The Day after Tomorrow (2004)

Met afstand mijn favoriete moderne rampenfilm. Alles draait om de visuele effecten, en die zijn niet allemaal goed (het Antarctische ijslandschap met ijsbergen aan het begin oogt gewoon niet ècht, en die CG-wolven zien er uiterst belabberd uit), maar de meeste wel, en áls ze dan goed zijn zijn ze meteen ook bijzonder indrukwekkend: de reporter die door het billboard van straat wordt geveegd, de schoonmaker die ziet hoe de hele zijkant van zijn gebouw blijkt te zijn weggeslagen, de "wall of water", en de Russische tanker die door de straten van New York drijft. De eerste helft hiervan is een uitstekende rampenprent die zich in hoog tempo afspeelt en een aardige ecologische boodschap heeft voor wie zich niet stoort aan het idee van de absurde tijdsverdichting, de tweede helft is enigszins ridicuul met die dwaze tocht van Jack ("I have to do this!") en zijn medewerkers naar New York, maar toont zo wel mooi en op navoelbare wijze de bevroren toekomst, dus ook die plotlijn kan ik wel billijken (en bovendien, als het mijn éígen kind was dat daar zo zat... maar dan zou ik natuurlijk wel ook de beschikking over zulke arctic gear moeten hebben, èn twee vrienden die zomaar samen met en voor mij hun leven op het spel willen zetten). Kersen op de ijstaart zijn de ontroerende rol van Ian Holm (Jack: “Professor, it’s time you got out of there.” Rapson: “I’m afraid that time has come and gone, my friend.”) en de aardige "reversal of fortune" ten opzichte van Mexico, en Dennis Quaid is een acteur die ik wel graag zie en die prima in deze rol past. Kortom, zoals Roger Ebert zijn recensie afsluit, "The day after tomorrow is ridiculous, yes, but sublimely ridiculous – and the special effects are stupendous."

Top. Blijft toch wel een van mijn favoriete rampenfilms en all time favorieten. Emmerich zet hier de films neer die ik het liefst van hem zie. Lekker veel spektakel, een verhaal dat totaal niks voorstelt en mooie effecten, en voila, een rampenfilm. Acteerwerk is niet bijzonder en het verhaal is vrij standaard. Maar de film is uiterst vermakelijk en boeiend om te volgen. De effecten zijn best goed gedaan en weten ook erg stijlvol te zijn. Vele natuurrampen hier, en allemaal zijn ze leuk gedaan. Het voelt toch ergens wel fout aan, zoveel mensenleed en toch zo genieten . Maar ach, wat maakt het uit. Deze film kan zich best geslaagd noemen in zijn genre.

The Day After Tomorrow is er eentje die ik vroeger erg leuk vond. Nu ik wat ouder en wijzer ben geworden, is het logisch dat ik de film niet meer als even goed beschouw als toen. Het kon natuurlijk maar de wetenschappelijke fouten zijn danig aanwezig dat je er soms wel niet over kan kijken. De zee die plots met meters stijgt ten gevolge van het smelten van het poolijs is onmogelijk. Dit duurt (normaal gezien nog) honderden jaren en geen seconden. Het is ook vreemd dat alles (mensen inclusief) in een ogenblik kunnen bevriezen. De troposfeer is heus niet koud genoeg om dat te verwezenlijk en bovendien stijgt de lucht op in het oog. Ik vond het ook heel raar dat heel de ruimte bevroor met uitzondering van juist rond het aangelegde vuur. Dat zijn zeker niet de enigste voorbeelden van wetenschappelijke fouten, maar je kijkt natuurlijk ook met als doel om geëntertaind te worden. Dat lukt behoorlijk, al vond ik de tweede fase van de film eigenlijk minder interessant. De verschillende klimatologische fenomenen die zich voordoen in dit werk zien er zeker nog behoorlijk indrukwekkend uit. De vader-zoon relatie vond ik te weinig uitgediept om mij emotioneel te maken en dat is jammer want voor een groot deel gaat het daarover. Toch nog een 3* want het blijft vermakelijk. Degelijk geacteerd, redelijk tijdloze CG en prima in beeld gebracht.