Log

vote posted

vote changed, original voice was 1,5 stars

De eerste helft van de film voelt alsof er van een kortfilm een langspeelfilm is gemaakt. Maar die eerste helft dient blijkbaar louter ter opvoering van de sfeer, worsteling met allerhande emoties, het mysterie en enkele vernuftige elementen. De film gaat steeds meer en meer in crescendo, met een zinderend slotkwartier (enkele keren flink kippenvel).

The Night House bevat heel wat creepy momenten die me bevallen, maar baadt net iets te zeer in het bevreemdende, wat me minder ligt. Al begrijp ik dat het ergens metaforisch bedoeld is voor periode van rouw en verdriet/depressie, of althans voor wie het op deze manier interpreteren wil. Want je kan de film uiteraard ook louter zien als een demonische entiteit die Beth gaan achtervolgen is, waardoor Owen deed om deze entiteit tegen te werken.. Mede omwille van deze dubbele lading uiteindelijk wel een begeesterende film, al vind ik het niet evident welke waardering daar nu op te plakken. Denk dat ik toch maar voor 4* ga, want we zien toch net iets te weinig van dit soort films, of toch zeker beter gemaakte dan doorsnee.

Naar het einde toe kreeg ik het Dream Theater album 'Scenes from a Memory' vibes, wat zeker een positief gegeven is. Voor wie het niet zou kennen, hier het complete (progmetal) album met alle bijhorende songteksten. In reacties heb je daar het volledige verhaal uitgeschreven, dat ook wel eens verfilmd zou mogen worden.

Tot slot nog zeggen dat een film rond thema zelfdoding zo kort na het verlies van een goeie vriendin op deze manier wel binnenkwam.

Helemaal niet mis. Goed uitgewerkt verhaal en ontrafeld plot. En inderdaad eerder drama i.p.v. thriller. Al vond ik de fragmenten van de meisjes op school met hun essays (en dat gefilmde voorlees-fragment) wel zeer vreemd. De hoofdrolspeler Marco D'Amore had me wat weg van Kim Bodnia als Martin Rohde in The Bridge. Het was er ergens wel wat over dat zowel z'n dochter als de zoon van z'n nieuwe geliefde als z'n vroegere kompaan als vader van het slachtoffer allemaal betrokken bleken. Maar 'k heb er wel 2 uur geboeid naar zitten kijken.

Allemaal nog best aardig, zonder wauw-gehalte. De film opent wel boeiend, met al die afrekeningen. Toen dacht ik hier minstens 3* aan te zullen geven, maar hij zakte toch weg tot een zeer doorsnee actiefilm en dus landt hij op 2,5* voor me. Persoonlijke wraak is in zo'n films wel iets té vaak een element, en dan het inmiddels wel doodgeknepen USA-Rusland sfeertje..., al ligt dat natuurlijk bij de heer Clancy. Hoe het er allemaal uitzag vond ik nu ook niet meteen van al te hoge kwaliteit. Wel nog een boeiend sniper-stuk ook.

Wel een lange zit voor dit soort film. Maar hij had zeker z'n vermakelijke elementen, voornamelijk in de animatie-humor, de vele cameo's en allerhande verwijzingen, zoals de filmscènes waarin de Looney Tunes figuren dan opdraven, zoals onder meer in Austin Powers, Mad Max, The Matrix, e.v.a. Alleen al daarvoor zou ik hem gerust nog eens willen herbekijken, of het moet zijn dat daar een YouTube video of zo van te vinden valt.

Verhaal natuurlijk weinig betekenend, en basket... je moet er ook wat voor zijn. Is voor ons Europeanen nu eenmaal niet één van onze topsporten zoals dat in de USA het geval is. Al zijn er zeker ook Nederlandse en Belgische NBA-fans. Maar om nu te zeggen afschuwelijk slecht vond ik deze Space Jam 2 eigenlijk niet.

Verrassend. Normaal heb ik weinig met dit soort CIA-contraterrorisme gedoe. Maar deze sprak me om de één of andere reden erg aan. Tijdens de film bedacht ik me "wedden dat deze een pak minder scoort dan pakweg The Bourne Identity?" En na de film dan gezien hoe laag hij effectief scoort. Ik vond de actie gewoon enorm goed zitten in deze film. Te beginnen al met een enorm knappe openingsscène. De training bij en door alweer een sterk spelende Michael Keaton mocht er ook zijn. Maar gewoon doorheen de hele film was de actie zeer puik. Misschien heb ik vandaag gewoon een heel andere pet op dan op andere dagen, maar ik vond American Assassin me boven alle verachtingen enorm bekoren.

Iets minder dan z'n voorganger, maar Halloween blijft sowieso wel een leuke franchise voor me. Al ligt deze film gewoon vrij ver van het origineel in hoe de horror wordt ingevuld. In Halloween Kills zaten wel enkele zeer flauwe stukken, zoals de boze menigte en al het voice-over gewauwel. Ook het slot was echt niet sterk.

Jammer van enkele zeer irritante typetjes (met die Jandice op 1), maar ondanks dat best een leuke film. Zou hem tussen de 3 à 3,5 plaatsen, maar dus misschien net iets te debiel bij momenten, dus doe maar 3. Zeker het kijken en zelfs eens herbekijken waard. Vooral het stuk op de rollerskates vond ik wel erg lachen. Leuke poster van de film ook.

En wow, ben ik blijkbaar de enige in 7 jaar die nog eens een reactie bij deze film plaatst.

Doet me toch wat vreemd aan dat deze op IMDb na hoger scoort dan The Addams Family uit 1991. Mijn voorkeur gaat dan toch naar die film uit.

Het laatste gedeelte van deze film vind ik zelfs niet de 3* waard, maar tot aan het laatste kwartier wel nog net. Wel een zeer leuk creepy wereldje, met enkele zeer geinige gedrochten. Zal er dus 3* aan uitdelen, zij het zeer nipt.

vote posted

Totaal geen voer voor volwassenen maar kinderen lusten de Grote Rode Hond brokken wel, of dit nu om de kinderboeken, de tekenfilms of deze live-action animatiefilm gaat. Vooral mijn jongste van 7,5 wou deze al meermaals zien, de tweeling van bijna 9 vond hem 1 keertje zien wel voldoende.

WTH did I just watch? En er is ook duidelijk een publiek voor. Hier en daar wel eens een half geslaagd grapje tussen de gigantische berg bagger, wat hem nog net redt van 0,5. En was het irritatie-gehalte dan nog wat lager geweest, had ik er nog wel 1,5 voor veil kunnen hebben. Maar zoals ie is, vind ik 1* de prima waardering. Eén van de slechtste films die ik voorbije (half) jaar zag, alleszins.

Deze film heeft me enorm weten te charmeren. Na Twisters de tweede voor mij met Daisy Edgar-Jones in de hoofdrol, waarbij deze me net iets meer aanspreken kan. Op zich heeft het verhaal van Where the Crawdads Sing weinig vernieuwends, maar de manier waarop het gebracht zowel als geacteerd wordt, bekoort me. Vooral hoe het verhaal laagje per laagje wordt onthuld, zorgt dat het boeiend blijft. En verder uiteraard een extra plus voor de setting. David Strathairn vind ik hier ook een zeer mooie rol in hebben.

Gek, nooit geweten dat deze film zo goed was, en dat die ook zo goed in de smaak viel. Een eerste kijkbeurt dik 20 jaar geleden was maar met een half oog, en toen vond ik hem vooral zeer druk overkomen. Ik heb hem later, zowat 10 jaar geleden schat ik, iets nadrukkelijker bekeken. Nog niet met al te zeer focus, en toen vond ik hem niet onaardig, zonder meer. Nu ik er eens voor het eerst echt voor gaan zitten ben, moet ik toegeven dat het zonde is dat ik dit nu pas voor het eerst deed, want dit betreft echt wel een puike verfilming van een semi-autobiografie. Heel leuk gebracht ook allemaal, ook al gaan de details van de oplichterijen me wat boven m'n petje.

Een half uurtje korter had wel gemogen, en het einde voelde je van mijlen ver aankomen maar afgezien daarvan weinig op aan te merken. Dikke 4*.

Enkele leuke scènes maken nog geen leuke film. Het algemene plaatje is vooral weinig sympathiek, één groot boeltje hypocrisie zelfs. Een aantal personages wordt nagenoeg gepusht om vooral niet de keuze van het hart te volgen. En tussen twijfel en er toch weer vol voor gaan zit trouwens bitter weinig. Al valt liefde uiteraard niet rechtlijnig af te meten. Verder is het ook vooral een zeer clichématige romantische komedie volgens geijkte Hollywood-formule. Allemaal nog net eind goed al goed zonder dat er onnodige scheidingen aan te pas moeten komen. Algemeen vooral te flauw.

Ironclad 2, ofte The Fellowship to Return to the One Tower of the (Dying, niet dood zoals in de plottekst staat) King, waarin de hobbit-achtige Hubert ter versterking troepen ronselen gaat, en deze vindt in onder meer Guy de Lusignan als een soort van mini-Aragorn plus diens rechter (of linker, heb niet te nauw gekeken)-hand Berenger (nee, niet die acteur), een Bloody Mary die er haar kopje net weet bij te houden ondanks een vijsje los en al eens een tandje bijstekend, en met Pierrepoint ook een soort van trol of ogre aan hun zijde. En zo komt Hubert met een versterkt troepentotaal van niet minder dan 4, ofte dus ook wel vier, jawel het volledige totaal van vier (!) terug te 'de Vesci Castle' om de Schotten onder de rokken te helpen geven!

