Opinions

Voor mij waren de vorige 4 F&F films met Justin Lin aan het roer bij de 5 minste uit de franchise. In deze vier is er vooral een opbod aan knokken, kogels die je om de oren vliegen, ... Geloof best dat sommige daar meer voor zijn dan over-the-top actiescènes met de voertuigen, maar voor dat soort tweestrijd vallen er duizenden anderen films in een handomdraai te selecteren. Ook in deze laatste van Lin is al dat geknok en geschiet in overdaad aanwezig. En in een film met speelduur van 2,5 uur gaat me dit ook snel vervelen. Als die toeslaat, wordt het toch een lange rit. Het magnetisme vond ik wél een tof element, en zeker de begin- en eindsetting met bergen en groen. Uiteindelijk vond ik het wel de beste van Justin Lin, mede door enkele knallers, maar wel te kort komend voor 3,5*.

De film heeft ook enorm te lijden onder te veel acteurs die hun portie schermtijd nodig hebben. En wat is dat toch met al die rondwarende spoken in deze franchise?

"Fuck finesse."

William Baldwin (°1963), in tegenstelling tot Alec zien we die toch al even niet meer zo nadrukkelijk als acteur opdraven. Of het moet zijn dat zaken waarin hij speelde minder m'n aandacht vingen. Waar Alec het een tijdlang met Kim Basinger deed, moet jongere broer William het hier stellen met stoeipoes Cindy Crawford, na z'n pittige breuk met Selma Hayek (hij heeft het duidelijk wel voor katjes die je beter niet zonder handschoenen aanpakt). Ladykiller W.Baldwin, zelf een voormalig model voor Calvin Klein, stond in Fair Game nog relatief aan het begin van z'n acteercarrière.

Fair Game is zo'n typisch jaren '90 product, met koel(bloedig)e Russische spionnen/terroristen en het gebruik van computers, mobiele telefoons en hacker skills om een sfeertje van onveiligheid en opgejaagde spanning te creëren. En de nodige potje erotiek (La Crawford die onder meer zo kon meedingen in een wet T-shirt contest), kwestie dat er ook wat ontlading volgt (zorgde wel voor een wat dom stuk in de trein). Alles bij mekaar toch een redelijke actiefilm, maar misschien net onvoldoende voor een 3-tje. Eerder 2,75. Maar wil het nog wel net afronden naar boven. De 4,4 op IMDb zowel als de 2,16 hier zijn me toch zeer streng.

Hij bevatte alleszins best vermakelijke humor van tijd tot tijd tussen de stevige actie door:
- "What you are gonna do? Shoot me?"
-----------------------------------------------------------------
- "Whoever's after you, they're real pros."
- "I suppose I should take that as a compliment. It would be embarrassing to be killed by an amateur."
-----------------------------------------------------------------
- "Hey man, move your car. My pizzas are getting cold.
- "No. And so are you!"
-----------------------------------------------------------------
- If you were Domino's, I'd get a discount.
- If I were Domino's, you'd still be alive.
-----------------------------------------------------------------
- "So what are you doing over there?"
- "Nothing. Just fiddling with my joystick."
-----------------------------------------------------------------
"I'm sorry, I'm just using you."
"That's okay."

Nog coole weetjes als uitsmijter:
- De Baldwins zijn afstammelingen van John Howland & Elizabeth Tilley, beroemde passagiers van de Mayflower die in 1620 voet aan land hebben gezet te wat we nu kennen als de Verenigde Staten, en van de voormalig gouverneur van Plymouth Colony, William Bradford. Die Bradford heeft zich nog even in Leiden schuil gehouden voor hij met de Mayflower de overtocht maakte. Andere bekende nakomelingen van William Bradford zijn onder meer Clint Eastwood, Christopher Reeve, Sally Field, Hugh Hefner, e.v.a. De Baldwins (4 broers en 2 zussen) gelden als 13e generatie nakomelingen.
- De vrouw van William, Chynna Phillips, is de dochter van Michelle & John Phillips, bekend van The Mamas and the Papas.
- Hailey, dochter van Stephen Baldwin, is getrouwd met niemand minder dan Justin Bieber.
- Er zijn nog andere acterende Baldwins (Adam, A. Michael, Gardner & Greg), maar deze zijn geen familie.
- Drie van de vier (alle behalve Alec) broers speelden in Oliver Stone's Born on the Fourth of July (1989).
- Daniel Baldwin (°1960) heeft 6 kinderen bij 5 verschillende vrouwen. Z'n jongste telg werd geboren in 2023. Vrouwlief D'Asia Bellamy (uit z'n 4e huwelijk) is dan ook heel wat jaartjes jonger. Daniel had doorheen z'n leven zo nu en dan wel wat akkefietjes met het gerecht, onder meer door jarenlange cocaïne-verslaving.
- Broer Alec (°1958) steekt Daniel trouwens nog de loef af wat aantal kinderen betreft, want die heeft er 8, waaronder Ireland uit z'n huwelijk met Kim Basinger. Alec had ook kortstondig iets met Jennifer Love Hewitt, maar z'n 7 verdere kinderen komen allemaal uit z'n recentere huwelijk uit 2012 met de 26 jaar jongere Hilaria Thomas. De Baldwins zijn het dus best gewend om als oude knarren nog kinderen voort te brengen.
- Alec raakte in 2021 nog betrokken bij een fataal schietincident op de set van Rust.
- Stephen Baldwin (°1966) heeft in 2010 nog meegedaan aan Celebrity Big Brother, samen met onder meer Ivana Trump.
- de 2 jongste broers, William & Stephen zijn in tegenstelling tot hun oudere broers al sinds de '90s gehuwd met hun respectievelijke partners Chynna Phillips (sinds '95) & Kennya Deodato (sinds '90).

