Opinions

Wat een gezellig boeltje allemaal... Niet dat een film dat hoort te zijn, uiteraard. En het betreft hier ook een biografie, dus Jake LaMotta zal wel afgebeeld zijn zoals hij in z'n autobiografie naar voren kwam. Maar 't is wel de teneur van meneer Scorsese, bijgestaan door leading actor Robert De Niro en in dit geval ook Joe Pesci. Deze film (die ik voor het eerst keek) is wel wat de voorbode voor wat later overgedaan werd in Casino. Ik had dan ook wat het gevoel te zitten kijken naar een maffiafilm met boksen als neventhema i.p.v. naar een boksfilm met geweldenaren en een controlefreak als nevenverhaal.

Je hebt zo van die regisseurs en acteurs die om het even welke film ze maken enorm op handen gedragen en geprezen worden. Is Raging Bull kwalitatief sterk? Wellicht, maar het is een boksfilm, met de blijkbaar wat bijhorende weddenschap-zwendel er enigszins bij. Nu zullen daar wel liefhebbers van zijn, persoonlijk heb ik daar zeer weinig mee, en de rest van het verhaal is toch behoorlijk pover?

Wel ben ik onder de indruk van hoe Robert De Niro eruit ziet in de ring. Toch wel een metamorfose. Om nog maar te zwijgen van de gedaantewissel op het laatst. Er zijn wel wat kampen bij die wel heel ver gaan in het toetakelen van de tegenstander vooraleer de kamp wordt gestopt. Maar goed, misschien ging dat vroeger ook wel zo? Zo oud ben ik nog niet, en heb me ook nooit verdiept in geschiedenis van de bokssport. Ergens heb ik toch vooral het idee dat Scorsese gewoon graag shockeert en het publiek daar ook wel pap van lust. En wat is dat toch ook met Scorsese/De Niro en minderjarige vrouwen? Taxi Driver, Raging Bull, Cape Fear. Not my circus, not my monkeys.

Dat autisme inmiddels heel anders bekeken wordt, kan je bv. toetsen aan deze uitspraak uit de film: "De meeste autisten kunnen niet praten of communiceren." Ofwel zijn we veel sneller gaan spreken van autisme (al hoor je tegenwoordig ASS te zeggen, dacht ik) en sprak men toen enkel over autisme bij de echt zware gevallen, ofwel is het nu gewoon meer alom aanwezig door veranderende tijdsgeest? Of... ? Ach, we zitten hier niet om daarover een discussie aan te gaan, maar om over films te reageren.

Rain Man is en blijft wel een boeiende en meeslepende road trip en brak misschien ook wel een lans voor autisme, maar de lof die deze film kreeg, is me toch net iets te hoog. Zeker het feit dat de skills gebruikt worden om grof geld te scheppen in casino's was weer over-Amerikaanse grootsheid (al is het om zichzelf uit de penarie te krijgen). Maar wel pakkend te zien hoe de bromance zich ontwikkelde. En iconische rol voor Dustin Hoffman. In mijn anders best vlekkeloze jeugdherinnering speelde hij ook The Champ in de gelijknamige film, maar dat blijkt dus Jon Voight te zijn.

Het was alweer 9.808.381 minuten geleden dat ik deze film laatst zag.

Een plant die op het juiste moment op de juiste plek is, groeit snel.

Wat een interessante film rond tijd. Waar de ene uren en uren traint om die ene 0.001s sneller te doen, tikken voor de ander de seconden, minuten, weken, maanden en jaren weg. Zeer grappig gebracht ook, maar tegelijk met een zekere ernst. Het aantal keren dat ik dubbel lag van het lachen, was alleszins aanzienlijk. Het petje dat de man ook draagt! Maar tegelijk deed de film me ook enorm meeleven met de gebeurtenissen.

