Opinions

Oké, het is klef, maar wel waarachtig, zonder het opbod aan vaak flauwe humor zoals in vergelijkbare films. Het is hier nu ook niet saai en droog, de humor is eerder wat verfijnd, en dat is een verademing. Geen vingers in de poep en behoorlijk veel naakt zoals in Anyone But You bvb. Wel is het duidelijk een chick flick, alles vanuit de leefwereld en belangen van de vrouw. Anderzijds, naar mijn eigen ervaringen althans, grotendeels hoe het in het echt er ook wel wat aan toegaat. De vrouw heeft het doorgaans voor het kiezen, de mannen ondergaan de selectie meer. En laat ons eerlijk wezen, dit is ook gewoon het doelpubliek van Hallmark.

Uiteindelijk vind ik het wel een fijne boodschap brengen, die zowel hier als in Anyone Buy You wat gelijkaardig is. Ga voor je gevoel en benader het allemaal niet te zeer volgens handleidingen en adviezen of sturing van anderen. Heb en maak het leuk samen, en dan komt die prins wel op je pad.

Die Hards op rotten tomatoes, daar krijgt deze zowaar 85%

Letterlijk alles aan deze film was ondermaats. De muziek niet om aan te horen. Verhaal... tja. Beelden, nah. Acteerprestaties uitermate flauw. Rommelige montage. Slechte effecten. Moraliteit zero. Moet ik nog doorgaan? Ik voel me door deze bende clowns ferm opgelicht. Gelukkig ging de film daar ook wat over, maar had hem niet zo meta verwacht.

Eén van de meest ongeloofwaardige dingen aan deze film: dat Andy Sachs [Anne Hathaway] het dikkerdje wordt genoemd, en ook van zichzelf aangeeft niet te voldoen aan de slanke normen. En dus dringt een rondje restyling zich op, wat uiteraard weinig moeite kost als de knappe slanke vrouw eigenlijk al aanwezig was. Waar het in deze film om draait, is dat daarmee ook haar persoonlijkheid verandert en kruipen en springen voor de behoeftige bazin al snel een tweede natuur wordt. Even lijkt ze te breken met haar verleden en helemaal op te gaan in haar nieuwe levensstijl, maar uiteindelijk keert ze dit toch grotendeels de rug toe, zoals te verwachten viel. De telenovelle Sara en de serie Hacks lijken hier wel de mosterd te hebben gehaald. Slecht is het zeker niet, maar allemaal toch iets te clichématig.

Voor een film die speelt met een veranderende persoonlijkheid bij het aanmeten van een nieuw uiterlijk kan ik overigens Tanin no Kao aanraden.

Ja, deze mag ik wel. Heb meermaals enorm moeten glimlachen, aardig wat leuke gimmicks in het verhaal ook, grappige domme bad guys, leuke locaties, ... Best gek hoe we allen zo verschillende smaken hebben, zeker ook in het rijtje Bond-films. Al zit ik precies wel wat in de buurt van xxERWINxx totnogtoe.

Mijn persoonlijke ranking totnogtoe, met voorlopig er 3 bovenuit stekend:

1. 4,0 - (1964) Goldfinger

2. 3,5 - (1967) You Only Live Twice

3. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever

4. 2,5 - (1965) Thunderball

5. 2,5 - (1962) Dr. No

6. 2,0 - (1963) From Russia With Love

7. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service

911 is the best.

5... 4... 3... 2... 1...

Het jammere aan de Baron Cohen films is de overdreven vulgariteit die van het scherm spat (gelukkig niet letterlijk te nemen) en de toch wel zeer puberale humor bij momenten. Toch stoort het me hier minder dan in Borat. Daarnaast zijn er ook heel wat grappen die wél gesmaakt worden. Mocht de hele film doorspekt zijn met de betere humor zou ik hem hoger waarderen. Zoals het nu is, met al een zo korte speelduur, blijft er zonder de porties nonsens een mager beestje over. Vooruit met de geit! Over geit gesproken, Anna Faris lijkt zo uit Scary Movie overgekomen. De zelfde soort uitdrukkingen, zowel in stem als gelaat. Bizar, aangezien er toch zowat 10 jaar tussen gaapt.