Twilight maar met engelen ipv vampieren en weerwolven? Blijkbaar wel, en zou dit dan onder de noemer YA (Young Adult) bovennatuurlijke romance vallen. Verhaal vond ik maar dikke meuk (maar dan echt, niet ironisch, want die jongerentaal beheers ik niet zo ), maar de vleugels zijn wel mooi gedaan. Lijkt me vooral voer voor gothic/emo jongeren, sowieso meer voor een jonger publiek. Harry Potter fans kunnen het eventueel ook nog appreciëren?

Je blijft trouwens ondanks de korte speelduur best lang op je honger zitten wat betreft actie en spankracht. Al was dit me uiteindelijk ook ontgoochelend. Het leukste was dan eigenlijk nog het begin, de rondleiding en kennismakingen op de kostschool. Maar volg lang pee wel in dat het zeer categorie 'matige B-film' aanvoelt. Gezien het laag aantal reacties hier heeft het blijkbaar ook geen te grote bekendheid? En panax volg ik wel in dat het mooie jongeren betreft. Maar dat geldt wel voor vele films.

Geef me dan maar Fallen Angels (1995) van Wong Kar-Wai.

Of gewoon deze uiteraard: Fallen (1998) met Denzel Washington.

Bijpassende song:

Arc Angel - Harlequins of Light

Ik werd er stil van. Geregeld enorme ontroering, ook enkele keren zeer humoristisch: vooral als ze high is op school en wanneer ze aan haar moeder opbiecht, ook de stukjes bij de psychologe. Ja, ik mag deze film wel. Enorm zelfs. Jenna Ortega is zo getalenteerd, maar sowieso meerdere knappe acteerprestaties. De regie mag er ook meer dan wezen. The Fallout is zo'n film die ik zeker aanraden zal aan anderen.

Net zoals ik destijds ook Elephant, Klass & Despues de Lucia al aanraadde...

Oei nee, echt geen leuke film, en dan helemaal al niet hoe (voor)oordelend ieder doet. Zelf ooit een kerstavond meegemaakt bij schoonouders waarbij ik nogal op de korrel genomen werd, ben er nooit meer willen gaan. Al hoefde dat ook niet, want 4 maanden erna ging hun dochter er na 14 jaar met een ander vandoor. Maar als een familie op zo'n avond (in de film meerdere dagen) zo met je doet, zet er dan ook maar geheid een punt achter, lijkt me. Verder ook wel enigszins 'dom' dat zodra de zus arriveert (wat een entree ook) je het hele verdere verloop van de film al wel raden kan. Overigens zeer christelijk, onder je eigen broer/zus zijn/haar duiven schieten. Maar hey, de gearrangeerde huwelijken zijn her en der nog in trek.

Het (kolderieke) einde (inclusief Home Alone deuntje) maakte nog een beetje goed. En uiteraard zijn er aan het eind 3 (nieuwe) koppels gevormd. One big happy family, nog net aan het levenseind van de Godmother. Maar nee, de Stone(r) Family, ik voelde me er niet zo bij thuis. Dan nog liever helemaal alleen met Kerst. Een 1,5 à 2, door het einde en de verder wel nog leuke cast ga ik nog net voor het tweede.

Een groot (sport)man, maar geen al te hoogstaande documentaire. Vooral die professor (Andrew Bell?) die aan de hand van allerlei statistieken tracht aan te tonen dat Fangio onmiskenbaar de grootste allertijden is, komt steevast onderbreken met een karrevracht aan quasi-nutteloosheid. Grafiekjes waarop Fangio hoger staat dan andere kampioenen doorheen de tijd, ... Terwijl nochtans de algemene teneur doorheen de documentaire ook wel wat is dat je die tijden niet kan vergelijken. Dat de kwaliteiten waar racepiloten vandaag over dienen te beschikken (jong, snelle reactietijd, goed getraind om de G-krachten tegen te gaan, ...) verschillen van toen (ervaring, lef, wagenbeheersing, ...). En dan vooral ook hoe teams toen en nu (100+ koppig) enorm verschillen.

Zijn punt ook dat Fangio met niet minder dan 4 constructeurs wereldkampioen werd en dat dit niet snel zal worden geëvenaard, hier wordt tijdens de documentaire zelf brandhout van gemaakt (was het uit de mond van Sir Jackie Stewart?) want tegenwoordig zijn de rijders gebonden aan contracten van 3 à 5 jaar bij dezelfde constructeur. Dus door die gebondenheid alleen al zal inderdaad niemand nog binnen een zelfde tijdspanne met 4 verschillende constructeurs de rijderstitel kunnen behalen. Tegenwoordig zou je daarvoor al een carrière van zowat 15 jaar aan de top bij telkens een topteam moeten halen, helemaal niet evident (doch niet ondoenbaar).

Daarnaast miste ik toch net iets meer achtergrond. Er kwamen ook wel interessante zaken voorbij, zoals hoe Fangio eens met de grootste moeite met onder meer een geleende wagen net op tijd kwam voor de start van een Grand Prix, en hoe de dood van Onofre Marimón werd beleefd, en de interventies van Jackie Stewart zijn altijd een meerwaarde. Ik zou gewoon wat minder de vergelijking tussen verleden en heden gemaakt hebben en gewoon volledig toespitsen hoe de sport toen was, en Fangio daarin zijn weg zocht en vond. Sowieso uiteraard ook altijd prachtig om die oude beelden te kunnen aanschouwen. En wat was dat bij de aftiteling?

