Opinions

Bedenker, regisseur en duizendpoot Taylor Sheridan heeft inmiddels een indrukwekkend serie-oeuvre op zijn naam staan: 1923, 1883, Yellowstone, Tulsa King en Mayor of Kingstown. Sheridan is een meesterverteller en doet dat ook in zijn laatste release Special Ops: Lioness met verve. We volgen special CIA-agent Joe (Zoe Saldaña) die met undercoveroperaties ten strijde trekt in de war on terror. Joe rekruteert en traint Cruz (Laysla De Oliveira), die uit een gewelddadige relatie komt en zich heeft aangemeld bij de US Marine.

In een afwisselend scenario worden waarden als trouw, gerechtigheid en loyaliteit in een hoog tempo voorgeschoteld. Met het credo shoot first, ask questions later wordt Amerikaans patriottisme strak doorgevoerd. Sheridan tekent zijn verhaal met dikke stiften, zonder al te veel nuance. De vergelijking met Homeland ligt voor de hand, maar Homeland is beter en realistischer. Dat Special Ops: Lioness toch prettig wegkijkt is vooral te danken aan de krachtige en brute leeuwinnen in de hoofdrol. Tegelijk: wat schieten we er mee op als vrouwen zich als mannen gaan gedragen?

Op feiten gebaseerde gedramatiseerde Vlaams-Waalse co-productie over de vrienden Marc (Tijmen Govaerts), Franky (Aimé Claeys) en zijn zus Vicky (Mona Mina Leon) gedurende de roerige jaren 80. Vol grote ambities melden Marc en Franky zich aan voor de Rijkswacht. Vicky gaat rechten studeren. Kan de vriendschap standhouden onder druk van studentenprotesten en extreem links en rechts geweld? 1985 vertelt het traumatische verhaal van de opkomst van de bende van Nijvel, die België jarenlang in zijn greep had.

Regisseur Wouter Bouvijn (Red Light) heeft van 1985 samen met scenarist Willem Wallyn een fantastische serie gemaakt. In alle opzichten. Niet alleen is het tijdsbeeld uitstekend in beeld en geluid getroffen, de acteurs leveren hier topprestaties. 1985 is spannend, toegankelijk, verrassend en zoals de hoofdrolspelers dat zelf noemen: melancholisch. Net als het Nederlandse The Spectacular een weergaloos verhaal over een onthutsende geschiedenis.

Onder elke woede zit pijn

Adolescence is een vierdelig Brits drama bedacht en geschreven door Jack Thorne (Toxic Town) en hoofdrolspeler Stephen Graham (Bodies, Little Boy Blue). Adolescence vertelt het verhaal van een 13-jarige jongen die verdacht wordt van het neersteken van een leeftijdgenoot. De serie is dramatisch, gelaagd en genuanceerd. Door de onetake-benadering - een knappe tour de force - voelt Adolescence soms traag en voorspelbaar, en staan de vier afleveringen los van elkaar. De hype rond deze serie voelt overdreven; als beoogd lesmateriaal op middelbare scholen over de donkere kant van social media focust Adolescence op een veel breder en dieper perspectief. Het acteerwerk van Stephen Graham, Owen Cooper als Jamie en Erin Doherty (The Crown) als klinisch kinderpsycholoog, is fenomenaal.

Thrillerdrama uit Zweden, dat zich ook afspeelt in Denemarken. S2 gaat over maffiabaas (Thomas Bo Larsen) die op zoek gaat naar de schuldige van de dood van zijn dochter. Met tal van persoonlijke zij-plotjes wordt het verhaal vlotjes verteld in de min of meer gebruikelijke Scandi Noir kwaliteit. Min dus. De serie kan mij maar matig boeien. In een van de bijrollen heet een personage Rex Bagger. Ter geruststelling, zo erg is het niet, maar de serie is te ongeloofwaardig om indruk te maken.

