seymour... wow. Vind dit voorlopig zelfs de tweedebeste uit de reeks, na Goldfinger.

Iets aan dit verhaal zei me snel iets. En ja hoor, ik heb Ikiru ooit al gezien, zowaar (kreeg wel pas na een half uur door dat ik naar een remake zat te kijken). Ik zou de ene niet direct boven de andere plaatsen, deze remake is vakkundig gedaan. Het is een film met zeer mooie momenten, maar ook wel behoorlijk saai.

Ik denk dat het in de jaren '50 nog wel kon dat een jongedame (vriendschappelijke) interesse zou tonen voor een oudere man die behoort tot het stoffig meubilair van de ambtenarij. Ze noemt hem dan ook 'liefkozend' Mr. Zombie. Het mooiste stuk vind ik wanneer hij zich realiseert dat dit proces beetje bij beetje is gegaan, dat hij ooit ook zo levendig in het leven had gestaan. Dat stukje durft wel eens kippenvel te bezorgen. En uiteraard ook op het eind, wanneer de jongere collega aan de agent zegt dat de oude Williams vlak voor z'n dood op de schommelstoel wellicht in lange tijd niet meer zo gelukkig was geweest. Ook wel nog interessant is het gesprek onder collega's, die inspiratie vonden bij Williams z'n laatste daden op de werkvloer en dit willen omzetten in gedrevenheid, maar helaas snel weer hervallen in de bureaucratische sleur. En een laatste memorabel stuk is het lezen van de brief van Williams aan z'n nog jonge en enthousiaste collega Peter Wakeling, waarin hij vraagt te blijven denken aan de voldoening die het realiseren van de speeltuin, hoe klein ook, had teweeggebracht.

Ik meen wel dat ouderen zowel als jongvolwassenen baat hebben bij meer contact met mekaar, om zo het leven wat meer te helpen waarderen. Zowel aan geestdrift als aan levenservaring. Als ik deze film puur op de leuke 50's setting en emoties zou waarderen, dan scoort deze een nagenoeg perfect cijfer. Maar spanningsboog en algemene interesse ligt vrij laag. Echter, omwille van de paar krachtige stukken en de algemene boodschap geef ik 'm toch graag 3,5.

Timothy Dalton nam de fakkel over van Roger Moore, al had dit naar verluidt net zo goed Sam Neill kunnen worden (vooral John Glen zou zeer gecharmeerd zijn geweest, maar producer Broccoli minder). Er werd ook aan gedacht om Mel Gibson in te huren voor 2 films, maar ook dat wuifde Broccoli weg. Ze zijn dan uiteindelijk voor Pierce Brosnan gegaan. Die zag de serie waar hij toen in meespeelde niet verder worden gezet. Maar doordat het rondging dat hij de nieuwe Bond zou worden, bezorgde dit de serie hernieuwde interesse en trok Broccoli z'n aanbod in, omdat hij zijn hoofdpersonage niet wou geassocieerd zien met een moderne serie. Wat uiteindelijk alsnog weinig later de doodsteek voor de serie werd. Met Dalton verliep het aanvankelijk ook nog stroef, en dus kwam Robert Bathurst in de picture en dat deed Dalton de knoop maar snel doorhakken. Wat een nevenverhaal.

Met Dalton krijgen we wel een wat andere bond, minder speelse humor en wat minder nadrukkelijk rokkenjager. Of lijkt dit maar zo, door een andere stijl en imago? We zitten nog steeds in een tijd van BRD-DDR, USSR en Tsjechië & Slovakije vormden toen nog één land. En dat vind ik wel wat jammer, want begint wat te vervelen op de duur. Al is dat natuurlijk de voedingsbodem geweest van al die spionagediensten. De scènes met de Aston Martin zijn wel magistraal, nagenoeg Fast & Furious achtig. Maar verder vind ik het van sfeer en verhaal toch maar vlak, te veel oorlog-achtig ook. De actie is dan wel stevig, met talloze zware ontploffingen. Alles samen goed voor 3* wat mij betreft, zij het aan de nipte kant.