Fangio werd wereldkampioen in 1951 in zijn tweede jaar voor Alfa Romeo (1950 ging nipt naar Farina), in 1954 (nadat hij seizoen 1952 had moeten uitzitten en 1953 aan Ascari moest laten) met Masarati en Mercedes/Daimler-Benz, in 1955 nog eens met Mercedes/Daimler-Benz, in 1956 voor Scuderia Ferrari en tot slot in 1957 nog eens voor Maserati. Tot op heden houdt de Argentijn naast kampioen met 4 teams nog een handvol records:
* oudste wereldkampioen (46j, 41d)
* 46,15% winst percentage
* 68,63% podium plaatsen
* 55,77% pole positions
* 92,31% eerste rij starts
* 45,10% snelste ronde
=> cijfers die uiteraard bijna onverbreekbaar zijn in moderne tijden

Verrassend genoeg wist hij wel nooit de legendarische Mille Miglia te winnen, in 5 pogingen.

Een beetje zoals Truth or Dare, ook al met Lucy Hale. Ik mag dit soort mysterieuze psychologische mysterieuze horror wel. Maar tegelijk bieden ze wel onvoldoende om pas echt een indruk na te laten. Voor beide geldt een beetje dat het idee leuker deed vermoeden dan de uiteindelijke uitwerking. Toch krijgen beide 3* van me, en da's toch meer dan hoe ze algemeen gewaardeerd worden:

Truth or Dare (2018): 2,67 hier, 5,3 op IMDb

Fantasy Island (2020): 2,39 hier, 4,9 op IMDb

Nu, waarom hebben deze 2 de naam Blumhouse's in de titel? Terwijl er nog zovele andere van Blumhouse zijn? Ik denk maar aan Hysterical Blindness (2002, toen nog Blum & Isreal), Paranormal Activity (2007), Insidious (2010), Sinister (2012), The Bay (2012), Dark Skies (2013), The Purge (2013), The Green Inferno (2013), Oculus (2013), 13 Sins (2014), Ouija (2014), Creep (2014), Area 51 (2015), The Visit (2015), Split (2016), Get Out (2017), Happy Death Day (2017), Halloween (2018), Cam (2018), Glass (2019), Us (2019), Ma (2019), Don't Let Go (2019), The Invisible Man (2020), The Hunt (2020), Freaky (2020), The Black Phone (2021), Firestarter (2022), Mr. Harrigan's Phone (2022), M3GAN (2022), Five Nights at Freddy's (2023), The Exorcist: Believer (2023), Speak No Evil (2024), Wolf Man (2025), The Woman in the Yard (2025), Obsession (2025), Soulm8te (2026) e.v.a.

Toch al een best indrukwekkende lijst, en more to come. En dit betreft dus nog maar een greep uit de Blumhouse Production films.

Op enkele fronten beter dan de originele, op enkele fronten ook wel minder. De drie ertussenin, daar heb ik het maar niet over. Overdaad aan geweld, niet al te boeiend verhaal en de lange speelduur vind ik er minder aan. Het begin, stuk met de trein en einde waren wel top, zij het tegelijk ook enorm irreëel dat er daarbij geen slachtoffers vallen.

Nooit overigens Equador op deze manier zien geschreven worden, maar da's slechts een Nederlands ondertitelings-schoonheidsfoutje.

Bezint eer ge begint.

Wat verder opvalt... rekken vol prachtige encyclopedieën en andere naslagwerken. Vandaag de dag allemaal vervangen door internet en wikipedia. Daarom onder meer wel nog eens leuk een wat oudere film te zien. Fatal Attraction is zeker een onderhoudende film, al valt het me enigszins moeilijk al te veel sympathie te hebben om meer mee te leven met hoe het allemaal de spuigaten uitloopt, behalve dan voor de bedrogen vrouw. Maar het dol draaiende, dat levert wel een boeiend kijkstuk op.

Ben overigens iets meer te vinden voor het alternatieve einde.

Had er heel wat meer van verwacht. Vooral die crashes, komaan zeg... Verder is het verhaal lang, saai, en baadt het in norsheid. Weinig redenen ook om vrolijk te lopen misschien, maar dan nog. Wat was dan wel goed? Wat racebeelden, en het stukje tragedie. Dan vond ik persoonlijk Rosso Mille Miglia net iets beter.

Om te beginnen, wat een leuk uitziende poster!

Verder is dit ook best een boeiend psychologisch portret over een jonge ambitieuze Kameraad Bronek Budny die gaat werken voor de Służba Bezpieczeństwa (SB), de communistische geheime politie en veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen. Hij krijgt kort na de oprichting van de dienst als taak hulpbisschop Karol Wojtyła (de latere Paus Johannes Paulus II) te schaduwen, wat hij uiteindelijk zou doen van 1958 tot 1978, dus tot wanneer Wojtyła paus werd.

