Log

Wow... wat een constante chaos. Hier en daar enkele leuke grappen, zowel woordelijk als visueel, maar kon er nooit met de focus bij blijven en moet de eerste film waarin ik Seth Rogen gedegen verdragen kan nog zien. De man heeft als pluspunt wel mee dat hij de dingen soms anders brengt en doet dan doorsnee, maar hoefde dat zo irritant? The Green Hornet heb ik halfweg zelfs afgezet vanwege het constante gekibbel, en dat komt in al z'n films wel terug. Al gaan m'n haren al rechtop staan van 's mans stemgeluid, of zeg maar -gebrul.

Nu, los van gebrekkig gedogen van de heer Rogen, het is in deze film ook niet al te zeer mijn soort humor, maar 'k zal dus tot het Ras der Azijnzeikers behoren. Voor de originele setting wat hier en daar wel interessante fragmenten oplevert ga ik de film wel nog delibereren, een 2 en een halfje. En dan ben ik mogelijks mild. Maar dat zal de liefhebbers worst wezen.

vote posted

Geen idee vanwaar de lage waardering voor deze film, en dan lijkt hij recenter nog aan populariteit te hebben gewonnen. Zelf vond ik het zeer geinig welke kleine grapjes er overal te zien vallen, vergelijkbaar zoals bij de Naked Gun films en andere spoofs/parodieën. En grappen als deze:
Fred: "the made a fool out of me"
Dictabird: "yeah, look what they had to work with"
En wat later:
Dictabird: "I should have signed with Disney"
Toch beter geslaagde grapjes dan de doorsnee flauwe prul in vele komedies.

Maar vooral... wat belichaamt deze film zeer mooi de tekenfilmreeks, en met alles bij mekaar een nog goed in mekaar zittend verhaal, met uiteraard de moreel geliefkoosde afloop. Goeie casting ook wel, op de rol van Betty na dan.

En de clou helemaal aan het eind... Je moet het toch maar yaba-daba-doen.

vote posted

Ik zag deze film pas (op YouTube nota bene) nadat ik de remake tot 2x toe zag. Die remake vond ik goed, 4 sterren gegeven. Deze ging ik een halve ster minder uitdelen, tot het einde me noopte om toch ook niet onder de 4 sterren te waarderen. Leuk overigens hoe 2 films die grotendeels hetzelfde DNA delen toch een heel ander eindgevoel kunnen bieden, en in beide gevallen ook wel kloppend.

De Amerikaanse remake gaat mogelijks wat meer passen bij zij die zich storen aan de enorme passiviteit van de makke schaapjes die zich naar de slachtbank laten leiden, en zij die hevig verlangden naar een "hier heb ik je terug!" eindsfeertje. Dat het in de originele heel wat rauwer en zeer beklijvend afloopt past net beter bij de boodschap die erin verweven zit, zijnde "je liet het toe".

Vreemd hoe er mensen zijn die dit niet als horror bestempelen. Het hele sfeertje ademt horror uit, een beetje zoals in Last House on the Left bvb, of The Blair Witch Project. Horror hoeft heus niet altijd vol gore elementen te zitten die we kennen zoals in Hostel, Saw, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, nagenoeg alle Rob Zombie werk, Evil Dead en slasher-films. Horror heeft wat mij betreft alleszins meerdere gedaanten, al label ik zelf beide Speak no Evil films eerder als horrorthrillers.

Zo, en nu wel genoeg over het boosaardige gesproken. Hopen maar voor m'n noorderburen dat hun Deense vrienden ooit de weg naar het toerisme in Nederland terug zullen vinden. Want als ze na het zien van deze film ergens de schaar in dienen te zetten...

Deze film overstijgt toch gewoon de zovele 13-in-een-dozijn romkommetjes?

Nu heb ik geen vriend die op Martin Freeman lijkt maar mag ik de man al geruime tijd. En ben ook ik dus mogelijks niet 100% neutraal vanwege m'n zwak voor de brave man. No shit, Sherlock.

Maar wat een spetterende woordenbrij aan romantiek tussen 2 naar mekaar gezogen zielen kregen we hier? En dan die vreselijke aandoening die in de weg staat en erbij dient te worden genomen, in goede en kwade dagen. Liefst niet te veel goede, want dan worden het wel veel kwade, o ironie. Maar te nemen of te laten, zo hoort het.

Leuke rol ook voor Melissa Rauch. En ineens waren er te weinig Martin Freemans, zelfs mét die nare kataplexie. Val nu om!

vote posted

vote posted

Bij deze is het nu klaar... ik ben afwijkend! Al dan niet puur.

In tegenstelling tot algemene waardering, vind ik dit de beste van de drie Divergent-films. De eerste vond ik ook nog behoorlijk, maar zat me iets te zeer in het vaarwater van The Hunger Games. Een zoveelste dystopie waarin jongvolwassenen onderling strijden en de hoofdfiguur elke eliminatie weet te overleven. Het is me net iets meer voor jongere filmliefhebbers, tieners en adolescenten. Insurgent vond ik een afzwakking, zij het met interessante vertakkingen in het verhaal. En in dit derde van oorspronkelijk vier bedoelde delen krijgen we een heel andere wereld, met veel visueel boeiende landschappen, machines, voertuigen, al dan niet geïdentificeerde vliegende objecten, ...