Wat ook niet helpt is het wisselende acteerwerk van de broer en zus hoofdpersonen. Met alle persoonlijke ontwikkelingen en trauma's van deze speurneuzen wordt zoveel overhoop gehaald dat je je afvraagt, is klein niet beter? Ja!
Waar Before We Die vergelijkbaar is qua verhaal en thema, schiet Advokaten/The Lawyer tekort op spanning, scenario en acteren.

Return to form in seizoen 4. Boeiende personages, goede plotwendingen en onderhoudend van Alison tot Solloway. Was dit een thriller, een roadtrip, een romantisch drama, een ziekenhuisserie, een spirituele tombola of een aflevering van Dream School? Klopt, dat was het allemaal.

The Agency is een remake van de Franse spionageserie Le Bureau des Légendes, eveneens te zien op SkyShowtime. Naar een scenario van Jez en John-Henry Butterworth (Nine Perfect Strangers) en geproduceerd door o.a. hoofdrolspeler Michael Fassbender en George Clooney, is het Amerikaanse The Agency een heerlijke 10-delige thriller geworden. Met prima karakters, goede acteurs (naast Fassbender valt de in Leiden geboren Saura Lightfoot-Leon op) en boeiende verhaallijnen, vraagt de serie je te blijven opletten. De internationale achterdocht en wantrouwen zijn nooit ver weg, maar de The Agency werkt overzichtelijk toe naar de spannende ontknoping. Paranoia is een superkracht, maar liefde ontregelt alles. Een tweede seizoen is aangekondigd.

Alaska Daily van bedenker Tom McCarthy (The Loudest Voice) vertelt het verhaal van journalist Eileen Fitzgerald (Hillary Swank) die na een schandaal over machtsmisbruik wordt gecanceld. Fitzgerald maakt een nieuwe start bij de regionale krant Alaska Daily. In the middle of 'nowhere'; Anchorage. Rode draad in dit drama is de zoektocht naar een vermist inheems meisje. We zagen de sterke authentiek-culturele insteek eerder in Three Pines en Midnattsol/Midnight Sun.

Op de redactie vormen de regionale nieuwsfeiten elke aflevering aanleiding voor onderzoek, deadlines en verslaglegging. De komst van de horkerige journaliste Fitzgerald zorgt voor wat levendigheid onder het verder überbrave journaille. Alaska Daily mag je naast braaf ook gezapig noemen en kabbelt rustig 11 (!) afleveringen voort. Er zijn weinig momenten dat de serie je raakt als kijker. Bovendien is Hillary Swank niet de actrice met veel charisma, een groot manco voor een hoofdrolspeler. Alaska Daily is een serie die in alles keurig binnen de lijntje blijft maar nergens volledig weet te overtuigen.

Het Deense thrillerdrama Alfa (Grow) ontrolt zich volgens de ijzeren wetten van de Nordic Narco Noir. En dat betekent vermaak en spanning zoals we dit kennen van het Zweedse Before We Die en Deense Follow The Money. Wanneer drugshandelaar en vader van stockbroker Adam (Andreas Jessen) overlijdt, ontstaat een machtsvacuüm. Adam en twee oude schoolvrienden overwegen in te stappen.

De broer van Adam, Jakob (Sebastian Jessen, precies, broer van) werkt bij de narcoticapolitie die juist deze bende in het vizier heeft. Familie hè, je kunt niet met maar ook niet zonder ze. Hoewel Alfa nergens excelleert, is het een vlotte serie die makkelijk wegkijkt. Jammer dat een van de verhaallijnen (Zabi-Colombia) volledig in het luchtledige blijft hangen.

Uitstekende docu over het wielertopteam van Jumbo Visma gedurende het jaar 2022. In een mooi kijkje achter de schermen wordt een uitstekend beeld geschetst van de missie van het team. En met Primoz Roglic aan boord weet je dat het altijd levendig wordt. De Ronde van Frankrijk komt uitgebreid in beeld. En hoewel we allemaal weten hoe het is afgelopen voegen de interviews, privé inkijkjes en opnames in de bus een wezenlijke verdieping toe. Ter relativering een quote van Midas Dekkers: 'Een wielerronde gaat per definitie nergens heen. Vanwaar die haast?'