Nu valt er gewoon niets bezwarends te vinden tegen de vroom levende Wojtyła, en paradoxaal genoeg maakt dit Budny gaandeweg meer en meer gefrustreerd en paranoïde, tot hij echt obsessief wordt. Door het jarenlange aftappen en Wojtyła's doen en laten van nabij te volgen gaat hij een zeer nauwe band gaan ontwikkelen, ondanks dat beide heren mekaar nooit hebben ontmoet en Wojtyła niet eens van het bestaan van de spion heeft afgeweten. Hij gaat hierbij op verschillende manieren ook over de schreef (onder meer iemand framend om hem te kunnen chanteren, met fatale afloop), en creëert uiteindelijk z'n eigen persoonlijke cel waarin hij gevangen zit. Met als uiteindelijke gevolg dat hij z'n jeugdig leven heeft vergooid aan iemand te proberen in diskrediet te brengen, terwijl hij vooral dat van zichzelf en zijn naasten heeft verwoest.

Daar waar het verhaal wel iets heeft, is de uitwerking in hoe het in een film gegoten werd helaas minder m'n ding. Maar dit integer portret verdient wel iets meer aandacht dan het krijgt.

Heb 'm natuurlijk al lang geleden gezien en inmiddels wel al een handvol keren, maar blijf hem goed vinden. Ook al is alle verrassing er nu uiteraard wel af. Maar 'k kan me gemakkelijk inleven hoe ik deze voor het eerst vond en dat was toch behoorlijk een horror suspense film zoals ik ze graag heb, op een zelfde hoogte met Scream en I Know What You Did Last Summer, uit dezelfde tijdsgeest.

Eigenlijk heb ik nog niet zo veel horrorfilms een hogere waardering gegeven (ben daarmee begonnen sinds mei 2025 zowat). Enkel The Ring, A Quiet Place en A Quiet Place II gaf ik een hoger cijfer. Al waren er uit een verder verleden zeker nog horrorfilms die me nog hoger uitvielen. Al hangt het ook wel wat af wat je onder horror plaatst. Want films als Jaws, Silence of the Lambs, The Sixth Sense, I Am Legend & The Menu heb ik nu ook wel nog hoger staan. Maar daarvan vind ik slechts enkele op het randje van horror staan.

Van meet af aan een zwak gehad voor deze reeks, en dit blijft toch. Ook al vind ik ze vandaag de dag dan een tikkeltje minder dan toen. In deze tweede vind ik het verhaal iets minder dan in de eerste, maar hoe de noodlottigen aan hun eind komen is net iets straffer, en leuk ook dat er zo gespeeld werd met dat ze nog net de dans leken te zijn ontsprongen. Ook de opening is in deze film wel de meest iconische uit de reeks. Ik denk dat velen sinds deze film niet zo happig meer zijn om achter een truck met boomstammen te rijden op de snelweg.

- "Apes don't read philosophy."
- "Yes they do, Otto. They just don't understand it."

Om de één of andere reden verwar ik deze film met Fierce Creatures (1997), hoe zou dat toch komen? Maar deze ligt me duidelijk beter. Er zitten tal van ludieke stukken in die ik wel smaken kan. Zoals dat stuk met de pletwals, losjes overgedaan in Austin Powers: International Man of Mystery (1997). En tal van andere fragmenten. Wat de film zo vrees ik wat tegen zich lopen had en heeft, is dat voor velen als boegbeeld van Monty Python's Flying Circus (1969-1974) en Fawlty Towers (1975-1979) John Cleese zijn latere projecten daaraan werden afgetoetst. En het dan al snel beoordeeld werd als "kan absoluut niet tippen aan X en/of Y".

Voor mij alleszins toch een aardig geslaagde film, al zaten er hier en daar ook wel stukjes in die stofferig overkwamen. En het stuk met de vissen, waar de film grotendeels z'n titel aan ontleent, ligt mij dan weer net wat minder.

"Yeah, come on inside. I'll shoot you inside."

Alcohol en drugs, wat ben ik blij dat ik daar doorheen m'n leven weinig of geen problemen rond kende. Drugs sowieso al nooit, ook geen joint/weed/cannabis/marihuana (waarom zoveel woorden daarvoor?). Helemaal niets van issues kan ik niet zeggen, zo liep ik op m'n 18e twee afgebroken voortanden op door fietsen met wat te veel op. Het gekke daaraan wil dat ik het niet eens had voorgehad, was ik gewoon zo thuis gekomen, me niet storend aan wat m'n ouders zouden denken. Maar 'k besloot nog wat door te rijden tot ik vanzelf wat zou ontnuchteren. Tot ik dan 500 meter verder bedacht "Ah, screw it, ze moeten het maar verdragen voor die ene keer dat dit eens voorvalt.". Ik maakte een bocht van 180 graden en werd vermoedelijk enkele minuten later weer wakker met gestold bloed aan de mond en m'n twee konijnentanden pas echt scherpe snijtanden geworden. Niet dat ik erna alcohol 100% afgezworen heb of zo, maar het aantal keren in beschonken toestand kan ik sindsdien toch echt wel op 1 hand tellen, en denk dat het aantal vingers ook niet standaard hoeft te zijn om het te kunnen bijhouden erop.

