Opinions

Wat een lang uitgesponnen intro. Maar meteen daarna kan ik begrijpen waarom daarvoor gekozen werd. Het moet afschuwelijk zijn, je partner vroeg kwijt raken. En dan nog een moeder erbij die het vergelijkt met diens man die het afbolde. Nu heb ik zelf al enkele jaren geen partner meer en lijkt het op dit moment heel onzeker of er ooit nog iemand in de picture zou kunnen komen. Wel zag ik aan twee wat langere relaties (14 en 4 jaar) een eind komen dat ik zelf niet had gewild, en dus met nog vele dromen in het verschiet. Toch lijkt je geliefde moeten loslaten door sterfte heel anders, en op een heel andere manier pijnlijk. Des te meer omdat de liefde daarvoor geen enorme knak kreeg door in de steek te worden gelaten of erger... te zijn bedrogen.

In dit verhaal koos de overledene ervoor om vóór sterfte nog een jaar lang z'n achterblijvende partner te begeleiden in het rouwproces, wat wel mooi en bijzonder is. Wat me wel wat onduidelijk is, is hoe lang ze een koppel vormden? Ik dacht zo'n 10 jaar, gezien bepaalde uitspraken ("Gerry werd 35", "ik heb al in geen 10 jaar een man/date gehad", "we waren nog zo jong", ...) Wel wat apart om hun jongere versies dan ook te zien gespeeld worden door dezelfde 30-plussers, en wel een aantal dingetjes die daar dan wat wrongen voor me. Hoezo is het overigens nog zo jong, als Gerry al 25 zou zijn geweest toen hij wat begon met bijna-twintiger Holly?

Het meest aangrijpende stuk voor mij is wanneer Holly in tranen uitbarstend haar moeder in de armen valt, en de waterval aan woorden die ze daarbij uitstort. Maar verder vond ik dit nu ook geen topfilm of zo. Ook niet in z'n genre, ook niet rond dit thema. Gewoon degelijk. Dus best verrast van de hoge score her en der (7,0 om IMDb, 3,42 hier, 80% popcorn-score op rotten tomatoes).

De kinderen keken Paddington nu al voor de tweede keer. In beide gevallen keek ik met een half en bij momenten anderhalf oog mee, maar merk dat ik m'n aandacht soms onvoldoende bij dit soort films houden kan. 'k Deel dan ook wel wat de mening van anderen dat ondanks zeer aandoenlijk en knap gemaakt (dus sowieso daarvoor al dikke pluimen) hij verder wel nogal braaf blijft, wel wat pit mist en hier en daar wat te infantiel. Al is dat natuurlijk iets wat het voornaamste doelpubliek minder zoekt en stoort in films, dus kan het de film nauwelijks aanwrijven. Het verhaal is wel zeer onderhoudend ook, meer dan vele andere van dit soort films.

Dus eigenlijk is dit gewoon een topper in z'n genre, en voor mij dan ook 4* waard, al is dit de gemiddelde score van de kinderen en mezelf, en dus als waarde voor het algemene publiek. Louter op kinderen gericht komt dit soort films wel dicht bij de voltallige 5*. Gewoon een enorm vakkundig gemaakte familiefilm die vooral de jongsten enorm vermaken kan, en waar de ouderen onder ons ook wel knappe en vermakelijke elementen in kunnen vinden.

Wel vind ik een film als Peter Rabbit ofte Pieter Konijn (6,6 op IMDb, 3,21 op MovieMeter, 63%-56% op rotten tomatoes) niet zo moeten onderdoen voor Paddington (7,3 op IMDb, 3,37 op MovieMeter, 96%-81% op rotten tomatoes), wat vooral op de Amerikaanse (al was IMDb bij aanvang Brits) sites niet zo onderschreven wordt.

Er zijn eigenlijk vrij weinig op kinderen gerichte films die ik een hoger cijfer gaf sinds ik dit ben gaan doen, een dik jaar geleden. Ik zou voor nu deze top 5 maken, met Paddington (en ook de eerste 2 Hoe Tem Je een Draak animatiefilms) zeker mee in de top tien. En daarvan is Paddington dan wel de enige niet-volledige animatiefilm (vandaar dat ik dus vooral de vergelijking maakte met Peter Rabbit):

1. 4,5 - Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl

2. 4,5 - De Gelaarsde Kat 2: De Laatste Wens

3. 4,5 - Ice Age 2: The Meltdown

4. 4,5 - Verschrikkelijke Ikke

5. 4,5 - Verschrikkelijke Ikke 2

"Als hij iets in zijne kop heeft, dan heeft hij het niet in z'n gat."