Als een liefhebber van het CTWC, Classic Tetris World Championship, en als geek algemeen, boeit een snelle en precieze handeling me wel. Dus enerzijds daarom wel een zekere sympathie voor het hoofdpersonage, anderzijds is de man soms zo een kwal. Gelukkig kan drama niet uitblijven, en plots blijkt het leven wel een uitdaging. Vele seconden, laat staan duizenden van seconden gaan verloren aan alledaagse beslommeringen. In zekere zin is het ook wat een coming-of-age film. Sommige zaken hierbij zijn zodanig zalig gedaan, met talloze verwijzingen naar moderne technologie, het geeft ook een enorme vlaag van herkenning.

De muziek in deze film vind ik ook weergaloos, evenals het gebruik van camera-standpunten en andere technieken. De genre-vermenging in deze film is ook best origineel, maar wil de pret niet te zeer bederven voor anderen door te veel prijs te geven. Voor mij één van de betere komedies ooit gezien. Al is de film zeker ook meer dan een parodie. De 100% op rotten tomatoes is best verdiend, ook al is dit dan op basis van slechts 5 reviews.

Ik wil meer zien van regisseur Nawapol Thamrongrattanarit, een naam die klinkt als een klok!

Aanrader!

Ik heb het normaal niet zo voor misdaadfilms, maar deze blijft toch geniaal van opzet, en plaats ik toch nog een eind boven Pulp Fiction. Voelt wat als een sterk verfilmd toneelstuk, en dat bedoel ik zeer positief. Sowieso wel een kenmerk van Tarantino, een film onderverdeeld in meerdere bedrijven. Reservoir Dogs is een wat aparte soort whodunit, een whodunit in reverse. Een kenmerkend non-lineair verteld verhaal, maar wél samenhangend één verhaal vormend.

Een film ook met slechts een handvol rollen van belang en denk sowieso geen 10 met tekst. Elk van die rollen krijgt zo z'n moment-de-gloire, stuk voor stuk de hoofdrol dragend. Een zeer eenvoudig verhaal ook, maar meesterlijk uitgewerkt. Zit voor mij tussen de 4 en 4,5 in, daar waar ik Pulp Fiction dan eerder tussen de 3,5 en 4 naar beneden afrondend staan heb.

Wow, deze scoort wel bijzonder laag. 'k Vind het wat vergelijkbaar met een film als The Running Man, een soort van game show. Leuk ook wel, al die verschillende settings/levels. Wat meer pulp, maar wel nog leuke pulp. Misschien enigszins dichter bij een game dan een film, maar gezien het ook een verfilmde game betreft iets wat ik wel kan smaken bij een vijfde uit een reeks. Ze wilden misschien eens iets anders doen, al heeft de meerderheid dat duidelijk minder weten smaken. En qua SM-pakje duidelijk gaan loeren bij Underworld.

Wat een vaart in deze laatste baby van regisseur Paul W.S. Anderson en Milla Jovovich. Maar me wel net iets te zeer bombast, ook al past dit dan bij een finale. Gezien ik thuis met een grote fanaat zit en ik ze zelf ook zeer kan smaken, wil ik me wel eens (Ever ) een boxset met de zes films.

And Then There Were None, maar dan minder beklijvend.

Clue, maar dan minder iconisch.

Hij heeft meer weg van die tweede dan de eerste, met persiflages van personages, dolkomisch, en ieder zo z'n motief, al wordt net onvoldoende de tijd genomen om de mogelijke verdachten iets dieper uit te werken. Het aantal verdachten ligt ook net iets te laag, een tweetal extra had geen kwaad gekund. Ik bleek het ergens goed te hebben gegokt, maar zat wel op meerdere reservepistes ook. Wel dient dit soort films minstens een kwartier langer te zijn. Met de lange aftiteling eraf blijft er best een dun filmpje over.

