Opinions

Wat een gezellig boeltje allemaal... Niet dat een film dat hoort te zijn, uiteraard. En het betreft hier ook een biografie, dus Jake LaMotta zal wel afgebeeld zijn zoals hij in z'n autobiografie naar voren kwam. Maar 't is wel de teneur van meneer Scorsese, bijgestaan door leading actor Robert De Niro en in dit geval ook Joe Pesci. Deze film (die ik voor het eerst keek) is wel wat de voorbode voor wat later overgedaan werd in Casino. Ik had dan ook wat het gevoel te zitten kijken naar een maffiafilm met boksen als neventhema i.p.v. naar een boksfilm met geweldenaren en een controlefreak als nevenverhaal.

Je hebt zo van die regisseurs en acteurs die om het even welke film ze maken enorm op handen gedragen en geprezen worden. Is Raging Bull kwalitatief sterk? Wellicht, maar het is een boksfilm, met de blijkbaar wat bijhorende weddenschap-zwendel er enigszins bij. Nu zullen daar wel liefhebbers van zijn, persoonlijk heb ik daar zeer weinig mee, en de rest van het verhaal is toch behoorlijk pover?

Wel ben ik onder de indruk van hoe Robert De Niro eruit ziet in de ring. Toch wel een metamorfose. Om nog maar te zwijgen van de gedaantewissel op het laatst. Er zijn wel wat kampen bij die wel heel ver gaan in het toetakelen van de tegenstander vooraleer de kamp wordt gestopt. Maar goed, misschien ging dat vroeger ook wel zo? Zo oud ben ik nog niet, en heb me ook nooit verdiept in geschiedenis van de bokssport. Ergens heb ik toch vooral het idee dat Scorsese gewoon graag shockeert en het publiek daar ook wel pap van lust. En wat is dat toch ook met Scorsese/De Niro en minderjarige vrouwen? Taxi Driver, Raging Bull, Cape Fear. Not my circus, not my monkeys.

Dat autisme inmiddels heel anders bekeken wordt, kan je bv. toetsen aan deze uitspraak uit de film: "De meeste autisten kunnen niet praten of communiceren." Ofwel zijn we veel sneller gaan spreken van autisme (al hoor je tegenwoordig ASS te zeggen, dacht ik) en sprak men toen enkel over autisme bij de echt zware gevallen, ofwel is het nu gewoon meer alom aanwezig door veranderende tijdsgeest? Of... ? Ach, we zitten hier niet om daarover een discussie aan te gaan, maar om over films te reageren.

Rain Man is en blijft wel een boeiende en meeslepende road trip en brak misschien ook wel een lans voor autisme, maar de lof die deze film kreeg, is me toch net iets te hoog. Zeker het feit dat de skills gebruikt worden om grof geld te scheppen in casino's was weer over-Amerikaanse grootsheid (al is het om zichzelf uit de penarie te krijgen). Maar wel pakkend te zien hoe de bromance zich ontwikkelde. En iconische rol voor Dustin Hoffman. In mijn anders best vlekkeloze jeugdherinnering speelde hij ook The Champ in de gelijknamige film, maar dat blijkt dus Jon Voight te zijn.

Het was alweer 9.808.381 minuten geleden dat ik deze film laatst zag.

Wow, deze scoort wel bijzonder laag. 'k Vind het wat vergelijkbaar met een film als The Running Man, een soort van game show. Leuk ook wel, al die verschillende settings/levels. Wat meer pulp, maar wel nog leuke pulp. Misschien enigszins dichter bij een game dan een film, maar gezien het ook een verfilmde game betreft iets wat ik wel kan smaken bij een vijfde uit een reeks. Ze wilden misschien eens iets anders doen, al heeft de meerderheid dat duidelijk minder weten smaken. En qua SM-pakje duidelijk gaan loeren bij Underworld.

Wat een vaart in deze laatste baby van regisseur Paul W.S. Anderson en Milla Jovovich. Maar me wel net iets te zeer bombast, ook al past dit dan bij een finale. Gezien ik thuis met een grote fanaat zit en ik ze zelf ook zeer kan smaken, wil ik me wel eens (Ever ) een boxset met de zes films.

And Then There Were None, maar dan minder beklijvend.

Clue, maar dan minder iconisch.

