Opinions

Ik hou niet zo van dit soort doemdenkerij, zonder daar verder te veel rond in discussie te gaan verzanden. Maar deze film is van 2005, en 'k vermoed dat nu al dik 20 jaar mensen waarschuwen dat we een zoals hier geschetste dystopie van gemakshalve een totalitair fascisme (40-50 jaar terug zou dit communisme zijn geweest, 90 jaar terug ook al fasciscme), zullen bereiken, en dat tal van mensen dit de komende 20 jaar zullen blijven doen. Want dit soort verhalen heeft een soort van kracht zoals religies dat hebben. Overigens was de comic een aanklacht tegen het conservatisme ten tijde van Thatcher: vrijemarkteconomie, privatisering van staatsbedrijven, lage overheidsuitgaven (bezuinigen op gezondheid, onderwijs, ...), belastingverlagingen, macht van vakbonden inperken en Brits nationalisme. Dus toch enigszins allemaal binnen context te plaatsen en relativeren.

Ik vind V een tof gevonden vigilante-superheld, dan ook gebaseerd op comics uit eind '80s. Tot halfweg weet de verfilming daarvan me ook zeer te boeien, maar dan haak ik beetje bij beetje wel af, vanwege de wat herhaling van zetten, en te veel politiek gezwets. De film is me ook een half uur te lang.

Een kleine denkoefening voor de fanboys: Tracht je V eens in te beelden als een moslim die terreur zaaien wil, dingen wil opblazen om de gevestigde orde van een land te bekampen omdat niet alle mensen dezelfde kansen krijgen, grote piefen eigenhandig het hoekje om helpend, enz... en probeer dan te bepalen of je er dezelfde sympathie aan verlenen kan? Want het is en blijft een enorm terroristisch personage, dat tal van agenten en anderen zonder verpinken koud maakt. Ongeacht de goede bedoelingen erachter in z'n strijd, er zijn toch velen die lang niet mee de totalitaire plak zwaaien (de uitvoerders, niet de dirigenten) die het wél mee moeten ontgelden.

Vannacht zette ik mijn tanden nog eens in Van Helsing, de James Bond onder de monsterjagers, met een licence to kill and some blood to spill. De verzamelde monsters doen hun best om hem een toontje lager te doen zingen, maar onze held steekt tijdig een hoektandje bij en dunt de monsterpopulatie duchtig uit. Om de muren van op te lopen. De man blijkt ook een kei in gargoyle-schieten, zet zijn beste knoflookteentje voor, maakt brochettes van het vledergespuis, slaat tussen de soep en de patatten Jekyll zowel als Hyde achterover en lust als toetje nog wel het door Dr. Frankenstein geschapen creatuur. Al steekt hij deze laatste uiteindelijk niet achter de kiezen.

Het meest vermakelijke aan deze film is dan ook het hele legertje aan klassieke horrormonsters voorbij zien komen, bestreden door onze charismatische held, zijn hulpjes en zijn vamp. Dat alles is om duimen en vingers met lange tongen bij af te likken. Het nadeel is echter dat het daardoor een zodanig potje ratatouille wordt, alles bliksemsnel voorbij vliegt en ook al spatten de vonken ervan, al te spannend is de race om te beletten dat Van Helsing transformeert tot Wolverine niet zo, noch eender welk ander plot. Het genot zit 'm dan ook niet in het verhaal, maar in de opeenvolging van griezels en co.

Let the beast go!

Een pakje minder dan de eerste, maar die vond ik dan ook geweldig. Dus kom ik voor deze nog uit op een pakken hogere score dan hoe deze doorsnee gewaardeerd wordt. 'k Vind het personage Venom wel zeer vermakelijk, maar de bad guys lagen me wat minder en naar het einde toe zakt de film dan ook helemaal voor me in. Maar een povere 3 of zelfs minder? Nee, daarvoor vind ik dit personage te vermakelijk.

Het venijn zit 'm in de staart.

En dus krijgen we een afsluiter in megalomanie. Wat me altijd minder ligt, om eerlijk te zijn. 'k Zie dat deze met een behoorlijke ruk terug de hoogte in gaat ten opzichte van de tweede hier op MovieMeter, maar elders is dit toch anders, en ik sluit meer daar bij aan. Deze is op wat punten iets leuker dan de tweede, op andere punten ook wel minder. Algemeen genomen vind ik deze uiteindelijk de minste van de drie, vanwege toch wel iets te zeer CGI-fest, en allemaal net iets te groots en grotesk. Wel nog altijd zeer genietbaar. Op zich wel een leuke trilogie.