Als je als documentairemaker een wielerploeg volgt, kan het natuurlijk een rustig wielerseizoen worden. Of een net niet-seizoen. Gelukkig wordt de kijker op zijn wenken bediend; All-In The Trilogy is sportief een levendige docu over wielerploeg Jumbo Visma in 2023. Aan spannende content geen gebrek, maar door het vele citeren uit het eerste seizoen van All-In, gaat het tempo er de eerste twee afleveringen uit. De vijfdelige serie biedt wat de kijker verwacht: een inkijkje in de tourbus, spannende wedstrijdmomenten, uitzinnige en geïrriteerde renners en strategische ploegleiders. Gelardeerd met commentaar van journalisten. En ook nu verveelt dat niet.

Lof voor het maken van een serie over een gevoelig onderwerp; ondanks allerlei pogingen, therapieën en goed bedoelde tips niet zwanger kunnen raken. Terwijl iedereen om je heen kinderen krijgt. Het overkomt Hilma (Alba August - Below The Surface) en Ola (Björn Gustafsson) in de Zweedse dramady Everyone But Us. Grootste probleem van de 10-delige (korte) serie is dat de humor flauw, plat en totaal niet grappig is. Het comedy element is zo zwaar aangezet dat het serieuze onderwerp kopje onder gaat aan meligheid en puberaal en onbenullig gedrag van de hoofdrolspelers. De rol van Ola wordt zo geforceerd, irritant en onvolwassen neergezet dat je je bijna afvraagt waarom Hilma nóg een kind wil. Gemiste kans.

Het 10-delige Canadese Allegiance vinkt alle vakjes af van een moderne police procedural serie. Met grote voorbeelden als Hill Street Blues en The Wire, en talloze volgers als The Rookie en NYPD Blue wordt in Allegiance het wiel niet opnieuw uitgevonden. De prettige karakters en goede flow kunnen niet voorkomen dat Allegiance vooral correct en braaf is. En uiteindelijk nogal saai.

Zweedse dramady over de liefdesperikelen van drie generaties in een gezin. Hoofdrolspeler Josephine Bornebusch schreef het scenario en regisseert. Het in het algemeen luchtige verhaal wordt door een aantal ingrijpende gebeurtenissen gedramatiseerd; verlies, rouw en vergeving voorkomen dat het oppervlakkig blijft. De fine fleur van de Zweeds cinema maakt zijn opwachting. Het acteerwerk is dan ook uitstekend. Johan Ulveson (de psychiater uit Bonusfamiljen) speelt als zoekende pater familias een belangrijke rol waardoor ook de verwikkelingen van de generatie 60+, ruime aandacht krijgen. Voor wie houdt van Scandinavisch drama als Mellem Os (Between Us), Bonusfamiljen of Hjem til Jul (Home for Christmas), kan ik deze serie aanbevelen. Misschien net niet helemaal on par met deze drie, maar er valt voldoende te genieten.

Alt du Elsker / Everything you Love begint als young adult liefdesverhaal. In 7 afleveringen van iets meer dan 22 minuten (met recht een ieniemini-serie) wordt snel duidelijk dat er sinds het zomerkamp waar Sara (Mina Dale) en Jonas (Jakob Fort - Wisting) elkaar ooit ontmoet hebben, veel is veranderd. De verschillende verhaallijnen worden mooi met elkaar verweven, en blijven lang geheimzinnig of verrassend. Bedenker Marie Hafting (medeverantwoordelijk voor het uitstekende Mellem Os / Between Us) zorgt ervoor dat de pure hoofdpersonen contrasteren met de bittere realiteit.