De hoofdrolspeler [Eddie Brugman] (altijd gedacht dat Herbert Flack hier de hoofdrol in had, maar het betreft slechts een bijrol) heeft wat weg van een jonge Willy De Gieter (zanger Willy Sommers). Hij trekt als jong weduwnaar van de stad naar het platteland na de zelfmoord van z'n vrouw. Waarvan wordt gezegd dat dit er van komt, van hele dagen binnen zitten en boeken lezen (huh?). Na eerst nog een levensbedreigende ziekte te hebben overleefd, fleurt de jongeman op en neemt de naam Pallieter in gebruik.

Leuk en aandoenlijk wel, dat genieten van kleinste dingen: zeepbellen blazen, spiegels aan de gevel van de woning aanbrengen (leuk idee wel), melk rechtstreeks van de speen aftappen, een hond voor de kar spannen, je naam in de sneeuw plassen, en het vele naakt (waaronder te paard naakte jongedames opjagen). Er valt hem ook nieuwe liefde te beurt, van de jonge beeldschone Marieke [Jacqueline Rommerts].

Maar dan wordt den ijzeren weg door het platteland getrokken, wil een plaatselijke baron de idyllische meanderende rivier (de Nete) rechttrekken, volgt er boomkappen, ziet hij vanuit een vliegtuig de toenemende industrialisatie, ... wat een schandelijke vlek over Pallieter's 'droomwereld' werpt. Echter, in plaats van dat dit het voer is voor een interessante strijd, zijn het niet meer dan passages in de film, die amper spanningsboog kent. Ook met de tragische opening werd verder niet zo heel veel meer gedaan. Naar mijn gevoel veel te weinig uitgewerkt allemaal, een wat langere speelduur had kunnen helpen.

Eens te meer wel leuk om bekende koppen onder Vlaamse en een enkele Nederlandse acteur te kunnen turven.

Wow, deze film polariseert enorm. Nu loop ik zelf niet al te warm voor Robin Williams, anders zou ik Good Morning, Vietnam (ofte De Grote Robin Williams Show) wel flink wat hoger waarderen, maar in deze film irriteert hij me voor geen meter. Meer nog, ik kan me zomaar voorstellen dat de echte Patch Adams zo kan zijn geweest. Het is dan ook hoofdzakelijk een biografisch drama met komische ondertoon.

De echte figuur polariseerde ongetwijfeld, de film evenzeer, maar we zijn dan ook met totaal verschillende mensen. Je hebt er die in de kleinste dingen en gebaren het mooie miraculeuze kunnen zien en het positieve in alles en in mensen, ook al komt dit met nadelen die eraan verbonden zijn. En je hebt er die alles veel zakelijker en kouwelijker bekijken, die pas op de eerste rij kunnen staan juichen als koelbloedige maffiapraktijken de pan uit swingen en films als deze te mierzoet en sappig vinden. Op zich niet erg dat dit soort onderscheid bestaat. Wel jammer dat de tweede soort een mooie prent als deze dan helemaal de laagte in moet trekken. Maar goed, het zorgde er dan wel voor dat ik des te aangenamer verrast kon zijn.

I'd say that I think the most revolutionary act that you can commit in our society today is to be happy.

See what no one else sees. See what everyone chooses not to see - out of fear, conformity, or laziness. See the whole world anew each day.

You treat a disease: you win, you lose. You treat a person, I guarantee you, you'll win no matter what outcome.

Ook al behoort deze niet tot de Blood and Ice Cream ofte (Three Flavours) Cornetto trilogie, vanwege niet met Edgar Wright aan het roer, toch voelt deze film uiteraard zeer goed erbij passen. The World's End zag ik mogelijks nog niet, maar 'k vind deze Paul alleszins leuker bevallen dan Shaun of the Dead. En Hot Fuzz misschien nog net m'n favoriete Pegg-Frost.

De blockbuster Men in Black gaf ik 4,5*, al te ver vind ik een film als Paul daar zeker niet bij vandaan blijven. Uiteraard een wat andere film, een parodie slash road movie. Leuk om alle verwijzingen (naar vooral Spielberg-films) erin te herkennen, maar ernaast ook met een goed eigen onderhoudend verhaal. Had 'm ooit al met één oog gekeken, maar met beide ogen zeker dubbel zo vermakelijk.

