Opinions

Eigenlijk wel interessant hoe oudere films vertaald worden naar het meer huidige klimaat, met gsm's, internet, ... Voor een stuk ook hoe Terminator: Genisys als een soort van remake van The Terminator & Terminator 2 kan worden gezien, maar met Skynet tegen dan potentieel in ieders broekzak zittend. De wreedaardigheden die Carrie ondergaat, worden anno 2013 ook via dit medium verspreid. Al kan je wel vraagtekens plaatsen of zulke wereldvreemdheid en geïsoleerde manier van opvoeden even geloofwaardig overkomt dan in midden jaren '70?

Andere verschillen in aanpak liggen bvb. in hoe de gave van telekinese wordt uitgewerkt. Dat vind ik in deze film, los van dat met de huidige techniek meer kan worden gedaan, een pak nadrukkelijker in beeld gebracht, en ook wel goed passend bij dit soort horror. Qua sfeer scoort deze remake iets lager bij me, maar qua effecten, visuals en gruwel hoger, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages vind ik op gelijke voet (Julianne Moore overigens subliem), dus kom ik ook voor deze uit op dezelfde 4*. Voor mij dus een zeer geslaagde remake.

Gek, nooit geweten dat deze film zo goed was, en dat die ook zo goed in de smaak viel. Een eerste kijkbeurt dik 20 jaar geleden was maar met een half oog, en toen vond ik hem vooral zeer druk overkomen. Ik heb hem later, zowat 10 jaar geleden schat ik, iets nadrukkelijker bekeken. Nog niet met al te zeer focus, en toen vond ik hem niet onaardig, zonder meer. Nu ik er eens voor het eerst echt voor gaan zitten ben, moet ik toegeven dat het zonde is dat ik dit nu pas voor het eerst deed, want dit betreft echt wel een puike verfilming van een semi-autobiografie. Heel leuk gebracht ook allemaal, ook al gaan de details van de oplichterijen me wat boven m'n petje.

Een half uurtje korter had wel gemogen, en het einde voelde je van mijlen ver aankomen maar afgezien daarvan weinig op aan te merken. Dikke 4*.

Stop pesten, want als ze allemaal uitgroeien tot figuren als Bob Stone...

Chaotisch dertien-in-een-dozijn filmpje met vederlicht verhaal, maar eigenlijk best vermakelijk, en al helemaal gezien Kevin Hart in een hoofdrol, al vond ik voorlopig van wat ik van hem zag The Man from Toronto nog net iets beter. Dit is evenwel persoonlijk, de algemene waarderingen voor die film liggen lager dan deze.

Wel net iets te veel flauwekul er ook in (meeste vond ik wel best grappig, maar je hebt altijd van die momenten die je minder liggen) om hem nog net iets hoger te waarderen. Maar om af te sluiten met een positieve nooit: ik vond de entente tussen The Rock & Kevin Hart wel werken, vrij goeie chemie.

Vind het wat vreemd dat de kortfilm hoger scoort dan de langspeelfilm. Want enkele dingen worden in de langspeelfilm toch interessant verder uitgewerkt. Zoals dat ze loog over dat ze aan het zwembad was, hoe ze thuis als een kind wordt behandeld, hoe de moeders tegenover mekaar staan, hoe de psychopaat een stilzwijgend verbond aangaat en zelfs een beschermende rol opneemt, ...

Cerdita is weldegelijk een wraakfilm, evenals horror (vermengd met drama, maar als je dit al geen horror meer noemt...?). Het is ook een verhaal van een verstotene die eindelijk eens op een wat aparte manier gezien en aanvaard wordt en die in tweestrijd komt wat ze daarmee aan moet.

Omwille van de heel unieke entente wat ik nog niet vaak zag in films, liet deze wel een beklijvende indruk na.