En toch vind ik dit soort films te vermakelijke kost om laag te gaan waarderen. Sterker nog, ik zou er zo een pak meer willen gemaakt zien. En vaak moet je voor dit soort cinematografie ook aardig wat decennia terug in de tijd. Oké, je hebt Sherlock & Hercule Poirot, maar van die laatste ben ik nooit een al te grote fan geweest. De reeks Sherlock met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman, daar wou ik op Netflix eens goed voor gaan zitten, maar deze blijkt inmiddels alweer te zijn verdwenen. Gelukkig is er ook de Knives Out whodunit-revival. Dus ja, dan toch nog genieten van er eens eentje te kunnen zien, ook al was die dan misschien niet de meest vernuftige. Maar tenenkrommend slecht toch ook zeker niet.

Sometimes I wonder if I made the right choice.

If I was better off keeping my day job.

I'd be home right now playing video games instead of living in one.

At least then I'd be able to turn it off.

Recht uit het handboek van de autodiefstal-industrie. Wie wil weten hoe grand theft auto, carjacking, homejacking, en alle andere takken van de business het best uit te voeren, Rev (Fast & Furious: African Drift had ook zomaar gekund) kijken en notities nemen. Het is een soort B-film kruising tussen The Wolf of Wall Street en The Fast & The Furious. Het verhaal is redelijk zij het uitgemolken, acteerprestaties en filmtechnisch zeer middelmatig.

Wel nog leuke muziek, en als er ooit een film over Zlatan Ibrahimovic wordt gemaakt, Alex Loubert (hier Sammy spelend) is your man. Oh, en voor de liefhebbers van schaars geklede stoeipoezen is er ook voor elk wat wils. Toch wonderbaarlijk hoe deze zich altijd zo inlaten met malafide praktijken. Of zou dat voornamelijk in films zo zijn?

Vroeger toen ik nog boeken las, zat daar al eens een Mo Hayder tussen. Vogelman/Birdman is blijven plakken. Jammer dat ze geen 60 mocht worden. Bij mijn weten werd Vogelman niet verfilmd, noch De Elfde Plaag van John Baldwin en John S. Marr. Van Borig Starling kreeg z'n eerste Messias/Messiah een BBC-mini-reeks, andere zoals Storm en Wodka werden denk ik niet verfilmd. Het zijn stuk voor stuk wel wat thrillers/horrors in de lijn van de film Ritueel. Ik vind Ritueel eigenlijk niet minder dan De Behandeling, al scoort hij wel beduidend lager. 'k Vraag me dan af waar dit in zit? Zelf beoordeel ik ze beide met 3,5*. Geen topfilms, maar best onderhoudend. En met behoorlijk kartelig randje.

Stijlvol en sereen gebracht wraakverhaal binnen het gangstermilieu van nu zo'n kleine eeuw geleden, verteld vanuit de overlevende zoon z'n ogen en herinneringen. Maar voelt een beetje documentenaire-achtig aan omdat het nooit al te spannend wordt.

Voor mij zit deze tussen de 3,5* en 4* in. Vind dit echt wel één van de meer vermakelijke Robin Hood verfilmingen. Al moet ik er nog wel enkele zien. Mogelijks speelt nostalgie daarin wel wat mee, maar de vlucht uit Turkije, terug thuis met de Moor aan z'n zijde, de getormenteerde Duncan, het duel met Little John, het trainen in de bossen, de overvallen, en de reddingsmissie zijn toch allemaal me zeer bijgebleven scènes. De heks en het slotduel zijn weliswaar wat minder en hij duurt me ook wel een half uurtje te lang. En uiteraard ook iets te melig.