Hubert neemt ze onder de arm, aangezien pa-lief daar niet langer de mogelijkheid toe heeft. Ze slaan nog wel wat Schots gepeupel de harses in en om de Schotten hun pret te bedotten slaan ze ook nog wat de hand aan zichzelf, alvorens de kasteelbestormers binnen de muren nog wat komen ravotten. 'k Had verwacht hier nu eens helemaal niets aan te vinden, maar het kon me warempel nog redelijk boeien (zij het dat de meeste pret ging naar het schrijven van deze review), in die mate dat ik nu wel benieuwd ben geworden naar de originele Ironclad, zonder al dat gevecht voor bloed. Al zegt iets me dat ook daar het bloed rijkelijk vloeien zal.

Het voorafgaandelijke tweeluik vind ik van zeldzame hoogte. Deze valt daarnaast flink tegen, maar op zichzelf misstaat hij zeker niet. Regisseur Sarnoski wou een soort Children of Men look creëren, en daar is hij wel behoorlijk in geslaagd. Wel een zeer wonderbaarlijke kat die niet uit schrik gaat blazen voor de monsters en bij contact met water. Dat de hoofdrolspeelster terminaal is en vooral nog een pizza wil, helpt de spankracht ook niet echt. Maar wel zeker nog enkele leuke stukken (vooral wanneer de boel losbarst), en dan kom ik uit op een doorsnee 3*.

Kattenliefhebbers zullen hier wel een extra ster voor uitreiken. Frodo werd overigens gespeeld door zowel Nico als Schnitzel, en hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o heeft haar kattenvrees ervoor opzij moeten zetten via therapie (mede doordat de regisseur - gelukkig - niet wou weten van een computergeanimeerde kat), en nam na de film zelfs zowaar een eigen kat in huis. Origineel was het de bedoeling dat de kat effectief zou blazen en haar rug krommen voor dreiging, maar dit viel niet goed aan te leren als reactie op CGI. Sam met haar kat Frodo was uiteraard nog een verwijzing naar de gekende hobbit-bromance uit Lord of the Rings.

Altijd van deze film wat gemerkt hoezeer deze vrouwen en jongere meiden wist aan te spreken. Het is dan ook een wat epische liefdesprent, zij het dan met een enorme tragiek, en dat Brad Pitt er met de mooie lange blonde lokken bijloopt zal er ook wel een rol in gespeeld hebben. Legends of the Fall is uiteindelijk vooral een stukje tijdsgeest waarin elementen zitten van de impact van Amerikaanse kolonisatie op indiaanse cultuur, van WO I op families ook ver buiten Europa, nog een stukje in drooglegging-tijden, en elk hiervan gepaard gaand met z'n stukje tragiek: William's vrouw die niet kon aarden in het koude Montana en wegtrekt, de jongste van drie zonen Samuel die sneuvelt in de oorlog, de knappe Susannah die uiteindelijk met elk van de drie broers wel wat had maar die uit het leven stapt doordat haar leven zich finaal niet uitstippelde aan de zijde van Tristan, Isabel II die gedood wordt bij een dispuut rond illegale stokerij, Tristan die ervoor in de bak vliegt en bij vrijlating wraak neemt, vader en zoons die uiteindelijk de arresteerders naar de eeuwige jachtvelden helpen en tot slot nog de grizzlybeer die Tristan's leven beëindigde.

'k Zit wat op de wip tussen 2,5 & 3 voor zo'n film. Hij doet me nogal Cold Mountain achtig aan en die gaf ik ook 3*, dus deze dan ook maar. Maar toegegeven, dat is zeer naar de milde kant.

vote posted

Op zich een matige actiefilm, maar de explosiviteit spat gewoon van het scherm. Het leukste aan de film was de paranoia en zien hoe ze één na één aan hun eind kwamen. Al bij al nog steeds een kijkwaardige blast from the past.

Ik geef 'm 3,5* en heb hier drie nukkige zoontjes die menen dat zo'n film niet onder de 4 krijgen mag. Het einde is me wel veel te abrupt, maar verder wel een unieke coming-of-age film en een bijzondere survival-film. Dat er een van hun planeet afkomstig creatuur moet overwonnen worden, is wel aan de flauwe kant, maar de rest van de tocht tot dan vond ik toch zeer vermakelijk.

Ik begin te begrijpen waarom de liefde voor me verstoken blijft. Ik gedraag me niet als een complete malloot, daardoor dus geen aantrekkingskracht van de vrouwen. Zo timmer ik bvb geen toiletten van restaurants kort en klein, verniel ik geen stukjes woning van de familie, ga ik geen mannen te lijf met een ijzeren staaf, ... Nu gebeuren er bij mij waar ik bijsta ook geen ongelukken die als in rook opgaan en wordt er ook geen harmonium voor m'n voeten gedropt. Wel zou ik nog in staat zijn om een gigantische voorraad pudding te kopen voor de coupons.

Akkoord, tot hiertoe maar een zeer onsamenhangende review, maar toch iets meer samenhangend dan wat de absurdistische film bracht. En ja, ik las het al, leefwereld van een autist met de bijhorende woede-uitbarstingen, en we zijn nu eenmaal het stadium Rain Man al wat ontgroeid. Al zat die gewoon helemaal elders op dit spectrum. Punch-Drunk Love is gewoon een heel bizarre trip, en dat kan m'n OCD-hoofd maar moeilijk aan. Het is blijkbaar ook vooral een film voor filmfanatici en minder voor het grote publiek, want in de bioscopen was deze toch niet zo'n succes.

Op mij komt het over als een film die door faam van de regisseur en door Adam Sandler eens in een heel andere rol wél goed uit de verf te laten komen sowieso al een startvoordeel kreeg. Maar goed, vele mensen binnen de filmindustrie noemen hem ook als weldegelijk één van hun favoriete films. Ergens dus ongetwijfeld te wijten aan persoonlijke afwijking dat ik hem niet zo lustte als zoete pap.

vote posted

Deze derde uit de moderne Agatha Christie's Hercule Poirot verfilmingen baadt zo meen ik in het leukste sfeertje waardoor deze dicht bij Sherlock Holmes komt aangegondeld. Het verhaal steekt ook zeer vernuftig in mekaar. Langzaam maar zeker kabbelt het richting een bijzonder plot.

Als resultaat heeft het dat ik nu de vorige twee films toch nog eens herbekijken wil, al vermoed ik dat ze sowieso deze derde niet gaan benaderen voor me. Ik had me eerder al door beide proberen worstelen zonder al te hoog succes. Maar blij te merken dat een Hercule Poirot film die mij weet te pakken toch blijkt te bestaan.

Ik zie wel eens graag een wat oudere film, ik had daarom het vermoeden dat Spartacus me ook wel zou kunnen bevallen. Maar dat bleek toch vrij matig te zijn. Nu, enerzijds komt dit door de epische proporties, dat is in films nooit echt mijn ding. De lengte van de film is minstens een zo grote boosdoener, zowat een uur te lang. Al die oorlogs- en politieke strategie, dat is nu ook al niet direct een element dat me zeer bekoren kan. En ook al weet je wat voor verhaal je krijgen zal met zo'n titel en historische achtergrond, het overweldigend liefdesverhaal erin dient ook maar vooral als kryptoniet voor onze superheld van die tijd. Maar verder wel hier en daar vermakelijke goed gebrachte scènes. Al is 2,5* toch meer dan ik doorgaans voor dit soort films veil heb.

Wel straf dat Kirk Douglas ofte Issur Danielovitch Demsky 103 is mogen worden. Overigens wel nog interessant dat er alom elementen van de strijd ter opheffing van de zwarte lijst (leden uit de filmindustrie die ervan verdacht werden er communistische sympathieën - de Rode Angst - op na te houden) in de film werden gestopt en dat Kirk deze heeft kunnen laten opdoeken door Dalton Trumbo op de lijst van credits te zetten. Dat geeft de film historisch wel nog een extra meerwaarde. En tot slot ook wel nog grappig hoe bepaalde andere films en series nadien nog refereerden naar de I am Spartacus scène, waaronder meest gekend Monty Python's Life of Brian.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Soms lijkt het toch dat hoe grotesker, obscener, grimmiger, explicieter en gestoorder een film overkomt, hoe meer de jubelende stemmen zich verdringen om deze de hemel in te prijzen. Nu moet ik wel toegeven dat de walging die ik na zowat een kwartier voelde wel wat wegebde en er dan wel een intrigerend verhaal ontstond. Maar bam, plots weer de toer van het begin op. Dingen als "een gleuf die het aloude in-uit in-uit kreeg toegediend door meerdere manspersonen", het zal wel zeer bewust zo in de film zitten, maar mij had het toch niet gemoeten. Wat later, bij thuiskomst na z'n ontslag uit de gevangenis, voelde het plots enorm als een typische Britse sitcom aan.

De climax was wel zeer vernuftig. Je merkt dat de film speelt met goed en kwaad, hoe slechte mensen straffen zonder zelf slecht te worden, en lijkt te stellen dat Pavlov-gewijs geconditioneerd worden niet volstaat om van genezing te spreken, omdat uit vrije wil het moreel goede willen handelen ontbreekt. Verder zit er zeker ook kritiek op autoriteit in, met hoe de agenten zich gedroegen, wie deze ook zijn, hoe het gevangeniswezen opereert, ... En er valt nog wel meer uit te halen, mogelijks lang niet allemaal evenzeer bedoeld. En uit het boek valt mogelijks nog veel meer te halen, ook al bleven auteur en regisseur niet de beste vriendjes. Uiteindelijk waardeer ik wel de onderwerpen en vraagstukken waarmee wordt gejongleerd, maar in hoe dit dan uitgewerkt, dat ligt me toch wat minder.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

Zalige film met hier en daar kleine minpunten die me hem geen 5 doet geven. Doorheen de film kreeg ik een sterk Snowpiercer-gevoel en dan pas besefte ik dus dat het om dezelfde regisseur ging. Ik vind hem wel nog net iets beter dan Snowpiercer, waar ik destijds nochtans ook enorm door gecharmeerd was.

