Opinions

Tot 2x toe herstart, maar telkens dwaalde ik af na een kwartier kijken. Heb hem die derde poging nog wel uitgekeken, maar nee, dit was het niet. Aan het eind nog 10 minuten aftiteling, dus bleek hij stukken korter dan gedacht en gelukkig ineens afgelopen. Heel vreemd dat deze zo zijn geflopt, je zou toch denken "Tomb Raider films, dit kan niet mislopen?" Maar het werd een beetje Tomb Raider: Cradle of Filth. Wederom een flauwe actiefilm met heel geringe portie avontuur, terwijl dit soort films het omgekeerde vergt om het te doen werken, imho.

Nu gaf ik de eerste een volle ster meer, op zich klopt dit niet helemaal. Gevoelsmatig zit de eerste voor me tussen de 2 en 2,5, en dit vervolg tussen de 1,5 en 2. Maar 'k dien nu eenmaal de afronding te maken en bij de eerste deed ik dit nog naar boven toe, bij deze ben ik ongenadig.

Een gemiste kans om deze film tot 15 mei beschikbaar te stellen op Netflix...

Om de één of andere manier zijn de Tomb Raider spellen en films aan me voorbij gegaan, helaas. De film uit 2018 zag ik wél al meermaals. Die is wel beter dan deze, al lijkt Angelina Jolie wel beter op het game personage. Zo'n tempels vol boobytraps en artefacten, het blijft wel interessant om zien. Het jammere blijft dat er in bijna al dit soort films enorm om gevochten wordt, messen in de rug gestoken, enz... Meermaals verslapte m'n aandacht. Steeds dat gebrabbel vol dreigementen... En dat eindgevecht en plot, pfff. Er zitten wel leuke elementen in de film, maar het geheel is een rommeltje, helaas. Had ik toch niet verwacht van deze film. Te veel B-actie-geneuzel, te weinig avontuur.

Een 9-voudig werknemer van de maand verliest z'n job omdat hij destijds meteen in de marine ging en niet naar de universiteit en door hervormingen kan enkel nog personeel blijven dat intern doorgroeien kan en dus de vereiste kwalificaties aan diploma bezit. Aangezien een nieuwe job vinden ook niet meteen lukt, het sein voor meneer Crowne, ofte Corona voor de speelde vriendinnetjes, om terug te gaan studeren. Er wordt hem een cursus aangeraden, al was het maar om de lesgeefster. Die blijkt in een uitgeblust huwelijk te zitten, met een man die er weinig van gebakken heeft en z'n dagen door schijnt te komen met voornamelijk op het internet grotere loezen te zoeken dan die van vrouwlief. Tot daar het op zich interessant gegeven voor deze film.

Het is de rest van de cast, hoe eenzijdig de personages vormgegeven worden en hoe vlot alles lukt waar het verder aan schort. De logica is soms ver zoek, alles voor de feelgood. Die buur slash rommelmarkthouder bv die woekerprijzen voor z'n waren vraagt. Dat was een halve minuut grappig, niet om hem 3x zo een absurde afdingduel te zien uitvoeren. Dan kijk ik veel liever een aflevering van Pawn Stars. Het restylen inclusief de feng shui van ons hoofdpersonage, oké wel. Maar dat dit lieve hulpvaardige meisje ondanks stoer vriendje maar al te zeer rond de nek van Larry hangt, die moet dan toch wel een heel aimabel en charmant voorkomen hebben, wat er nu niet meteen van afdruipt. Het is geen klootzak, dat zeker niet, maar eerder een wat onbeholpen lamme goedzak, die hebben en houden verpatst voor een vespa.

Maar goed, de film is nu ook niet vervelend of zo. Kijkt op zich lekker weg zoals de Nederlanders dat vaak zeggen (is ook kort), dus 2,5 voor de sympathie. Kon het echte leven maar zo vlot lopen als in die talloze romkommetjes. Deze film had het in zich om een romantisch drama te zijn, maar eigenlijk ontbrak het zowel aan wat meer komedie als/of wat meer drama om er echt iets boeiends van te maken.