M'n volgorde van de over zowat voorbije jaar bekeken films:

4,0* : (2018) Robin Hood (met Taron Egerton)

3,5* : (1991) Robin Hood: Prince of Thieves

3,0* : (2010) Robin Hood (met Russell Crowe)

2,0* : (1993) Robin Hood: Men in Tights

Voor mij scoort de originele RoboCop een 4,5. Bij elke daarop volgende film gaat het wat achteruit, maar niet dat het dermate desastreus wordt om er nog hooguit 1,5 ster aan uit te gaan delen, laat staan minder. Deze derde is best nog het bekijken waard, en krijgt dus alsnog 3 sterren van me. Ik kan wel begrijpen als anderen de eerste maar 3 of 3,5 gaven, dat er dan voor deze geen 2 meer over blijft. Puur objectief binnen het hele filmlandschap vind ik deze wel enorm ondergewaardeerd staan, al is het op IMDb en Rotten Tomatoes van hetzelfde laken een broek.

Ach, ooit vinden we er wel iets op om dat te 'overriden'.

Het is een goeie intro naar meer en dus de personages vorm gevend, maar eerlijk, ieder zit toch te wachten tot die kamp? Naar mijn gevoel zit er in de eerste Rocky vooral te weinig spanning. Een wat onbeholpen vreemde spraakwaterval loopt achter verlegen meisje, ondanks z'n zwaar profiel en job in de criminaliteit gaat verlegen meisje overstag (good for him, maar aparte keuze van haar). Toegegeven, de crimineel uithangen is nu niet z'n naturel en ze gebruiken hem dan enkel ook maar daarvoor vanwege z'n imposant figuur, ergens wat vergelijkbaar met buitenwippers.

En dan komt die kamp tegen een absolute prof, veel training en doorzetten (dit wel mooi om zien), en de kamp zelf (ook zeer oké, en je supportert voor de underdog). Maar je zit toch vooral te wachten tot er meer tegenkanting komt langs alle kanten. Ik zit wat op de wip tussen 3 en 3,5, maar zal naar boven afronden vanwege z'n invloed. Al was het maar omdat ik m'n hond die ik had tussen 2004 en 2021 Rocky heb genoemd.

"The older I get, the more things I've got to leave behind. That's life."

Vrouw Adrian is er niet langer en de inmiddels 60-jarige acteur en dus ook bokser (neem ik aan) loopt wat verweesd rond. Hij runt nu een restaurant, maar weet nog steeds niet zo heel veel van de wereld. "Jamaica? Europees dus." Het blijft een goedzak, maar voelt die geldingsdrang van weleer weer opborrelen, al was het maar om te bewijzen dat oudjes best nog iets in zich hebben, en het hart pas als laatste veroudert. Dus nog een (nu echt wel?) laatste keer hard labeur en alles geven, alles geven! Jammer dat z'n opponent, de jonge Mason Dixon het charisma van een platte dweil heeft. Je merkt ook dat we tegen 2006 al in heel andere (ook film-)tijden leefden. Geen bebloede gezichten meer van in de openingsronde, dat bewaren we nu voor pas halfweg de kamp.

Ik moet zeggen... deze laat je enorm meeleven met een door het leven gevormd man, en ook hoe dit de band met z'n zoon getekend heeft. Opgroeien als "de zoon van" of zoals Rocky het omschrijft, in de "grote schaduw" van, het is ergens een keuze. Er zitten dan ook weer goeie speeches en levenslessen in deze laatste Rocky-film. Zaten we hier echt nog op te wachten? Misschien niet zo, maar al te slecht is het uiteindelijk niet uitgedraaid. Wat mij betreft toch nog een waardig afscheid in de Rocky-franchise nadat ik IV & V wat minder vond. Voor mij waren uiteindelijk II (verdere uitwerking van de goeie profielschets in de opening) & III (iconische star quality en meer kampen) de hoogtepunten uit de reeks:
1. 4,0 - Rocky II
2. 4,0 - Rocky III
3. 3,5 - Rocky
4. 3,0 - Rocky Balboa
5. 2,5 - Rocky IV
6. 2,5 - Rocky V

Misschien ben ik wat te hard voor telg IV, maar heb gewoon best een zware afkeer van steeds maar dat USA-USSR gedoe en hoe dit in die film op de spits werd gedreven. Al begrijp ik dat in de tijdsgeest van toen na 2 boycots van Olympische Spelen in '80 Moskou en '84 Los Angeles dit tot zo een Rocky-film heeft geleid, met een stuk moralistische bedoeling gezien de (compleet ongeloofwaardige) eindspeech.