Hij heeft meer weg van die tweede dan de eerste, met persiflages van personages, dolkomisch, en ieder zo z'n motief, al wordt net onvoldoende de tijd genomen om de mogelijke verdachten iets dieper uit te werken. Het aantal verdachten ligt ook net iets te laag, een tweetal extra had geen kwaad gekund. Ik bleek het ergens goed te hebben gegokt, maar zat wel op meerdere reservepistes ook. Wel dient dit soort films minstens een kwartier langer te zijn. Met de lange aftiteling eraf blijft er best een dun filmpje over.

En toch vind ik dit soort films te vermakelijke kost om laag te gaan waarderen. Sterker nog, ik zou er zo een pak meer willen gemaakt zien. En vaak moet je voor dit soort cinematografie ook aardig wat decennia terug in de tijd. Oké, je hebt Sherlock & Hercule Poirot, maar van die laatste ben ik nooit een al te grote fan geweest. De reeks Sherlock met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman, daar wou ik op Netflix eens goed voor gaan zitten, maar deze blijkt inmiddels alweer te zijn verdwenen. Gelukkig is er ook de Knives Out whodunit-revival. Dus ja, dan toch nog genieten van er eens eentje te kunnen zien, ook al was die dan misschien niet de meest vernuftige. Maar tenenkrommend slecht toch ook zeker niet.

Sometimes I wonder if I made the right choice.

If I was better off keeping my day job.

I'd be home right now playing video games instead of living in one.

At least then I'd be able to turn it off.

Recht uit het handboek van de autodiefstal-industrie. Wie wil weten hoe grand theft auto, carjacking, homejacking, en alle andere takken van de business het best uit te voeren, Rev (Fast & Furious: African Drift had ook zomaar gekund) kijken en notities nemen. Het is een soort B-film kruising tussen The Wolf of Wall Street en The Fast & The Furious. Het verhaal is redelijk zij het uitgemolken, acteerprestaties en filmtechnisch zeer middelmatig.

Wel nog leuke muziek, en als er ooit een film over Zlatan Ibrahimovic wordt gemaakt, Alex Loubert (hier Sammy spelend) is your man. Oh, en voor de liefhebbers van schaars geklede stoeipoezen is er ook voor elk wat wils. Toch wonderbaarlijk hoe deze zich altijd zo inlaten met malafide praktijken. Of zou dat voornamelijk in films zo zijn?

Vroeger toen ik nog boeken las, zat daar al eens een Mo Hayder tussen. Vogelman/Birdman is blijven plakken. Jammer dat ze geen 60 mocht worden. Bij mijn weten werd Vogelman niet verfilmd, noch De Elfde Plaag van John Baldwin en John S. Marr. Van Borig Starling kreeg z'n eerste Messias/Messiah een BBC-mini-reeks, andere zoals Storm en Wodka werden denk ik niet verfilmd. Het zijn stuk voor stuk wel wat thrillers/horrors in de lijn van de film Ritueel. Ik vind Ritueel eigenlijk niet minder dan De Behandeling, al scoort hij wel beduidend lager. 'k Vraag me dan af waar dit in zit? Zelf beoordeel ik ze beide met 3,5*. Geen topfilms, maar best onderhoudend. En met behoorlijk kartelig randje.

Voor mij zit deze tussen de 3,5* en 4* in. Vind dit echt wel één van de meer vermakelijke Robin Hood verfilmingen. Al moet ik er nog wel enkele zien. Mogelijks speelt nostalgie daarin wel wat mee, maar de vlucht uit Turkije, terug thuis met de Moor aan z'n zijde, de getormenteerde Duncan, het duel met Little John, het trainen in de bossen, de overvallen, en de reddingsmissie zijn toch allemaal me zeer bijgebleven scènes. De heks en het slotduel zijn weliswaar wat minder en hij duurt me ook wel een half uurtje te lang. En uiteraard ook iets te melig.

M'n volgorde van de over zowat voorbije jaar bekeken films:

4,0* : (2018) Robin Hood (met Taron Egerton)

3,5* : (1991) Robin Hood: Prince of Thieves

3,0* : (2010) Robin Hood (met Russell Crowe)

2,0* : (1993) Robin Hood: Men in Tights

Voor mij scoort de originele RoboCop een 4,5. Bij elke daarop volgende film gaat het wat achteruit, maar niet dat het dermate desastreus wordt om er nog hooguit 1,5 ster aan uit te gaan delen, laat staan minder. Deze derde is best nog het bekijken waard, en krijgt dus alsnog 3 sterren van me. Ik kan wel begrijpen als anderen de eerste maar 3 of 3,5 gaven, dat er dan voor deze geen 2 meer over blijft. Puur objectief binnen het hele filmlandschap vind ik deze wel enorm ondergewaardeerd staan, al is het op IMDb en Rotten Tomatoes van hetzelfde laken een broek.