Ik wist dat ik me voor een stuk een soort Moon mocht verwachten ook, maar die wordt zo vind ik toch ook overtroffen door deze Mickey 17. Ja, ik mag dit genre film wel. Graag meer van dat.

Meer dan degelijke opvolger. Zelfs een tikkeltje beter, meen ik. Al geef ik ze beide 3,5*. Alleen dat overlopen van kamp, daar heb ik het niet zo mee in films. Daar waar ik in de eerste de stukken in Parijs het leukst vond, was dat hier de zipline en op de bergwand. Mis wel wat de babes uit de eerste dan weer. Maar 't heeft iets meer verhaal en minder bombast. Al blijft ook hier de actie van het scherm spatten uiteraard.

Ben op zich enigszins verrast dat dit soort films niet op meer lof kunnen rekenen, maar goed. Ieder z'n ding. Ik denk dat mocht dit soort films zelfs met minder technische middelen in de jaren '80-'90s op ons los gelaten werden, hadden ze hogere ogen kunnen gooien, want dat was wel wat de gouden jaren voor de actiefilms en dat waren ook de topjaren voor het G.I. Joe speelgoed.

Probeer "Teine!", das is Keltisch voor "Vuur! (Fire!)".
En gebruik je schietstoel ("Eject"), "Cur Magh".

'k Had als kind weinig met de G.I. Joe actiefiguren, of actiefiguren tout court. 'k Herinner me dat ik er enkele had van Masters of the Universe (He-Man en co), en een handvol van G.I. Joe, maar dat was het dan. Wel veel LEGO en Playmobil.

Nu vond ik een film rond G.I. Joe wel best interessant, maar bij een eerste kijkbeurt destijds was het eens te meer mijn ding niet echt. Inmiddels heb ik deze film toch al enkele malen gezien (3e of 4e keer zonet) en vind hem eigenlijk goed meevallen. Er gebeurt wel te veel op korte tijd, en soms ook tegelijk, maar boordevol actie, blitse gadgets, mooie meiden, leuke twists en redelijk verhaal. Geen topper, maar bovengemiddelde actiefilm.

vote posted

Wel een geinige horrorkomedie, die zichzelf totaal niet serieus neemt en voor aardig wat gore gaat. Wel wat stompzinnig dat het eens te meer bij een Spring Break gebeuren voorvalt (is dan ook een remake voor iets, niet al te verschillende van een zomerkamp), al draagt dat ook wel bij tot de banaliteit van alles. Er zitten alleszins wel een pak leuk wegkijkende pulp-scènes in.

Nog een interessante uiteenzetting...

vote changed, original voice was 3,5 stars

Geen 2,5? Kom zeg. Wat een uiterst vermakelijke actie-komedie. Weliswaar met enkele mindere stukjes, maar door de band genomen toch veel lachen en leuke actie. Maar ben dan ook een al jarenlange Jackie Chan fan.

My name is Tong, James Tong.

(reactie op ander bericht)


Ach, ik ga me laten verketteren en in de ban laten slaan, want heb nooit veel in deze film gezien en ook nu bij een nieuwe poging kom ik echt niet verder dan doorsnee. Ware het niet van de briljante betekenis van de achtergelaten. origami-figuren, hij had me nog lager uitgevallen. Maar dat redt de film wel voor me.

Vorige week stuurde een vriend dolenthousiast nog "Blade Runner is op tv, ga dat zien." Ik durf hem niet eens te zeggen dat ik er weinig mee heb, want dan krijg ik een kwartier scheldtirade en urenlange uiteenzetting waarom ik deze als nagenoeg de beste film ooit MOET bevinden.

Ik dacht trouwens dat de film ging over het boeiende leven van Oscar Pistorius. Nee nee, geintje.

Ik volg trouwens Boneka nogal. Een hele film verwacht je "nu komt het los" maar het kabbelt maar voort. Robotjes jagen. En wat peuteren. En een kwartje dat langzaam valt dat hij zelf wel eens een replicant zou kunnen zijn, wat blijkbaar de grote wauwfactor dient te zijn. Ik vind de 2049 eigenlijk boeiender.

Nu zie ik wel dat enkele pagina's terug meerderen deze maar 3, 2,5 en zelfs 1,5 sterren geven. Voel me dan toch al minder unicum. Stop die pek en veren maar al weg. Of het moet zijn dat er nog plaats is bij Peter Pan en de zijnen.

Nu, ik wil hem nog 1 kans geven, maar dan echt wel de final cut versie. Ik las dat die zonder de irritante voice-over zou zijn, oef dan. En het einde minder huppeldepup. Ook zeker beter dan. Al vind ik het anderzijds dan weer storend dat ze precies niet goed hebben geweten wat met hun eigen film dan te moeten als er verschillende versies en eindes zijn gemaakt...

Ach ja, zodra ik de moet heb genomen en met een compleet fris hoofd de final cut eens op te snorren, dan kom ik er nog wel eens op terug. I'll be back.

vote changed, original voice was 1,5 stars

Er kwamen bordspellen in beeld. Dat maakte iets goed, verder dikke vette pffff. Een nymfomane, een alcoholicus, veel religie, een rouwende man om de dood van vrouw en kind die de moeder en de dochter maar neemt, orale seks is geen bedriegen, incest, en wat nog allemaal. Heel veel chaos in m'n hoofd bij deze film hoor. Ik zag er ook amper de humor in. Bij de minst geslaagde films die ik in maanden zag.

COVID, the prequel? Lijkt nu helaas meer op een documentaire dan een film. Of alleszins een aflevering van één of andere serie, of een heel seizoen van een serie gecondenseerd tot 1u45'. Het mist toch pit voor een speelfilm te zijn. Toch echt geen topfilm, meen ik. Niet globaal en ook niet binnen het genre. Ik had er eerst 2,5 voor klaar staan, maar wil gerust nog tot een nipte 3 overgaan. Maar zo meen ik niet echt het herbekijken waard.

vote posted

vote posted

vote posted

Wow, ik denk dat een heel aantal hier deze film gekeken heeft om hem eens goed af te kunnen kraken. Ik ging er persoonlijk in met lage verwachtingen. Zeer lage. Nee, ..., nog lager. En kwam eruit met een glimlach om best wel een genietbare film.

Verhaal? Boeit toch amper bij zo een film. Je kijkt dit toch niet om de persoonlijk vervlochten en gewrongen tragieken en diep filosofische impact? Maar wel om een aap enkele heli's te zien molesteren, enkele heerschappen als knikkers door de lucht te zien worden geprojectield, nog andere monsters die hun kwellingen loslaten op het stompzinnig gepeupel en monsters onder mekaar te zien brawlen? Toch? Indien niet, kijk dit dan gewoon toch niet, want uiteraard dat je er dan geen ruk aan vinden zal.

Kong gaat niet ineens over een film gaan waarin de aap zijn slimme brein inzet om samen met een heel ander leger primaten (waarom hebben wij geen woord voor monkey?) de mensheid over te gaan nemen. Daar heb je andere films voor, ook wel goeie. Maar de vernielzucht en rampspoed die heren en dames monsters in deze film uitrichten is van een hoog popcornvermaak. Meer moet dat niet zijn.

Wordt als de sterkste van de aanvankelijke trilogie beschouwd, maar persoonlijk geef ik hem toch een halve ster minder. Het is te veel van hetzelfde. Uiteraard wil ieder wel naar die afsluiting toe en krijg je wat antwoorden waar je drie films op wacht, in die zin kan ik een hogere waardering begrijpen. En de actie is vet. Maar in deze derde kon ik de aandacht er gewoon onvoldoende bij houden, en dat was in de vorige twee toch wat beter. Ook gewoon te veel hoge piefjes gedoe.

Na herziening een volle ster verhoogd. Vind hem toch eerder rond de 3 zitten dan slechts een 2-tje. Eigenlijk wel wat Dirty Harry achtig, met dat kat- en muisspel. Vooral de romance met Lilly Raines (Rene Russo) erin had me totaal niet gehoeven. Maar in jaren 90 bleek dit nagenoeg verplichte kost. The Bodyguard die een pak lager staat aangeschreven, vind ik dan net iets beter dan deze. Ik beoordeel hem nu dan gelijk met een film als Air Force One, al krijgt die toch ook minder lof toegewuifd:
In the Line of Fire (1993): 7,2 IMDb, 96%-79% rotten tom, 3,38 op MM, 3* by me
The Bodyguard (1992): 6,4 IMDb, 38%-64% rotten tom, 2,83 op MM, 3,5* by me
Air Force One (1997): 6,6 IMDb, 78%-66% rotten tom, 2,88 op MM, 3* by me
Dirty Harry (1971): 7,7 IMDb, 89%-90% rotten tom, 3,63 op MM, 3,5* by me
(1 & 3 beide van Wolfgang Petersen, besef ik net)

Om de één of andere reden trouwens altijd gedacht dat deze film deel was van een reeks films, zoals dus de Dirty Harry reeks of die rond Jack Ryan. Maar het is dus toch een gewoon op zichzelf staande film.

vote posted

vote posted

Minder slecht dan ik ervan verwacht had. De film bevat behoorlijk wat drama, maar is zelf niet dramatisch slecht.