Wel wat apart dat Borat zodanig veel hoger scoort:

Borat: 7,4/10 op IMDb, 3,26/5 op MM, 90% & 79% op Rotten Tomatoes (2,5* eigen score)

Dicta: 6,5/10 op IMDb, 2,78/5 op MM, 56% & 45% op Rotten Tomatoes (3,0* eigen score)

Ik herbekeek Borat recent, en vind die dus iets minder dan deze. Al is het ook een iets andere format, aangezien daar een soort van Banana Split opnames in zitten en de Mockumentary-stijl. Maar ik vond de humor in Borat vaak nog een stuk platter gaan dan hier en daar ergerde het me gewoon te zeer. In The Dictator zit dezelfde bagger, maar nooit minutenlang, en de algemene flow van wél gesmaakte humor zit er wat meer in. Maar goed, dat is dan mijn bescheiden mening. Gelukkig woon ik in een land waar ik recht op klagen heb.

Toen ik besloot alle Bondfilms op Netflix nog gekeken te krijgen voor ze er weer af zouden vliegen, dacht ik veel meer bijna-dood-ontsnappingen te zullen krijgen. Of alleszins, in m'n herinneringen waren er tal van momenten waarop een meesterschurk Bond uit de weg kon ruimen, maar hem liever nog even zonder al te veel supervisie wou laten lijden terwijl zelf zich verder focussend op werelddominantie en/of -verwoesting. Maar dat soort stukjes bleek toch minder de revue te passeren dan ik dacht (zijn er dan andere films waarin dat zit?). De momenten waarin Bond dan echt al moest worden gereanimeerd, die had ik al helemaal niet gedacht te krijgen. Ergens had ik dus toch een heel ander beeld van Bondfilms dan is gebleken. Het enige wat ik zo jammer vind, is het overdreven hoge tempo waarin ik ze nu heb dienen te zien. Dus plan ik nu alvast eens een rustigere rit, met de kinderen bij of zo, want die keken enkele stukjes toch best geboeid mee.

Deze vond ik lang ietsjes minder, maar wat een zinderend slot. Toch ook een enorme spektakelfilm! Ik ging na de Brosnan-films en dan na de Craig-films nog 2x m'n persoonlijk ranking updaten, maar ga er van afzien. Deze met Pierce Brosnan plaats ik stuk voor stuk bovenaan de lijst, en me goed herinnerend vond ik Casino Royale en Skyfall zeker nog beter. Quantum of Solace was wel wat minder.

Ik ga zelfs net dat tikkeltje verder, en daar zullen het er nog minder mee eens zijn. Maar ik vind Die Hard 2 dus iets boeiender dan de eerste. Een veel meer allround verhaal. Wel zitten de leukste stukken uit beide films in de eerste film, zeker wanneer McClane van bovenin de wolkenkrabber samenwerkt met Al Powell beneden van buitenaf. Maar daarnaast vind ik de eerste Die Hard zeker in het eerste half uur wat oubollig overkomen, terwijl deze opvolger gewoon de hele film lang spanning brengt, en op meerdere manieren, en met wel wat intrige. Hij is wel meer over-the-top dus wie daar wat een afkeer voor heeft, daarvan snap ik zeker dat die de eerste prefereren. Maar voor mij is vooral deze Die Hard 2 hoe actiefilms dienen te zijn. Spanning, wat schieten en knokpartijen en de nodige humor om het geheel wat lucht te geven, zichzelf niet te serieus nemend.

Niet slecht, maar ook geen wauw-gevoel. Zit wat op de wip tussen 3 en 3,5. Maar de balans laten overhellen naar 3,5, al was het maar om de elementen van de Zodiac Killer erin verwerkt, die eind jaren '60 in San Francisco huishield, wat de psychopathische killer wel verrechtvaardigt. Ik zag deze film nu pas voor het eerst, daar waar ik vermoed dat velen deze film al op een pak jongere leeftijd in andere tijden al eens zagen. The Dead Pool vond ik eigenlijk net iets beter, maar dit staat haaks op meesten zo te zien aan de waarderingen voor die film. De drie tussenliggende films (Magnum Force, The Enforcer en Sudden Impact) hoop ik ook eens te kunnen kijken.

Oh, wel viel mijn oog tijdens de film nog op een bioscoop waar de film Play Misty for Me draaide. Blijkt het regiedebuut te zijn van Clint Eastwood. Toch ook eens opsnorren.