Moet zo meen ik niet onderdoen voor de eerste. Ik mag deze gozer wel en de humor in deze films grotendeels ook wel. Het is tenminste niet van het niveau van uitwerpselen of ander lichaamsvocht, seks noch drugs en er zitten in deel 1 dan net iets flauwere stukken. Die film deed je net iets meer meeleven, maar op zich plaats ik ze dus gelijk. Geen hoogvliegers, maar best verdienstelijk.

Deze film is wat vergelijkbaar met een Trance-song... Steeds meer opbouw naar die climax, de drop. En dan een extended version van de track, die mogelijks net een 25% te lang duurt. Op zich kan je weinig meer doen met dit als verhaal, meen ik. En hoe het dan gebracht is, is best goed. 't Is ook waar gebeurd, dus je dient je nu eenmaal wat te houden aan de feiten. Je moet zo'n film dan ook vooral zien als een eerbetoon en eventuele les.

Wel een geinige horrorkomedie, die zichzelf totaal niet serieus neemt en voor aardig wat gore gaat. Wel wat stompzinnig dat het eens te meer bij een Spring Break gebeuren voorvalt (is dan ook een remake voor iets, niet al te verschillende van een zomerkamp), al draagt dat ook wel bij tot de banaliteit van alles. Er zitten alleszins wel een pak leuk wegkijkende pulp-scènes in.

Nog een interessante uiteenzetting...

Boeiend uitgangspunt, maar als film vond ik het niet zo veel om het lijf hebben. Eigenlijk moest hij het nog het meest hebben van het nadenken dat je erover doen gaat, maar daar heb je de film en beelden niet zozeer voor nodig, daarvoor volstaat het idee an sich. En 'k vond het nu ook niet bepaald al té zeer gaan beklijven, waaraan ik me toch wel had verwacht.

Nu, m'n ouders zijn sinds vorig jaar 75+. Ik mag er niet aan denken dat ze via deze weg voor het einde zouden tekenen. En toch al helemaal niet om een punt als 'vergrijzing' sociaal aangepakt te krijgen. En zelf zou ik nog zeer graag 250 worden met alle films die ik nog zien wil bovenop een karrenvracht aan andere zaken die nog op de To Do List prijken.

Jolo, only a place to be if Yolo. Sulu, de provincie, bevat nog wat eilanden en leuke plaatsnamen: Zoals Tapul (vol met crapuul), Siasi (niet voor sissies), Parang (pang-pang), Pata (ti en ta) & Tongkil ('nuf said).

Zeker geen plaats waar je landen wil, en net dat moet de Trailblazer hier dus doen. We krijgen niet Lost-gewijs 6 seizoenen vol mysterie en loterijreeksjes (geen tijd, geen tijd), maar ook hier werd het landende vliegtuig gespot door plaatselijken die er niet veel goeds mee schik zijn. Gelukkig zijn er enkele neefjes van Rambo aan boord, inclusief de heldhaftige piloot himself, voor wie de rimboe speelterrein is. Het vermaakt allemaal nog redelijk, maar ik mis toch ergens zinvolheid. En de titel is nu ook niet bepaald het toonbeeld van creativiteit. Niet eens Plane Has Fallen, gewoon Plane simpel. Alvast één spoiler... de Butler did it (again)!

Eigenlijk was ik niet in de mood voor een film met dergelijke onmacht als hoofdtoon. Vind het wel knap geacteerd van Vicky Krieps, en het doet je uiteraard stilstaan bij "wat als het mij overkomen zou?" 'k Zou me ergens ook in de echtgenoot willen inleven, maar dat lukt moeilijker, aangezien op mijn levenspad een "tot de dood ons scheidt" er nooit echt heeft ingezeten. Integendeel, ik werd deels verlaten omdat ik niet voldoende gezond bevonden werd door de partner waarmee ik plande oud te worden. Dus in die zin voelt dit soort film dan ook wel nog als die extra uppercut, maar goed.

Al het persoonlijke opzij zettend, is deze film zeker wel een waardevol kijkstuk, al gebeurt er heel weinig en loopt het dus tergend langzaam. Al is dat wellicht ook wel wat om het voor de kijker allemaal te laten bevatten en indalen. Het einde vind ik persoonlijk wél passend, en ook hoe ik voelde dat het zou lopen.

'k Dacht eigenlijk een 2,5 te geven, maar denk dat 3* toch meer de film naar z'n verdienste waardeert.