Het eveneens Noorse Furia gaat ook over rechts extremisme en is misschien een fractie beter. Alt du Elsker schiet net te kort om op dramatisch vlak diepe indruk te maken. Maar de jonge acteurs overtuigen in hun rol (let op Hibba Najeeb als vriendin Hina), het tempo is prima en de plot geloofwaardig. Radicalisering is een sociaal proces. Alt du Elsker legt dat feilloos bloot.

De documentaire America's Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders (ASDCC) gaat over het jaarlijks werven en opleiden van - uiteindelijk - 36 cheerleaders die het prestigieuze randprogramma verzorgen van american footballclub de Dallas Cowboys. Cheerleading is populair in de VS, en het verklaart de aandacht voor dit immateriële cultureel erfgoed. ASDCC is dan ook een typisch Amerikaanse productie.

We komen alles te weten over cheerleading, veterans en rookies, en zien daarnaast de onderlinge concurrentie en vriendschap. ASDCC schiet tekort op inhoud en diepgang; zelfs de verhalen over de zware fysieke inspanningen, mentale problemen, eetstoornissen en privé-issues blijven oppervlakkig. Na aflevering 5 verliest de serie focus, maar blijft onder bezielende leiding van directrice Kelli Finglass (sinds 1991!) een sympathieke maar tegelijk kritiekloze ode aan cheerleading. Gelukkig leren we hoe je slechtnieuwsgesprekken voert. Wie wil dat nu niet?

Ook seizoen 2 van de documentaire America's Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders gaat over het jaarlijks werven en opleiden van - uiteindelijk - 36 cheerleaders die het prestigieuze randprogramma verzorgen van de Amerikaanse footballclub de Dallas Cowboys. Deze oppervlakkige herhalingsoefening ('Yes ma'am'), vergelijkbaar met een serie als America's Next Top Model, biedt een inkijk in de psyche van de inwisselbare rookies en veterans. Zelfs als onderbetaling of mentale problemen van de cheerleaders ter sprake komen, blijft America's Sweethearts braaf en voor de bühne. Zo wordt meer van hetzelfde uiteindelijk net iets minder dan de moeite waard.

American Rust van Showtime gaat overduidelijk de concurrentie aan met Mare of Easttown van HBO en Maid van Netflix. Van deze drie series is American Rust met afstand de minste. De serie is ontwikkeld door Dan Futterman (The Looming Tower) en vertelt het verhaal van een aantal gezinnen in het fictieve stadje Buell, in de buurt van Pittsburgh. En dus gaat het over de teloorgang van de ijzer- en staalindustrie met hoge werkloosheid, armoede, slechte werkomstandigheden en drugs- en medicatiemisbruik. Dat alles in een vaal, bleek en vergankelijk landschap.

Aan politiechef Del Harris (Jeff Daniels - The Newsroom) de taak om alle problemen in goede banen te leiden. Er is bovendien een misdrijf gepleegd waarbij de zoon van zijn vriendin Grace (Maura Tierney - ER, The Affair) betrokken is. Naast deze hoofdplot kent American Rust tal van meanderende subplots die de fut flink uit het verhaal halen. Wat een enerverende roadtrip had kunnen zijn, wordt hier een bustrip voor 85-plussers naar de Keukenhof. Je heb slow-burners, je hebt zeer trage series en je hebt American Rust. Het laatste woord hoef je niet te vertalen.

Toch gebeurt er genoeg in de 9 afleveringen, daar ligt het niet aan. Maar het rommelige scenario vanaf aflevering 4 en het acteerwerk - Daniels is op rustgevende medicatie gezet -, maken het een zeer lange zit. Het helpt ook niet dat je weinig gevoel bij de karakters ontwikkelt. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel. Alex Neustaedter speelt uitstekend de zoon van Grace. En de kick-off is prima. Een hele krappe voldoende. Net zo mistroostig als Buell.