"Smoort er nog maar eentje, jong."

Miss Verbrande Brug, een titel waar menig beauty queen naar smachtte, toch? Volks, vertierlijk, vonken en vuur. Vandaar dus verbrand. Nee, ik ben niet in de leer gegaan bij V voor Vendetta, naar het schijnt vinden velen het vele allitereren maar voos. Vreemdgaan, ook voos. Bol het af, ga vissen! Maar als Monique [Duitse stoeipoes Doris Arden] ("die zal nog veel spiegels verslijten in haar leven") wil vrijen, dan vrijt ze toch, zeker? Maakt zelfs chagrijnige Charel [Jan Decleir] vrolijk. Al blijft ze loops smachten naar geringde Louis, de enige die haar doet klaarkomen. Van een schoon tafel eet ge nie alleen. Maar laat het nie aan uw hart komen.

Verbrande Brug is smeuïge streektaal, amai m'n kloten. Ge kunt ze kussen. 't Is in de sacoche. En ook potsierlijk pissen in de pompbak, prikkelend poedelnaakt poseren, een pakske tuttefrut, pronken met het kersvers lief zonder soutien, met andermans veren, schoon wijvekes, zatte nonkels, smoelen slaan, koten kort en klein en in frut vaneen, ... Kortom, kermiskolder van de onderste plank. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Maar zijn er bruggen verbrand? En is er nu verdomme al zout op de patatten?

Een beetje een film die nergens naartoe gaat, gewoon sfeer schept, maar dat wel aardig doet. Voelt wel een beetje als een manier om Fräulein Arden ook in Vlaanderen voet aan de grond te doen krijgen.

Geen idee of het aan de film lag, maar ik kon bij deze minder goed m'n aandacht erbij houden. 'k Was misschien te zeer bezig met hoe jong Christopher Walken en Grace Jones er nog uitzagen. Van wat ik oppikte vond ik het wel wat een serieuzere film. Het kwam allemaal zeer degelijk over, maar weinig er echt uitspringend. Tot dan het laatste dik half uur, want deze film kende wel een zeer boeiende finale.

If I cannot bend the gods, I will move them with swift vengeance.
ofte
Scio quid aestate proxima feceris (I know what you did last summer)
meets Halloween & Saw.

Vond 'm nog zo slecht niet. Een beetje vergelijkbaar met een wedstrijd van de Rode Duivels op een EK of WK sinds de gouden generatie wat is uitgeblust. Een beetje zielloos met veel gehuiver, en het vuur niet echt meer in de pan krijgend, met enkele individuele klasbakken die als team wat te veel sputteren.

Maar eigenlijk wel genoten van aardig wat scènes die toch wat gaan blijven hangen, dus ik verhoog bij deze tot gemiddeld een bijna 2-tje.

Wat gek. Nu vind ik een M. Night Shyamalan film eens wat minder, vindt het algemene publiek hem lang nog zo slecht niet. Zeker de 68% op de Tomatometer mag behoorlijk hoog worden genoemd. Het oude besje was zeer creepy en daar moest de film het ook vooral van hebben. En de found-footage mockumentary stijl ligt me normaal wel.

Alleen vond ik het hier te gemaakt overkomen. De kinderen die een documentaire willen maken van hun verblijf bij hun grootouders die ze voor het eerst leren kennen, omdat ma-lief erop uit wil met haar geliefde en haar kinderen dan maar dropt bij haar ouders waar ze al 15 jaar niet meer tegen gesproken heeft. Yeah, right. En waar ik me nog het meest aan stoorde, waren de belmomenten met de mama, waarin de kinderen hun relaas van de wel heel bizarre gebeurtenissen afgedaan werd als "ach, zo zijn oude mensen" en afgeschoven op het fenomeen sundowning, wat bij dementie zou horen.

Verder heb ik me best gestoord aan de rappende jonge influencer. Z'n acteerprestaties waren toch best wel ondermaats. En 'k vond het ook niet passen hoe grof hij op een bepaald moment diende te spelen naar z'n oudere zus toe. De plotwending was nog wel leuk (al had ik hem voelen aankomen), maar het slotbesluit vond ik ook maar pover. Nee, zeker niet z'n beste film voor me, al kon ik er me nog net voldoende mee vermaken.