De muziek en beeldvoering waren verfrissend, de film redelijk maar ook wel wat irritant. Zo irriteert het me mateloos dat bij aanvang van de film het lijkt te gaan over een speler op z'n retour, die niet meer winnen kan en door vrouwlief/coach dan maar in Chellenger toernooien ingeschreven wordt, in de hoop dat hij daar weer wat kan werken aan z'n zelfvertrouwen. Maar dat we dan tegen het eind van de film vernemen dat hij vernoemd wordt als één van de grote kanshebbers op de US Open. Inmiddels staat z'n jeugdvriend maar liefdesrivaal van weleer 271e van de wereld, is die duidelijk aan lager wal, is een roker, slaapt in z'n wagen, zij het nooit geklopt door z'n jeugdvriend... Maar qua tennisniveau zijn beide mekaar nog steeds waard, qua achterbakse-hufter-gehalte ook wel.

En die Zendaya, die moest het enkelspel vaarwel wuiven, maar ze excelleerde aardig in dubbelspel, daarin het ene love game na het andere spelend. Vond het ook wel storend dat er nog een vorm van match-fixing in de film zit ook, waarin Tashi Duncan in ruil voor een potje vrijen tracht te bekomen dat haar ex zich zou willen laten verliezen tegen haar man. Uiteindelijk wel nog cool hoe aan het eind samenkomt dat hun verborgen symbool voor "ik heb ermee geslapen" bij matchpunt wordt bovengehaald.

Hoe dan ook, dergelijk niet-realistische weergave van topsport, daar kan ik niet zo mee om als je een film maken wil rond een bepaalde sport. Dat maakt dat het tennis zelf uiteindelijk zeer bijkomstig aanvoelde aan het liefdesdrama, eerder een soort van symbolische representatie. Wat uiteraard mag, maar het had dan iets geloofwaardiger gekund. Alles bij mekaar wel zeer het kijken waard, al was het maar om de bijzondere manier van verhaal brengen en filmen. Maar heb me gewoon toch iets te zeer gestoord, anders was m'n rating hoger uitgevallen.

- "I hear 'birds can't fly this high'"

- "I hear only angels can".

Al kunnen die bij momenten ook behoorlijk laag vliegen. Deze 3 engeltjes van Charlie blijken Natalie, Alex & Dylan te heten. Jammer dat er dan niet voor 3 unisex-namen is gegaan, maar goed... die actrice heet dan weer Cameron. Uiterlijk zijn ze elk wel het toppunt van vrouwelijkheid. Heb vooral moeten lachen om hoe ze keer op keer hun sexyness uitspelen. De eerste gevechtsscène is overigens bijzonder leuk gefilmd, en werd ook ludiek geparodieerd in Scary Movie (ook daarin overigens Tim Curry). Uiteindelijk miste ik toch meer van dat in de film, maar alles bij mekaar zeker vermakelijke kick-ass chicks.

Oh, grappig nog dat Vivian Wood hier een personage bleek. Nu vooral gekend als schrijfster.

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

Behoorlijk sadomasochistisch op een psychische manier. En wat een zootje wordt het uiteindelijk, maar zonder dat het rommelig of ongeloofwaardig wordt. Ik vind dit eigenlijk best een goeie psychologische erotische thriller zonder dat het echt zeer beklijvend spannend wordt of zo. Het einde was op de één of andere manier allemaal wel wat voorspelbaar. Enkele elementen extra en dit had een toppertje kunnen zijn. Maar ook nu dus al best alleraardigst.

Nog maar pas Fatal Attraction gezien, deze komt voor mij toch aardig in de buurt van die '80s film.

Wat gek hoe kort deze film is. Dit soort epische fantasy films gaan doorgaans vlotjes boven de 2 uur, zolang ze geen Lord of the Rings heten. Niet dat dit mij hoeft, gewoon een verrassende vaststelling.

Dit type verhaal ligt me niet zo, maar ze hebben er wel een puike cast voor bijeen geraapt (zelfs ene Mads Mikkelsen ) en enkele mythologische figuren zijn wel eens leuk om te aanschouwen, zoals een Medusa, Pegasus, een berijdbare schorpioen, de vleermuisachtigen, onderkruiper Hades en de Kraken. Wat maakt dat ik het allemaal nog wel vlot verteerbaar vind.