Verwacht in The Americans geen spanning of actie à la Homeland, Jack Ryan of Condor, maar een ingetogen misdaaddrama over het leven van twee Russische KGB-spionnen in de VS. In deze fraaie seriefinale worden worden de onderlinge spanningen in het all american modelgezin groter, wat zorgt voor mooie scenes tussen Keri Russell, Matthew Rhys (Perry Mason en vele anderen films en series) en dochter Holly Taylor. Noah Emmerich speelt de heerlijk onderkoelde buurman en FBI-agent Stan Beeman. Natuurlijk, je zou kunnen lachen om de vele verkleedpartijtjes, het soms geforceerde script of de vertragende scenes die in de Sovjet-Unie spelen. Nergens voor nodig. De heerlijke jaren 80 sfeer, het geloofwaardige acteerwerk en de politieke Koude Oorlog referenties, maken van The Americans een onderhoudend drama.

The Confidante/Une Amie Dévouée (een toegewijde vriendin) vertelt het verhaal van Chris (een uitmuntende Laure Calamy) die zich in de nasleep van de terroristische aanslag in concertzaal Le Bataclan in Parijs aansluit bij een groep slachtoffers en nabestaanden. Chris is een rockfan die graag wil helpen, met veel ervaring als manager van een band en zelfs ooit met Iggy Pop gefotografeerd. Maar is dat waar, en is zij te vertrouwen?

Het vierdelige The Confidante speelt voortdurend met deze vraag. Laure Calamy vertolkt haar rol afwisselend kwetsbaar, enthousiasmerend, manipulatief, ergerlijk en altijd intrigerend. In de kern is The Confidante een intens verhaal over eenzaamheid en het verlangen naar contact. Met geweldig acteerwerk in alle rollen (Ava Baya als Myriam!) en een scenario gebaseerd op ware gebeurtenissen, is dit kleine originele Franse drama een grote verrassing. Le bon plan secret!

Zesdelig Italiaans liefdesdrama over Anna en Alessandro die elkaar na lange tijd weer ontmoeten in Bologna. Net als in vergelijkbare series als One Day en Normal People nemen twee geliefden de kijker gedurende langere periode vrijmoedig bij de hand. Een krachtig melancholiek uitgangspunt.

In twee tijdlijnen zien we in Un Amore een jonge Anna en Alessandro als interrailers naar Spanje reizen. De in frisse kleuren gefilmde zomerliefde overtuigt. Na 25 jaar zien we dat Anna (een indrukwekkende Micaela Ramazzotti - The Good Mothers) en Alessandro (Stefano Accorsi) elkaar nooit hebben kunnen vergeten. In typisch Italiaans-flamboyante stijl is Un Amore een ode aan de liefde.

Toch komt de aanvankelijke gelaagdheid niet helemaal uit de verf. Het middendeel van Un Amore is een oppervlakkige en vluchtige zoektocht naar de essentie van de hernieuwde liefde. Natuurlijk heeft het coppia d'amore verschillende levens geleid in de tussenliggende jaren. En hebben ze contact gehouden via vele brieven. Maar de intrigerende vraag of deze ingrijpende zomerliefde een levensliefde kan worden, wordt maar ten dele beantwoord. Is de ware liefde dan toch een een onmogelijke liefde?

Van de makers van het Undercover- en Ferry-universum komt nu de zevendelige dark comedy Amsterdam Empire. Met wereldster Famke Janssen en bekende Nederlandse namen als Jacob Derwig en Elise Schaap mikt Netflix duidelijk op een internationaler publiek – maar dat lukt maar ten dele.

De serie is een bonte mix van oud-Hollandse taferelen op de Wallen, grotesk geweld, karikaturale types en het bekende verhaal van brutale kwajongens die groot worden in de drugswereld. Voeg daar nog wat familiegedoe en wraak volgens het boekje aan toe, en je hebt de cocktail die Amsterdam Empire heet.

