Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl (2024)

Uitstekende film waarin de slimme hond Gromit zijn baasje de sullige uitvinder Wallace weer eens uit de problemen helpt. Wederom een mooie, ambachtelijke stop-motion animatie film uit de Aardman studios. Leuke humor (zeker niet te kinderachtig) en speelse actie. De film heeft een vlot tempo en een korte speelduur, dat dit een gemakkelijke wegkijker maakt.

Wallace [Ben Whitehead] ontwikkelt een mechanische tuinkabouter die al zingend in een mum van tijd alle tuinklusjes uitvoert. De aandacht voor deze Norbot [Reece Shearsmith] gaat ten koste van Gromit die sceptisch is over de nieuwe uitvinding. Hij krijgt gelijk wanneer oude aartsvijand Feathers McGraw (een pinguïn die lijkt op een bowling pin) ontsnapt uit de gevangenis en erin slaagt de Norbots te programmeren, zodat ze overgaan op vernieling en diefstal. Hoofdinspecteur Mackintosh [Peter Kay] beschouwt Wallace vanzelfsprekend als hoofdverdachte, maar agent Mukherjee [Lauren Patel] heeft haar twijfels. Gromit doet er alles aan om verdere rampspoed te voorkomen en Mukherjee te bewijzen dat het gaat om een wraakactie van Feathers McGraw. Opnieuw een heerlijke stop-motion komedie vol inventieve visuele grappen, hilarische actiescènes en vernuftige ingebouwde maatschappelijke kritiek over het blindelingse vertrouwen in moderne technologie.

Net iets leuker dan de eerste lange film van dit duo. De boef van dienst is een stuk beter (of ja, er is er nu eigenlijk een), sommige grappen zijn echt wel sterk en de film is net wat korter wat wel past bij dit soort films. Inhoudelijk ook boeiend met de thematiek rond moderne uitvindingen, robots en AI en de vervanging van mensen die met passie hun werk doen. Als al gezegd bij de andere film zal dit soort animatie nooit helemaal mijn ding worden en ondanks de kortere lengte, aimabele personages en de grappige kabouters (door steeds zichzelf voor te stellen, erg geestig) was na 60 minuten de koek wel een beetje op. 3,5*.