Een poging ondernemend om de 007-films eens chronologisch te gaan herbekijken. Deze eerste in de rij viel me minder mee dan ik had gedacht. Heb zo het idee dat mocht dit geen James Bond film zijn geweest hij toch een halve ster minder zou scoren algemeen, en indien niet de eerste uit de reeks, ook al een kwart-ster minder. Je kan redeneren... voor die tijd toch best oké. Maar als je weet dat m'n favoriete film allertijden ook uit 1962 stamt, nog trager is dan deze en ik die dus 5* geef, ligt het niet meteen aan de tijdsgeest voor me, maar aan de inhoud. 'k Heb overigens nog wel enkele films uit jaren '50 die bij m'n favorieten aller tijden behoren.

Ik volg alleszins Shadowed grotendeels in m'n mening. Echt voer voor de James Bond fans.

Interessant experiment dat uittest of mensen met 'behulp' (of beter gezegd onder invloed) van alcohol ongeremder en leuker de dag doorkomen en ook als dusdanig ervaren worden? Maar als je voor je dagelijks presteren met het oog op optimaal professioneel en sociaal functioneren op alcohol rekent, kan je toch moeilijk niet inzien dat je er afhankelijk van en dus verslaafd aan raken zal? Zeker voor verstandige koppen toch wel een beetje kortzichtig denken te menen dat ze niet in die valkuil zouden belanden.

Uiteraard zijn er tal van wereldleiders en andere vooraanstaande figuren die geregeld wel tekenen van zichtbare dronkenschap vertoonden, grappig om ze hier ook kort de revue te zien passeren. Zeker wanneer je wat verder teruggaat in de tijd. En als ik nog maar terugdenk aan m'n eigen leerkrachten in mijn middelbare schoolperiode, daar zaten wel figuren bij. De ene was daarmee eerder gezellig en populair, de ander maakte het nors en onhandelbaar en dus niet zo geliefd.

En dan gaat ons viertal onderzoeken waar de grens ligt, en wat het brengt om daarover te gaan. En oh boy, wat worden ze vervelende etters. Althans, dat vind ik persoonlijk. Mogelijks ervaart ieder dat anders. Hoe dan ook, de uitslag van hun experiment luidt zeer volgens de verwachtingen dat drinken nadelige sociale gevolgen heeft en risico op alcoholisme met zich brengt. Duh. En nog erger, er zomaar mee kappen, lukt dus ook niet te best, met professionele gevolgen erbovenop. En bij één van hen zelfs met tragisch ongeluk en de dood tot gevolg. En toch zetten ze door, en krijg je ze op het laatst een beetje te zien als een aapje op een speelterrein, helemaal losgaand, ondanks dat er zich toch wel heftige gebeurtenissen hebben afgespeeld.

Maar goed, de film op zich is eigenlijk wel leuk. Goed geacteerd, en eens iets anders qua onderwerp. De uitwerking, daar wringt het iets meer bij me. Op dat vlak vond ik hem toch een beetje zum Kotzen. Al was dat mogelijks het beoogde effect.

Crime Busters of Twee Superflikken zoals ik deze film in m'n kindertijd kende, heb ik tot ik het ouderlijk nest verliet het meest gekeken, misschien wel 7x. En ook sindsdien nog een handvol keren. Vandaag voor het eerst met m'n kinderen erbij, die gelukkig meteen meer willen zien van beide heren (want heb er wel wat van liggen ). De film is ergens een soort neo-western (één van de titels is dan ook Trinity: In Trouble Again) met de helden Bud Spencer & Terence Hill uit menig spaghetti western van eind jaren '60, begin jaren '70 in zo meen ik hun leukste prent, al komen Double Trouble en ook Watch Out We're Mad in de buurt.

Crime Busters zit vol running gags, sterke visuele humor, Jackie Chan achtige gevechtsscènes, en heeft nog een goed verhaal ook, ondersteund door een geweldige soundtrack. Maar vooral dus de humor, die blijf ik geniaal vinden. Voor mij dan ook een zeer ondergewaardeerde en vooral ook te weinig gekende film. Maar daar gaat uiteraard niet veel meer aan veranderen. Zelfs Jill Flanter, April Clough & Laura Gemser ten spijt.