Toch kijkt het allemaal best lekker weg. Mede dankzij de ranzige rol van Viktor Löw, het curieuze verkleedpartijtje van Famke Janssen, en Jacob Derwig (Klem, Elixer) die de meubelen redt met zijn altijd trefzekere spel. Uiteindelijk is Amsterdam Empire als komedie niet echt grappig, en als thriller niet echt spannend – maar zit er net genoeg flair in om toch even te blijven hangen.

Van maker David E. Kelley (Nine Perfect Strangers, Goliath, The Undoing) kennen we de voorliefde voor drama's die zich afspelen in high-class milieus of in de rechtbank. Of beide. Zo ook in Anatomy of a Scandal. Maar wat kan Kelley nog toevoegen aan doorgaans statische courtroom-drama's? Niet veel, zo blijkt. Anatomy of a Scandal is weer zo'n typische, gladde Netflix productie. Die bijna nergens door de ondergrens zakt maar die eveneens weinig opwindend is.

Onderhoudend is het wel, en de plottwists (die overigens tamelijk ongeloofwaardig zijn) houden de serie een beetje levendig. Het acteerwerk is goed. De deceptie volgt in aflevering 6 als alle eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden. Misschien is de voorspelbaarheid, net als in The Undoing, het grootste manco. Is er iemand die dit níet zag aankomen na aflevering 1? Ben desalniettemin toch benieuwd wat Kelley van The Lincoln Lawyer weet te maken.

Aardige serie, tikkie beter dan Feel Good van Netflix. Wel lijken deze mid-twintigers allemaal erg onvolwassen; veel alcohol, puberale ambities ('ik ga een boek schrijven'), kinderlijke reacties op de scheiding van ouders en, gechargeerd, voortdurend twijfelen over relaties als het een dagje tegen zit in de liefde. Maar er wordt goed en naturel in geacteerd en dat maakt het toch geloofwaardig. Er zit potentie in voor S3.

De zesdelige crimeserie Annika begint als een echte Scandi Noir: de herkenbare openingstune (heb ik dit eerder gehoord?), de droneopnames van scherp gemarkeerde wegen tussen sombere bossen, Annika Strandhed en haar Noorse afkomst... Annika is echter een op en top Britse dramaserie met Nicola Walker (Annika Strandhed) in de hoofdrol. Gebaseerd op de gelijknamige en succesvolle BBC podcast geeft de serie een inkijkje in het leven van Annika, die werkt bij de Marine Homicide Unit. Veel moorden dus. Op, bij of in het water. Helaas wordt alles binnen een aflevering opgelost (45 minuten) en doet daarom nogal simpel en fragmentarisch aan. De misdaden zijn slechts kapstok voor de ontwikkelingen van de hoofdpersonen. Spannend wordt het nooit.

Dramatisch is Annika beter, maar blijft hangen in clichés; Annika is single (romantiek!), met een puberdochter (problemen!) en is onhandig in haar nieuwe leiderschapsrol (dynamiek op de werkvloer!). Wat al helemaal niet helpt is dat in Annika de vierde wand doorbroken wordt. We kennen het praten van de hoofdpersoon rechtstreeks tegen de camera van de comedy's Fleabag en Dirty Lines. Uitstekende voorbeelden, waar de techniek functioneel was. In een crimeserie heb ik het nog niet eerder gezien. Gelukkig maar want in Annika is het geen succes. Wat resteert is een spanningsloze misdaadserie die ondanks het acteren van Silvie Furneaux als Annika's dochter Morgan, niet boven water blijft.

Wie denkt dat hier een nieuwe Bloodline (familiedrama), Big Little Lies (mysterie), The White Lotus (satire) of Desperate Housewives (comedy) wordt uitgevonden, zal worden teleurgesteld. Apples Never Fall begint hoopvol maar kan geen moment de verwachtingen waarmaken. De zevendelige serie valt op alle fronten tegen; het acteerwerk, het scenario (het boek van Liane Moriarty is hopelijk beter) en het vermissingsdrama; het wordt een lange en vooral voorspelbare zit.