"Please don't ask me to stop being a man."

Rocky heeft veel geld overgehouden aan z'n kamp tegen Creed, maar het vliegt al gauw door deuren en ramen, als reclamejongen ontbeert hij het talent en de gewone jobs blijken toch niet zo evident te zijn, vooral dan naar verdienste niet. Rocky & Adrian zijn inmiddels ook gehuwd, en hebben een kindje op komst, dus er moet wel wat op de plank komen.

Ik hou wel van de subtiele humor in de film. Dingen als een affiche met bovenaan Apollo Creed vs. The Stallion Chicken, als hij een zak dierenvoer leegkapt: "Dat is mijn smaak niet, ik heb liever haver.", als hij achter de kip aan moet lopen: "I feel like a Kentucky Fried Idiot." Maar naast humor ook meer dramatiek en dilemma in deze film. Want zou hij gezien z'n gehavende oog toch terug gaan boksen, met alle risico's van dien? Uiteraard kennen we allemaal het antwoord wel, maar het blijft interessant om de afweging te volgen, en hoe hij ertoe wordt overgehaald. En dan uiteraard de vroeggeboorte waarbij Adrian in coma raakt.

Dan die iconische stadsloop (inclusief dito soundtrack), met al die kinderen achter zich aan. En dat op de dag van het gevecht de hele buurt lijkt te zijn buitengekomen. Voor mij is en blijft Rocky II dan ook dé Rocky-film bij uitstek, meer nog dan de eerste. Hier kijk ik pas echt met ontroering. De kamp zelf vind ik net als vorige keer helaas nogal eenzijdig overkomen om geloofwaardig te zijn. Nooit een bokser zo de ene na de andere stoot tegen z'n hoofd weten toestaan en incasseren. Maar doorheen de ronden gaat het wel nog min of meer op en af.

Alleszins in z'n geheel me toch iets meer kunnen bekoren dan de eerste film. Al zag ik deze mogelijks ook eerder als kind, geen idee. Dat zit best ver weg.

"It takes a smart guy to play a dumb."

Deze filmt opent meteen met:
It's the eye of the tiger
It's the thrill of the fight

Nieuwbakken wereldkampioen Rocky Balboa is still standing, verdedigt z'n titel een tiental keren, en allerhande merchandising en reclame legt hem geen windeieren. Hij leeft dan ook in weelde en speelt weldoener. In deze film geen Creed, maar Mr. T (nog vóór The A-Team) als Clubber Lang de opponent waar naartoe gewerkt wordt. Al krijgen we nu wat meer tussendoortjes, met onder meer een behoorlijk uit de hand lopend wedstrijdje worstelboksen voor het goede doel tegen WWF (later WWE) legende en dubbele meter (levert een fraai shot op) Hulk Hogan (RIP, ook nog enkele keren in The A-Team opdravend) als Thunderlips. En hiermee begeeft de Rocky-reeks zich wel wat op het pad van of toch zeker op de scheidingslijn met kolder. Ook in hoe Mr. T uiteindelijk Rocky uitgedaagd krijgt.

Cool aan het begin, dat lunapark met ook een Rocky flipperkast, in 1982 daadwerkelijk ontworpen door Gottlieb. Wel meteen ook drama, aangezien een dronken Paulie er z'n fles doorheen keilt. Al wordt daar verder nog weinig mee gedaan, buiten dat hij voor Rocky werken gaat. Vanaf dan raakt hij stilaan onzichtbaar in de film. En meer drama, aangezien trainer/manager Mickey het aan z'n hart krijgt en er (wederom) niet voor staat te springen Rocky tegen Clubber Lang te zien kampen. Dit keer omdat hij merkt dat het rauwe eruit gegaan is. En toch, gaan ze er beide nog een laatste keertje voor (dit keer dan echt Rocky's laatste kamp, yeah right), met zowaar de steun uit onverwachte hoek, van Creed. Maar met Mickey op apegapen loopt de eerste kamp op een sisser af, en Mickey sterft na de kamp ook zowat in Balboa's armen.