Nu, er is een verschil tussen in beschonken toestand en helemaal conform de legale voorschriften. Zo had ik nu dik 10 jaar geleden mogelijks ook wel eens meer op dan toegelaten om nog een wagen te besturen, en prijs ik me zeer gelukkig dat ik toen die voetganger die op een donkere baan halfweg de baan liep (I Know What You Did Last Summer toestanden) tijdig bemerkte en kon ontwijken. Normaal zou ik daar niet eens gereden hebben, maar 'k had me laten overhalen om nog enkele vrienden thuis af te zetten na ons nachtje in de pub. Daags erop heb ik hen dan ook laten weten dat ik nooit nog mee zou gaan in het rondjes drinken als ik met de wagen ben, laat staan nog mensen gaan thuis brengen zo, want ik besefte dat dit erge gevolgen had kunnen hebben. Zij waren echt dronken, hadden niet eens opgemerkt dat ik zo had dienen uit te wijken voor een plotse voetganger. Maar ik was gealarmeerd. Je zou het maar eens voorhebben dat je net boven de toegelaten promille blaast bij een dodelijk ongeluk, en je hangt enorm. Daar hoef je dus niet eens een problematisch drinker voor te zijn. Bij deze vanaf toen ook altijd nog zorgvuldiger omgegaan met alcohol, en drink het de laatste jaren ook steeds minder, al meen ik dus dat het sinds m'n 18e ook nooit echt veel is geweest.

Nog even een tussenbruggetje makend voor ik naar de film overga. Toen ik nog thuis woonde, had iemand die ik kende een zware morfine-verslaving. Die reed zowaar met de lijnbus. De man stierf uiteindelijk door in het ontwenningscentrum aan de medicatie te komen en een overdosis te nemen. In een job waarbij je tientallen of honderden passagiers te vervoeren hebt, vind ik het pas helemaal bizar te kampen met een drank- of drugsverslaving. Ik voelde me die ene keer toen ik nachtelijks vrienden naar huis bracht na een avondje doorzakken al verantwoordelijk voor die paar kerels bovenop dat van anderen in het verkeer (hoe weinig toen ook, op dat uur), laat staan dat dit op dagelijkse basis zou gebeuren. Rond dat issue een film ophangen, boeit in feite wel.

Wel krijg je door zo'n film een beetje het Journaal-achtige. Bij rampen gaat het in de eerste berichtgevingen ook altijd over "oh, hoe erg" en paar berichtgevingen later worden de zondebokken gezocht. Dan krijg je verhalen van "ja, het is altijd wat met die maatschappij" of "de persoon in kwestie stond gekend als een roekeloos persoon", of wat dan ook. De modder achter de feiten, of tussen de feiten. In de film was dit wel een veelzeggende dialoog:
- "Gaat jouw vakbond dit overleven, Lenny? En belangrijker, hoeveel gaat dit mij kosten?"
- "Er zijn zes doden gevallen."
- "Nee, vier. De twee crewleden tellen niet mee... Tenminste, ze krijgen niet zo'n schadevergoeding als de passagiers. Ze vallen onder de verzekering die de vakbond heeft geregeld. Ze doen gevaarlijk werk."
En dan gaat het over het drank- en drugsgebruik van de piloot, dat gecounterd wordt door "al lang niet meer gekallibreerde apparatuur" en dus onbekwaam uitgevoerde test, enz... Jakkiebah. Waar ik dan vooral moeite mee heb, is hoe zo'n man dan plots levenslang riskeert en er over de geredde mensen alleen kan worden gepraat door anderen die erbij waren, en het achter de schermen vooral veel juridisch getouwtrek wordt.

Wel sterk geacteerd van Denzel Washington alweer. Ongetwijfeld method acting. Dat zo'n figuur als personage dan überhaupt nog zeer bevallige deernen kan scoren, mij een raadsel. Maar het is en blijft een piloot en dus man in pak, zeker? Ik vind Flight uiteindelijk een behoorlijk goeie aangrijpende film, maar voor dit soort verhalen kan je dus ook gewoon bij Het Journaal en bijhorende duidingsprogramma's terecht. Voor de AA-meetings en het hele geneuzel van "ik heb geen probleem" en zich proberen vrijgepleit krijgen met "het toestel deugde niet", hier en daar zieltjes winnend en anderen net nog meer tegen zich in het harnas jagend, biedt deze film wél een meerwaarde.

Al vind ik het zo wel best een lange zit geworden, 30 à 45 minuten te lang (net als mijn betoog, een alinea of 3 à 4 te lang). De figuur van drugsdealer Harling [John Goodman] erbij ging me er wel over. En religie komt er zo nu en dan ook wel wat te zeer in doorpriemen voor me (gelukkig niet zo erg als in On a Wing and a Prayer (2023)). Zo kan ik er alles bij mekaar toch ook geen topfilm van maken, al maakte de prachtige speech aan het eind (aan z'n medegevangenen: "for the first time in my life, I'm free") en het contact met z'n zoon ("the most fascinating person that I've never met", terwijl meteen erna nog een vliegtuig overvliegt) nog wat goed. Dus toch weer apart hoe hoog deze film wel scoort. Al is de innerlijke tweestrijd tussen held die toch vele levens redde op die noodlottige dag en de junk die anderen in gevaar brengt met z'n verslavingsproblematiek wel een interessant gegeven. Ik hou het denk ik bij een 3 (mits een stuk korter ware dit wel 3,5 geweest).

Bijpassende songs (ja, metal zorgt ook zo voor de nodige fix ):
Megadeth - 502
Megadeth - Addicted to Chaos
Megadeth - Use the Man
Megadeth - Prince of Darkness
Annihilator - Don't Bother Me
Annihilator - Road to Ruin
Metal Church - Betrayed
Metal Church - Cannot Tell a Lie
Exodus - The Toxic Waltz
Exodus - Bonded by Blood

Geen idee vanwaar de lage waardering voor deze film, en dan lijkt hij recenter nog aan populariteit te hebben gewonnen. Zelf vond ik het zeer geinig welke kleine grapjes er overal te zien vallen, vergelijkbaar zoals bij de Naked Gun films en andere spoofs/parodieën. En grappen als deze:
Fred: "the made a fool out of me"
Dictabird: "yeah, look what they had to work with"
En wat later:
Dictabird: "I should have signed with Disney"
Toch beter geslaagde grapjes dan de doorsnee flauwe prul in vele komedies.

