Opinions

Wat een lang uitgesponnen intro. Maar meteen daarna kan ik begrijpen waarom daarvoor gekozen werd. Het moet afschuwelijk zijn, je partner vroeg kwijt raken. En dan nog een moeder erbij die het vergelijkt met diens man die het afbolde. Nu heb ik zelf al enkele jaren geen partner meer en lijkt het op dit moment heel onzeker of er ooit nog iemand in de picture zou kunnen komen. Wel zag ik aan twee wat langere relaties (14 en 4 jaar) een eind komen dat ik zelf niet had gewild, en dus met nog vele dromen in het verschiet. Toch lijkt je geliefde moeten loslaten door sterfte heel anders, en op een heel andere manier pijnlijk. Des te meer omdat de liefde daarvoor geen enorme knak kreeg door in de steek te worden gelaten of erger... te zijn bedrogen.

In dit verhaal koos de overledene ervoor om vóór sterfte nog een jaar lang z'n achterblijvende partner te begeleiden in het rouwproces, wat wel mooi en bijzonder is. Wat me wel wat onduidelijk is, is hoe lang ze een koppel vormden? Ik dacht zo'n 10 jaar, gezien bepaalde uitspraken ("Gerry werd 35", "ik heb al in geen 10 jaar een man/date gehad", "we waren nog zo jong", ...) Wel wat apart om hun jongere versies dan ook te zien gespeeld worden door dezelfde 30-plussers, en wel een aantal dingetjes die daar dan wat wrongen voor me. Hoezo is het overigens nog zo jong, als Gerry al 25 zou zijn geweest toen hij wat begon met bijna-twintiger Holly?

Het meest aangrijpende stuk voor mij is wanneer Holly in tranen uitbarstend haar moeder in de armen valt, en de waterval aan woorden die ze daarbij uitstort. Maar verder vond ik dit nu ook geen topfilm of zo. Ook niet in z'n genre, ook niet rond dit thema. Gewoon degelijk. Dus best verrast van de hoge score her en der (7,0 om IMDb, 3,42 hier, 80% popcorn-score op rotten tomatoes).

Wow, deze film polariseert enorm. Nu loop ik zelf niet al te warm voor Robin Williams, anders zou ik Good Morning, Vietnam (ofte De Grote Robin Williams Show) wel flink wat hoger waarderen, maar in deze film irriteert hij me voor geen meter. Meer nog, ik kan me zomaar voorstellen dat de echte Patch Adams zo kan zijn geweest. Het is dan ook hoofdzakelijk een biografisch drama met komische ondertoon.

De echte figuur polariseerde ongetwijfeld, de film evenzeer, maar we zijn dan ook met totaal verschillende mensen. Je hebt er die in de kleinste dingen en gebaren het mooie miraculeuze kunnen zien en het positieve in alles en in mensen, ook al komt dit met nadelen die eraan verbonden zijn. En je hebt er die alles veel zakelijker en kouwelijker bekijken, die pas op de eerste rij kunnen staan juichen als koelbloedige maffiapraktijken de pan uit swingen en films als deze te mierzoet en sappig vinden. Op zich niet erg dat dit soort onderscheid bestaat. Wel jammer dat de tweede soort een mooie prent als deze dan helemaal de laagte in moet trekken. Maar goed, het zorgde er dan wel voor dat ik des te aangenamer verrast kon zijn.

I'd say that I think the most revolutionary act that you can commit in our society today is to be happy.

See what no one else sees. See what everyone chooses not to see - out of fear, conformity, or laziness. See the whole world anew each day.

You treat a disease: you win, you lose. You treat a person, I guarantee you, you'll win no matter what outcome.

Moet zo meen ik niet onderdoen voor de eerste. Ik mag deze gozer wel en de humor in deze films grotendeels ook wel. Het is tenminste niet van het niveau van uitwerpselen of ander lichaamsvocht, seks noch drugs en er zitten in deel 1 dan net iets flauwere stukken. Die film deed je net iets meer meeleven, maar op zich plaats ik ze dus gelijk. Geen hoogvliegers, maar best verdienstelijk.

Deze film is wat vergelijkbaar met een Trance-song... Steeds meer opbouw naar die climax, de drop. En dan een extended version van de track, die mogelijks net een 25% te lang duurt. Op zich kan je weinig meer doen met dit als verhaal, meen ik. En hoe het dan gebracht is, is best goed. 't Is ook waar gebeurd, dus je dient je nu eenmaal wat te houden aan de feiten. Je moet zo'n film dan ook vooral zien als een eerbetoon en eventuele les.

Wel een geinige horrorkomedie, die zichzelf totaal niet serieus neemt en voor aardig wat gore gaat. Wel wat stompzinnig dat het eens te meer bij een Spring Break gebeuren voorvalt (is dan ook een remake voor iets, niet al te verschillende van een zomerkamp), al draagt dat ook wel bij tot de banaliteit van alles. Er zitten alleszins wel een pak leuk wegkijkende pulp-scènes in.