Als mannen mekaar een hand gaan geven aan het urinoir, dan weet je dat het menens is.

Oorlog heeft een onmenselijke grootsheid in het nietig zijn van één leven. Maar daarnaast is het ook het geheel van grootsheid van ontelbare kleine menselijke heldendaden en miraculeuze overlevingsverhalen die we nooit ten volle belichten kunnen. De gruwel die de overlevenden met zich dragen blijft ongetwijfeld een onuitwisbaar bloederig spoor. Net zoals bedenken waarom zij wél en anderen het niet overleefden:
- "Jaar in, jaar uit denk ik terug aan die 20 seconden, 32 jaar geleden, die ik verdorie over zou willen doen."
- "Overleven is geen misdaad."
- "Nee, maar je krijgt wel levenslang."

Straf dat meerderen er 30 jaar voor moeten ijveren hebben om die Medal of Honor uitgereikt te zien. Het levert uiteindelijk een redelijke Vietnam-oorlogsfilm op.

Voor Christopher Plummer (best gekend als Von Trapp) was het één van z'n laatste rollen.

Raar dat de schrijver van het boek in zijn verhaal twee verschillende indiaanse volkeren met elkaar heeft verward. Al is het ook wel heel verwarrend, zeker voor wie niet al te zeer thuis is in indianenvolkeren.

De Mohikanen (Mohicans/Mahicans) ofte "people of the continually flowing waters" hadden het in de 17e eeuw nogal aan de stok met de Mohawks en werden door die laatsten verdreven van het gebied Hudson River met zijrivier de Mohawk (waar later Albany zou uitgroeien) naar wat zuidelijker, richting Stockbridge, Massachusetts. Ze zijn zich daar gaan vermengen met de Munsee (Lenape-stam). Begin 19e eeuw verhuisden de Mohikanen vooral naar Wisconsin.

De Mohawks van hun kant vochten tegen de Huronen (Huron, Wendat/Wyandot), en hakten hen in de Beaver Wars grotendeels in de pan. Eerder waren ze handelspacten aangegaan met de Nederlanders onder meer te Fort Nassau en met de Fransen, wat noordelijker in het zuidoosten van Canada, nu Quebec. Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken, had je aan de westkust ook een Mohawk River in wat nu de staat Oregon is, en had je daar ook nog Mohawk people, maar daar hebben we het maar verder niet over.

En dan had je dus ook nog de Moheganen (Mohiingan/Mohegan) ofte "wolf people", die een stuk zuidelijker leefden dan de de Mohawks en de Mohicanen, zijnde in het gebied van Connecticut, aanvankelijk samen met de Pequot. Blijkbaar bedoelde de schrijver dus de Moheganen ipv de Mohikanen.

Deze film zou dus een boeiend beeld kunnen schetsen van een tijdperk van Amerikaanse kolonisatie toen de Britten en Fransen mekaar naar het leven stonden in het gebied waar Mohawks, Huronen, Moheganen (en ook wel wat Mohikanen) gehuisvest waren, amper 2 decennia voor de Onafhankelijkheidsverklaring. Met nadat ik nog maar net The General's Daughter zag wederom Madeleine Stowe in een hoofdrol.

En het ligt mogelijks aan mij, maar ik raakte amper wijs uit het verhaal. Magua blijkt een telg der Huronen die zich voordoet als een met de Britten geallieerde Mohawk maar die dezen in een hinderlaag lokt. Drie Mohikanen hakken deze Huronen dan in de pan, op Magua na. Maar treffen hun vrienden dood aan, afgeslacht door een Ottawa-stam (wat komen deze er ineens in doen?). De Fransen met de Huronen aan hun zijde belegeren dan de Britten. Wat volgt, is vooral liefde tijdens oorlog, wraak en weerwraak en reddingsmissies. Op zich allemaal niet oninteressant, maar ik had iets meer algemene duiding gewenst en iets minder een persoonlijk toneel. In die zin leunt deze inderdaad wel wat bij een Braveheart (1995) aan, zonder die score te evenaren. Wel vind ik hem beter dan Geronimo: An American Legend (1993), ook met Wes Studi.