En ook, een verhaal dat vele dingen een plaats geeft, met de introductie van enkele interessante nieuwe personages. Bij een verfilming van een boekenreeks is dit uiteraard verdienste van de auteur, niet regisseur. Wel vond ik Allegiant part 1 wat afgeraffeld overkomen. Mogelijks doordat nog een part 2 voorzien was? Jammer dat box offices zo bepalend zijn voor waardering en al dan niet nog verdere delen, want helemaal af voelt het nu niet. Ik zie overigens in Shailene Woodley wat Jodie Foster trekken, maar misschien ben ik daarin ook wel afwijkend.

Ik vond het in ieder geval een verrassend leuke verderzetting en helaas dus ook afsluiter van de Divergent-reeks, want ik had me verwacht aan een film die ik ternauwernood diende te delibereren en kreeg een film die me deed verlangen naar meer. Maar daarvoor zou ik me dus tot de boeken moeten wenden.

Ik mag hopen dat deze film aanzet tot niet rijk willen worden.
Ik mag ook hopen dat hij aanzet tot van drugs af te blijven.
Ik mag hopen dat het ogen opent rond seksuele verloedering en vreemdgaan.
Ik mag hopen dat allen die deze film zo subliem vinden er de humor van inzien.
En mogelijks een vleugje kritiek aan de hand van zelfspot?
En het hele kapitalistische systeem en passant op de korrel nemend.

Ik mag hopen, ijdel als ik ben. Maar durf te wedden van niet.
Bv. hopend op nog eens een Scorsese-film onder de 2,5 uur.
Al moet gezegd dat 's mans extra-lang-speelfilms als een trein voorbij roetsjen.
Zoals het geld in een casino, of op de beurs, of lijntjes coke, snel foetsjie.
No horse even ran as fast as the money that you bet.
En er zit misschien niet voor niets 'broke' in de term stock broker.

Ach, Grote God Geld, jij moet rollen, om jou werden al zovele levens verwoest.
Toch blijf je aanbeden worden als geen ander, door aasgieren en wolven in roedels.
En waar Grof Geld is, spant decadentie de kroon. Stof voor menig Scorsese-epos.
Deze prent kan je bezwaarlijk slecht noemen.
Daarvoor is hij soms te grappig en te leuk en sterk geacteerd.
Maar wil ik meer van dit? Eigenlijk niet. Was er maar geen stof voor dit soort bio-pics.
Ik preek daartoe mogelijks in het midden van de woestijn.
Al bouwden ze daar ook Las Vegas...

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Blij dat ik niet vooraf ben komen lezen naar adviezen als "skip deze shit", want als ik één ding meen dat een film niet hoeft te hebben, is het de kijker bij het handje nemen en alles verklaren van A tot Z en liefst met happy end zodat ze met voldaan gevoel de volgende hapklare brok kunnen verorberen.

Als deze film één ding blijkt te doen, is het verdelen in kampen... je houdt er wel enigszins van of je vindt het totale bagger. Helaas komt zulke film zo nooit boven het gemiddelde uit, maar so be it. Ieder z'n smaak en ding, maar verdorie dit was rauw en realistisch en a real badass-killer.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Ik heb me speciaal voor deze film een account gemaakt op deze site, want wil hier wel wat dingen over kwijt.

Aangezien de film op 17 januari Netflix zou verlaten deze bekeken nadat ik hem enkele maanden geleden aan m'n lijstje had toegevoegd. Het onderwerp spreekt me aan aangezien ik zelf op jonge leeftijd in de schaakwereld actief was, ook een privé-coach had, na vele jaren het schaken weer opnam, enz...

Nu was deze film nog geen 20 minuten ver of ik zag de jonge hoofdrolspeler ostentatief zijn witte dame vol genoegen van 'ik heb je' neerploffen en zijn volwassen tegenstander vol ongeloof en in schaamte zijn witte koning ter overgave omver gooien. Hoe kan je zo een filmblunder over het hoofd zien? Zowel winnaar als verliezer kan niet met dezelfde kleur spelen, toch? Er zaten schaaktechnisch nog wel wat foutjes in hier en daar, al heb je dat helaas in de meeste films rond schaken. Wat ik niet begrijpen kan. Een film over zo'n onderwerp hoort toch met passie voor het spel te worden gemaakt? Dat lijkt hier alleszins verre van het geval.

Het overdreven typisch Amerikaans melige neemt in deze film het voortouw, met bewieroking van hun boegbeeld bij uitstek Bobby Fischer voorop (vooral grote held omdat hij als zowat enige en als Amerikaan de toenmalige Sovjet-hegemonie in het schaken een hak kon zetten en zo mee een cultheld werd in Koude Oorlog tijdperk). Er zitten ook tal van elementen in die ver staan van hoe het werkelijk in deze wereld gaat. En dat stoort. Evenals hoe het park-schaken geromantiseerd wordt en de coaching toch wel zwaar overgedramatiseerd. Wat de film voor mij nog redt van de ultieme ondergang is dat er wel vrij aardig in geacteerd wordt en het algemene verhaal niet helemaal de mist in gaat. Maar wat een gemiste kans om ook de kenners mee te krijgen voor en in zo'n film...

Ik open met een eerste bijdrage met een C4-tje...