Omwille van het best mooi in vorm gegoten geheel wil ik er nog wel 3* aan kwijt, al zit ik eerder op een 2,75. De ene 3 is de andere niet, bij Toutatis!

Totaal geen voer voor volwassenen maar kinderen lusten de Grote Rode Hond brokken wel, of dit nu om de kinderboeken, de tekenfilms of deze live-action animatiefilm gaat. Vooral mijn jongste van 7,5 wou deze al meermaals zien, de tweeling van bijna 9 vond hem 1 keertje zien wel voldoende.

Soms lijkt het toch dat hoe grotesker, obscener, grimmiger, explicieter en gestoorder een film overkomt, hoe meer de jubelende stemmen zich verdringen om deze de hemel in te prijzen. Nu moet ik wel toegeven dat de walging die ik na zowat een kwartier voelde wel wat wegebde en er dan wel een intrigerend verhaal ontstond. Maar bam, plots weer de toer van het begin op. Dingen als "een gleuf die het aloude in-uit in-uit kreeg toegediend door meerdere manspersonen", het zal wel zeer bewust zo in de film zitten, maar mij had het toch niet gemoeten. Wat later, bij thuiskomst na z'n ontslag uit de gevangenis, voelde het plots enorm als een typische Britse sitcom aan.

De climax was wel zeer vernuftig. Je merkt dat de film speelt met goed en kwaad, hoe slechte mensen straffen zonder zelf slecht te worden, en lijkt te stellen dat Pavlov-gewijs geconditioneerd worden niet volstaat om van genezing te spreken, omdat uit vrije wil het moreel goede willen handelen ontbreekt. Verder zit er zeker ook kritiek op autoriteit in, met hoe de agenten zich gedroegen, wie deze ook zijn, hoe het gevangeniswezen opereert, ... En er valt nog wel meer uit te halen, mogelijks lang niet allemaal evenzeer bedoeld. En uit het boek valt mogelijks nog veel meer te halen, ook al bleven auteur en regisseur niet de beste vriendjes. Uiteindelijk waardeer ik wel de onderwerpen en vraagstukken waarmee wordt gejongleerd, maar in hoe dit dan uitgewerkt, dat ligt me toch wat minder.

Léo heeft z'n vriend Rémi nabij, beide genieten van de gewenning die ze bij mekaar vinden, fietsen altijd samen naar school, spenderen hele dagen bij mekaar. En dan komt Rémi dichter dan Léo het wenst, mede doordat op school ook al de draak met hen gestoken werd, en klapt hij dicht. Hij mijdt Rémi meer, en die voelt zich de rug toegekeerd, kan dit niet aan en stapt uit het leven. Wat rest is het worstelen met schuldgevoel bij Léo, grotendeels in zichzelf gekeerd. Tot hij met Rémi's moeder praten kan.

Geluk kan zo nabij zijn, en dan plots zo ver weg. Je beste vriend plots een vreemde. Al het vertrouwde plots weg, en een grote leegte achter latend. En het langzaam een plaatsje krijgt. Dingen die we ergens allemaal meemaken doorheen het leven, met zowel familieleden, vrienden en/of geliefden, op tal van manieren. Close zit er dicht op welke tragiek dit brengen kan. Je wordt er als kijker wel stil van.

