Opinions

Eigenlijk wel interessant hoe oudere films vertaald worden naar het meer huidige klimaat, met gsm's, internet, ... Voor een stuk ook hoe Terminator: Genisys als een soort van remake van The Terminator & Terminator 2 kan worden gezien, maar met Skynet tegen dan potentieel in ieders broekzak zittend. De wreedaardigheden die Carrie ondergaat, worden anno 2013 ook via dit medium verspreid. Al kan je wel vraagtekens plaatsen of zulke wereldvreemdheid en geïsoleerde manier van opvoeden even geloofwaardig overkomt dan in midden jaren '70?

Andere verschillen in aanpak liggen bvb. in hoe de gave van telekinese wordt uitgewerkt. Dat vind ik in deze film, los van dat met de huidige techniek meer kan worden gedaan, een pak nadrukkelijker in beeld gebracht, en ook wel goed passend bij dit soort horror. Qua sfeer scoort deze remake iets lager bij me, maar qua effecten, visuals en gruwel hoger, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages vind ik op gelijke voet (Julianne Moore overigens subliem), dus kom ik ook voor deze uit op dezelfde 4*. Voor mij dus een zeer geslaagde remake.

Gek, nooit geweten dat deze film zo goed was, en dat die ook zo goed in de smaak viel. Een eerste kijkbeurt dik 20 jaar geleden was maar met een half oog, en toen vond ik hem vooral zeer druk overkomen. Ik heb hem later, zowat 10 jaar geleden schat ik, iets nadrukkelijker bekeken. Nog niet met al te zeer focus, en toen vond ik hem niet onaardig, zonder meer. Nu ik er eens voor het eerst echt voor gaan zitten ben, moet ik toegeven dat het zonde is dat ik dit nu pas voor het eerst deed, want dit betreft echt wel een puike verfilming van een semi-autobiografie. Heel leuk gebracht ook allemaal, ook al gaan de details van de oplichterijen me wat boven m'n petje.

Een half uurtje korter had wel gemogen, en het einde voelde je van mijlen ver aankomen maar afgezien daarvan weinig op aan te merken. Dikke 4*.

Stop pesten, want als ze allemaal uitgroeien tot figuren als Bob Stone...

Chaotisch dertien-in-een-dozijn filmpje met vederlicht verhaal, maar eigenlijk best vermakelijk, en al helemaal gezien Kevin Hart in een hoofdrol, al vond ik voorlopig van wat ik van hem zag The Man from Toronto nog net iets beter. Dit is evenwel persoonlijk, de algemene waarderingen voor die film liggen lager dan deze.

Wel net iets te veel flauwekul er ook in (meeste vond ik wel best grappig, maar je hebt altijd van die momenten die je minder liggen) om hem nog net iets hoger te waarderen. Maar om af te sluiten met een positieve nooit: ik vond de entente tussen The Rock & Kevin Hart wel werken, vrij goeie chemie.

De muziek en beeldvoering waren verfrissend, de film redelijk maar ook wel wat irritant. Zo irriteert het me mateloos dat bij aanvang van de film het lijkt te gaan over een speler op z'n retour, die niet meer winnen kan en door vrouwlief/coach dan maar in Chellenger toernooien ingeschreven wordt, in de hoop dat hij daar weer wat kan werken aan z'n zelfvertrouwen. Maar dat we dan tegen het eind van de film vernemen dat hij vernoemd wordt als één van de grote kanshebbers op de US Open. Inmiddels staat z'n jeugdvriend maar liefdesrivaal van weleer 271e van de wereld, is die duidelijk aan lager wal, is een roker, slaapt in z'n wagen, zij het nooit geklopt door z'n jeugdvriend... Maar qua tennisniveau zijn beide mekaar nog steeds waard, qua achterbakse-hufter-gehalte ook wel.

En die Zendaya, die moest het enkelspel vaarwel wuiven, maar ze excelleerde aardig in dubbelspel, daarin het ene love game na het andere spelend. Vond het ook wel storend dat er nog een vorm van match-fixing in de film zit ook, waarin Tashi Duncan in ruil voor een potje vrijen tracht te bekomen dat haar ex zich zou willen laten verliezen tegen haar man. Uiteindelijk wel nog cool hoe aan het eind samenkomt dat hun verborgen symbool voor "ik heb ermee geslapen" bij matchpunt wordt bovengehaald.