Drie jonge vriendinnen die ooit een wish box begroeven zijn nu op de leeftijd gekomen dat het tijd wordt deze op te graven. Ze zijn nu afgestudeerd, maar wat uit mekaar gegroeid en het leven is al niet echt verlopen zoals ze het voorzien hadden. Lucy is een nerdy bolleboos, die graag zou willen weten waarom haar moeder haar in de steek liet. Kit geniet een hoge populariteit en zou graag trouwen met haar jeugdliefde die aan de andere kant van het land gaan studeren is. En Mimi van het trailerpark beleeft een tienerzwangerschap. Wel wat een stereotypen, en niet heel erg geloofwaardig.

De meiden besluiten een road trip te maken. Op zo'n road trip kom je uiteraard meerdere kruispunten tegen. En ze slaan wel enigszins andere wegen in, voor keerpunten in hun levens staand. Ze kennen onderweg elk wel hun stukje ingrijpend drama, zij het hoofdprotagoniste Lucy eerder minimaal, lerend hoe de vork aan de steel zat en zit met haar moeder en aan haar overbeschermende vader duidelijk makend dat het tijd wordt dat ze op eigen benen gaat staan. Aan het slot besluiten ze dat het wel genoeg is met dromen of terugblikken op het verleden, maar het tijd is om in het hier en nu te leven en hun hernieuwde vriendschap te koesteren.

Geen hoogstaande cinema. Geen bijzonder of sterk verhaal. Zeker geen wonderbaarlijke acteerprestaties. Maar al bij al wel een onderhoudende tienermeidenfilm.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 1,5 stars

Deze opende nog wel interessant, met Wednesday die een spraakmakend school-wetenschapsproject ineen stak, maar bij de Route 66 achtige trip doorheen de U.S. die erop volgde werd te weinig de typische morbide zwartgallige sfeer opgezocht, en gewoon te zeer de meest iconische toeristische trekpleisters. Daar had meer in gezeten. En het bijverhaal van de al dan niet verwisselde baby's viel toch ook magerder uit dan had gekund. Cousin Itt is me ook meer een Minion dan het gekende Addams personage. En de oma... waarom zat deze eigenlijk überhaupt in het verhaal?

Best een matige uitwerking. Ik vind de animatiefiguren niet al te goed gemaakt, maar het meest storende element was toch wel de voor zo'n film veel te hippe muziek. Verder ook geen al te sterk verhaal. Maar het meest geinige aan Addams Family producten zijn uiteraard de eigenzinnige personages. En deze richt zich duidelijk in de eerste plaats op kinderen. Zij keken dan ook met veel plezier. Voor volwassenen is het toch wat minder.

Every man needs his space.

M.i. gaat deze film nog niet half om een ruimteverhaal, maar bovenal om een levensreis, het herwinnen van nieuwe moed door het krijgen van antwoorden op vragen in een gebroken vader-zoon relatie, spelend rond erfelijkheid, hechting en zingeving, en buigt zich verder over de filosofische vraag van het al dan niet bestaan van buitenaards intelligent leven, daarbij vooral meegevend dat we meer onze eigen verwoestende aard dienen te vrezen dan eventueel buitenaards leven. Ofte "of we zijn niet alleen in het universum, of we zijn dat wel, en beide mogelijkheden zijn even angstaanjagend" - Sir Arthur Charles Clarke (gekend van onder meer 2001: A Space Odyssey).

In die zin best boeiende thema's vermomd als een epische post-apocalyptische sciencefiction. Het probleem is echter dat het één en ander onvoldoende diep uitgewerkt wordt voor zo een film (bv. relatie tussen Roy en diens ex, Liv Tyler's rol had wat meer mogen worden uitgewerkt) en het evenwicht soms wel wat zoek was. En me net iets te zeer een religieuze insteek.

Het blijft toch een beetje pedofilie.
En voor den donkeren... euh, het licht thuis hé.

Altijd verbluffend hoe ze visueel een film uit de 19e eeuw weten weer te geven. Het is ook een knappe hommage aan een film uit ver vervlogen tijden, toen eigenlijk best controversieel. Het heeft een luguber eng sfeertje, met wat gore kanten ook, maar het verhaal zelf blijft wel aan de magere kant. Het is daardoor enigszins moeilijk kiezen tussen 3 en 3,5, maar laat me maar voor 3,5 gaan gezien de toch wel krachtige beelden bij momenten en de duistere sfeer.

Unieke filmbeleving, net als bv. Natural Born Killers of Elephant. Waarvan de laatste me dan wel een pak meer aanspreken kan.

Ik weet niet of het voor anderen geldt, maar mij laat Birdman ergens ontevreden achter. Je krijgt een soort van Venom-achtige superheld maar waarvan het lijkt alsof het hier maar symbolisch in de film zit. Maar helemaal duidelijk is dit niet. Al zal het wellicht de bedoeling zijn dit vrij te laten interpreteren. Want is de man een echte vliegende superheld met telekinetische krachten, dan toont de film zijn drang naar faam om echte acteerkwaliteiten i.p.v. om zijn superkracht. De interpretatie waar ik zelf meer naar neig is dat hij jaren geleden in de huid van een superheld kroop, daar enorm populair door werd en zich dit personage wat eigen gaan maken is, maar er van loskoppelen wil omdat hij aan het publiek ook bewijzen wil dat hij meer spelen kan dan enkel een superheld. Al heeft die rol zijn acteercarrière duidelijk zeer beïnvloed en wordt hij nog vele jaren later aanzien als 'die acteur van Birdman'. Los van welke interpretatie, de man wil dus bewijzen dat hij meer is dan die superheld.

We krijgen dat getoond via stuk voor stuk onprettige en best vunzige personages (om het woord 'vervelend' maar niet in de bek te nemen), in als het ware één lange take. Het zorgt voor continu ronddraaien rond de protagonisten heen, wat filmtechnisch ongetwijfeld een huzarenstukje is, maar best irritant overkomt. Laat het verhaal nu verder me ook niet al te zeer aanspreken, en ziedaar waarom ik Birdman hooguit 3,5* geven kan, ondanks het unieke aspect met hoge techniciteit. De muziek kan ik nog wel hebben, maar het is vooral een best onprettige rit.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Het venijn zit 'm in de staart.

En dus krijgen we een afsluiter in megalomanie. Wat me altijd minder ligt, om eerlijk te zijn. 'k Zie dat deze met een behoorlijke ruk terug de hoogte in gaat ten opzichte van de tweede hier op MovieMeter, maar elders is dit toch anders, en ik sluit meer daar bij aan. Deze is op wat punten iets leuker dan de tweede, op andere punten ook wel minder. Algemeen genomen vind ik deze uiteindelijk de minste van de drie, vanwege toch wel iets te zeer CGI-fest, en allemaal net iets te groots en grotesk. Wel nog altijd zeer genietbaar. Op zich wel een leuke trilogie.

Een tijd geleden dat ik deze nog eens zag. Dit lijkt me zo'n film... love it or hate it. En toch zit ik tussenin. Qua stijl, zijnde het enorm chaotische, absurde, vulgaire, het constant draaiende, schreeuwerige, psychedelische, de flitsen en flarden, ... niet m'n ding. Maar het verhaal dat er tussendoor komt priemen, daar past dit eigenlijk wel goed bij. 'k Word er niet lyrisch van, maar wat ik irritant vind wordt wel wat goedgemaakt door het neerzetten van compleet van de pot gerukte personages en hun bijhorend (media-)circus. Een heel aparte filmbeleving alleszins, je waant je als het ware mee op de rollercoaster. Dus ja, deze komt weg met waar ik soortgelijke films niet weg vind komen. Maar op handen dragen zal ik het nooit doen.

Wat minder dan de eerste, vooral door enkele acteurs en het feit dat het wat herhaalt. Maar verder vind ik ook dit gewoon wel een lekker wegkijkende slasher horror. En Amerikaanse wichten die de hoofdstad van een land in Zuid-Amerika niet correct raden en niet door hebben dat ze dus ingeluisd worden verdienen toch gewoon om te boeten voor zulke kapitale misser? (al gaan net die 2 er natuurlijk niet aan)

Op zich bedroeft het me wel wat dat dit soort horrorfilms op geen al te grote liefde kunnen rekenen. Ik denk dat het genre algemeen minder scoort dan heel wat andere genres, maar vooral nog de slasher (of ook suspense horror) als subgenre binnen de horror wat minder aanzien geniet. Het lijkt me dat bovennatuurlijke stuff en gore horror het beter doen, en die vind ik doorgaans dan weer wat minder. Maar goed, ieder z'n ding uiteraard.

De humor is bij momenten toch net iets te plat en onnozel om hem hoger te waarderen. Maar er zitten zeker voldoende leuke stukken in en een verrassende doldwaze verhaallijn zoals in andere films van deze broers. Nu ben ik niet zo op de hoogte op welke leeftijd ze in de USA hun prom night hebben, maar beide acteurs waren toch al zowat 10-15 jaar ouder veronderstel ik. Beetje idioot om een 30-plusser een tiener te laten spelen.

Een pakje minder dan de eerste, maar die vond ik dan ook geweldig. Dus kom ik voor deze nog uit op een pakken hogere score dan hoe deze doorsnee gewaardeerd wordt. 'k Vind het personage Venom wel zeer vermakelijk, maar de bad guys lagen me wat minder en naar het einde toe zakt de film dan ook helemaal voor me in. Maar een povere 3 of zelfs minder? Nee, daarvoor vind ik dit personage te vermakelijk.