Viel te verwachten dat deze hoog zou scoren, en daar ben ik het toch niet helemaal mee eens.
- Ten eerste is het een sportfilm, en op een enkele na draaien deze alle om succes behalen, hoe dan ook. In bijna al deze films spelen ze mee om de prijzen of winnen ze die ook, en da's hier niet anders. Sinds wanneer is gewoon sporten en daarin je ei kwijt kunnen niet langer voldoende? Voor elk team dat meedingt om prijzen zijn er 90% andere die dat niet doen. Zijn dat dan allemaal sukkels of losers die er beter mee zouden kappen? 'k Meen dat we toch een beetje mogen afstappen van steeds maar die drang om te winnen in sportfilms, of vooral enkel maar dergelijke verhalen te brengen. Vaak dan nog hoe van een team losers een team winners gesmeed wordt door één persoon, de coach.
- Ten tweede betreft het een Amerikaanse schoolsportfilm. Gaan nog een trapje verder, want er hangen universiteits-sportcontracten aan vast, zeker als het sporten samengaat met goede punten op school. En uiteraard gaat het op dat vlak bij aanvang goed mis, maar slaagt één persoon erin om de hele bende ook op dat vlak in geen tijd naar een pakken hoger niveau te tillen (alsof dat überhaupt kan in zo'n laatste maanden voor het afzwaaien). Ook daarin is deze film nogal een dertien-in-een-dozijngeval.
- Ten derde toont deze film een coach die blijkbaar enkel maar respect en luisteren af kan dwingen door militair hard op te treden, als een drill sergeant jongeren te kraken zoals bv. ook de dirigent in Whiplash en laat de film denken dat dit nodig is om jongeren, of zulke jongeren zoals daar in Richmond, in het gareel te krijgen. Ook al dwingt hij uiteindelijk vooral veel respect af, zowel van z'n jongens als van de hele community op het eind. De epiloog met nog korte uitsmijter dat ook al wonnen ze niet het staatskampioenschap er een handvol spelers wél naar de universiteit trok moest er uiteraard nog bovenop.
- Ten vierde zit je met het gegeven van zwarte jongerencultuur, en hier en daar een verdwaalde latino. Jongeren die worden afgebeeld als bijna bij voorbaat een vogel voor de kat. Gooi daarbovenop nog een subplotje van een tienerzwangerschap, om die subcultuur van een leven lang in het sukkelstraatje en/of ghetto nog een beetje extra kracht bij te zetten.
- Ten vijfde, de stukjes ontsporing erin met hoe kan het ook anders weer een vette party met gestoei, drank, ..., toch hun getekende contract niet nalevend en een stukje (al moet ik daar credits geven, geen fel overdreven) criminaliteit.
- Ten zesde, maar dat is uiterst persoonlijk, het is een basketbalfilm. Yek, wat een sport.

Nu, allemaal goed, dit kan werken in de V.S., en gezien het op waargebeurde feiten gebaseerd is, zal het dit ook wel doen. Maar zelf ben ik totaal geen fan van hoe hun cultuur en ZEKER in sport en scholen tot bij ons komt. En aangezien 90% van de sportfilms uit Hollywood komt en wij Hollywood-films in het westen met de paplepel ingegoten krijgen... Nu geef ik de film zelf nog wel een aardige 3*, want een miskleun is het uiteraard ook niet, met best sterke stukken erin. Maar als sportfilm is hij gewoon bagger (qua verhaal, niet qua beelden, want dat zat wél goed), en als schoolsportfilm zo clichématig dat ik er gewoon niet lyrisch over zijn kan. In mijn ogen dus een overrated film! Enkele van de zeldzame ECHT goeie stukken waren voor mij het betoog (of meerdere betogen) van coach carter tegen de schooldirectrice en toen hij de jongen die net getuige was van een schietpartij opving, in hoe hij dat deed.

Ik was dan minstens even veel gecharmeerd van Champions (2023), met Woody Harrelson in een heel andere basketbalcoach-rol, een film die een heel pak lager scoort. Ook al gaf ik die film uiteindelijk ook maar 3*. Sportfilms en dan vooral Amerikaanse, zullen voor mij gewoon maar zeer zelden hoog scoren. Koppel daar dan nog het clichématige "schooltuig moet worden heropgevoed" element eraan en het moge eigenlijk een wonder heten dat ik nog boven de 2,5 uitkom. Dus een 3*, zij het dan on the buzzer.

- We mogen tegenwoordig geen vrouwen meer ongevraagd betasten.

- Het spijt me dat dit niet langer kan.

- Ach, niet erg, heb het er vroeger flink van genomen.