Hoe dan ook, dergelijk niet-realistische weergave van topsport, daar kan ik niet zo mee om als je een film maken wil rond een bepaalde sport. Dat maakt dat het tennis zelf uiteindelijk zeer bijkomstig aanvoelde aan het liefdesdrama, eerder een soort van symbolische representatie. Wat uiteraard mag, maar het had dan iets geloofwaardiger gekund. Alles bij mekaar wel zeer het kijken waard, al was het maar om de bijzondere manier van verhaal brengen en filmen. Maar heb me gewoon toch iets te zeer gestoord, anders was m'n rating hoger uitgevallen.

- "I hear 'birds can't fly this high'"

- "I hear only angels can".

Al kunnen die bij momenten ook behoorlijk laag vliegen. Deze 3 engeltjes van Charlie blijken Natalie, Alex & Dylan te heten. Jammer dat er dan niet voor 3 unisex-namen is gegaan, maar goed... die actrice heet dan weer Cameron. Uiterlijk zijn ze elk wel het toppunt van vrouwelijkheid. Heb vooral moeten lachen om hoe ze keer op keer hun sexyness uitspelen. De eerste gevechtsscène is overigens bijzonder leuk gefilmd, en werd ook ludiek geparodieerd in Scary Movie (ook daarin overigens Tim Curry). Uiteindelijk miste ik toch meer van dat in de film, maar alles bij mekaar zeker vermakelijke kick-ass chicks.

Oh, grappig nog dat Vivian Wood hier een personage bleek. Nu vooral gekend als schrijfster.

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

Behoorlijk sadomasochistisch op een psychische manier. En wat een zootje wordt het uiteindelijk, maar zonder dat het rommelig of ongeloofwaardig wordt. Ik vind dit eigenlijk best een goeie psychologische erotische thriller zonder dat het echt zeer beklijvend spannend wordt of zo. Het einde was op de één of andere manier allemaal wel wat voorspelbaar. Enkele elementen extra en dit had een toppertje kunnen zijn. Maar ook nu dus al best alleraardigst.

Nog maar pas Fatal Attraction gezien, deze komt voor mij toch aardig in de buurt van die '80s film.

Totaal geen voer voor volwassenen maar kinderen lusten de Grote Rode Hond brokken wel, of dit nu om de kinderboeken, de tekenfilms of deze live-action animatiefilm gaat. Vooral mijn jongste van 7,5 wou deze al meermaals zien, de tweeling van bijna 9 vond hem 1 keertje zien wel voldoende.

Soms lijkt het toch dat hoe grotesker, obscener, grimmiger, explicieter en gestoorder een film overkomt, hoe meer de jubelende stemmen zich verdringen om deze de hemel in te prijzen. Nu moet ik wel toegeven dat de walging die ik na zowat een kwartier voelde wel wat wegebde en er dan wel een intrigerend verhaal ontstond. Maar bam, plots weer de toer van het begin op. Dingen als "een gleuf die het aloude in-uit in-uit kreeg toegediend door meerdere manspersonen", het zal wel zeer bewust zo in de film zitten, maar mij had het toch niet gemoeten. Wat later, bij thuiskomst na z'n ontslag uit de gevangenis, voelde het plots enorm als een typische Britse sitcom aan.

De climax was wel zeer vernuftig. Je merkt dat de film speelt met goed en kwaad, hoe slechte mensen straffen zonder zelf slecht te worden, en lijkt te stellen dat Pavlov-gewijs geconditioneerd worden niet volstaat om van genezing te spreken, omdat uit vrije wil het moreel goede willen handelen ontbreekt. Verder zit er zeker ook kritiek op autoriteit in, met hoe de agenten zich gedroegen, wie deze ook zijn, hoe het gevangeniswezen opereert, ... En er valt nog wel meer uit te halen, mogelijks lang niet allemaal evenzeer bedoeld. En uit het boek valt mogelijks nog veel meer te halen, ook al bleven auteur en regisseur niet de beste vriendjes. Uiteindelijk waardeer ik wel de onderwerpen en vraagstukken waarmee wordt gejongleerd, maar in hoe dit dan uitgewerkt, dat ligt me toch wat minder.