Het geschiedkundig aspect bij deze film spreekt me behoorlijk aan, maar hoe dit dan als verhaal en film werd uitgewerkt maar matig, helaas.

Altijd van deze film wat gemerkt hoezeer deze vrouwen en jongere meiden wist aan te spreken. Het is dan ook een wat epische liefdesprent, zij het dan met een enorme tragiek, en dat Brad Pitt er met de mooie lange blonde lokken bijloopt zal er ook wel een rol in gespeeld hebben. Legends of the Fall is uiteindelijk vooral een stukje tijdsgeest waarin elementen zitten van de impact van Amerikaanse kolonisatie op indiaanse cultuur, van WO I op families ook ver buiten Europa, nog een stukje in drooglegging-tijden, en elk hiervan gepaard gaand met z'n stukje tragiek: William's vrouw die niet kon aarden in het koude Montana en wegtrekt, de jongste van drie zonen Samuel die sneuvelt in de oorlog, de knappe Susannah die uiteindelijk met elk van de drie broers wel wat had maar die uit het leven stapt doordat haar leven zich finaal niet uitstippelde aan de zijde van Tristan, Isabel II die gedood wordt bij een dispuut rond illegale stokerij, Tristan die ervoor in de bak vliegt en bij vrijlating wraak neemt, vader en zoons die uiteindelijk de arresteerders naar de eeuwige jachtvelden helpen en tot slot nog de grizzlybeer die Tristan's leven beëindigde.

'k Zit wat op de wip tussen 2,5 & 3 voor zo'n film. Hij doet me nogal Cold Mountain achtig aan en die gaf ik ook 3*, dus deze dan ook maar. Maar toegegeven, dat is zeer naar de milde kant.

The first, the last... Licence to Kill was de eerste Bondfilm die de titel niet uit de boeken van Ian Fleming haalde, en de eerste volledig buiten het Verenigd Koninkrijk gedraaid. Maar het was vooral ook de laatste van regisseur John Glen, de laatste keer Robert Brown als M en Caroline Bliss als Miss Moneypenny. Albert R. Broccoli, Richard Maibaum en Maurice Binder legden allemaal het loodje tegen de volgende Bondfilm. En voor Timothy Dalton werd het ook de laatste uiteraard.

James Bond goes rogue in deze film, nadat haaien voor de zoveelste keer als geliefkoosd wapen door de schurken worden ingezet. Dit keer bevinden we ons in de Florida Keys. Op zich vind ik Dalton een goeie 007 neerzetten, maar de verhalen in de films waarin hij speelt liggen me minder. Wel kent deze film weer een spetterende finale met de prachtige Kenworth trucks, wat veel goedmaakt.

De ene keer worden nepslangen gebruikt, dan weer echte. Toch enigszins jammer. Bij de crashende politiewagens zie je de laatste met een helm op in de wagen zitten, en bij het slot van de bootscène (die ik wel de max vond) werd geen moeite gedaan te doen alsof de schurk nog aan boord zat. Toch allemaal dingetjes die een beetje beter hadden gekund.

Maar verder wel een zeer vermakelijke film alweer, zeker met de geweldige song van Wings, exotische settings, de voodoo-scènes, de waarzegster, de krokodillen (alhoewel ik lees dat dit niet feilloos afliep voor de stuntmannen), de liftmechanismen, de ondergrondse monorail, de schurk met bionische arm, de fluisteraar, en de ietwat pompeuze snufjes.

Ook vind ik Roger Moore zeker niet moeten onderdoen voor Sean Connery als 007, al zullen sommige dat blasfemie vinden. En Jane Seymour... wow. Vind dit voorlopig zelfs de tweedebeste uit de reeks, na Goldfinger.