Tja, het zet een toon... Het enige lichtpuntje voor me was Wesley Snipes eigenlijk, die vond ik wel nog lachen. Maar verder... Niet dat de film helemaal nergens naar leek, maar vooral een nietszeggend niemendalletje.

Op naar nog een derde film? Het nationaal voetbalelftal van Zamunda, met uiteraard enig prinselijk bloed, neemt het op tegen een Amerikaanse delegatie. Met z'n allen richting Het Land van de Vrijen en de Thuis van de Dapperen. Al zou zoiets net zo goed een nieuwe Kampioenen-film kunnen zijn. En aangezien die hun aflevering met het Afrikaans zwart schaap wegens racisme gecensureerd hebben gezien, why not?

Ik weet niet waaraan het ligt, maar die films waarin 1 acteur meerdere typetjes speelt, ik vind het goed voor een humoristische sketch show, maar niet zozeer passen in een film. Daar vallen wel uitzonderingen op te vinden, Double Trouble met Bud Spencer en Terence Hill vind ik bv. geniaal. Maar in Coming to America vind ik die hele barber shop zo ongrappig als wat. Ook in de rest van de film moet ik een vergrootglas bovenhalen om hier en daar een leuke grap te vinden. Het meeste is zoals eerder hier gesteld nogal onderbroekenlol.

Wat rest is dan een Eddie Murphy in een wat serieuzere rol, zonder al te veel van zijn ADHD trekjes, en een liefdesverhaal dat ermee door kan, zijnde in luxe badende prins wil dat gewone vrouw op hem valt om hem als persoon, niet zijn status. We kunnen wel moeilijk stellen dat dit gegeven origineel is, maar de uitwerking met Afrikaanse kroonprins die in de USA zijn aanstaande gaat zoeken, is dat wel. De meest leuke elementen in de film zitten zo meen ik aan het begin, als je ziet hoe letterlijk alles voor hem wordt gedaan. Mogelijks gaf ik deze film vroeger wel nog 3 of zelfs 3,5, maar zeker dat laatste kan ik er nu echt niet meer aan geven.

COVID, the prequel? Lijkt nu helaas meer op een documentaire dan een film. Of alleszins een aflevering van één of andere serie, of een heel seizoen van een serie gecondenseerd tot 1u45'. Het mist toch pit voor een speelfilm te zijn. Toch echt geen topfilm, meen ik. Niet globaal en ook niet binnen het genre. Ik had er eerst 2,5 voor klaar staan, maar wil gerust nog tot een nipte 3 overgaan. Maar zo meen ik niet echt het herbekijken waard.

Smartness is one thing, motherhood is an other, Mr. Cowboy.

Op zich een leuk uitgangspunt, de discrepantie tussen het Wilde Westen te Arizona en het al fel gemoderniseerde New York. Maar de vrouwen in deze film, oh boy... We leven inmiddels natuurlijk in heel andere tijden, nagenoeg 6 decennia later, maar hoe onderdanig ze zich hier opstellen, dat is toch weer wennen. Al heeft me dat sowieso wel vaker gestoord in prenten met Clint Eastwood, hoe vlot de vrouwen zich in films met hem aan de voeten van de man gooien, en niet in het minst de zijne. Wat een vrouwen wel in deze film... Susan Clark, Tisha Sterling, Melodie Johnson, Betty Field, (en dan nog een paar uit die danstent), ... Toch wel een beetje de Grand Cru. En Eastwood was een beetje de Ruben Van Gucht avant la lettre.

Maar dus, al dat hoog-libido-vrouwengefladder leidt 007-gewijs nogal af van het verhaal. Maar blijkbaar zoals het de toenmalige macho man betaamde wat eigen aan die tijd? De slotactie mocht er trouwens wel wezen, maar algemeen genomen toch maar een doorsnee film, en me vooral wat te veel gestoei, geflikflooi, gesmos, ... Gelukkig maakt het conflictueuze tussen de aanpak in Arizona en die in New York nog wat goed. Al moet de film het ook vooral daarvan hebben, en dat blijkt uiteindelijk toch iets te mager.