En die vrouwtjes maar vechten terwijl ze hun haartjes in staartjes binden. Hier en daar leuk prettig gestoord, maar algemeen toch zeer matig. Het personage ligt me ook totaal niet. Maar dat heb ik dus ook met The Joker zelf. En dit is nu eenmaal wat de vrouwelijke versie ervan. 'k Vind het wat apart dat deze beter scoort dan Suicide Squad. Niet bij mij, althans. Ik sluit me aan bij Shadowed... een goed personage neerzettend maar gewoon too much. Met heel veel goeie wil kan ik er nog net een 2,5-je aan kwijt, maar vandaag haalt die goeie wil in mezelf niet de bovenhand. :-] Maar Margot mag altijd eens langs komen, zij het liefst niet als Harley Quinn.

Blijft een schitterend verhaal en dito verfilming. Eén van m'n weinige 5*. Sowieso heb ik een 3-tal genres waar ik een extra voorliefde voor heb, zijnde dystopian sci-fi, suspense horror en psychologische thriller. En daarbovenop een soort overkoepelend filmelement, zijnde whodunits en aanverwanten. Shutter Island valt in de categorie van psychologische thrillers met daadwerkelijk een vorm van whodunit. Dus geen wonder dat ik deze wel graag zie. Maar om het dan ook tot 5* te verheven, vergt gewoon nog die extra subtiliteiten die in deze film aanwezig zijn. Echt een totaalpakket van wat een goeie film maakt, naar mijn mening.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Léo heeft z'n vriend Rémi nabij, beide genieten van de gewenning die ze bij mekaar vinden, fietsen altijd samen naar school, spenderen hele dagen bij mekaar. En dan komt Rémi dichter dan Léo het wenst, mede doordat op school ook al de draak met hen gestoken werd, en klapt hij dicht. Hij mijdt Rémi meer, en die voelt zich de rug toegekeerd, kan dit niet aan en stapt uit het leven. Wat rest is het worstelen met schuldgevoel bij Léo, grotendeels in zichzelf gekeerd. Tot hij met Rémi's moeder praten kan.

Geluk kan zo nabij zijn, en dan plots zo ver weg. Je beste vriend plots een vreemde. Al het vertrouwde plots weg, en een grote leegte achter latend. En het langzaam een plaatsje krijgt. Dingen die we ergens allemaal meemaken doorheen het leven, met zowel familieleden, vrienden en/of geliefden, op tal van manieren. Close zit er dicht op welke tragiek dit brengen kan. Je wordt er als kijker wel stil van.

vote posted

Ik had hem al eens met half oog gekeken, maar wou er nu eindelijk eens echt voor zitten. En dan is het wel een bijzonder kijkstuk. Who cares about al dan niet geloofwaardigheid qua missie en paar andere kleinigheden? Dit is oorlog ten voeten uit, hartverscheurend, enorm knap in beeld gebracht, en interessante intermenselijke verhalen, wat ik vaak vind ontbreken in andere oorlogsepossen.

Inmiddels zo meen ik wel de loef afgestoken door 1917, maar zo hebben we een absolute kaskraker voor elk van de twee wereldoorlogen. En voor het stuk USA-Japan tijdens WO II hebben we Pearl Harbor en Midway. En wil je het genre vermengen met horror, kan je terecht bij Overlord. Hacksaw Ridge tot slot sprak me ook wel enorm aan. Al waren er nog wel. Operation Mincemeat en Valkyrie bv. in de categorie bijzondere missies.

Niet slecht, maar ook geen wauw-gevoel. Zit wat op de wip tussen 3 en 3,5. Maar de balans laten overhellen naar 3,5, al was het maar om de elementen van de Zodiac Killer erin verwerkt, die eind jaren '60 in San Francisco huishield, wat de psychopathische killer wel verrechtvaardigt. Ik zag deze film nu pas voor het eerst, daar waar ik vermoed dat velen deze film al op een pak jongere leeftijd in andere tijden al eens zagen. The Dead Pool vond ik eigenlijk net iets beter, maar dit staat haaks op meesten zo te zien aan de waarderingen voor die film. De drie tussenliggende films (Magnum Force, The Enforcer en Sudden Impact) hoop ik ook eens te kunnen kijken.

Oh, wel viel mijn oog tijdens de film nog op een bioscoop waar de film Play Misty for Me draaide. Blijkt het regiedebuut te zijn van Clint Eastwood. Toch ook eens opsnorren.

vote changed, original voice was 4,0 stars

Eens te meer een avonturenfilm die zodanig bomvol actie zit dat het meer als een oorlogsfilm aanvoelde dan dat het om een komische actie/avonturenfilm zou gaan. Het begon nog wel interessant met de uitbraak van een mysterieuze ziekte, maar dan komt dit alles aan bod: een voormalig NAVY seal kerel als schattenjager op het schip van een voormalig admiraal, een muntstuk afkomstig van een bepantserd schip ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog, AK-47's, koelbloedig afknallen omdat iemand de ander niet verraden wil, de Toeareg, het Malinese leger, chemisch afval, milieuvervuiling van de oceaan, fabriek opblazen, nog machinegeweren en tanks en granaten, helikopteraanvallen, kanongeschut, ....

Op zich wil ik hem nog wel eens een kans geven, ik was nu zo mogelijks gewoon niet zo in de mood voor dit soort film. Maar het zou me verbazen als ik hem echt een pak hoger ga waarderen bij een herkans.

vote posted

vote posted

Tot 2x toe herstart, maar telkens dwaalde ik af na een kwartier kijken. Heb hem die derde poging nog wel uitgekeken, maar nee, dit was het niet. Aan het eind nog 10 minuten aftiteling, dus bleek hij stukken korter dan gedacht en gelukkig ineens afgelopen. Heel vreemd dat deze zo zijn geflopt, je zou toch denken "Tomb Raider films, dit kan niet mislopen?" Maar het werd een beetje Tomb Raider: Cradle of Filth. Wederom een flauwe actiefilm met heel geringe portie avontuur, terwijl dit soort films het omgekeerde vergt om het te doen werken, imho.

Nu gaf ik de eerste een volle ster meer, op zich klopt dit niet helemaal. Gevoelsmatig zit de eerste voor me tussen de 2 en 2,5, en dit vervolg tussen de 1,5 en 2. Maar 'k dien nu eenmaal de afronding te maken en bij de eerste deed ik dit nog naar boven toe, bij deze ben ik ongenadig.

Hel in de Cel

Deze nam z'n tijd om los te barsten, maar zodra dit gebeurde was het wel een feestje. Lekker wacko figuren ook. Weet daardoor uiteindelijk niet zo goed hoe hoog ik deze beoordelen moet, want zelfs de 4* vind ik wel wat in de lucht hangen. Al is me dat meer voor de tweede helft van de film, de eerste helft vond ik een 3-tal sterren waard, dus eindig ik globaal tussenin.

Een gemiste kans om deze film tot 15 mei beschikbaar te stellen op Netflix...

Om de één of andere manier zijn de Tomb Raider spellen en films aan me voorbij gegaan, helaas. De film uit 2018 zag ik wél al meermaals. Die is wel beter dan deze, al lijkt Angelina Jolie wel beter op het game personage. Zo'n tempels vol boobytraps en artefacten, het blijft wel interessant om zien. Het jammere blijft dat er in bijna al dit soort films enorm om gevochten wordt, messen in de rug gestoken, enz... Meermaals verslapte m'n aandacht. Steeds dat gebrabbel vol dreigementen... En dat eindgevecht en plot, pfff. Er zitten wel leuke elementen in de film, maar het geheel is een rommeltje, helaas. Had ik toch niet verwacht van deze film. Te veel B-actie-geneuzel, te weinig avontuur.

Wow, wat een pracht- en tegelijk diep intriest verhaal. Doet me qua verhaalvertelling wat denken aan Harakiri. Mooi hoe we laagje per laagje blootgelegd krijgen, en vanuit welk beginsel. Wel een regisseur die me begint op te vallen, ook.

Het verhaal heeft uiteraard weinig om het lijf, de meeste acteurs nog minder. Een film die vooral een beeld schetst van '70s tijdgeest en daarvoor z'n waarde heeft. Heeft me nooit echt gelegen, en dat is niet veranderd. Maar ben dan zelf zulke losbandigheid ook nooit gewoon geweest en leef daar ook niet naar, dat speelt zeker mee. De erotische scènes zelf zijn vaak wel oké, maar een speelfilm kan je dit amper noemen, toch?

Christine Boisson die 18 was in de film blijkt zowaar eind 2024 al te zijn overleden.
Sylvia Kristel uiteraard al een pak langer, amper 60 geworden.

Met wild aan boord wordt het ... ja ja, wild aan boord. Doorsnee actie thriller, wel povere special effects. Het exotisch allegaartje maakt er nog wat van, en dan heb ik het uiteraard op de dieren die als addergebroed flink de aap uithangen. De bad guy van dienst is wel een heel erge vieze kerel. Zo'n rollen mag je dus altijd wel aan Kevin Durand toevertrouwen. Ik kan hem geen 3* geven, maar echt niet om aan te zien is deze film nu ook weer niet.

Ik blijft toch een fan van M. Night Shyamalan, die we inmiddels toch zeker de meester van de mysterieuze thrillers en horrors kunnen noemen. Zn films zijn heel Stephen King achtig, met een vleugje bovennatuurlijkheid en/of met een enorme suspense. Ik heb onlangs bij het herbekijken van Signs deze film amper 3,5* toegekend, en daar voel ik me al wat schuldig om. Deze Knock at the Cabin is me alleszins ergens wat gelijkaardig, en waardeer ik dus met 4*. Wederom bijbelse invloed zonder al te zeer het geloof te laten doorpriemen. Ook wordt er weer veel geboden met een minimum aan middelen, en van dat soort films hou ik dus enorm.