Nog een interessante uiteenzetting...

Jolo, only a place to be if Yolo. Sulu, de provincie, bevat nog wat eilanden en leuke plaatsnamen: Zoals Tapul (vol met crapuul), Siasi (niet voor sissies), Parang (pang-pang), Pata (ti en ta) & Tongkil ('nuf said).

Zeker geen plaats waar je landen wil, en net dat moet de Trailblazer hier dus doen. We krijgen niet Lost-gewijs 6 seizoenen vol mysterie en loterijreeksjes (geen tijd, geen tijd), maar ook hier werd het landende vliegtuig gespot door plaatselijken die er niet veel goeds mee schik zijn. Gelukkig zijn er enkele neefjes van Rambo aan boord, inclusief de heldhaftige piloot himself, voor wie de rimboe speelterrein is. Het vermaakt allemaal nog redelijk, maar ik mis toch ergens zinvolheid. En de titel is nu ook niet bepaald het toonbeeld van creativiteit. Niet eens Plane Has Fallen, gewoon Plane simpel. Alvast één spoiler... de Butler did it (again)!

Wow, wat heb ik gemist? Zo veel 4 tot 5 sterren voor deze film. Ik vind me met m'n 2* al vrij mild. Ik miste rom (behalve aan het eind), ik miste (goede) com, ook enige geloofwaardigheid en tot slot enig boeiend verhaal. De film baadt ook enorm in een ouderwetse (maar voor die tijd wel normale) kijk op de rollenpatronen. Sowieso had je in jaren 80 en 90 aardig wat films over vrouwen die zich weten op te werken, vaak wel door de juiste (begoede) man te treffen. Het beeld van de knight in shining armor als redder die ook door de damsel in distress gered dient te worden, verdient wel een pluim.

Met wild aan boord wordt het ... ja ja, wild aan boord. Doorsnee actie thriller, wel povere special effects. Het exotisch allegaartje maakt er nog wat van, en dan heb ik het uiteraard op de dieren die als addergebroed flink de aap uithangen. De bad guy van dienst is wel een heel erge vieze kerel. Zo'n rollen mag je dus altijd wel aan Kevin Durand toevertrouwen. Ik kan hem geen 3* geven, maar echt niet om aan te zien is deze film nu ook weer niet.

Boeiend schilderij. De rest van de film was nauwelijks minder stilleven. Ergens zit er ongetwijfeld een sublieme boodschap in verhuld, zeker gezien het stuk met de opa met Alzheimer en de korte hommage aan Inspector Columbo. Maar ik laat me die dan graag door een ander voorkauwen.

Oh ja, met begin- en eindgenerieken eraf komt deze film niet aan het volle uur, hooguit een 55-tal minuten. Dat was dan ook het meest positieve eraan.

RIP Charles Grodin, die ik vooral ken uit Beethoven. Er was hem wel een betere laatste film gegund.

Ergens apart dat er 2 films zijn met de titel Public Enemies, elk met Public Enemy No.1 als tagline, beiden rond Chicago in jaren '30 met Melvin Purvis als ordehandhaver van dienst, maar de ene rond Ma Ba(r)ker en haar jongens en deze rond John Dillinger en zijn bende. Apart ook dat mannen die maar net de 30 jaar haalden of zelfs niet eens (Baby Face Nelson werd niet eens 26) toch zo berucht werden:

44j : 24.11.1889 -> 22.09.1934 : Charles Makley aka Fat Charles McGray (Christian Stolte)

35j : 27.08.1898 -> 26.04.1934 : John "Red" Hamilton (Jason Clarke)

35j : 02.11.1898 -> 10.04.1934 : Harold Eugene "Eddie" Green

33j : 28.11.1900 -> 07.06.1934 : Tommy Carroll (Spencer Garrett)

32j : 13.10.1902 -> 17.10.1934 : Harry "Pete" Pierpont (David Wenham)

31j : 22.06.1903 -> 22.07.1934 : John Dillinger (Johnny Depp)

30j : 03.02.1904 -> 22.10.1934 : Charles "Pretty Boy" Floyd (Channing Tatum)

28j : 03.12.1905 -> 23.08.1934 : Homer Van Meter (Stephen Dorff)

25j : 06.12.1908 -> 27.11.1934 : Lester Gillis aka George "Baby Face" Nelson (Stephen Graham)

Op zich een interessant stukje geschiedenis, misdaden ten tijde van de Great Depression, maar de speelduur deed deze film geen goed voor me. Om de één of andere reden gaan veel van dit soort films vlot over de 2u, zo ook bv. Live by Night van en met Ben Affleck, terwijl het verhaal toch veel in herhaling valt. En tegelijk krijg je paradoxaal genoeg tal van personages getoond waarvan de helft onvoldoende diep uitgewerkt worden, omdat het in zo'n films nu eenmaal meer om de hoofdfiguren gaat en geen diepgravende documentaire. Wel moet worden gezegd dat de schrijver van het boek waarvan Public Enemies de verfilming werd eigenlijk een miniserie op het oog had (rechten gekocht door HBO en in samenwerking met Robert De Niro's Tribeca Productions), maar het maar in een boek gooide.