Hel in de Cel

Deze nam z'n tijd om los te barsten, maar zodra dit gebeurde was het wel een feestje. Lekker wacko figuren ook. Weet daardoor uiteindelijk niet zo goed hoe hoog ik deze beoordelen moet, want zelfs de 4* vind ik wel wat in de lucht hangen. Al is me dat meer voor de tweede helft van de film, de eerste helft vond ik een 3-tal sterren waard, dus eindig ik globaal tussenin.

Je verwacht op elk moment dat Bruce Willis ergens op zou duiken. Niet met z'n befaamde "Yippee-ki-yay, motherf*cker!", maar als één of andere hoge pief met die vanuit ivoren torentje met een directe lijn naar de jagers de lakens uitdeelt om in z'n nadagen nog wat credits op te strijken. In deze film nam Gary Oldman die rol voor z'n rekening. Al is het niveau in deze film zo mogelijk nog iets hoger dan een doorsnee Willis-B-filmpje? Nu, dat al die tough guys met hun driedubbele biceps en tot de tanden toe bewapend zich zo één na één laten ringeloren door toch een behoorlijk poppetje, ... da's leuk voor een half uurtje, niet direct voor anderhalf uur. Ondertussen krijgt ze rake klappen, de keel meermaals dicht geknepen, schotwonden, ... Maar zelfs in toegetakelde staat krijgt ze mannen die nog fris zijn vakkundig het hoekje om.

Nu, dat terzijde, is dit best een spannende actiethriller met zeer specifieke harde beelden. Waarbij de vluchtenden opgesloten raken en zo'n uurtje zo goed en kwaad als kan verstoppertje dienen te spelen. Daarbij vloeien tranen, zweet en liters bloed. En de kerel die rondtuft met nummerplaat H3D SHOT beleeft niet z'n leukste dagje, dat kan ik je wel brommen. We krijgen bordjes te zien dat er CCTV bewaking is, dus kan hij nadien wel nog eens nakijken waar het dan zoal fout liep. Mogelijks is niet koelbloedig afmaken wanneer de kans daartoe een kleine misser geweest, maar een goeie schurk laat z'n slachtoffers James-Bond-gewijs nog even wat spartelen alvorens de overwinning te claimen, toch?

Oh, en Michael Myers was ook van de partij. Gore boel. Op het eind van deze one night stand valt het getuige Nick te binnen dat hij haar naam niet eens weet, maar ook voor ons blijft het bij The Courier. Tot slot moet ik eigenlijk wel toegeven dat dit behoorlijk behapbare shit was, beter dan verwacht en net iets hoger scorend dan doorsnee B-films.

Wat er soms toch allemaal oscars wint... En waarom een film uit 2004 pas in 2006? Het enige subverhaal wat me echt boeide was dat met Matt Dillon, die racistisch en handtastelijk blijkt te zijn, z'n partner die klacht neer wil leggen, en die uiteindelijk als held onthaald wordt wanneer hij diezelfde vrouw dient te redden. En dat dochtertje dat door een soort van magische cape beschermd bleek voor de van nabij afgevuurde kogels (zullen wel losse flodders zijn geweest). Al paste dat ergens niet bij de rest van de film.

Oké, hij snijdt wel enkele snedige onderwerpen aan, maar ben denk ik vooral niet zo fan van de verschillende verhaallijnen en de ensemble cast, waardoor het een samenraapsel van flitsen werd. En ja, racisme is foei, vooroordelen zijn foei, maar zullen nog vele jaren dagelijkse kost zijn. Zelfs los van afkomst, huidkleur, enz...

Good call om deze Creed te noemen en niet Rocky VII of zo. Rocky fungeert hier meer als een Mickey (inclusief de 'vang de kip' les) en dus zeker niet langer de spilfiguur. Al neemt hij plus de verhaallijnen uit de Rocky-films wel nog een zeer prominente rol in. En met nu ook Paulie six feet under oog voor continuïteit. Apart verhaal ook wel rond de (buitenechtelijke) zoon Adonis van Apollo Creed. Die door Apollo's weduwe werd grootgebracht nadat zijn biologische moeder overleed.

