Log

vote posted

vote changed, original voice was 1,5 stars

De eerste helft van de film voelt alsof er van een kortfilm een langspeelfilm is gemaakt. Maar die eerste helft dient blijkbaar louter ter opvoering van de sfeer, worsteling met allerhande emoties, het mysterie en enkele vernuftige elementen. De film gaat steeds meer en meer in crescendo, met een zinderend slotkwartier (enkele keren flink kippenvel).

The Night House bevat heel wat creepy momenten die me bevallen, maar baadt net iets te zeer in het bevreemdende, wat me minder ligt. Al begrijp ik dat het ergens metaforisch bedoeld is voor periode van rouw en verdriet/depressie, of althans voor wie het op deze manier interpreteren wil. Want je kan de film uiteraard ook louter zien als een demonische entiteit die Beth gaan achtervolgen is, waardoor Owen deed om deze entiteit tegen te werken.. Mede omwille van deze dubbele lading uiteindelijk wel een begeesterende film, al vind ik het niet evident welke waardering daar nu op te plakken. Denk dat ik toch maar voor 4* ga, want we zien toch net iets te weinig van dit soort films, of toch zeker beter gemaakte dan doorsnee.

Naar het einde toe kreeg ik het Dream Theater album 'Scenes from a Memory' vibes, wat zeker een positief gegeven is. Voor wie het niet zou kennen, hier het complete (progmetal) album met alle bijhorende songteksten. In reacties heb je daar het volledige verhaal uitgeschreven, dat ook wel eens verfilmd zou mogen worden.

Tot slot nog zeggen dat een film rond thema zelfdoding zo kort na het verlies van een goeie vriendin op deze manier wel binnenkwam.

Helemaal niet mis. Goed uitgewerkt verhaal en ontrafeld plot. En inderdaad eerder drama i.p.v. thriller. Al vond ik de fragmenten van de meisjes op school met hun essays (en dat gefilmde voorlees-fragment) wel zeer vreemd. De hoofdrolspeler Marco D'Amore had me wat weg van Kim Bodnia als Martin Rohde in The Bridge. Het was er ergens wel wat over dat zowel z'n dochter als de zoon van z'n nieuwe geliefde als z'n vroegere kompaan als vader van het slachtoffer allemaal betrokken bleken. Maar 'k heb er wel 2 uur geboeid naar zitten kijken.

Allemaal nog best aardig, zonder wauw-gehalte. De film opent wel boeiend, met al die afrekeningen. Toen dacht ik hier minstens 3* aan te zullen geven, maar hij zakte toch weg tot een zeer doorsnee actiefilm en dus landt hij op 2,5* voor me. Persoonlijke wraak is in zo'n films wel iets té vaak een element, en dan het inmiddels wel doodgeknepen USA-Rusland sfeertje..., al ligt dat natuurlijk bij de heer Clancy. Hoe het er allemaal uitzag vond ik nu ook niet meteen van al te hoge kwaliteit. Wel nog een boeiend sniper-stuk ook.

Wel een lange zit voor dit soort film. Maar hij had zeker z'n vermakelijke elementen, voornamelijk in de animatie-humor, de vele cameo's en allerhande verwijzingen, zoals de filmscènes waarin de Looney Tunes figuren dan opdraven, zoals onder meer in Austin Powers, Mad Max, The Matrix, e.v.a. Alleen al daarvoor zou ik hem gerust nog eens willen herbekijken, of het moet zijn dat daar een YouTube video of zo van te vinden valt.

Verhaal natuurlijk weinig betekenend, en basket... je moet er ook wat voor zijn. Is voor ons Europeanen nu eenmaal niet één van onze topsporten zoals dat in de USA het geval is. Al zijn er zeker ook Nederlandse en Belgische NBA-fans. Maar om nu te zeggen afschuwelijk slecht vond ik deze Space Jam 2 eigenlijk niet.

Verrassend. Normaal heb ik weinig met dit soort CIA-contraterrorisme gedoe. Maar deze sprak me om de één of andere reden erg aan. Tijdens de film bedacht ik me "wedden dat deze een pak minder scoort dan pakweg The Bourne Identity?" En na de film dan gezien hoe laag hij effectief scoort. Ik vond de actie gewoon enorm goed zitten in deze film. Te beginnen al met een enorm knappe openingsscène. De training bij en door alweer een sterk spelende Michael Keaton mocht er ook zijn. Maar gewoon doorheen de hele film was de actie zeer puik. Misschien heb ik vandaag gewoon een heel andere pet op dan op andere dagen, maar ik vond American Assassin me boven alle verachtingen enorm bekoren.