Een tijdlang leek Leonardo DiCaprio de rol van John Dillinger te zullen gaan spelen, maar het werd dus Johnny Depp. Die laatste voelde overigens een zekere verwantschap met John Dillinger, en meer dan louter omwille van de voornaam en initialen. Want één van z'n grootvaders had zich nog bezig gehouden met bootlegging/moonshine en z'n stiefvader had inbraken en overvallen op z'n actief en verbleef nog in dezelfde gevangenis als dewelke waaruit Dillinger zijn kompanen hielp te ontsnappen.

Michael Mann van zijn kant had in de jaren '70 al een screenplay geschreven rond gangster Alvin Karpis (in Public Enemies gespeeld door Giovanni Ribisi), een Canadees-Amerikaanse Litouwer en één van de vier die de markering Public Enemy #1 opgekleefd kreeg en de enige die levend gegrepen werd (de andere drie waren John Dillinger, Pretty Boy Floyd en Baby Face Nelson). Karpis werkte samen met de Barker boys. Toen Mann dan een stuk uit het boek van Bryan Burrough rond Public Enemies las, besloot hij dit te verfilmen.

De film is naast zowat het laatste jaar van enkele beruchte gangsters ook een kijk op de laatste jaren van het BOI, in 1896 nog opgericht als het National Bureau of Criminal Identification, maar in 1908 vervangen door The Bureau of Investigation. Sinds 1924 was J. Edgar Hoover de directeur en hij zou dit 48 jaar lang blijven, en dus ook bij het omdopen tot het nu zo gekende Federal Bureau of Investigation (FBI). Grappig genoeg was naamgenoot Herbert Hoover tijdens de Grote Depressie de president van het land, maar heeft hij geen familiale band met J. Edgar. Wél hadden beide nauw contact met mekaar.

Dit alles vind ik dus best een zeer boeiend stuk geschiedenis dat inderdaad misschien eerder goed leesvoer is als non-fictief boek of een miniserie dan als film. Maar toch 3* waard, al was het maar omdat het m'n interesse naar meer heeft weten te wekken.

Pulp Cultfilm. Een typische Tarantino. Met vunzigheid, koelbloedig geweld, veel uit de nek gelul, drugs, shock value, droge donkere humor, domme arrogantie, maffe scènes en dito personages. Voer voor veel filmliefhebbers dus. Wat minder voor mij, maar hij kan er nog wel mee door. Maar voor mij niet de beste van Tarantino, zie liever minder karikaturieel. De film voelt inderdaad wat aan als een aaneenschakeling van sketches. Ik mis vooral meer samenhang, al kwam er dan nog het één en ander wat samen.

Ik begin te begrijpen waarom de liefde voor me verstoken blijft. Ik gedraag me niet als een complete malloot, daardoor dus geen aantrekkingskracht van de vrouwen. Zo timmer ik bvb geen toiletten van restaurants kort en klein, verniel ik geen stukjes woning van de familie, ga ik geen mannen te lijf met een ijzeren staaf, ... Nu gebeuren er bij mij waar ik bijsta ook geen ongelukken die als in rook opgaan en wordt er ook geen harmonium voor m'n voeten gedropt. Wel zou ik nog in staat zijn om een gigantische voorraad pudding te kopen voor de coupons.

Akkoord, tot hiertoe maar een zeer onsamenhangende review, maar toch iets meer samenhangend dan wat de absurdistische film bracht. En ja, ik las het al, leefwereld van een autist met de bijhorende woede-uitbarstingen, en we zijn nu eenmaal het stadium Rain Man al wat ontgroeid. Al zat die gewoon helemaal elders op dit spectrum. Punch-Drunk Love is gewoon een heel bizarre trip, en dat kan m'n OCD-hoofd maar moeilijk aan. Het is blijkbaar ook vooral een film voor filmfanatici en minder voor het grote publiek, want in de bioscopen was deze toch niet zo'n succes.

Op mij komt het over als een film die door faam van de regisseur en door Adam Sandler eens in een heel andere rol wél goed uit de verf te laten komen sowieso al een startvoordeel kreeg. Maar goed, vele mensen binnen de filmindustrie noemen hem ook als weldegelijk één van hun favoriete films. Ergens dus ongetwijfeld te wijten aan persoonlijke afwijking dat ik hem niet zo lustte als zoete pap.