Op zich weer een goed gemaakte boksfilm, realistischer zelfs, rauwer ook gezien het getormenteerde karakter van de hoofdfiguur, maar het boeide me allemaal toch wat minder. Misschien ook wel wat boksmoe na de 6 Rocky-films op korte tijd? En het is ook een wat langere film. Die lengte zit hem deels in het werken met 2 hoofdfiguren met elk zo hun aparte en gezamenlijke verhaallijnen. Wat vooral tijdens de kamp een heel andere dynamiek brengt, want ook ronde na ronde de coach aan het woord.

Rocky krijgt na halfweg de film overigens te horen dat hij een tumor heeft, wat hij aanvankelijk niet wil laten behandelen. We krijgen de gekende speech, waarbij hij Donnie Creed best wel kwetst met woorden waarvan hij al meteen spijt heeft. Ze leggen het bij en leren vanaf dan mekaar vechten. De ene om de titel, de ander voor z'n leven. Het gegeven geeft wel een speciale dimensie aan deze film. Alles bij mekaar de betere boksfilm, maar net iets mindere speelfilm voor me, if that makes any sense. Maar toch weer een 3,5* omwille van de goeie mix tussen drama en boksen.

Oei, Creed II gaat door op Rocky IV, nu niet bepaald m'n favoriet onder de Rocky-films. De zoon van de doodgemepte Apollo Creed vs. zoon van doodmepper Ivan Drago. En zo hebben we naast oudje (dik 70) Sylvester Stallone ook die andere bompa Dolph Lundgren (wel nog maar zowat 60) een jaar na z'n cameo in Sharknado 5 als zoon van nu als vader van opgetrommeld gekregen.

Ivan's zoon Viktor heeft nu niet direct diezelfde militaire look, en gelukkig weegt het politieke hier een pak minder in door (de Koude Oorlog ligt dan ook al even achter ons), maar het opgenaaide sfeertje van oude vete begeleid door totaal niet mijn genre muziek maakt dat ik toch opnieuw meer afkeer ervaarde. Om de muziek alleen al geef ik een halve ster aftrek, want dit vind ik gewoonweg niet om aan te horen! Wat heb ik een heimwee naar de '80s en '90s en had zelfs graag muzikaal gezien in de '60s-'70s opgegroeid. Het verpest voor mij zelfs menig film, als het de hele tijd vol rap, hiphop, soul en/of R&B zit. Verder weet je al bij aanvang van de film dat een deel van de dramatiek in deze film al dan niet tijdig de handdoek gooien worden zal. Wederom voorspelbaarheid troef. Het eerste uur film voelde dan ook grotendeels overbodig. Ook gewoon weer een te lange film, vond ik.

Rocky II heeft ook zo z'n plaats in Creed II, want Donnie's partner Bianca is zwanger. En dus kan je zo al aanvoelen dat haar gehoorproblemen zo hun belang gaan hebben voor het kind. Nu geen coma dus, maar wel doof geboren baby. Wel een pluim hoe de film omgaat met en kijkt naar een aangeboren handicap. Dat ontroerde me wel enorm. Alles bij mekaar ietsjes minder dan de eerste uit de Creed-reeks voor me. Zit wat tussen de 2,5 en de 3 in.

"'t Was mijnen beste vriend, mor 'k heb hem doedgeslegen!"

Hey, bro. Hey, bro. De muziek waarmee deze derde alweer opent... jeuk jeuk om hem al meteen af te zetten. Dit keer geen Sly meer, en dus aan Michael B. Jordan om te bewijzen dat hij de reeks verder dragen kan. En hij ging erbij ook maar meteen aan het regisseren, zoals de leermeester.