Léo heeft z'n vriend Rémi nabij, beide genieten van de gewenning die ze bij mekaar vinden, fietsen altijd samen naar school, spenderen hele dagen bij mekaar. En dan komt Rémi dichter dan Léo het wenst, mede doordat op school ook al de draak met hen gestoken werd, en klapt hij dicht. Hij mijdt Rémi meer, en die voelt zich de rug toegekeerd, kan dit niet aan en stapt uit het leven. Wat rest is het worstelen met schuldgevoel bij Léo, grotendeels in zichzelf gekeerd. Tot hij met Rémi's moeder praten kan.

Geluk kan zo nabij zijn, en dan plots zo ver weg. Je beste vriend plots een vreemde. Al het vertrouwde plots weg, en een grote leegte achter latend. En het langzaam een plaatsje krijgt. Dingen die we ergens allemaal meemaken doorheen het leven, met zowel familieleden, vrienden en/of geliefden, op tal van manieren. Close zit er dicht op welke tragiek dit brengen kan. Je wordt er als kijker wel stil van.

- We mogen tegenwoordig geen vrouwen meer ongevraagd betasten.

- Het spijt me dat dit niet langer kan.

- Ach, niet erg, heb het er vroeger flink van genomen.

Tja, het zet een toon... Het enige lichtpuntje voor me was Wesley Snipes eigenlijk, die vond ik wel nog lachen. Maar verder... Niet dat de film helemaal nergens naar leek, maar vooral een nietszeggend niemendalletje.

Op naar nog een derde film? Het nationaal voetbalelftal van Zamunda, met uiteraard enig prinselijk bloed, neemt het op tegen een Amerikaanse delegatie. Met z'n allen richting Het Land van de Vrijen en de Thuis van de Dapperen. Al zou zoiets net zo goed een nieuwe Kampioenen-film kunnen zijn. En aangezien die hun aflevering met het Afrikaans zwart schaap wegens racisme gecensureerd hebben gezien, why not?

Ik weet niet waaraan het ligt, maar die films waarin 1 acteur meerdere typetjes speelt, ik vind het goed voor een humoristische sketch show, maar niet zozeer passen in een film. Daar vallen wel uitzonderingen op te vinden, Double Trouble met Bud Spencer en Terence Hill vind ik bv. geniaal. Maar in Coming to America vind ik die hele barber shop zo ongrappig als wat. Ook in de rest van de film moet ik een vergrootglas bovenhalen om hier en daar een leuke grap te vinden. Het meeste is zoals eerder hier gesteld nogal onderbroekenlol.

Wat rest is dan een Eddie Murphy in een wat serieuzere rol, zonder al te veel van zijn ADHD trekjes, en een liefdesverhaal dat ermee door kan, zijnde in luxe badende prins wil dat gewone vrouw op hem valt om hem als persoon, niet zijn status. We kunnen wel moeilijk stellen dat dit gegeven origineel is, maar de uitwerking met Afrikaanse kroonprins die in de USA zijn aanstaande gaat zoeken, is dat wel. De meest leuke elementen in de film zitten zo meen ik aan het begin, als je ziet hoe letterlijk alles voor hem wordt gedaan. Mogelijks gaf ik deze film vroeger wel nog 3 of zelfs 3,5, maar zeker dat laatste kan ik er nu echt niet meer aan geven.

COVID, the prequel? Lijkt nu helaas meer op een documentaire dan een film. Of alleszins een aflevering van één of andere serie, of een heel seizoen van een serie gecondenseerd tot 1u45'. Het mist toch pit voor een speelfilm te zijn. Toch echt geen topfilm, meen ik. Niet globaal en ook niet binnen het genre. Ik had er eerst 2,5 voor klaar staan, maar wil gerust nog tot een nipte 3 overgaan. Maar zo meen ik niet echt het herbekijken waard.

Hel in de Cel

Deze nam z'n tijd om los te barsten, maar zodra dit gebeurde was het wel een feestje. Lekker wacko figuren ook. Weet daardoor uiteindelijk niet zo goed hoe hoog ik deze beoordelen moet, want zelfs de 4* vind ik wel wat in de lucht hangen. Al is me dat meer voor de tweede helft van de film, de eerste helft vond ik een 3-tal sterren waard, dus eindig ik globaal tussenin.