Ze zijn trouwens zeldzaam, de films waarin meneer Shyamalan zelf geen cameo heeft.

Helemaal hoe ik over deze film denk.

Vele jaren geleden al (rond 2000 wellicht) een eerste zware ontgoocheling toen ik lekker ging zitten voor deze absolute topprent en enkel het tweede deel me wat bekoren kon. En dat is en blijft vele jaren later nog steeds het gevoel. Ergens tussendoor (pakweg 2012) vond ik het tweede deel wel nog uitmuntend maar ook dat kan ik er nu nog amper in zien. Ik kom dan ook echt hooguit en als ik zeer mild ben aan 3*. Laten we zeggen dat deze dan vooral voor deel 2 zijn.

Maar je blijft daarbij vooral met Roberto Benigni opgescheept. Een humorist op heel eigenzinnige manier, wat je misschien moet liggen. In een film als Son of the Pink Panther wordt hij voor zijn neurotische trekken zwaar afgestraft, hier krijgt hij alom waardering ervoor. Toch wat twee maten en gewichten. Ofte hoe dus algemene publieke opinie zich toch vlot laat sturen... Al moet je misschien ook stellen dat voor dit soort prent z'n manier van doen nog het best tot z'n recht komt.

Het idee van een spelletje maken van het leven in een concentratiekamp om de hoop te bewaren voor zijn zoontje is uiteraard wel lovenswaardig en maakt de film. Maar dan blijft het wel enorm afsteken met het eerste deel van de film. En ja, het echte leven zal destijds ook wel plots enorm afgestoken hebben met voor de deportatie uiteraard. Dus in die zin snap ik ook die insteek der tweeledigheid nog wel. Alleen voelt de film in zijn geheel wat te toneelachtig aan (hij speelt natuurlijk ook toneel voor zijn zoontje, en in de eerste helft was het wat een aaneenschakeling van satirische sketches en kinderlijke romance). Iets wat in bv. The Boy with the Striped Pyjamas toch net iets beter gedaan werd (die ik 3,5 geef).

Dat de film in de prijzen viel, kan ik zeker wél snappen. Al verdient dan vooral het boek waar het de mosterd haalde, In the End, I beat Hitler, dan de grootste faam te krijgen. Geschreven door Rubino Romeo Salmoni, een Auschwitz II Birkenau overlever. Dat boek bevat de ironie en zwarte humor die deze film zo kenmerkt. Daarnaast zat Benigni's vader ook twee jaar in een concentratiekamp. En zo blijkt dat niet noodzakelijk de uitwerking maar vooral een goed uitgangspunt en basisidee kan volstaan om een spraakmakende film te maken. Zeker in die tijd nog. De filmwereld is nu wel wat geëvolueerd, anno 2026 lijkt me dit toch wat moeilijker te zijn geworden. Al zijn bepaalde onderwerpen nog steeds sowieso prijzenpakkers.

The Vow vliegt er meteen in, en da's een beetje jammer. Aan de hand van wat flashbacks krijgen we wel een beetje meer kadering hoe het koppel zich had voor de traumatische gebeurtenis, maar toch eerder summier. Ergens is het een beetje een omgekeerd Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar dan niet van dat niveau. De film is luchtig zonder al te humoristisch te zijn, al zitten er ook enkele interessante dingen in.

Want face it, iemand die zich van enkele jaren niets meer herinnert, dat biedt ook opportuniteiten om een ander beeld op te hangen of op z'n minst met een frisse lei te herbeginnen. Wel vond ik het getouwtrek rond slachtoffer Paige vermoeiend voor haar. En zo werd het een beetje als de geschiedenis herschrijven maar met een butterfly effect of ripple effect als vervelend neveneffect. En zo had deze film ondanks zeer luchtige verpakking wel nog enige inhoud. Best nog een mooi op waarheid gebaseerd verhaal. Ik geef 'm nipt 3*, al zat ik lang aan 2,5 te denken. De laatste 10 minuten krikten het nog net ietsje op.

Een iets of wat soortgelijke film maar dan zonder het gegeven van geheugenverlies is de Deense prent Elsker Dig For Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier (ook gekend van Bird Box), en die plaats ik toch wel iets hoger.