Maar vooral... wat belichaamt deze film zeer mooi de tekenfilmreeks, en met alles bij mekaar een nog goed in mekaar zittend verhaal, met uiteraard de moreel geliefkoosde afloop. Goeie casting ook wel, op de rol van Betty na dan.

En de clou helemaal aan het eind... Je moet het toch maar yaba-daba-doen.

"With friends like you, who needs luck?"

Goeie vraag eigenlijk. Evenals deze: Na hoeveel stuks ben je een seriemoordenaar? Misschien moet ik m'n focus maar eens verleggen en toch ook de georganiseerde zwendel in gaan? Voor een Margot Robbie heeft een man al eens iets over, niet? Het stukje mentalisme en wat subliminale berichten vond ik veruit het leukst in deze film. En I pity the fools who kept falling for all the tricks, waar ik mezelf bij reken. Who is going to believe a con artist? Everyone, if she is good.

"Do you see how dumb they are?
They can't help it. You can. The End."

Alexis Dziena neemt de rol van dom niet-blondje op zich als Gemma Honeycutt, dochter van de rijke Nigel Honeycutt, gespeeld door Donald Sutherland. Hoe dom ook, ze is zeer inzetbaar om de aandacht van alle mannen rondom naar zich toe te zuigen en enige hersenactiviteit voor even te doen verdwijnen als sneeuw voor de zon. A real 'Precious Gem'.

Wat betreft het leading duo, ik vond Matthew & Kate zeer leuk in How to Lose a Guy in 10 Days (2003), of dat vond ik althans een zeer leuke film. Fool's Gold vind ik toch een pak minder. Kevin Hart als moderne piraat vind ik in het geheel ook niet zo best passen. De humor is vaak ook net iets te banaal.

Er zit ook vanalles in de film gepropt: wat avontuur met het schatzoeken, natuurschoon in onder meer de duiksequenties en de luchtbeelden boven azuurblauwe oceaan en goudgele stranden, lichtvoetige humor, stuntelige criminaliteit, een familiale zoektocht en uiteraard ook romantiek gepaard gaand met enig drama. Met een boodschap die een beetje aanvoelt als rijkdom (en goeie seks) maakt gelukkig. Bij herziening heb ik m'n waardering wel wat verhoogd, maar meer dan 2,75 afrondend naar beneden kan ik hier toch nog steeds niet aan kwijt. Al voelt het ergens nog wel als een soort van Suske & Wiske, Jommeke of Kuifje verhaal, inclusief de cartooneske figuren. Oh, wat heb ik als kind dergelijke strips verslonden.

Deze was wel nog geslaagd:
- Where is Cyrus?
- He said he'd be right up.

Leuke opening, maar dan is het toch behoorlijk lang wachten op meer van dat, tot 007 op de vlucht moet en dan is vooral de achtervolging op het 2PK-tje zeer vermakelijk. Na wat gereutel van de identigraph komt er een robotfoto uitgerold van een Belgisch gangster Locque, ontsnapt uit de gevangenis van Namen en wordt James er met nieuwe Lotus onder de poep op uitgestuurd naar Cortina, 25 jaar nadat de Olympische Winterspelen daar gehouden werden en 45 jaar voor een nieuwe editie daar.

En dus kan Bond nog eens z'n skikunsten etaleren. Uiteraard is hij daarbij doelwit van zowel plaatselijke schonen die hem naar het kruis grijpen zowel als biathlon-scherpschutters die er een kruis over maken willen. Zelfs een geslaagde telemark-landing en een enkeltje in de bobsleebaan is niet te veel gevraagd voor onze held, op twee latten zowaar meer vaart makend dan een viermansbob. Tegen de avond kon een training ijshockey er ook nog wel bovenop.

En dan kon er weer wat ontspanning vanaf, aan de zijde van Melina (Carole Bouquet). Onze Belg komt dat feestje in z'n dune buggy helaas verstoren. Columbo doet ook z'n opwachting, maar hier dan niet in beige stoffige jas in de gedaante van Peter Falk. Ze gaan dan nog bootje en duikbootje varen, zwemmen tussen de haaien, diepzeeduiken, bergbeklimmen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

For Your Eyes Only is allemaal doorspekt met goeie actie, een avontuurlijk parcours, begeleid door een meeslepende soundtrack. Het is allemaal degelijk tot goed, zonder enorme uitschieters zowel als erbarmelijke slippers. Het mist vooral de echte wauw-factor voor meer. Je merkt wel dat er weer een andere regisseur aan het roer stond, de eerste Bond-film door John Glen. Deze film was ook gebaseerd op een bundeling kortverhalen plus wat extra stof uit al eerder verfilmde Bond-verhalen. Ook nog frappant dat de toenmalige eega van Pierce Brosnan in deze film speelde.

Om die domme reden voor een 5 te counteren zonet 0,5 gegeven.
Al was dat sowieso m'n rating geweest. Niet om aan te zien (en horen), dit.