Je verwacht op elk moment dat Bruce Willis ergens op zou duiken. Niet met z'n befaamde "Yippee-ki-yay, motherf*cker!", maar als één of andere hoge pief met die vanuit ivoren torentje met een directe lijn naar de jagers de lakens uitdeelt om in z'n nadagen nog wat credits op te strijken. In deze film nam Gary Oldman die rol voor z'n rekening. Al is het niveau in deze film zo mogelijk nog iets hoger dan een doorsnee Willis-B-filmpje? Nu, dat al die tough guys met hun driedubbele biceps en tot de tanden toe bewapend zich zo één na één laten ringeloren door toch een behoorlijk poppetje, ... da's leuk voor een half uurtje, niet direct voor anderhalf uur. Ondertussen krijgt ze rake klappen, de keel meermaals dicht geknepen, schotwonden, ... Maar zelfs in toegetakelde staat krijgt ze mannen die nog fris zijn vakkundig het hoekje om.

Nu, dat terzijde, is dit best een spannende actiethriller met zeer specifieke harde beelden. Waarbij de vluchtenden opgesloten raken en zo'n uurtje zo goed en kwaad als kan verstoppertje dienen te spelen. Daarbij vloeien tranen, zweet en liters bloed. En de kerel die rondtuft met nummerplaat H3D SHOT beleeft niet z'n leukste dagje, dat kan ik je wel brommen. We krijgen bordjes te zien dat er CCTV bewaking is, dus kan hij nadien wel nog eens nakijken waar het dan zoal fout liep. Mogelijks is niet koelbloedig afmaken wanneer de kans daartoe een kleine misser geweest, maar een goeie schurk laat z'n slachtoffers James-Bond-gewijs nog even wat spartelen alvorens de overwinning te claimen, toch?

Oh, en Michael Myers was ook van de partij. Gore boel. Op het eind van deze one night stand valt het getuige Nick te binnen dat hij haar naam niet eens weet, maar ook voor ons blijft het bij The Courier. Tot slot moet ik eigenlijk wel toegeven dat dit behoorlijk behapbare shit was, beter dan verwacht en net iets hoger scorend dan doorsnee B-films.

Wat er soms toch allemaal oscars wint... En waarom een film uit 2004 pas in 2006? Het enige subverhaal wat me echt boeide was dat met Matt Dillon, die racistisch en handtastelijk blijkt te zijn, z'n partner die klacht neer wil leggen, en die uiteindelijk als held onthaald wordt wanneer hij diezelfde vrouw dient te redden. En dat dochtertje dat door een soort van magische cape beschermd bleek voor de van nabij afgevuurde kogels (zullen wel losse flodders zijn geweest). Al paste dat ergens niet bij de rest van de film.

Oké, hij snijdt wel enkele snedige onderwerpen aan, maar ben denk ik vooral niet zo fan van de verschillende verhaallijnen en de ensemble cast, waardoor het een samenraapsel van flitsen werd. En ja, racisme is foei, vooroordelen zijn foei, maar zullen nog vele jaren dagelijkse kost zijn. Zelfs los van afkomst, huidkleur, enz...

Minder slecht dan ik ervan verwacht had. De film bevat behoorlijk wat drama, maar is zelf niet dramatisch slecht.

Drie jonge vriendinnen die ooit een wish box begroeven zijn nu op de leeftijd gekomen dat het tijd wordt deze op te graven. Ze zijn nu afgestudeerd, maar wat uit mekaar gegroeid en het leven is al niet echt verlopen zoals ze het voorzien hadden. Lucy is een nerdy bolleboos, die graag zou willen weten waarom haar moeder haar in de steek liet. Kit geniet een hoge populariteit en zou graag trouwen met haar jeugdliefde die aan de andere kant van het land gaan studeren is. En Mimi van het trailerpark beleeft een tienerzwangerschap. Wel wat een stereotypen, en niet heel erg geloofwaardig.

De meiden besluiten een road trip te maken. Op zo'n road trip kom je uiteraard meerdere kruispunten tegen. En ze slaan wel enigszins andere wegen in, voor keerpunten in hun levens staand. Ze kennen onderweg elk wel hun stukje ingrijpend drama, zij het hoofdprotagoniste Lucy eerder minimaal, lerend hoe de vork aan de steel zat en zit met haar moeder en aan haar overbeschermende vader duidelijk makend dat het tijd wordt dat ze op eigen benen gaat staan. Aan het slot besluiten ze dat het wel genoeg is met dromen of terugblikken op het verleden, maar het tijd is om in het hier en nu te leven en hun hernieuwde vriendschap te koesteren.

Geen hoogstaande cinema. Geen bijzonder of sterk verhaal. Zeker geen wonderbaarlijke acteerprestaties. Maar al bij al wel een onderhoudende tienermeidenfilm.