Living (2022)

De film zal misschien niet bedoeld zijn als kerstfilm want het is een remake van een oude Japanse film (Ikiru) maar het voelt wel als een kerstfilm en is wat dat betreft net te laat uitgebracht in Nederland. De film gaat immers over een bureaucratische dus strikt zakelijke gemeenteambtenaar die net als z’n collega’s eigenlijk niets doet (de belangrijkste les voor een nieuweling is dat de toren werk op z’n bureau ook vooral hoog moet blijven), maar als hij hoort dat hij ziek is en niet lang meer te leven heeft dan beseft hij dat hij is geworden als het kind in de speeltuin dat zich niet verzet als z’n moeder hem roept maar al zat te wachten om naar binnen te gaan in plaats van te spelen en te genieten. Hij probeert dan ook aan het einde van z’n leven weer te leven en niet simpelweg te wachten tot hij dood gaat. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe moet dat eigenlijk: leven? Uiteindelijk ontdekt hij dat hij verantwoordelijkheid moet nemen en persoonlijk in actie moet komen, dus de bureaucratie opzij moet zetten, om goede dingen voor de gemeenschap te doen. In het bijzonder regelt hij een speeltuin waarmee hij ook zelf het leven en het geluk hervindt. Zo is zijn transformatie van ‘mr. Zombie’, die al half dood is en zich heeft vervreemd van anderen, naar een gepassioneerd mens die weer kan genieten en die zich geliefd maakt bij de medemens in wezen als die van Scrooge en sluiten we het jaar toch nog af met een moraliserende kerstboodschap.

Remake van Akira Kurosawa’s alom geprezen Ikiru speelt zich nog steeds af in de jaren ’50 maar dan in Londen. Peter Wakeling [Alex Sharp] is de jongeman die die op zijn eerste dag op een overheidskantoor kennismaakt met de stoïcijnse, kille en afstandelijk bureaucraat Williams [Bill Nighy]. Williams en zijn team zijn vooral bezig hun eigen straatje schoon te vegen en zorgen dat aanvragen voor subisidies over hulp van de overheid verstrikt raken in een eindeloos spel van kastje-naar-de-muur. Totdat Williams ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft. Nighy kan dit soort rollen op de automatische piloot spelen en is misschien iets té voor de hand in de hoofdrol. Margaret Harris maakt het meeste indruk als de jonge vrouw met wie Williams een veelbesproken vriendschap sluit. Prima aan te zien, maar haalt het niet bij het origineel.

Deze film stond niet per se hoog op mijn lijstje maar aangezien die rol van Nighy vermoedelijk genomineerd gaat worden bij de Oscars en ik altijd probeer zoveel mogelijk nominaties te zien heb ik toch maar dit filmpje meegepakt. En eerst enkele dagen terug het Japanse origineel Ikiru gezien. Dat is niet helemaal een gelukkige combinatie omdat deze Living (Ikiru betekent Living) haast een een-op-eenkopie is van het origineel en tweemaal zo'n film in 3 dagen is wat te veel van het goede. Enkele stukjes zijn nog wel aangepast naar het Londen van toen (de vrouwelijke medewerkster zoekt geen ontslagbevestiging maar een referentie, ook is de slotakte qua locatie wel echt anders) maar verder qua locaties (dat kantoor) en verhaal vrijwel gelijk. Dusdanig gelijk dat ondanks de universele thema's de film wel in de jaren 50 moet spelen. Ik vraag me echt af waarom daarvoor is gekozen. Visueel enorm degelijk, simpelweg Brits dus ondanks de Zuid-Afrikaanse regisseur. Het is leuk dat de film eruit ziet alsof deze in 1953 is opgenomen (die openingcredits!) maar er zitten verder weinig bijzondere shots in. Het is allemaal niet slecht, maar daar blijft het bij. Brits en belegen. De Japanse film uit die jaren 50 voelt frisser en moderner aan. Het acteerwerk is redelijk maar nergens heel briljant, ook Nighy is niet altijd top. Net als zijn Japanse versie soms wat karikaturaal. Pas richting het einde als hij dat los kan (mag?) laten maakt hij indruk. De rest van de cast is degelijk maar springt er nergens uit, ook het frisse jonge meisje is erg behoudend als ik die rol vergelijk met haar Japanse versie. Dat liefdesplotje en de uitgebreidere rol van die jonge medewerker zijn nieuw maar voegen dan weer niets toe. 3,0*.