Iets minder dan z'n voorganger, maar Halloween blijft sowieso wel een leuke franchise voor me. Al ligt deze film gewoon vrij ver van het origineel in hoe de horror wordt ingevuld. In Halloween Kills zaten wel enkele zeer flauwe stukken, zoals de boze menigte en al het voice-over gewauwel. Ook het slot was echt niet sterk.

Jammer van enkele zeer irritante typetjes (met die Jandice op 1), maar ondanks dat best een leuke film. Zou hem tussen de 3 à 3,5 plaatsen, maar dus misschien net iets te debiel bij momenten, dus doe maar 3. Zeker het kijken en zelfs eens herbekijken waard. Vooral het stuk op de rollerskates vond ik wel erg lachen. Leuke poster van de film ook.

En wow, ben ik blijkbaar de enige in 7 jaar die nog eens een reactie bij deze film plaatst.

Doet me toch wat vreemd aan dat deze op IMDb na hoger scoort dan The Addams Family uit 1991. Mijn voorkeur gaat dan toch naar die film uit.

Het laatste gedeelte van deze film vind ik zelfs niet de 3* waard, maar tot aan het laatste kwartier wel nog net. Wel een zeer leuk creepy wereldje, met enkele zeer geinige gedrochten. Zal er dus 3* aan uitdelen, zij het zeer nipt.

vote posted

Totaal geen voer voor volwassenen maar kinderen lusten de Grote Rode Hond brokken wel, of dit nu om de kinderboeken, de tekenfilms of deze live-action animatiefilm gaat. Vooral mijn jongste van 7,5 wou deze al meermaals zien, de tweeling van bijna 9 vond hem 1 keertje zien wel voldoende.

WTH did I just watch? En er is ook duidelijk een publiek voor. Hier en daar wel eens een half geslaagd grapje tussen de gigantische berg bagger, wat hem nog net redt van 0,5. En was het irritatie-gehalte dan nog wat lager geweest, had ik er nog wel 1,5 voor veil kunnen hebben. Maar zoals ie is, vind ik 1* de prima waardering. Eén van de slechtste films die ik voorbije (half) jaar zag, alleszins.

Deze film heeft me enorm weten te charmeren. Na Twisters de tweede voor mij met Daisy Edgar-Jones in de hoofdrol, waarbij deze me net iets meer aanspreken kan. Op zich heeft het verhaal van Where the Crawdads Sing weinig vernieuwends, maar de manier waarop het gebracht zowel als geacteerd wordt, bekoort me. Vooral hoe het verhaal laagje per laagje wordt onthuld, zorgt dat het boeiend blijft. En verder uiteraard een extra plus voor de setting. David Strathairn vind ik hier ook een zeer mooie rol in hebben.

Gek, nooit geweten dat deze film zo goed was, en dat die ook zo goed in de smaak viel. Een eerste kijkbeurt dik 20 jaar geleden was maar met een half oog, en toen vond ik hem vooral zeer druk overkomen. Ik heb hem later, zowat 10 jaar geleden schat ik, iets nadrukkelijker bekeken. Nog niet met al te zeer focus, en toen vond ik hem niet onaardig, zonder meer. Nu ik er eens voor het eerst echt voor gaan zitten ben, moet ik toegeven dat het zonde is dat ik dit nu pas voor het eerst deed, want dit betreft echt wel een puike verfilming van een semi-autobiografie. Heel leuk gebracht ook allemaal, ook al gaan de details van de oplichterijen me wat boven m'n petje.

Een half uurtje korter had wel gemogen, en het einde voelde je van mijlen ver aankomen maar afgezien daarvan weinig op aan te merken. Dikke 4*.

Enkele leuke scènes maken nog geen leuke film. Het algemene plaatje is vooral weinig sympathiek, één groot boeltje hypocrisie zelfs. Een aantal personages wordt nagenoeg gepusht om vooral niet de keuze van het hart te volgen. En tussen twijfel en er toch weer vol voor gaan zit trouwens bitter weinig. Al valt liefde uiteraard niet rechtlijnig af te meten. Verder is het ook vooral een zeer clichématige romantische komedie volgens geijkte Hollywood-formule. Allemaal nog net eind goed al goed zonder dat er onnodige scheidingen aan te pas moeten komen. Algemeen vooral te flauw.