Een oude vriend Damian komt op de proppen en wil na nagenoeg z'n gehele volwassen leven in hechtenis z'n boksdroom van weleer weer opnemen. Maar blijkt een slachter van jewelste, wat Creed niet zo pikken kan. Want dochterlief moet haar agressie kwijt op een gezonde manier, en dus is de maat van weleer geen al te beste invloed. Plus uiteraard ook wetende hoe het z'n vader verging in de ring...

Verbaast me dat Apollo's weduwe ook naar diens kampen kijkt, maar goed... als weduwe van een ex-bokser. Al komt de aap uit de mouw... al die jaren kreeg ze brieven van Damian, die ze verborgen had gehouden voor Donnie. En een hele historie tussen die twee die teruggaat op hun apenjaren als jongcriminelen. En zo pikt uiteraard ook Creed (na 2 films en de komst van z'n dochter al met pensioen gegaan) de handschoenen weer op om z'n ontspoorde pupil een lesje te leren. Het meest indrukwekkende moment van de film zit 'm uiteindelijk in de staart, na de kamp (zij het ook wel weer enorm voorspelbaar).

Op zich allemaal nog niet zo slecht, maar voelt me uiteindelijk wel wat als de film te veel. Het deed me uiteindelijk allemaal wat denken aan dat typetje Firmin Crets van Chris Van den Durpel, waarvan meest iconische quote bovenaan dit stukje. Oesje. Ook deze zou ik tussen de 2,5 en 3 plaatsen, maar krijgt in tegenstelling tot z'n voorganger net geen deliberatie van me. Maar wel nog altijd een degelijke film die het wel waard was eens gezien te hebben.

Minder slecht dan ik ervan verwacht had. De film bevat behoorlijk wat drama, maar is zelf niet dramatisch slecht.

Drie jonge vriendinnen die ooit een wish box begroeven zijn nu op de leeftijd gekomen dat het tijd wordt deze op te graven. Ze zijn nu afgestudeerd, maar wat uit mekaar gegroeid en het leven is al niet echt verlopen zoals ze het voorzien hadden. Lucy is een nerdy bolleboos, die graag zou willen weten waarom haar moeder haar in de steek liet. Kit geniet een hoge populariteit en zou graag trouwen met haar jeugdliefde die aan de andere kant van het land gaan studeren is. En Mimi van het trailerpark beleeft een tienerzwangerschap. Wel wat een stereotypen, en niet heel erg geloofwaardig.

De meiden besluiten een road trip te maken. Op zo'n road trip kom je uiteraard meerdere kruispunten tegen. En ze slaan wel enigszins andere wegen in, voor keerpunten in hun levens staand. Ze kennen onderweg elk wel hun stukje ingrijpend drama, zij het hoofdprotagoniste Lucy eerder minimaal, lerend hoe de vork aan de steel zat en zit met haar moeder en aan haar overbeschermende vader duidelijk makend dat het tijd wordt dat ze op eigen benen gaat staan. Aan het slot besluiten ze dat het wel genoeg is met dromen of terugblikken op het verleden, maar het tijd is om in het hier en nu te leven en hun hernieuwde vriendschap te koesteren.

Geen hoogstaande cinema. Geen bijzonder of sterk verhaal. Zeker geen wonderbaarlijke acteerprestaties. Maar al bij al wel een onderhoudende tienermeidenfilm.

De regisseur doet z'n naam eer aan, helaas niet figuurlijk maar letterlijk. De gore Verbinski. Heel lang voel ik bij deze film een hoog Shutter Island gehalte. Cinematografisch wel in orde, en boeiend sfeertje, maar verdere uitwerking laat voor mij toch wel te wensen over. Dat staat als een paling... euh paal boven water. Een 3 is misschien net wat te weinig, maar de 3,5* die ik er aan geef, is uiteindelijk toch maar met de hakken over de sloot. Had op het eind van de film vooral wat het gevoel bij aanvang blij te zijn gemaakt met een dode vis... euh mus.

Wel nog interessante uiteenzetting met oog voor tal van details die me niet waren opgevallen:
The REAL Horror of A Cure for Wellness

En overigens nog een bijpassende song:
Megadeth - Family Tree