In de verre herinneringen was ie wel nog een stuk leuker, maar vreesde ervoor dat ik hem anno 2026 (42 jaar oud!) best flauw zou vinden en dat valt eigenlijk nog reuze mee. Niet zo sterk als een Crime Busters (1977) als we gaan vergelijken met een andere wat slapstick-achtige komedie met politieopleiding erin, maar toch nog steeds best vermakelijk.

Er zit mogelijks een halve ster extra in omwille van de nostalgie, en nog een halve ster extra omdat het nog een hele resem andere films opleverde. Al vermoed ik dat geen van deze nog dit niveau herhalen kon. Dat van de halfjes extra mag je wel met een korreltje zout nemen, de 3,5 is me meer dan terecht. En oh ja, die aanstekelijke tune.

Ik meen me wel te herinneren dat Michael Winslow zich nog meer kon uitleven in vervolgen. Die man is nog jaren door blijven gaan met z'n geluidjes op tal van podia. Zelfs enkele ronden in Got Talent! Net als Rick Moranis stopte hij met acteren na het overlijden van z'n vrouw om zich toe te leggen op het opvoeden van hun kinderen.

Steve Guttenberg (Mahoney) bouwde dan weer de grootste acteercarrière uit. Hij speelde o.a. ook in Diner ('82), The Day After ('83), Cocoon & Cocoon: The Return ('85 en '88), Short Circuit ('86) waar G.W Bailey ofte Lt. Harris nog eens deze rol neerzet, zij het daar dan onder de naam Skroeder , The Bedroom Window ('87), 3 Men and a Baby ('87) & 3 Men and a Little Lady ('90), It Takes Two ('95), tal van series, ... Al had George Gaynes die Commandant Lassard vertolkte uiteraard ook al een hele staat van dienst. Die man is uiteindelijk bijna 100 mogen worden.

Ik zag deze film zonet voor het eerst, en tot enkele dagen geleden wist ik niet eens van diens bestaan af. Hoe een film met zo'n prestige me zo lang aan het oog is kunnen ontsnappen? Dat moet haast wel magie zijn. De film is ook zeer de moeite, al had ik wat moeite met het net iets te lange middenstuk. Een kwartiertje minder ware niet slecht geweest. Maar films met plottwisten, altijd leuk. En in de goochelarij sfeer, nog beter. Misschien een tikkeltje te oubollig naar m'n zin, maar dat is kwestie van smaak. En 't moest zich nu eenmaal in het Tesla tijdperk (niet de wagens) afspelen.

Het meta-aspect van 'een regisseur is als een goochelaar', die de kijker beetneemt en een illusie opvoert. Mja. Dat klopt an sich wel, maar wat meer fuzz dan nodig. Maar verder heeft deze film echt wel heel veel in huis om me te bekoren. En 'k wil hem stiekem eigenlijk al opnieuw zien. En The Fly ook ineens nog een keertje.

Wow, wat heb ik gemist? Zo veel 4 tot 5 sterren voor deze film. Ik vind me met m'n 2* al vrij mild. Ik miste rom (behalve aan het eind), ik miste (goede) com, ook enige geloofwaardigheid en tot slot enig boeiend verhaal. De film baadt ook enorm in een ouderwetse (maar voor die tijd wel normale) kijk op de rollenpatronen. Sowieso had je in jaren 80 en 90 aardig wat films over vrouwen die zich weten op te werken, vaak wel door de juiste (begoede) man te treffen. Het beeld van de knight in shining armor als redder die ook door de damsel in distress gered dient te worden, verdient wel een pluim.

Met wild aan boord wordt het ... ja ja, wild aan boord. Doorsnee actie thriller, wel povere special effects. Het exotisch allegaartje maakt er nog wat van, en dan heb ik het uiteraard op de dieren die als addergebroed flink de aap uithangen. De bad guy van dienst is wel een heel erge vieze kerel. Zo'n rollen mag je dus altijd wel aan Kevin Durand toevertrouwen. Ik kan hem geen 3* geven, maar echt niet om aan te zien is deze film nu ook weer niet.