En zo krijgen we twee kampen tegen Clubber Lang. Een beetje Rocky I & II samen in één film. Tijdens de voorbereidingen voor de rematch (eens te meer zijn laatste ooit, HAHA) zou je aanvankelijk denken dat z'n trainingspartner beter zelf terug in de ring zou kruipen, (weer) veel werk aan de winkel dus. Rouw & rauw gaat blijkbaar niet zo goed samen. En dus terug naar af, naar Rocky die zichzelf een loser vindt en niet (meer) in zichzelf gelooft. Dus best een sterke discussie met vrouwlief Adrian(na) om hem back on track te krijgen. Uiteindelijk komt hij scherp en fel afgeslankt in de ring. In deze derde film vind ik Talia Shire overigens niet alleen een plaatje, maar een sterke vrouw ("ik ben met een bokser getrouwd"), ver weg van het muurbloempje van weleer. Jammer dat in de kampen vaak één van hen het hoofd als boksbal van dienst aanbiedt.

Rocky III bewandelt iets meer dan z'n voorgangers de weg van enige sensatiezucht, maar ik hou wel van de emoties die deze derde aanboort, wat hem op dat vlak wel naast de tweede zet. En je krijgt meer gevechten in kortere speelduur. En dus waardeer ik hem graag even hoog dan de tweede, al zit hij gevoelsmatig er net onder.

When East meets West, the champion remains standing.

De kortste Rocky-film, althans de versie die ik zag. Nu een USA-USSR clash, wat niet kon uitblijven, zo aan het eind van het Koude Oorlog tijdperk, een jaar na de Oost-Europese boycot van de Olympische Spelen in Los Angeles (waar Rocky IV in première ging), en vijf jaar na de westerse boycot van de Spelen in het communistische Moskou. Destijds niet zo meegemaakt, ik denk dat Seoul 1988 de eerste Spelen zijn geweest die ik wat heb gevolgd (was toen net 9). Ik was in de '80s ook een jonge schaker, en daar had Bobby Fischer in de '70s de jarenlange Sovjet-hegemonie kortstondig weten doorbreken. Maar dit was voor m'n tijd, ik groeide op met de Karpov-Kasparov tweestrijd, als boegbeelden van deze Sovjet-Unie.

In Rocky IV is Dolph (Hans) Lundgren, nota bene een Zweed, de Rus van dienst als Ivan Drago. Kort voordien maakte hij in A View to Kill in een kleinere rol z'n filmdebuut, daar ook al een Rus spelend. En een eerste echte hoofdrol volgde 2 jaar na Rocky IV als He-Man in Masters of the Universe. Wat je wel wat hebt bij de Rocky-films: boksen wordt minder als een sport aanzien, maar meer als geldingsdrang en bewijs van suprematie. En daarnaast ook altijd een held tegen een vijand, ofte wij vs zij, typisch Hollywoodiaans en binnen de V.S.-dualistisch-opgeklopte-cultuur passend. Zo wordt er vrij belachelijk gesteld "Voor het eerst ooit West vs. East in een beroepssport."