'k Vraag me ineens ook af of ik een film van zijn regie al minder dan 3,5 gaf? Dus even uitpluizen:
4,5* : The Sixth Sense
4,0* : Old, Split en Knock at the Cabin
3,5* : Signs en Trap

Dien ik nog te herbekijken (al langer geleden):
The Village vond ik fenomenaal
The Happening vond ik heel goed
Unbreakable vond ik geweldig

Van enkele ben ik wat onzeker of ik deze al zag, 'k neem aan dat ik er zowat 10 mag afturven (zeker als je The Watchers van dochterlief meetelt, wel eentje die ik maar 3* gaf), sowieso zijn er nog wel een 5 à 10 die ik nog zien moet. Maar van diegene waar ik zeker van ben dus effectief alle 3,5* of meer, de meeste zelfs 4* en meer. Dan ligt deze man je dus zeer.

M'n hart bloedt dat deze onder de 3* scoort. Zo veel minder dan Scream is deze voor mij niet, en sowieso brengen beide me terug naar m'n topjaren, als bijna-volwassen tiener, dus één brok nostalgie. Ik ben al die jaren wel wat een fan gebleken en gebleven van slasher horrorfilms, dus dat speelt ongetwijfeld ook mee in een hogere persoonlijke waardering. Ik kijk deze graag zo nu en dan nog eens opnieuw, ook al ken ik het verhaal dan al als m'n broekzak.

De muziek en beeldvoering waren verfrissend, de film redelijk maar ook wel wat irritant. Zo irriteert het me mateloos dat bij aanvang van de film het lijkt te gaan over een speler op z'n retour, die niet meer winnen kan en door vrouwlief/coach dan maar in Chellenger toernooien ingeschreven wordt, in de hoop dat hij daar weer wat kan werken aan z'n zelfvertrouwen. Maar dat we dan tegen het eind van de film vernemen dat hij vernoemd wordt als één van de grote kanshebbers op de US Open. Inmiddels staat z'n jeugdvriend maar liefdesrivaal van weleer 271e van de wereld, is die duidelijk aan lager wal, is een roker, slaapt in z'n wagen, zij het nooit geklopt door z'n jeugdvriend... Maar qua tennisniveau zijn beide mekaar nog steeds waard, qua achterbakse-hufter-gehalte ook wel.

En die Zendaya, die moest het enkelspel vaarwel wuiven, maar ze excelleerde aardig in dubbelspel, daarin het ene love game na het andere spelend. Vond het ook wel storend dat er nog een vorm van match-fixing in de film zit ook, waarin Tashi Duncan in ruil voor een potje vrijen tracht te bekomen dat haar ex zich zou willen laten verliezen tegen haar man. Uiteindelijk wel nog cool hoe aan het eind samenkomt dat hun verborgen symbool voor "ik heb ermee geslapen" bij matchpunt wordt bovengehaald.

Hoe dan ook, dergelijk niet-realistische weergave van topsport, daar kan ik niet zo mee om als je een film maken wil rond een bepaalde sport. Dat maakt dat het tennis zelf uiteindelijk zeer bijkomstig aanvoelde aan het liefdesdrama, eerder een soort van symbolische representatie. Wat uiteraard mag, maar het had dan iets geloofwaardiger gekund. Alles bij mekaar wel zeer het kijken waard, al was het maar om de bijzondere manier van verhaal brengen en filmen. Maar heb me gewoon toch iets te zeer gestoord, anders was m'n rating hoger uitgevallen.

Als familiefilm vooral gericht op kinderen zeker niet slecht. Een geweldig avontuur zoals een dol pretpark-dagje, zij het dat sommige stukken echt niet hadden gehoeven (zoals de dino) en de CGI te wensen overlaat. Blij ook met de wat kortere speelduur, een half uur langer hoefde zeker niet. Ik geef hem uiteindelijk net als z'n opvolger 3*, zij het dus met (mee)kijkende kinderen in het achterhoofd. Voor louter volwassenen wel een halve tot volle ster minder.

Toch een licht aangename verrassing, deze. Al ben ik gewoon tuk op whodunits met plottwisten. 'k Moet ook wel toegeven dat ik deze tot over halfweg eerder richting de 1,5-2 sterren vond neigen (leek eerder een aflevering van een 90s serie met flauw acteren zo nu en dan), maar het laatste half uur maakte veel goed. Intrige alom, zoals we dat ook wel al kennen uit deze reeks films. En het is nu ook niet dat de plottwisten dan nog zo verrassend zijn als je voorgaande drie films ook al zag. Wat voor deze zal geholpen hebben, is dat ik persoonlijk nummers 2 & 3 zo denk ik nog niet zag, en de eerste al vele jaren geleden is, al keek ik die wel meermaals. Wel goed dat ze na een vierde film besloten hebben dat het wel volstond. Maar 'k had 'm verdorie een pak slechter verwacht, dus toch blij dat ik deze eens keek.

Wat een lang uitgesponnen intro. Maar meteen daarna kan ik begrijpen waarom daarvoor gekozen werd. Het moet afschuwelijk zijn, je partner vroeg kwijt raken. En dan nog een moeder erbij die het vergelijkt met diens man die het afbolde. Nu heb ik zelf al enkele jaren geen partner meer en lijkt het op dit moment heel onzeker of er ooit nog iemand in de picture zou kunnen komen. Wel zag ik aan twee wat langere relaties (14 en 4 jaar) een eind komen dat ik zelf niet had gewild, en dus met nog vele dromen in het verschiet. Toch lijkt je geliefde moeten loslaten door sterfte heel anders, en op een heel andere manier pijnlijk. Des te meer omdat de liefde daarvoor geen enorme knak kreeg door in de steek te worden gelaten of erger... te zijn bedrogen.

In dit verhaal koos de overledene ervoor om vóór sterfte nog een jaar lang z'n achterblijvende partner te begeleiden in het rouwproces, wat wel mooi en bijzonder is. Wat me wel wat onduidelijk is, is hoe lang ze een koppel vormden? Ik dacht zo'n 10 jaar, gezien bepaalde uitspraken ("Gerry werd 35", "ik heb al in geen 10 jaar een man/date gehad", "we waren nog zo jong", ...) Wel wat apart om hun jongere versies dan ook te zien gespeeld worden door dezelfde 30-plussers, en wel een aantal dingetjes die daar dan wat wrongen voor me. Hoezo is het overigens nog zo jong, als Gerry al 25 zou zijn geweest toen hij wat begon met bijna-twintiger Holly?

Het meest aangrijpende stuk voor mij is wanneer Holly in tranen uitbarstend haar moeder in de armen valt, en de waterval aan woorden die ze daarbij uitstort. Maar verder vond ik dit nu ook geen topfilm of zo. Ook niet in z'n genre, ook niet rond dit thema. Gewoon degelijk. Dus best verrast van de hoge score her en der (7,0 om IMDb, 3,42 hier, 80% popcorn-score op rotten tomatoes).

Ergens apart dat er 2 films zijn met de titel Public Enemies, elk met Public Enemy No.1 als tagline, beiden rond Chicago in jaren '30 met Melvin Purvis als ordehandhaver van dienst, maar de ene rond Ma Ba(r)ker en haar jongens en deze rond John Dillinger en zijn bende. Apart ook dat mannen die maar net de 30 jaar haalden of zelfs niet eens (Baby Face Nelson werd niet eens 26) toch zo berucht werden:
44j : 24.11.1889 -> 22.09.1934 : Charles Makley aka Fat Charles McGray (Christian Stolte)
35j : 27.08.1898 -> 26.04.1934 : John "Red" Hamilton (Jason Clarke)
35j : 02.11.1898 -> 10.04.1934 : Harold Eugene "Eddie" Green
33j : 28.11.1900 -> 07.06.1934 : Tommy Carroll (Spencer Garrett)
32j : 13.10.1902 -> 17.10.1934 : Harry "Pete" Pierpont (David Wenham)
31j : 22.06.1903 -> 22.07.1934 : John Dillinger (Johnny Depp)
30j : 03.02.1904 -> 22.10.1934 : Charles "Pretty Boy" Floyd (Channing Tatum)
28j : 03.12.1905 -> 23.08.1934 : Homer Van Meter (Stephen Dorff)
25j : 06.12.1908 -> 27.11.1934 : Lester Gillis aka George "Baby Face" Nelson (Stephen Graham)

Op zich een interessant stukje geschiedenis, misdaden ten tijde van de Great Depression, maar de speelduur deed deze film geen goed voor me. Om de één of andere reden gaan veel van dit soort films vlot over de 2u, zo ook bv. Live by Night van en met Ben Affleck, terwijl het verhaal toch veel in herhaling valt. En tegelijk krijg je paradoxaal genoeg tal van personages getoond waarvan de helft onvoldoende diep uitgewerkt worden, omdat het in zo'n films nu eenmaal meer om de hoofdfiguren gaat en geen diepgravende documentaire. Wel moet worden gezegd dat de schrijver van het boek waarvan Public Enemies de verfilming werd eigenlijk een miniserie op het oog had (rechten gekocht door HBO en in samenwerking met Robert De Niro's Tribeca Productions), maar het maar in een boek gooide.

Een tijdlang leek Leonardo DiCaprio de rol van John Dillinger te zullen gaan spelen, maar het werd dus Johnny Depp. Die laatste voelde overigens een zekere verwantschap met John Dillinger, en meer dan louter omwille van de voornaam en initialen. Want één van z'n grootvaders had zich nog bezig gehouden met bootlegging/moonshine en z'n stiefvader had inbraken en overvallen op z'n actief en verbleef nog in dezelfde gevangenis als dewelke waaruit Dillinger zijn kompanen hielp te ontsnappen.

