A Haunting in Venice (2023)

De vorige twee films waren luchtig maar ook wat duf. Maar doordat ze luchtig waren, waren ze het kijken nog wel waard. Ook al was het moordmysterie nergens spannend. Poirot doet zijn onderzoekje, stelt vragen en aan het eind geeft hij de conclusie met allerlei feitjes die je als kijker eigenlijk niet kan weten. Een beetje flauw. In deze film had je alleen die opmerking over dat het geen wilde honing was waarmee je had kunnen denken: hier heeft het wel mee te maken. Maar verder word je nergens betrokken en hoe Poirot dan uit die hints ergens toe komt voelt vaak wat ongeloofwaardig. Maar goed, deze film is evenzeer duf maar ook gewoon saai. Het vrolijke van de vorige films is eraf. Dit is meer horror. Veelal in één huis, in de nacht en dus donker en nergens visueel echt boeiend. Enkel een leuke cut van iemand die in het water plonst naar een shot van een boot die in het water klotst. Leuk gedaan, maar daar blijft het bij. Ook veel pogingen tot jump scares om dat horrorgevoel op te roepen maar die zijn eerder enorm gemaakt en slecht getimed en werken niet. En af en toe wat rare cameraposities die ook te gemaakt voelen. Wat ook opvalt is de cast. Deel 1 had nog een absolute sterrencast, bij het tweede deel werd dat al minder en dit derde deel kent net weer wat meer minder bekende acteurs en actrices. 1,5*.

Verfilming van ‘Halowee’en’ Party’, een Poirot-mysterie van Agatha Christie uit 1969, verplaats de actie naar Venetië. Hercule Poiret [Kenneth Branagh] is hier gekomen om te genieten van zijn pensioen, maar dagelijks staat mensen bij zijn woning om hem om hulp te vragen. Poirot laat zich door schrijver Ariadne Oliver [Tina Fey], een oude bekende, overhalen om naar een seance te gaan. Ze hoopt dat Poirot haar kan helpen een medium [Michelle Yeoh] te ontmaskeren. De seance vindt plaats in een huis met een lugubere geschiedenis en heeft (uiteraard) tragische gevolgen. En alleen Poirot kan achterhalen hoe de vork werkelijk in de steel zit. Branagh is meer geïnteresseerd in stijl dan in de inhoud en laat zich keer op keer verleiden tot ongebruikelijke camerahoeken en stilistische verwijzingen naar griezelklassiekers. Als acteur schiet hij tekort: van Poirots geliefde excentriciteiten is weinig over. Fey is goed als de gehaaide schrijver, maar ook zij was beter uit de verf gekomen met een meer sobere regie. De beste prestatie komt van Jude Hill als Leopold, de jonge zoon van de dokter [Jamie Dornan], die aangeeft zelf contact te kunnen leggen met de doden.

De film heeft horrorelementen – vooral weinig geslaagde schrikmomenten door een paar harde klappen – maar dat is slechts de context: al snel blijkt het een gewone whodunnit-detective (in Halloween-stijl), zoals is te verwachten van een op een Agatha Christie-gebaseerde film, die uiteindelijk vooral gekunsteld en ingewikkeld is doordat alles en iedereen Poirot en de kijker op het verkeerde been beoogt te zetten – niets en niemand is wat het lijkt – waarbij Poirot als een duveltje uit een doosje opeens iedereen ontmaskert. De kijker heeft enigszins het nakijken want niet alleen is het heel veel wat aan het licht komt – het is een grote puzzel die wordt gelegd – maar de vorm plaatst snedigheid boven duidelijkheid. Wat wel aardig is, is dat de hyperrationele Poirot zich niet in de luren laat leggen, ook als de hele wereld tegen hem samenzweert, maar het verhaal open laat of hij toch iets van het bovennatuurlijke is gaan geloven als gevolg van de vergiftiging waardoor hij ging hallucineren (en dat verantwoordelijk is voor veel van de horrorelementen).