Opinions

Vannacht zette ik mijn tanden nog eens in Van Helsing, de James Bond onder de monsterjagers, met een licence to kill and some blood to spill. De verzamelde monsters doen hun best om hem een toontje lager te doen zingen, maar onze held steekt tijdig een hoektandje bij en dunt de monsterpopulatie duchtig uit. Om de muren van op te lopen. De man blijkt ook een kei in gargoyle-schieten, zet zijn beste knoflookteentje voor, maakt brochettes van het vledergespuis, slaat tussen de soep en de patatten Jekyll zowel als Hyde achterover en lust als toetje nog wel het door Dr. Frankenstein geschapen creatuur. Al steekt hij deze laatste uiteindelijk niet achter de kiezen.

Het meest vermakelijke aan deze film is dan ook het hele legertje aan klassieke horrormonsters voorbij zien komen, bestreden door onze charismatische held, zijn hulpjes en zijn vamp. Dat alles is om duimen en vingers met lange tongen bij af te likken. Het nadeel is echter dat het daardoor een zodanig potje ratatouille wordt, alles bliksemsnel voorbij vliegt en ook al spatten de vonken ervan, al te spannend is de race om te beletten dat Van Helsing transformeert tot Wolverine niet zo, noch eender welk ander plot. Het genot zit 'm dan ook niet in het verhaal, maar in de opeenvolging van griezels en co.

Let the beast go!

Een pakje minder dan de eerste, maar die vond ik dan ook geweldig. Dus kom ik voor deze nog uit op een pakken hogere score dan hoe deze doorsnee gewaardeerd wordt. 'k Vind het personage Venom wel zeer vermakelijk, maar de bad guys lagen me wat minder en naar het einde toe zakt de film dan ook helemaal voor me in. Maar een povere 3 of zelfs minder? Nee, daarvoor vind ik dit personage te vermakelijk.

Het venijn zit 'm in de staart.

En dus krijgen we een afsluiter in megalomanie. Wat me altijd minder ligt, om eerlijk te zijn. 'k Zie dat deze met een behoorlijke ruk terug de hoogte in gaat ten opzichte van de tweede hier op MovieMeter, maar elders is dit toch anders, en ik sluit meer daar bij aan. Deze is op wat punten iets leuker dan de tweede, op andere punten ook wel minder. Algemeen genomen vind ik deze uiteindelijk de minste van de drie, vanwege toch wel iets te zeer CGI-fest, en allemaal net iets te groots en grotesk. Wel nog altijd zeer genietbaar. Op zich wel een leuke trilogie.

Geen idee of het aan de film lag, maar ik kon bij deze minder goed m'n aandacht erbij houden. 'k Was misschien te zeer bezig met hoe jong Christopher Walken en Grace Jones er nog uitzagen. Van wat ik oppikte vond ik het wel wat een serieuzere film. Het kwam allemaal zeer degelijk over, maar weinig er echt uitspringend. Tot dan het laatste dik half uur, want deze film kende wel een zeer boeiende finale.

If I cannot bend the gods, I will move them with swift vengeance.
ofte
Scio quid aestate proxima feceris (I know what you did last summer)
meets Halloween & Saw.

Vond 'm nog zo slecht niet. Een beetje vergelijkbaar met een wedstrijd van de Rode Duivels op een EK of WK sinds de gouden generatie wat is uitgeblust. Een beetje zielloos met veel gehuiver, en het vuur niet echt meer in de pan krijgend, met enkele individuele klasbakken die als team wat te veel sputteren.

Maar eigenlijk wel genoten van aardig wat scènes die toch wat gaan blijven hangen, dus ik verhoog bij deze tot gemiddeld een bijna 2-tje.

Wat gek. Nu vind ik een M. Night Shyamalan film eens wat minder, vindt het algemene publiek hem lang nog zo slecht niet. Zeker de 68% op de Tomatometer mag behoorlijk hoog worden genoemd. Het oude besje was zeer creepy en daar moest de film het ook vooral van hebben. En de found-footage mockumentary stijl ligt me normaal wel.

Alleen vond ik het hier te gemaakt overkomen. De kinderen die een documentaire willen maken van hun verblijf bij hun grootouders die ze voor het eerst leren kennen, omdat ma-lief erop uit wil met haar geliefde en haar kinderen dan maar dropt bij haar ouders waar ze al 15 jaar niet meer tegen gesproken heeft. Yeah, right. En waar ik me nog het meest aan stoorde, waren de belmomenten met de mama, waarin de kinderen hun relaas van de wel heel bizarre gebeurtenissen afgedaan werd als "ach, zo zijn oude mensen" en afgeschoven op het fenomeen sundowning, wat bij dementie zou horen.

Verder heb ik me best gestoord aan de rappende jonge influencer. Z'n acteerprestaties waren toch best wel ondermaats. En 'k vond het ook niet passen hoe grof hij op een bepaald moment diende te spelen naar z'n oudere zus toe. De plotwending was nog wel leuk (al had ik hem voelen aankomen), maar het slotbesluit vond ik ook maar pover. Nee, zeker niet z'n beste film voor me, al kon ik er me nog net voldoende mee vermaken.

Ze zijn trouwens zeldzaam, de films waarin meneer Shyamalan zelf geen cameo heeft.

The Vow vliegt er meteen in, en da's een beetje jammer. Aan de hand van wat flashbacks krijgen we wel een beetje meer kadering hoe het koppel zich had voor de traumatische gebeurtenis, maar toch eerder summier. Ergens is het een beetje een omgekeerd Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar dan niet van dat niveau. De film is luchtig zonder al te humoristisch te zijn, al zitten er ook enkele interessante dingen in.

Want face it, iemand die zich van enkele jaren niets meer herinnert, dat biedt ook opportuniteiten om een ander beeld op te hangen of op z'n minst met een frisse lei te herbeginnen. Wel vond ik het getouwtrek rond slachtoffer Paige vermoeiend voor haar. En zo werd het een beetje als de geschiedenis herschrijven maar met een butterfly effect of ripple effect als vervelend neveneffect. En zo had deze film ondanks zeer luchtige verpakking wel nog enige inhoud. Best nog een mooi op waarheid gebaseerd verhaal. Ik geef 'm nipt 3*, al zat ik lang aan 2,5 te denken. De laatste 10 minuten krikten het nog net ietsje op.

Een iets of wat soortgelijke film maar dan zonder het gegeven van geheugenverlies is de Deense prent Elsker Dig For Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier (ook gekend van Bird Box), en die plaats ik toch wel iets hoger.