Vroeger was alles anders, en daarom zeker niet beter. Destijds kon het nog zonder al te veel verpinken dat een 24-jarige man zich inliet met een puber van 14. Pas op, dat zal ongetwijfeld nog gebeuren en zelfs met grotere leeftijdsverschillen dan dat. Alleen nog maar in eigen omgeving bv. geweten van een 20-jarige met een 50-plusser en toen ik tiener was meerdere 16-jarigen met 40-plussers, een 14-jarige met haar zowat 25-jarige leerkracht, ... Maar daar zeg ik het ook, toen ik jonger was... ook toen baarde dit nog niet zo veel opzien dan nu. Nu, Elvis was jong nog wel enkele generaties voor de mijne, dus toen zeker zal het denk ik nog niet al te veel beroering hebben gebracht dat hij zijn pijlen richtte op de dik 10 jaar jongere Priscilla. Oké, er wordt wel een vraagteken bij geplaatst door haar ouders, maar een over-mijn-lijk mentaliteit komt toch op geen moment aan bod.

Dit gezegd, het was wel interessant om het leven door de ogen van de jonge Priscilla te zien. Begeesterd door de man waar zovele vrouwen om in zwijm vallen, maar tegelijk ook jong uit de eigen vertrouwde omgeving geplukt en dus nogal een eenzaam bestaan, met haar wereldster constant op filmsets (en/of tournee?). Ze wordt dan nog geconfronteerd met verhalen van Elvis en andere diva's in de pers. Het moge duidelijk zijn dat Elvis uit de toen al wat nadagen van zijn carrière zo zijn minpunten had, zoals snel in woede ontstekend, verslaafd aan medicatie en enige controledwang. Toch wel heel anders dan wat uit de film Elvis naar voren kwam. Ikzelf ben van '79, heb de man dus nooit bij leven en welzijn gekend, enkel maar zijn goddelijke status meegekregen met de papfles.

Nu, puur als film blijft Priscilla me iets te braaf en documentaire-achtig. Er had m.i. wat meer mee gedaan kunnen worden. Maar wel nog een nipte voldoende voor Sofia Coppola en crew.

Boeiend schilderij. De rest van de film was nauwelijks minder stilleven. Ergens zit er ongetwijfeld een sublieme boodschap in verhuld, zeker gezien het stuk met de opa met Alzheimer en de korte hommage aan Inspector Columbo. Maar ik laat me die dan graag door een ander voorkauwen.

Oh ja, met begin- en eindgenerieken eraf komt deze film niet aan het volle uur, hooguit een 55-tal minuten. Dat was dan ook het meest positieve eraan.

RIP Charles Grodin, die ik vooral ken uit Beethoven. Er was hem wel een betere laatste film gegund.

Ergens apart dat er 2 films zijn met de titel Public Enemies, elk met Public Enemy No.1 als tagline, beiden rond Chicago in jaren '30 met Melvin Purvis als ordehandhaver van dienst, maar de ene rond Ma Ba(r)ker en haar jongens en deze rond John Dillinger en zijn bende. Apart ook dat mannen die maar net de 30 jaar haalden of zelfs niet eens (Baby Face Nelson werd niet eens 26) toch zo berucht werden:

44j : 24.11.1889 -> 22.09.1934 : Charles Makley aka Fat Charles McGray (Christian Stolte)

35j : 27.08.1898 -> 26.04.1934 : John "Red" Hamilton (Jason Clarke)

35j : 02.11.1898 -> 10.04.1934 : Harold Eugene "Eddie" Green

33j : 28.11.1900 -> 07.06.1934 : Tommy Carroll (Spencer Garrett)

32j : 13.10.1902 -> 17.10.1934 : Harry "Pete" Pierpont (David Wenham)

31j : 22.06.1903 -> 22.07.1934 : John Dillinger (Johnny Depp)

30j : 03.02.1904 -> 22.10.1934 : Charles "Pretty Boy" Floyd (Channing Tatum)

28j : 03.12.1905 -> 23.08.1934 : Homer Van Meter (Stephen Dorff)

25j : 06.12.1908 -> 27.11.1934 : Lester Gillis aka George "Baby Face" Nelson (Stephen Graham)

Op zich een interessant stukje geschiedenis, misdaden ten tijde van de Great Depression, maar de speelduur deed deze film geen goed voor me. Om de één of andere reden gaan veel van dit soort films vlot over de 2u, zo ook bv. Live by Night van en met Ben Affleck, terwijl het verhaal toch veel in herhaling valt. En tegelijk krijg je paradoxaal genoeg tal van personages getoond waarvan de helft onvoldoende diep uitgewerkt worden, omdat het in zo'n films nu eenmaal meer om de hoofdfiguren gaat en geen diepgravende documentaire. Wel moet worden gezegd dat de schrijver van het boek waarvan Public Enemies de verfilming werd eigenlijk een miniserie op het oog had (rechten gekocht door HBO en in samenwerking met Robert De Niro's Tribeca Productions), maar het maar in een boek gooide.