Alleszins krijgen we dit keer het omgekeerde verhaal dan in Rocky III: Apollo Creed wil een comeback maken door Drago partij te geven in een demonstratiematch, en vraagt Rocky ter steun. En je voelt het al zo aankomen... Apollo's hoogmoed komt voor de val, en Drago slaat hem letterlijk tot moes en zowaar de kist in (geen verrassing), de handdoek door Rocky net te laat in de ring gegooid. En dus kan hij niet anders dan de eer van z'n gedode maat te verdedigen, in het hol van de leeuw. De Rus daar vol wetenschappelijke ondersteuning trainend, Balboa in de natuur bij vrieskou. Rocky IV is ook een pak meer show, disco, glitters, en vooral veel politiek. En dat laatste maakt toch dat ik deze film een pak minder vind dan de drie voorgangers. Al zag ik anderen deze noemen als de leukste of zelfs beste uit de Rocky-reeks, dan deel ik deze mening toch hoegenaamd niet. Meer nog dan in voorgaande drie films is het allemaal wel zeer voorspelbaar en ongeloofwaardig. Toch een felle verlaging voor me ten opzichte van voorgaande delen.

Stallone belandde bij deze film overigens op intensive care. En dat baardje stond hem wel.

"Virtue has never been as respectable as money" - Mark Twain

Rocky V lijkt bij aanvang boksen als sport in vraag te stellen, en gaat om de zware letsels die boksers op kunnen lopen, meer in het bijzonder hersenletsels. Echter, door een financiële miskleun zijn er nu monetaire redenen om toch weer te gaan boksen, want de kranten koppen "Rocky failliet." Eens te meer moet dus worden teruggekomen op het aangekondigd pensioen. Echter zou dit toch wat anders worden ingevuld (en een plusje voor deze film).

Verder baadt deze film in een sfeer van nostalgie. De oude boksclub van Mighty Mick ligt er verkommerd bij, en wordt dus nieuw leven ingeblazen (geregeld ook flashbacks naar een nog levende Mickey). De zoon die in film II het leven zag, is nu uitgegroeid tot een jonge tiener (werd vertolkt door Stallone's echte oudste zoon, die in 2012 stierf aan een hartaanval) en krijgt dus wat levenslessen mee, maar dat sideverhaal vond ik wat minder goed geslaagd. Maar vader Balboa blijkt dus iets te zeer bezig met het opwerken van aspirant-bokser Tommy "Machine" Gunn (in 2013 overleden aan de gevolgen van aids), dat hij de besognes van zoonlief niet opmerkt en/of nogal wegschuift.

Dit keer zit de drama dus binnen de gezinsdynamiek, terug aan lager wal, en het getouwtrek om z'n beloftevolle jonge bokser. Na veel vijven en zessen komt het tot een straatgevecht tussen leerling en leermeester en 2x raden wie de ander 'n poepje liet ruiken... Niet al te best, deze. Al kan ik nog waarderen dat het eens een wat ander verhaal binnen de franchise bracht. 'k Geef 'm uiteindelijk nog even veel als Rocky IV (die was me 2,5 à 3), al zit hij daar wel onder (deze 2 à 2,5).

Toch iets te ongeloofwaardig en bij momenten ook pover geacteerd. Vind Kaley Cuoco zeker geen slechte actrice (in Based on a True Story is ze geweldig), maar deze rol lag haar toch minder. Rare dialogen soms ook wel, zoals:
- It's my job, it's what I do. I don't know how to do anything else
(lees: "er moet toch brood op de plank komen?").
- Then take a class!

- I love you, and I love our family. But killing is bad. Like, unacceptably bad.
En dan uiteraard "ja, maar ik stap eruit, enkel nog wat loose ends oplossen en klaar."

- You really shot me!
- I know. I'm so sorry. Does it hurt?

Al zit er zeker ook leuke humor in, zoals wanneer Emma/Anna tegen haar man zegt niet te kijken en hij haar een man enkele messteken hoort toedienen, waarbij de camera op zijn gelaatsuitdrukking gericht blijft. en er zaten algemeen wel wat leuke stukjes in, maar het valt toch allemaal net iets te mager uit.