Michael Mann van zijn kant had in de jaren '70 al een screenplay geschreven rond gangster Alvin Karpis (in Public Enemies gespeeld door Giovanni Ribisi), een Canadees-Amerikaanse Litouwer en één van de vier die de markering Public Enemy #1 opgekleefd kreeg en de enige die levend gegrepen werd (de andere drie waren John Dillinger, Pretty Boy Floyd en Baby Face Nelson). Karpis werkte samen met de Barker boys. Toen Mann dan een stuk uit het boek van Bryan Burrough rond Public Enemies las, besloot hij dit te verfilmen.

De film is naast zowat het laatste jaar van enkele beruchte gangsters ook een kijk op de laatste jaren van het BOI, in 1896 nog opgericht als het National Bureau of Criminal Identification, maar in 1908 vervangen door The Bureau of Investigation. Sinds 1924 was J. Edgar Hoover de directeur en hij zou dit 48 jaar lang blijven, en dus ook bij het omdopen tot het nu zo gekende Federal Bureau of Investigation (FBI). Grappig genoeg was naamgenoot Herbert Hoover tijdens de Grote Depressie de president van het land, maar heeft hij geen familiale band met J. Edgar. Wél hadden beide nauw contact met mekaar.

Dit alles vind ik dus best een zeer boeiend stuk geschiedenis dat inderdaad misschien eerder goed leesvoer is als non-fictief boek of een miniserie dan als film. Maar toch 3* waard, al was het maar omdat het m'n interesse naar meer heeft weten te wekken.

(reactie op ander bericht)


Ik ga zelfs net dat tikkeltje verder, en daar zullen het er nog minder mee eens zijn. Maar ik vind Die Hard 2 dus iets boeiender dan de eerste. Een veel meer allround verhaal. Wel zitten de leukste stukken uit beide films in de eerste film, zeker wanneer McClane van bovenin de wolkenkrabber samenwerkt met Al Powell beneden van buitenaf. Maar daarnaast vind ik de eerste Die Hard zeker in het eerste half uur wat oubollig overkomen, terwijl deze opvolger gewoon de hele film lang spanning brengt, en op meerdere manieren, en met wel wat intrige. Hij is wel meer over-the-top dus wie daar wat een afkeer voor heeft, daarvan snap ik zeker dat die de eerste prefereren. Maar voor mij is vooral deze Die Hard 2 hoe actiefilms dienen te zijn. Spanning, wat schieten en knokpartijen en de nodige humor om het geheel wat lucht te geven, zichzelf niet te serieus nemend.

Boeiend schilderij. De rest van de film was nauwelijks minder stilleven. Ergens zit er ongetwijfeld een sublieme boodschap in verhuld, zeker gezien het stuk met de opa met Alzheimer en de korte hommage aan Inspector Columbo. Maar ik laat me die dan graag door een ander voorkauwen.

Oh ja, met begin- en eindgenerieken eraf komt deze film niet aan het volle uur, hooguit een 55-tal minuten. Dat was dan ook het meest positieve eraan.

RIP Charles Grodin, die ik vooral ken uit Beethoven. Er was hem wel een betere laatste film gegund.

Voor mij zit deze tussen de 3,5* en 4* in. Vind dit echt wel één van de meer vermakelijke Robin Hood verfilmingen. Al moet ik er nog wel enkele zien. Mogelijks speelt nostalgie daarin wel wat mee, maar de vlucht uit Turkije, terug thuis met de Moor aan z'n zijde, de getormenteerde Duncan, het duel met Little John, het trainen in de bossen, de overvallen, en de reddingsmissie zijn toch allemaal me zeer bijgebleven scènes. De heks en het slotduel zijn weliswaar wat minder en hij duurt me ook wel een half uurtje te lang. En uiteraard ook iets te melig.

M'n volgorde van de over zowat voorbije jaar bekeken films:
4,0* : (2018) Robin Hood (met Taron Egerton)
3,5* : (1991) Robin Hood: Prince of Thieves
3,0* : (2010) Robin Hood (met Russell Crowe)
2,0* : (1993) Robin Hood: Men in Tights

vote posted

vote posted

Heeft me niet omver geblazen, maar vond hem wel net dat tikkeltje meer stof doen opwaaien dan het origineel. Nee, deze film staat als een huis. Ook al vinden vele anderen er duidelijk geen ruk aan. Al snap ik gezien het herhalende dat er kritiek komt aangewaaid en de prent de wind van voren krijgt.

Maar goed, we kennen het: wie wind zaait, zal storm oogsten. En hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Wat mij betreft heeft uiteindelijk het Spaanse graan de orkaan doorstaan, en krijg hij de wind in de zeilen. Lastige nawerking wel... ik heb er na deze 2 uur wel wat flatulentie aan overgehouden, en heb er dus al menig laten waaien.

Het brengt me ook in tongue twister mood:
I saw Susie sitting in a shoe shine shop.
Where she sits she shines, and where she shines she sits.
De knecht van de kapper knipt knapper dan de kapper knippen kan.
De meid snijdt recht, de knecht snijdt scheef.
Un chasseur sachant chasser sans son chien est un bon chasseur.
Le ver vert va vers le verre vert.
Eddie edited it.

Ter afsluiting nog twee toepasselijke songs:
Ingeborg
Megadeth

No shit, Sherlock.

'k Ben bang dat het toch een beetje shitty was. Anderzijds is dit een soort van Sherlock parodie, en bevat het wel tal van best geslaagde humor, met daarnaast zoals we dat kennen van parodieën ook tal van onderbroekenlol. 'k Vind hem dan ook nog behoorlijk meevallen, maar uiteraard geen hoogvlieger. Maar aangezien ik toch een flink aantal keren heb kunnen lachen, kan ik hem niet minder dan 2,5 geven. Zit voor mij wat tussen de 2,5 & 3 in.

Raar dat de schrijver van het boek in zijn verhaal twee verschillende indiaanse volkeren met elkaar heeft verward. Al is het ook wel heel verwarrend, zeker voor wie niet al te zeer thuis is in indianenvolkeren.

De Mohikanen (Mohicans/Mahicans) ofte "people of the continually flowing waters" hadden het in de 17e eeuw nogal aan de stok met de Mohawks en werden door die laatsten verdreven van het gebied Hudson River met zijrivier de Mohawk (waar later Albany zou uitgroeien) naar wat zuidelijker, richting Stockbridge, Massachusetts. Ze zijn zich daar gaan vermengen met de Munsee (Lenape-stam). Begin 19e eeuw verhuisden de Mohikanen vooral naar Wisconsin.

De Mohawks van hun kant vochten tegen de Huronen (Huron, Wendat/Wyandot), en hakten hen in de Beaver Wars grotendeels in de pan. Eerder waren ze handelspacten aangegaan met de Nederlanders onder meer te Fort Nassau en met de Fransen, wat noordelijker in het zuidoosten van Canada, nu Quebec. Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken, had je aan de westkust ook een Mohawk River in wat nu de staat Oregon is, en had je daar ook nog Mohawk people, maar daar hebben we het maar verder niet over.

En dan had je dus ook nog de Moheganen (Mohiingan/Mohegan) ofte "wolf people", die een stuk zuidelijker leefden dan de de Mohawks en de Mohicanen, zijnde in het gebied van Connecticut, aanvankelijk samen met de Pequot. Blijkbaar bedoelde de schrijver dus de Moheganen ipv de Mohikanen.

Deze film zou dus een boeiend beeld kunnen schetsen van een tijdperk van Amerikaanse kolonisatie toen de Britten en Fransen mekaar naar het leven stonden in het gebied waar Mohawks, Huronen, Moheganen (en ook wel wat Mohikanen) gehuisvest waren, amper 2 decennia voor de Onafhankelijkheidsverklaring. Met nadat ik nog maar net The General's Daughter zag wederom Madeleine Stowe in een hoofdrol.

En het ligt mogelijks aan mij, maar ik raakte amper wijs uit het verhaal. Magua blijkt een telg der Huronen die zich voordoet als een met de Britten geallieerde Mohawk maar die dezen in een hinderlaag lokt. Drie Mohikanen hakken deze Huronen dan in de pan, op Magua na. Maar treffen hun vrienden dood aan, afgeslacht door een Ottawa-stam (wat komen deze er ineens in doen?). De Fransen met de Huronen aan hun zijde belegeren dan de Britten. Wat volgt, is vooral liefde tijdens oorlog, wraak en weerwraak en reddingsmissies. Op zich allemaal niet oninteressant, maar ik had iets meer algemene duiding gewenst en iets minder een persoonlijk toneel. In die zin leunt deze inderdaad wel wat bij een Braveheart (1995) aan, zonder die score te evenaren. Wel vind ik hem beter dan Geronimo: An American Legend (1993), ook met Wes Studi.

Het geschiedkundig aspect bij deze film spreekt me behoorlijk aan, maar hoe dit dan als verhaal en film werd uitgewerkt maar matig, helaas.

vote posted

Een legerfilm over getraumatiseerde ex-Vietnam-soldaten die bij hun terugkeer niet gesteund worden door vadertje staat kan rekenen op de standaard 7,5/10 op IMDb, 80% op rotten tomatoes, en 3,5+ op MovieMeter. Zo niet bij een film rond een ander soort traumatische gebeurtenis binnen de muren van het militaire bastion. Vooral op rotten tomatoes wordt deze enorm op de korrel genomen door de kenners. Was dit dan weer een aflevering van Columbo of een arthouse-film geweest, dan had de 4/5 nabij geweest.

