Passenger 57 (1992)

De zoveelste verfilming over een vliegtuig dat wordt gekaapt door een terrorist en zeker niet de beste in zijn soort. Het scenario is niet al te sterk, maar zolang het met de actie maar goed zit, hoeft dat niet altijd een probleem te zijn. De actie is er voldoende, is niet slecht, maar ook weer niet zo goed dat je op het puntje van je stoel zit. Daarvoor is het trouwens ook bij lange na niet spannend genoeg. Het probleem is echter Wesley Snipes, die als de held hier duidelijk de uitstraling mist om een sterk hoofdpersonage neer te zetten. Er gaat echt heel weinig van hem uit. Bruce Payne daarentegen, is een stuk beter als de schurk. Ondanks zijn wat stereotiepe rol, slaagt hij er door zijn ietwat overdreven spel in, om Passenger 57 van de broodnodige humor te voorzien. Passenger 57 is niet heel sterk en ook niet bijster origineel. Een Die Hard 2 is bijvoorbeeld een veel betere film in het genre. 2,0*

“The two agents you killed on the plane were friends of mine.” “Thank you for telling me. I do enjoy knowing the people whose lives I've touched.” Ouderwetse actiefilm die zichzelf tekortdoet door een gebrek aan spanning en een matig script. Had de gehele film in het vliegtuig laten plaatsvinden en je hebt gegarandeerd spanning, maar de regisseur kiest ervoor om het lange laatste gedeelte op een vliegveld te doen plaatsvinden. De spanning, die er in het vliegtuig wel was, is zo snel weer verdwenen. Daar kan zelfs het geïnspireerde spel van Snipes, Sizemore en Charles Rane als bad guy niets aan veranderen.

You damn skippy Even een tussendoortje na een cursusdag afgelopen maandag, en dit was wel weer even geleden, en wat is Passenger 57 alweer oud, en wat is het best een vermakelijke film. Ik meende dat Rane met zijn plastische chirurgie scene uit Ricochet komt met Denzel Washington, het maakt niet want de film gaat vrij vlot los in typische jaren '90 actie stijl. Rennen, vliegen, gillende banden en behoorlijke stunts. Aardig is toch zeker de lessen en protocollen die Cutter aan het personeel probeert bij te brengen, jammer dan weer dat de bad guys weer alle logica en realiteit voorbij gaan wat dat betreft. Bijvoorbeeld hoe Rane de gezagvoerder in het hoofd schiet met een groot kaliber pistool, schier onmogelijk dat die kogel niet door het hoofd gaat en daarna door de vliegtuigwand of cockpit raam. Wil je schieten in een vliegtuig doe dat dan met een kleiner kaliber. Eenmaal in de lucht ontvouwd zich een prima kat en muis spel tussen Rane en zijn boeven aan de ene kant en Cutter met behulp van Marti aan de andere kant, een strijd die zich op de grond voortzet. Voorspelbaar is het allemaal wel een beetje cliché ook, vooral de hillbilly sheriff en zijn onnozele personeel, en de ontsnapping van Rane. Daarnaast jammer dat het zich niet verder in de lucht afspeelt. Snipes als gewoonlijk klappen uitdelende, Payne prima als de kille en meedogenloze Rane, Sizemore slanker dan ooit, Hurley leuk voor het oog, maar Alex Datcher is op dat vlak ook niet voor de poes. Grappig nog trouwens dat Snipes een boek zit te lezen genaamd The Art Of War, 8 jaar later zou Snipes in een film met dezelfde titel spelen. Passenger 57 is een meer dan prima jaren '90 film. Ongecompliceerd, vlotte actie, met hier en daar eens een schoendheidsfoutje als een exploderende trap, en ja, de mode uit die tijd doet haast pijn aan de ogen.