Ach, ooit vinden we er wel iets op om dat te 'overriden'.

Toch iets te ongeloofwaardig en bij momenten ook pover geacteerd. Vind Kaley Cuoco zeker geen slechte actrice (in Based on a True Story is ze geweldig), maar deze rol lag haar toch minder. Rare dialogen soms ook wel, zoals:
- It's my job, it's what I do. I don't know how to do anything else
(lees: "er moet toch brood op de plank komen?").
- Then take a class!

- I love you, and I love our family. But killing is bad. Like, unacceptably bad.
En dan uiteraard "ja, maar ik stap eruit, enkel nog wat loose ends oplossen en klaar."

- You really shot me!
- I know. I'm so sorry. Does it hurt?

Al zit er zeker ook leuke humor in, zoals wanneer Emma/Anna tegen haar man zegt niet te kijken en hij haar een man enkele messteken hoort toedienen, waarbij de camera op zijn gelaatsuitdrukking gericht blijft. en er zaten algemeen wel wat leuke stukjes in, maar het valt toch allemaal net iets te mager uit.

Tot slot nog een passend stukje songtekst:
I do the "getting rid of", don't tell me why
Don't need to hear the truth, don't need the lies
Now pay me quickly, now we're through
It brings me great pleasure to say my next job is you
Don't you know that killing is my business
And business is good?
(Megadeth - Killing Is My Business… and Business Is Good!)

In een ver verleden gezien met eerste liefje, zoals het hoort.
Nu ja, gekeken, dat was uiteraard een groot woord.
Ik raakte er destijds amper in.
In de film uiteraard, al was het 2x kloppen op de kin.
Het verhaal o zo klef, en dan al die rijmelarij.
Al was en ben ik nochtans fan van welig woordenbrij.
In de bioscoop pikten we ook geregeld een filmpje mee.
Daarom nog aangeklaagd voor diefstal, o wee.
Alle gekheid op een stok, Romeo + Juliet was niet meteen voor mij.
Maar in de zaal zaten we maar al te graag op de laatste rij.
Zo zagen we The Full Monty en Nothing to Lose.
Al was ze vooral weg van Men in Black en Tom Cruise.
Titanic zagen we ook zinken, net als de relatie de dieperik in.
Die zag ik een half jaar later opnieuw, met een andere vriendin.

Maar nu terug naar Romeo + Juliet.
Van die families, Montague en Capulet.
In zo'n modern jasje, dat doet toch was vies.
Niet het soort ontering die ik verkies.
En dan al dat verkleedgedoe, wat heeft dat gekost?
Vraag het gerust na bij Michaelangelo van Lost.
En dan die moderne muziek, of die van toen althans.
Zoals Lovefool van The Cardigans.
En Everybody's Free (To Feel Good) van Rozalla.
Maar dan in gospel-jasje bij het huwelijk richting Walhalla.
Met daarop volgend dan John Leguizamo.
Gekrenkt om zijn onbeantwoorde "ti amo".
Eens te meer, de liefde die snel over gaat.
Verwordt tot iets duisters, zijnde haat.
En prediken tot een vredesbestand ten spijt.
Is nieuw bloedvergieten en vergelding een feit.

Biechtvader Lorenzo komt dan met een subliem plan.
Maar zijn boodschap bereikt niet de beoogde man.
Het verdere verhaal is u wel bekend.
Samen de dood in, helaas niet weggerend.
Zoals Shakespeare het eind 16e eeuw neergepend heeft.
Naar een verhaal uit 1476 dat de tijd heeft overleefd.
West Side Story heeft er van weg, en best wel wat.
In verboden liefdes zit heel wat drama vervat.
Al bij al vind ik deze film nu best te pruimen.
Hoe heb ik aan een gedegen kijkbeurt zo lang kunnen verzuimen?
Had de film destijds maar mijn hart al zo kunnen raken.
M'n eerste liefje had het wellicht zeer kunnen smaken.