Een tijdlang leek Leonardo DiCaprio de rol van John Dillinger te zullen gaan spelen, maar het werd dus Johnny Depp. Die laatste voelde overigens een zekere verwantschap met John Dillinger, en meer dan louter omwille van de voornaam en initialen. Want één van z'n grootvaders had zich nog bezig gehouden met bootlegging/moonshine en z'n stiefvader had inbraken en overvallen op z'n actief en verbleef nog in dezelfde gevangenis als dewelke waaruit Dillinger zijn kompanen hielp te ontsnappen.

Michael Mann van zijn kant had in de jaren '70 al een screenplay geschreven rond gangster Alvin Karpis (in Public Enemies gespeeld door Giovanni Ribisi), een Canadees-Amerikaanse Litouwer en één van de vier die de markering Public Enemy #1 opgekleefd kreeg en de enige die levend gegrepen werd (de andere drie waren John Dillinger, Pretty Boy Floyd en Baby Face Nelson). Karpis werkte samen met de Barker boys. Toen Mann dan een stuk uit het boek van Bryan Burrough rond Public Enemies las, besloot hij dit te verfilmen.

De film is naast zowat het laatste jaar van enkele beruchte gangsters ook een kijk op de laatste jaren van het BOI, in 1896 nog opgericht als het National Bureau of Criminal Identification, maar in 1908 vervangen door The Bureau of Investigation. Sinds 1924 was J. Edgar Hoover de directeur en hij zou dit 48 jaar lang blijven, en dus ook bij het omdopen tot het nu zo gekende Federal Bureau of Investigation (FBI). Grappig genoeg was naamgenoot Herbert Hoover tijdens de Grote Depressie de president van het land, maar heeft hij geen familiale band met J. Edgar. Wél hadden beide nauw contact met mekaar.

Dit alles vind ik dus best een zeer boeiend stuk geschiedenis dat inderdaad misschien eerder goed leesvoer is als non-fictief boek of een miniserie dan als film. Maar toch 3* waard, al was het maar omdat het m'n interesse naar meer heeft weten te wekken.

Pulp Cultfilm. Een typische Tarantino. Met vunzigheid, koelbloedig geweld, veel uit de nek gelul, drugs, shock value, droge donkere humor, domme arrogantie, maffe scènes en dito personages. Voer voor veel filmliefhebbers dus. Wat minder voor mij, maar hij kan er nog wel mee door. Maar voor mij niet de beste van Tarantino, zie liever minder karikaturieel. De film voelt inderdaad wat aan als een aaneenschakeling van sketches. Ik mis vooral meer samenhang, al kwam er dan nog het één en ander wat samen.

Ik begin te begrijpen waarom de liefde voor me verstoken blijft. Ik gedraag me niet als een complete malloot, daardoor dus geen aantrekkingskracht van de vrouwen. Zo timmer ik bvb geen toiletten van restaurants kort en klein, verniel ik geen stukjes woning van de familie, ga ik geen mannen te lijf met een ijzeren staaf, ... Nu gebeuren er bij mij waar ik bijsta ook geen ongelukken die als in rook opgaan en wordt er ook geen harmonium voor m'n voeten gedropt. Wel zou ik nog in staat zijn om een gigantische voorraad pudding te kopen voor de coupons.

Akkoord, tot hiertoe maar een zeer onsamenhangende review, maar toch iets meer samenhangend dan wat de absurdistische film bracht. En ja, ik las het al, leefwereld van een autist met de bijhorende woede-uitbarstingen, en we zijn nu eenmaal het stadium Rain Man al wat ontgroeid. Al zat die gewoon helemaal elders op dit spectrum. Punch-Drunk Love is gewoon een heel bizarre trip, en dat kan m'n OCD-hoofd maar moeilijk aan. Het is blijkbaar ook vooral een film voor filmfanatici en minder voor het grote publiek, want in de bioscopen was deze toch niet zo'n succes.

Op mij komt het over als een film die door faam van de regisseur en door Adam Sandler eens in een heel andere rol wél goed uit de verf te laten komen sowieso al een startvoordeel kreeg. Maar goed, vele mensen binnen de filmindustrie noemen hem ook als weldegelijk één van hun favoriete films. Ergens dus ongetwijfeld te wijten aan persoonlijke afwijking dat ik hem niet zo lustte als zoete pap.