Tot slot nog een passend stukje songtekst:
I do the "getting rid of", don't tell me why
Don't need to hear the truth, don't need the lies
Now pay me quickly, now we're through
It brings me great pleasure to say my next job is you
Don't you know that killing is my business
And business is good?
(Megadeth - Killing Is My Business… and Business Is Good!)

In een ver verleden gezien met eerste liefje, zoals het hoort.
Nu ja, gekeken, dat was uiteraard een groot woord.
Ik raakte er destijds amper in.
In de film uiteraard, al was het 2x kloppen op de kin.
Het verhaal o zo klef, en dan al die rijmelarij.
Al was en ben ik nochtans fan van welig woordenbrij.
In de bioscoop pikten we ook geregeld een filmpje mee.
Daarom nog aangeklaagd voor diefstal, o wee.
Alle gekheid op een stok, Romeo + Juliet was niet meteen voor mij.
Maar in de zaal zaten we maar al te graag op de laatste rij.
Zo zagen we The Full Monty en Nothing to Lose.
Al was ze vooral weg van Men in Black en Tom Cruise.
Titanic zagen we ook zinken, net als de relatie de dieperik in.
Die zag ik een half jaar later opnieuw, met een andere vriendin.

Maar nu terug naar Romeo + Juliet.
Van die families, Montague en Capulet.
In zo'n modern jasje, dat doet toch was vies.
Niet het soort ontering die ik verkies.
En dan al dat verkleedgedoe, wat heeft dat gekost?
Vraag het gerust na bij Michaelangelo van Lost.
En dan die moderne muziek, of die van toen althans.
Zoals Lovefool van The Cardigans.
En Everybody's Free (To Feel Good) van Rozalla.
Maar dan in gospel-jasje bij het huwelijk richting Walhalla.
Met daarop volgend dan John Leguizamo.
Gekrenkt om zijn onbeantwoorde "ti amo".
Eens te meer, de liefde die snel over gaat.
Verwordt tot iets duisters, zijnde haat.
En prediken tot een vredesbestand ten spijt.
Is nieuw bloedvergieten en vergelding een feit.

Biechtvader Lorenzo komt dan met een subliem plan.
Maar zijn boodschap bereikt niet de beoogde man.
Het verdere verhaal is u wel bekend.
Samen de dood in, helaas niet weggerend.
Zoals Shakespeare het eind 16e eeuw neergepend heeft.
Naar een verhaal uit 1476 dat de tijd heeft overleefd.
West Side Story heeft er van weg, en best wel wat.
In verboden liefdes zit heel wat drama vervat.
Al bij al vind ik deze film nu best te pruimen.
Hoe heb ik aan een gedegen kijkbeurt zo lang kunnen verzuimen?
Had de film destijds maar mijn hart al zo kunnen raken.
M'n eerste liefje had het wellicht zeer kunnen smaken.

Absolute topper onder racefilms, een genre dat zich toch niet zo makkelijk tot een film laat inblikken. 'k Ben ook autosportliefhebber sinds ik pakweg 6-7 jaar was, dit kwam helaas net na Lauda's laatste wereldtitel (in 1984). Voor mij waren de grote namen als kind dus Prost, Senna, Piquet en Mansell. James Hunt & Niki Lauda kende ik dus enkel van na hun carrières, van het speciale titeljaar 1976 heb ik pas later meegekregen hoe dit gelopen was, al vulde deze film nog wel wat gaten in. Wél had ik met het schaken ooit als prijs een strip Grands Prix gekozen, die de geschiedenis van de F1 van 1950 tot 1984 omvatte, en dus ook het bewuste ongeval met de brand op de Nürburgring zowel als Lauda's laatste titel.

Deze film brengt wel wat emoties teweeg en 'k vind het gewoon zeer knap neergezet. Hier en daar een paar mindere dingetjes, maar eerder minimaal. Vandaar dus een welverdiende 4,5*. Ron Howard verstaat z'n vak.