Timothy Dalton nam de fakkel over van Roger Moore, al had dit naar verluidt net zo goed Sam Neill kunnen worden (vooral John Glen zou zeer gecharmeerd zijn geweest, maar producer Broccoli minder). Er werd ook aan gedacht om Mel Gibson in te huren voor 2 films, maar ook dat wuifde Broccoli weg. Ze zijn dan uiteindelijk voor Pierce Brosnan gegaan. Die zag de serie waar hij toen in meespeelde niet verder worden gezet. Maar doordat het rondging dat hij de nieuwe Bond zou worden, bezorgde dit de serie hernieuwde interesse en trok Broccoli z'n aanbod in, omdat hij zijn hoofdpersonage niet wou geassocieerd zien met een moderne serie. Wat uiteindelijk alsnog weinig later de doodsteek voor de serie werd. Met Dalton verliep het aanvankelijk ook nog stroef, en dus kwam Robert Bathurst in de picture en dat deed Dalton de knoop maar snel doorhakken. Wat een nevenverhaal.

Met Dalton krijgen we wel een wat andere bond, minder speelse humor en wat minder nadrukkelijk rokkenjager. Of lijkt dit maar zo, door een andere stijl en imago? We zitten nog steeds in een tijd van BRD-DDR, USSR en Tsjechië & Slovakije vormden toen nog één land. En dat vind ik wel wat jammer, want begint wat te vervelen op de duur. Al is dat natuurlijk de voedingsbodem geweest van al die spionagediensten. De scènes met de Aston Martin zijn wel magistraal, nagenoeg Fast & Furious achtig. Maar verder vind ik het van sfeer en verhaal toch maar vlak, te veel oorlog-achtig ook. De actie is dan wel stevig, met talloze zware ontploffingen. Alles samen goed voor 3* wat mij betreft, zij het aan de nipte kant.

Toevallig 2 Anne Hathaway films binnen enkele uren tijd en je krijgt dezelfde soort valse bescheidenheid. Maar uiteraard een zeer knappe vrouw wel. De hitsigheid spat ook van het scherm, zelfs met Jamie's broerlief in de buurt, maar tegelijk krijg je eens te meer dat spelletje van aantrekking en afstoting dat enorm des mensen gaan worden is. Lekker complex. Blijkbaar is de manier om dat euvel te verhelpen enorm verstikkend gaan doen, en de muur brokkelt niet af, maar stort ter plekke in. Yeah, right. Verder stoorde de hoogdravende arrogantie bij meerdere personages me enorm.

Dat je een film die deels rond gewip ... euh liefde draait en deels rond Viagra en eigenlijk nog het meest rond Parkinson wil opleuken met allerlei vlot gebazel, snap ik wel. En bam, out of the blue is er ineens het dramatische element, uiteindelijk blijft Maggie wel met die progressieve rotziekte zitten, en dat heeft haar ineens enorm doen aftakelen. Dit terwijl je zou gaan denken dat het in de medicijnen-business meer draait om de harde dollars en nog hardere seks dan om ziektes te bestrijden. Zou het?

Wat ik uiteindelijk jammer vind in deze film is dat het zulke swings bracht en daardoor de hele geloofwaardigheid inzakt als pudding. Meneer "ik ben een rotzak" wil zo graag de liefkozende man zijn, en mevrouw "ik val voor rotzakken" wil geen medelijden, dat komt de meevoelendheid niet ten goede. Doe er nog een scheutje Parkinson comedy bovenop. Waarop een liefhebbende echtgenoot getrouwd zijn met een partner met Parkinson vergelijkt met een Russische roman en de raad geeft zo'n vrouw te laten stikken en een gezond exemplaar te zoeken, lekker fijnzinnig. En net wanneer de film een wat serieuzere toer gaan nemen was, krijg je weer losbandigheid de strot in geramd.

Nu, toch gaat er achter dit alles ergens een redelijke film schuil, die me zeker heeft weten te vermaken, maar de vele gezichten deden de integriteit van het verhaal gewoon geen goed. En ook zo clichématig. Ware liefde moet blijkbaar in de films altijd eerst door nog even een verzetje met anderen gaan alvorens de weg naar mekaar terug te vinden. Er had toch zo veel meer in gezeten, maar eens te meer een film volgens de geijkte Hollywood-formule afgehaspeld. Zonde.