Ironclad 2, ofte The Fellowship to Return to the One Tower of the (Dying, niet dood zoals in de plottekst staat) King, waarin de hobbit-achtige Hubert ter versterking troepen ronselen gaat, en deze vindt in onder meer Guy de Lusignan als een soort van mini-Aragorn plus diens rechter (of linker, heb niet te nauw gekeken)-hand Berenger (nee, niet die acteur), een Bloody Mary die er haar kopje net weet bij te houden ondanks een vijsje los en al eens een tandje bijstekend, en met Pierrepoint ook een soort van trol of ogre aan hun zijde. En zo komt Hubert met een versterkt troepentotaal van niet minder dan 4, ofte dus ook wel vier, jawel het volledige totaal van vier (!) terug te 'de Vesci Castle' om de Schotten onder de rokken te helpen geven!

Hubert neemt ze onder de arm, aangezien pa-lief daar niet langer de mogelijkheid toe heeft. Ze slaan nog wel wat Schots gepeupel de harses in en om de Schotten hun pret te bedotten slaan ze ook nog wat de hand aan zichzelf, alvorens de kasteelbestormers binnen de muren nog wat komen ravotten. 'k Had verwacht hier nu eens helemaal niets aan te vinden, maar het kon me warempel nog redelijk boeien (zij het dat de meeste pret ging naar het schrijven van deze review), in die mate dat ik nu wel benieuwd ben geworden naar de originele Ironclad, zonder al dat gevecht voor bloed. Al zegt iets me dat ook daar het bloed rijkelijk vloeien zal.

Het voorafgaandelijke tweeluik vind ik van zeldzame hoogte. Deze valt daarnaast flink tegen, maar op zichzelf misstaat hij zeker niet. Regisseur Sarnoski wou een soort Children of Men look creëren, en daar is hij wel behoorlijk in geslaagd. Wel een zeer wonderbaarlijke kat die niet uit schrik gaat blazen voor de monsters en bij contact met water. Dat de hoofdrolspeelster terminaal is en vooral nog een pizza wil, helpt de spankracht ook niet echt. Maar wel zeker nog enkele leuke stukken (vooral wanneer de boel losbarst), en dan kom ik uit op een doorsnee 3*.

Kattenliefhebbers zullen hier wel een extra ster voor uitreiken. Frodo werd overigens gespeeld door zowel Nico als Schnitzel, en hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o heeft haar kattenvrees ervoor opzij moeten zetten via therapie (mede doordat de regisseur - gelukkig - niet wou weten van een computergeanimeerde kat), en nam na de film zelfs zowaar een eigen kat in huis. Origineel was het de bedoeling dat de kat effectief zou blazen en haar rug krommen voor dreiging, maar dit viel niet goed aan te leren als reactie op CGI. Sam met haar kat Frodo was uiteraard nog een verwijzing naar de gekende hobbit-bromance uit Lord of the Rings.

Altijd van deze film wat gemerkt hoezeer deze vrouwen en jongere meiden wist aan te spreken. Het is dan ook een wat epische liefdesprent, zij het dan met een enorme tragiek, en dat Brad Pitt er met de mooie lange blonde lokken bijloopt zal er ook wel een rol in gespeeld hebben. Legends of the Fall is uiteindelijk vooral een stukje tijdsgeest waarin elementen zitten van de impact van Amerikaanse kolonisatie op indiaanse cultuur, van WO I op families ook ver buiten Europa, nog een stukje in drooglegging-tijden, en elk hiervan gepaard gaand met z'n stukje tragiek: William's vrouw die niet kon aarden in het koude Montana en wegtrekt, de jongste van drie zonen Samuel die sneuvelt in de oorlog, de knappe Susannah die uiteindelijk met elk van de drie broers wel wat had maar die uit het leven stapt doordat haar leven zich finaal niet uitstippelde aan de zijde van Tristan, Isabel II die gedood wordt bij een dispuut rond illegale stokerij, Tristan die ervoor in de bak vliegt en bij vrijlating wraak neemt, vader en zoons die uiteindelijk de arresteerders naar de eeuwige jachtvelden helpen en tot slot nog de grizzlybeer die Tristan's leven beëindigde.

'k Zit wat op de wip tussen 2,5 & 3 voor zo'n film. Hij doet me nogal Cold Mountain achtig aan en die gaf ik ook 3*, dus deze dan ook maar. Maar toegegeven, dat is zeer naar de milde kant.

vote posted

Op zich een matige actiefilm, maar de explosiviteit spat gewoon van het scherm. Het leukste aan de film was de paranoia en zien hoe ze één na één aan hun eind kwamen. Al bij al nog steeds een kijkwaardige blast from the past.