Uiteraard staat het ieder vrij een eigen mening te vormen, bovenstaande is dus ook maar louter mijn kritische bedenking. Ik vond hem alleszins heel goed, een halve ster extra ook nog om zulk verhaal binnen dit soort kader. Eens een wat andere militaire film. Ik had hem ooit wel al eens met een half oog gezien, maar nu met volle aandacht en vond hem dan zeker ook sterker dan dat ik me kon herinneren. Eén van de weinige waar ik afgelopen weken zo van genoten heb.

vote posted

Al vaker gezien, denk dat dit de 3e kijkbeurt was. In tegenstelling tot vele films, opent deze matig, maar wordt hij gaandeweg leuker. Vroeger vond ik deze heel leuk, nu nog altijd meer dan degelijk, een gezellige film voor het hele gezin. Wel vind ik dat jongetje met zijn zo denk ik Pee-wee Herman imitatie licht irritant. Moet wel toegeven dat ik altijd een zwak voor Goldie Hawn heb gehad. Nee, ze is niet de meest getalenteerde actrice, maar voor mij had ze altijd een zeer hoge aaibaarheidsfactor.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Toevallig 2 Anne Hathaway films binnen enkele uren tijd en je krijgt dezelfde soort valse bescheidenheid. Maar uiteraard een zeer knappe vrouw wel. De hitsigheid spat ook van het scherm, zelfs met Jamie's broerlief in de buurt, maar tegelijk krijg je eens te meer dat spelletje van aantrekking en afstoting dat enorm des mensen gaan worden is. Lekker complex. Blijkbaar is de manier om dat euvel te verhelpen enorm verstikkend gaan doen, en de muur brokkelt niet af, maar stort ter plekke in. Yeah, right. Verder stoorde de hoogdravende arrogantie bij meerdere personages me enorm.

Dat je een film die deels rond gewip ... euh liefde draait en deels rond Viagra en eigenlijk nog het meest rond Parkinson wil opleuken met allerlei vlot gebazel, snap ik wel. En bam, out of the blue is er ineens het dramatische element, uiteindelijk blijft Maggie wel met die progressieve rotziekte zitten, en dat heeft haar ineens enorm doen aftakelen. Dit terwijl je zou gaan denken dat het in de medicijnen-business meer draait om de harde dollars en nog hardere seks dan om ziektes te bestrijden. Zou het?

Wat ik uiteindelijk jammer vind in deze film is dat het zulke swings bracht en daardoor de hele geloofwaardigheid inzakt als pudding. Meneer "ik ben een rotzak" wil zo graag de liefkozende man zijn, en mevrouw "ik val voor rotzakken" wil geen medelijden, dat komt de meevoelendheid niet ten goede. Doe er nog een scheutje Parkinson comedy bovenop. Waarop een liefhebbende echtgenoot getrouwd zijn met een partner met Parkinson vergelijkt met een Russische roman en de raad geeft zo'n vrouw te laten stikken en een gezond exemplaar te zoeken, lekker fijnzinnig. En net wanneer de film een wat serieuzere toer gaan nemen was, krijg je weer losbandigheid de strot in geramd.

Nu, toch gaat er achter dit alles ergens een redelijke film schuil, die me zeker heeft weten te vermaken, maar de vele gezichten deden de integriteit van het verhaal gewoon geen goed. En ook zo clichématig. Ware liefde moet blijkbaar in de films altijd eerst door nog even een verzetje met anderen gaan alvorens de weg naar mekaar terug te vinden. Er had toch zo veel meer in gezeten, maar eens te meer een film volgens de geijkte Hollywood-formule afgehaspeld. Zonde.

Eén van de meest ongeloofwaardige dingen aan deze film: dat Andy Sachs [Anne Hathaway] het dikkerdje wordt genoemd, en ook van zichzelf aangeeft niet te voldoen aan de slanke normen. En dus dringt een rondje restyling zich op, wat uiteraard weinig moeite kost als de knappe slanke vrouw eigenlijk al aanwezig was. Waar het in deze film om draait, is dat daarmee ook haar persoonlijkheid verandert en kruipen en springen voor de behoeftige bazin al snel een tweede natuur wordt. Even lijkt ze te breken met haar verleden en helemaal op te gaan in haar nieuwe levensstijl, maar uiteindelijk keert ze dit toch grotendeels de rug toe, zoals te verwachten viel. De telenovelle Sara en de serie Hacks lijken hier wel de mosterd te hebben gehaald. Slecht is het zeker niet, maar allemaal toch iets te clichématig.

Voor een film die speelt met een veranderende persoonlijkheid bij het aanmeten van een nieuw uiterlijk kan ik overigens Tanin no Kao aanraden.

vote posted

Hoe ik ook probeer, die stem van Awkwafina blijft me doen huiveren. Flashbacks aan Fran Drescher doemen automatisch op, en vervullen me met afschuw. Er zitten echt leuke dingen in deze film, maar ook best veel dat me weinig bekoren kan. 't Is ook een beetje Marvel meets PokéMon meets Lord of the Rings. Leuke Aziatische landschappen uiteraard wel. Maar met de sagen, legenden en de fantasy heb ik gewoon minder, en ook de krijgskunst en wijsheden niet al te zeer. De film voelt uiteindelijk vooral als een te lange zit. En of je nu deze kijkt of een Mortal Kombat film of nagenoeg eender welke Aziatische fantasy film, het lijkt allemaal één pot nat. 't Is onderhoudend vanwege de hoge kwaliteit aan beeldmateriaal, maar zonder meer.

Dan is Dragons are Real van Magnum meer m'n ding.

I've crossed the seas to a different land
Shot through the skies at the wave of a hand
And when i've looked up at castles so tall
Into the clouds, any minute might fall

I've stood alone where the mountains are blue
Watching the world's unbelievable view
A special book makes the child in us cry
Magic in words at the blink of an eye

They dogs they will howl
The jokers will cry, cities will fall
Heroes are gone, villains draw near
I see them all

vote posted

Soms denk ik "het zal wel weer aan mij liggen, maar ik vind deel 1 eigenlijk niet eens beter laat staan ruimschoots het vervolg overklassend". Toen ik de eerste Jaws enkele maanden geleden nog eens zag, verwachtte ik me door de enorme superlatieven (ook hier schrijven bepaalde liefhebbers dat ze die 5* gaven, en dit vervolg 2,5*) aan een verbluffende haaienfilm. Hij is oké, maar ook niet wauw, bij momenten enorm theatraal geacteerd en zo, en zeer clichématig, een beetje een boy cries wolf verhaal tot hij niet langer serieus genomen wordt en dan gaan de poppen pas echt aan het dansen. Maar goed, ik kan nog vatten dat die als trendsetter wat hoger gewaardeerd wordt.

Vandaag deel 2 nog eens bekeken, en deels valt die in herhaling (zonde), maar deels is er ook wat meer spanning en sensatie op zee, zonder dat het karikaturaal wordt. Als ik de overgrote meerderheid volg, een ontiegelijk veel zwakkere film. Maar hier en daar lees ik toch meningen waar ik zelf dus ook wat meer naar neig. Niet in het minst deze net hierboven van alexspyforever, waar ik dus enorm mee relateren kan.

vote posted

Wat een vaart in deze laatste baby van regisseur Paul W.S. Anderson en Milla Jovovich. Maar me wel net iets te zeer bombast, ook al past dit dan bij een finale. Gezien ik thuis met een grote fanaat zit en ik ze zelf ook zeer kan smaken, wil ik me wel eens (Ever ) een boxset met de zes films.

Wow, deze scoort wel bijzonder laag. 'k Vind het wat vergelijkbaar met een film als The Running Man, een soort van game show. Leuk ook wel, al die verschillende settings/levels. Wat meer pulp, maar wel nog leuke pulp. Misschien enigszins dichter bij een game dan een film, maar gezien het ook een verfilmde game betreft iets wat ik wel kan smaken bij een vijfde uit een reeks. Ze wilden misschien eens iets anders doen, al heeft de meerderheid dat duidelijk minder weten smaken. En qua SM-pakje duidelijk gaan loeren bij Underworld.

Gisteren beide Jack Reacher films gekeken. Aan de tweede ga ik weinig woorden vuil maken, maar deze eerste kon er zeker mee door. Al zou je aan de hand van de beklijvende opening hopen dat er een ware topfilm zou volgen, en dat is nu ook niet het geval. Ik zet 'm wat naast Shooter. Al scoort die vooral hier op MovieMeter wel nog wat hoger.

vote posted

Wat er soms toch allemaal oscars wint... En waarom een film uit 2004 pas in 2006? Het enige subverhaal wat me echt boeide was dat met Matt Dillon, die racistisch en handtastelijk blijkt te zijn, z'n partner die klacht neer wil leggen, en die uiteindelijk als held onthaald wordt wanneer hij diezelfde vrouw dient te redden. En dat dochtertje dat door een soort van magische cape beschermd bleek voor de van nabij afgevuurde kogels (zullen wel losse flodders zijn geweest). Al paste dat ergens niet bij de rest van de film.

Oké, hij snijdt wel enkele snedige onderwerpen aan, maar ben denk ik vooral niet zo fan van de verschillende verhaallijnen en de ensemble cast, waardoor het een samenraapsel van flitsen werd. En ja, racisme is foei, vooroordelen zijn foei, maar zullen nog vele jaren dagelijkse kost zijn. Zelfs los van afkomst, huidkleur, enz...

vote posted

vote posted