Bean (1997)

Wel oké voor een keertje. Deze film heb ik ooit wel gezien, maar herinnerde me er niet al te veel meer van. De serie vroeger ook gezien, maar ook dat is te lang geleden om een echte parallel te trekken. Ik meen dat het niveau tussen de twee toch niet al te veel verschilt, maar daar kan ik me dus in vergissen. Probleem met deze Bean is toch wel dat de film 90 minuten duurt, terwijl het plot maar 75 minuten aan materiaal biedt. Na 75 minuten is de film ook afgerond en wordt er nog een uitgebreide sketch in het ziekenhuis achtergeplakt. Die heeft echter geen enkele relevantie binnen de film zelf. Buiten Bean als personage valt er ook niet veel te beleven. Povere acteurs moeten hem bijstaan, de regie is zoutloos en de Amerikaanse setting doet het Britse ook niet al te veel goeds. Gelukkig draait de film verder geheel om Atkinson's personage. Die doet het nog wel oké, na allerhande sketches is een ééndimensionaal als Bean binnen een film niet het allerboeiendste meer, maar af en toe valt er toch wat te lachen. Ietwat magere comedy dus. Omdat het al zo lang geleden was best oké om nog eens te kijken, maar erg veel kwaliteit heb ik er toch niet in kunnen herkennen. 2.0*

Films als dit tonen alleen maar extra aan hoe goed de serie van Mr. Bean eigenlijk is. De serie is van alle tijden en voor alle leeftijden en ook vandaag de dag nog steeds ontzettend goed. En heel erg knap. Geen van dit alles is Bean, de film uit 1997 waarin Mr. Bean naar Amerika gaat. Het voelt allemaal ook erg Amerikaans aan, ook al is regisseur Mel Smith een Brit en werd het script geschreven door Richard Curtis, die ook meeschreef aan de serie. Want hoeveel sketches uit de serie ook worden hergebruikt, de film voelt geenszins als de serie. Was maar één scène uit deze film zo briljant als Beans troosteloze oudejaarsfeestje, avonturen in een winkelcentrum of Bean die probeert te gaan slapen. Maar nee, in Bean zit eigenlijk amper een scène die het personage eer aan doet. Hoe hard Rowan Atkinson ook zijn best doet. Met een flutreden wordt Bean naar Amerika gehaald, waar het verhaal ineens gaat over Peter MacNicol en zijn gezin. En meteen als we daar zijn wordt de zwaar sentimentele muziek van Howard Goodall (ook een Brit, die meewerkte aan de serie) knoeperhard gezet om ons emotioneel te krijgen. Inderdaad, emotioneel in een film van Mr. Bean. Familieproblemen en dramatische wendingen zijn ineens van groot belang en uiteraard moet de film een liefdevolle boodschap als moraal hebben, waarbij de vioolmuziek alleen nog maar harder moet klinken. En Atkinson? Die mag op de achtergrond alleen wat met z'n wenkbrauwen wiebelen. Wat is er mis met een film over een kinderachtig en egoïstisch man-kind dat alleen maar problemen veroorzaakt en er alleen maar zelf beter uit wil komen? Blijkbaar heel veel, want in Bean maakt men van één van de leukste televisiepersonages een futloze, humorloze, brave en sentimentele komedie. Compleet Mr. Bean-onwaardig. 2 sterren.