Vind 2* dan nog zeer mild gewaardeerd. Nu, voor mij was de muziek al meteen wat me enorm enerveerde, dus ook bij aanvang vond ik het al dikke meuk. En dan steeds meer een overdaad aan religie... tot prayer warriors ofte gebedsstrijders aan toe. The Forge is een spin-off van War Room (2015) (she will be back) waar ik zowaar nog 2,5 aan uitreikte. God moge weten waarom.

Trouwens, die hele premise van de film al: een onverantwoordelijke jongen die hele dagen basket en videogames speelt... Maar goed, nog een geluk dat hij niet blank was en naar metal luisterde dan... Heb zo ooit eens bekeerders aan m'n deur gehad. En toen ik vroeg "Wat met mijn favoriete muziek? Kan dit als gelovige?" en kreeg erop terug "Als God (nu ja, hij noemde bij hen anders) jouw pad wordt, ga je sowieso afstand nemen ervan." Al dat soort vooroordelen, of dat nu tav muziek, basket of videogames is, is echt zeer onchristelijk, vind ik. The kid is still a teenager, for Christ's sake. Maar hey, just my 2 cents.

Vraag me dan al af wie op IMDb weldra die 6.666e stem uitbrengen durft.

(niet zo) Bijpassende songs (?):
Haggard - Eppur si Muove
Lizzy Borden - Hell is for Heroes
Skylark - Belzebu
Skylark - Belzebu 2
Lordi - It Snows in Hell
Lordi - Devil is a Loser

(mogelijks) Meer Bijpassende songs (?):
Stryper - To Hell with the Devil (Isaiah 53:5)
Heavens Gate - The Children Play
Narnia- Heavenly Love
Narnia- Touch From You
Narnia - Dangerous Game (m'n favoriete song van hen)
Therion - Clavicula Nox
Dream Theater - The Spirit Carries On

Heb ze aan de onderzijde maar in overtal gemaakt, en met het symbolische aantal van 7.

Vreemde film, dit. Die mannen gaan op killing spree om te achterhalen wie achter de moord op hun pleeg/adoptiemoeder zit, en worden niet gearresteerd. Sinds wanneer kan je dan (als ex-bajesklant nota bene, de man leek wel een license to kill te hebben) moorden zonder dat je tijdens enig onderzoek dan op z'n minst in voorhechtenis belandt? Oké, 't is een beetje een gang war, afrekeningen binnen het criminele milieu, maar dan nog. Los daarvan kon al die straatcriminaliteit en dat corrupt gedoe me ook maar weinig boeien, op de finale op het ijs na dan. Ach, gewoon niet mijn soort film, dit.

Dat dus.

Uiteraard gebeurt het dat mensen die mekaar doorheen het leven jaren kennen en best enige aantrekking tot mekaar voelen er uiteindelijk niets verder mee doen (al is vreemdgaan zoals in de film niet niets), mede doordat telkens de ene single wordt de ander in een relatie zit bijvoorbeeld. En ook zal je het vaak genoeg hebben dat iemand diegene die smoor op hem/haar is niet zien staan omdat hij/zij zelf smoor is op een ander. Hoe er hier een film over gemaakt werd, spreekt mij weinig aan alleszins. Heb deze destijds ook nooit al te zeer gesmaakt, en nu vele jaren en een doorwinterd relatieleven later is dit eigenlijk nog niet veranderd.

Ja, het is uit het leven gegrepen, maar al te veel humor of enige spanningsboog zit er niet in. Je voelt het einde ook van mijlenver aankomen. En Hugh Grant speelde destijds ook wel net iets te veel van dit soort rollen. Maar een Notting Hill vind ik dan toch een pak beter, en ook Love Actually wel. Van deze begrijp ik maar niet hoe deze tot zo'n succesvolle film kon uitgroeien.

Oh, wat vond ik Freaky Friday leuk zovele jaren geleden. Jamie Lee Curtis die beroemd werd in en door de horror-slasher Halloween die in het lichaam van haar tienerdochter komt te zitten en vice versa, het leverde een toffe komedie op. Dan is met Freaky de cirkel(zaag) wel rond, want nu wisselen een meedogenloze seriemoordenaar en diens laatste net-niet-slachtoffer van lichaam. Dat er daarbij enkele wat flauwere zaken de revue passeren, dien ik te beamen. De reden waarom ik wat op de wip zat en zit tussen 3,5* en 4*. Maar het algemene resultaat is gewoon te geinig om het niet zeer lovend te waarderen.

Waar ik wel een vraagteken achter zet: Gezien de gore scènes is de 16+ terecht, maar de humor en het algemene verhaal is bij momenten wel zeer toegankelijk voor jongere kijkers. oei, dat was een punt Dus daar hangt de film een beetje in de categorie 'mossel noch vis'. Leuk geacteerd ook wel door beide hoofdpersonages, zonder dat het uiteraard Oscar-nominatie-waardig kan worden genoemd. Maar 'k heb vaak moeten lachen, bij momenten ook gehuiverd, leefde mee met de betrokkenen, ... Kortom, een film met een hoog popcorn- of chips-gehalte. Deze gaat nog wel eens bekeken worden. En wie zou als gepeste tiener niet even een dagje een killer-freak willen zijn om de pesters lik op stuk te geven?

"Jullie zijn om op te eten."

Alleszins zit je na enkele minuten al te hopen dat de haaien zich er flink te goed aan doen. En bonuspunten omdat de meest ergerlijke er eerst aan gingen. Althans, zo leek het toch een tijd. In het tweede deel van de film is het vooral onwezenlijk dat de haaien wel boten aanvallen, maar een vlotje blijkt zo veilig als wat. En dan de 'schokkende' onthulling aan het eind, wie had dit nu niet zien aankomen? (quasi identiek aan de clou in een andere haaienfilm, denk dat het Shark Bait was) Heeft verder wel wat weg van The Shallows, maar een stukje minder goed wel. Toch vind ik deze Surrounded aka Frenzy nog best meevallen. Had erger verwacht.

Enkele minuten ver in de film en schaken in de picture, woohoo. Helaas met 2 kapitale blunders:

1) een zet met de witte dame wordt op het grote bord getoond, bij overschakelen naar ander camerastandpunt hangt de dame weer waar ze eerder hing

2) zwart geeft op en noemt het een brilante zet, terwijl het een heel standaard vindbare schaak was, wel daadwerkelijk de game-winner, maar een grootmeester ziet dat eerder wel al aankomen, geeft normaal al eerder op en gaat al zeker niet verrast opkijken en het een briljante zet noemen; ik had zelf geen 2 seconden nodig om te zien dat De4+ het nekschot zou betekenen

=> Jammer dat in quasi elke film waarin schaken wordt getoond het niet al te realistisch gebeurt.

Dan iets later loopt nr.3 samen met 2 andere lieden van SPECTRE door de oefenzone, ze lopen er helemaal doorheen en dan krijg je een shot waarbij ze uit ander camerastandpunt het opnieuw net betreden.

Nu ben ik niet eens iemand die met een vergrootglas op films zit te kijken om er flagrante fouten uit te halen, maar dit viel in beide gevallen toch enorm op. Je zou van zo'n topfilms toch beter verwachten, of golden toen nog andere maatstaven dan tegenwoordig?

Nu had ik me dus erop verlekkerd om de tweede uit de Bond-filmreeks te kijken, dus niet verder proberen letten op incongruente zaken, maar me door het verhaal laten meeslepen. Alleen gebeurde dit amper of niet. Enkele leuke snufjes wel en enkele interessantere settings zoals de Orient Express en bij de achtervolging per boot. Maar dat was het voor mij dan ook, helaas.

Monster-in-Law maar zeer over-the-top mensonterend. Met dan nog een smerig religieus sausje erover (plaatst religie ook totaal niet in een mooi daglicht), en wat racisme-gedoe... Nee, echt wel barslecht, dit. Geen horror, wel horribel.

Even kijken, komen we aan 5G?

- groots

- gesmeerd

- gewelddadig

- grotesk

- gruwel

- gemeen

- goddeloos

=> Met gemak 7G. Maar wat doe je ermee in woestenij en lederhosen? Alleszins onvoldoende verkoeling vinden.

Furiosa: a MMS is een wilde rit (toch enige verkoeling), maar minder wild dan diens voorganger. De Mad Max wereld blijft tot de verbeelding spreken, maar ik heb persoonlijk moeite om te vatten wie nu tegen wie vecht en waarvoor. Ook sleept de film zich voor mij nogal naar het einde toe. Het doet wel uitkijken naar wanneer m'n boys nog iets ouder zijn zodat ik hen door de hele saga loodsen kan.

Twee dievenbendes tegen mekaar, dat hadden we nog niet gehad. Wat militair gedoe er ook bij... The A-Team vs B-Team? We need more alphabets.

Het valt me in deze film enorm op hoezeer Paul Walker een transformatie onderging doorheen de tijd, helaas zou het zijn laatste worden. Ik had hem een betere (volledige) film ter afscheid gegund. Weer te lang, meer van hetzelfde, al stopten ze met Luke Evans wel een tijger in de tank, een aardige Shaw opvoerend. Verder wordt er veel gevlogen, met en zonder voertuigen, en telkens prima geland. De film-franchise an sich landt hiermee ook weer op de pootjes, al is het voor mij toch een mini-stapje terug achteruit. Maar de 3* nog net gered door de tweede helft van de film.

Deze begint volwassener dan eender welke eerdere Fast & Furious film, ondanks de terugkeer ook naar het vertrouwde racen met het stukje dragracen. Grappig afsteken ook met het gezinsleven van Brian & Mia, wat uiteraard meteen aan flarden wordt geknald. Vooral ook aangestuurd vanuit wederzijdse wraakgevoelens om verloren dierbaren. En kregen we in de vijfde nog een kamp der zwaargewichten The Rock vs. Vin Diesel, dan nu The Rock vs. Jason Statham & Vin Diesel vs. Jason Statham. Plus ook een nieuwe chickfight starring Michelle Rodriguez.

Tot Kurt God's Eye Russell, zijn team althans, uit de hemel komt neergedaald. Even later volgt ook een handvol wagens dat voorbeeld en wordt het één lange adrenaline-rush. Wat een verschil met al het voorgaande uit deze reeks. Geen blits tuning tienermacho gedoe, geen oeverloos gezwets, geen overdaad aan hoofdzakelijk vuurgevechten, maar vette actie met, op, onder en in bolides en andere voertuigen. En zo toch nog een top-afsluiter voor Paul Walker, ook al zat hij dan niet de hele rit uit.

Statham zoals altijd goed voor extra Shaw-element en de nodige portie aantrekkingskracht. En de zwaartekracht... die moest nog worden uitgevonden. Ach, als het nu eenmaal vliegensvlug moet. Naar het einde toe schaadt de overdaad wel wat, je moet er bij dit soort film echt wel voor gaan zitten. Maar wel eentje die ik nog eens terugzien én daadwerkelijk de tijd voor nemen wil.