Braziliaanse eco-thriller met sympathiek en urgent uitgangspunt. Vier vrouwen gaan als een soort Charlie's Angels zonder Charlie, op pad in het Amazonewoud om een milieudelict te ontrafelen. Met hulp en advies van Greenpeace zit in de thematiek veel potentie en actie.

Waar de ingrediënten spannend en actueel lijken, is de uitwerking helaas ondermaats. Het scenario is voorspelbaar, karakters zijn eendimensionaal, het acteerwerk matig en enerverend en meeslepend wordt het nooit. Net zoals bij een aantal andere Lumière-titels de laatste jaren, lijdt de kwaliteit van het aanbod onder de grote vraag.

Israëlisch drama dat zich voornamelijk in Parijs afspeelt. De serie ontwikkelt zich tegen de achtergrond en nasleep van de zes aanslagen in Parijs in november 2015. De eerste afleveringen hebben daarom een dreigende setting. In de kern is The Attaché een complexe liefdesgeschiedenis. Waar dit in Normal People intrigerend en sober is uitgewerkt, vliegt The Attaché alle kanten op.

Hoofdrolspeler Annabelle (Héloïse Godet) is de attaché. Ze krijgt een kans medewerker bij de Israëlische ambassade te worden waar ze wordt opgeleid voor de diplomatieke dienst. Daarvoor moet zij vanuit Tel Aviv naar Parijs verhuizen. En dat doet ze. Manlief Avshalom (Ali Ben David, die ook tekent voor regie en scenario) gaat mee. Een mooi perspectief: man volgt vrouw naar buitenland voor haar carrière. Avshalom is van het type ongeleid, grillig en creatief. Of zoals sommigen zeggen; van de afdeling onvolwassen mannen. (Een grote afdeling zoals we allemaal weten).

In 10 korte afleveringen van nog geen half uur doen Annabelle en Avshalom hun best om elkaar te begrijpen, in een strak ritme van ruziën en weer goedmaken. Het resultaat is nogal rommelig. The attaché is een drama met een beetje spanning, humor, romantiek, racisme, heimwee, ambitie en vriendschap. Om over alle familiaire kwesties nog maar te zwijgen. Het is een beetje veel van het goede. Veel te veel. De beste rol is voor Parijs zelf weggelegd. In al zijn charme, rust (!) en schoonheid word je verliefd op deze stad (halve ster extra). Maar je kunt ook, net als Avshalom, een kuub zand in je woonkamer storten om met een beamer het strand van Tel Aviv na te bootsen. Dat zal je partner nooit meer vergeten. Of vergeven.

Atypical is een comedy over Sam (Keir Gilchrist). Sam is autistisch. In dit laatste seizoen (S4) heeft Sam plannen voor een verre reis. De karakters in Atypical zijn bijna allemaal warm en menselijk. Ontdaan van de meeste scherpe randjes (en ook van het nodige realisme), wordt op een luchtige manier het verhaal vertelt van een familie die ondanks alle tekortkomingen, veel liefde in elkaar investeert. Dit biedt vier seizoenen - die elkaar in kwaliteit nauwelijks ontlopen - topvermaak. Zonder de zwaarte van de echte problemen rond autisme, is dit een fijne, lichtvoetige en hoopvolle serie.

Back to Life is een Britse drama-comedy bedacht en geschreven door Daisy Haggard. De zesdelige serie gaat over Miri Matteson, gespeeld door BAFTA-genomineerde Daisy Haggard (Breeders, Boat Story). Miri heeft 18 jaar in de gevangenis gezeten en probeert haar leven - inwonend bij haar ouders - weer op te pakken. Een zwaar thema voor een comedy. Op de scheidslijn tussen aangrijpend en grappig is Back to Life een sympathieke 6-delige serie. Maar Back to Life vinkt meer zware thema's aan. En die worden allemaal vederlicht behandeld. Misschien iets te lichtvoetig, want echte impact op de kijker heeft Back to Life nauwelijks. De voortdurende glimlach van Miri verhult net te veel pijn.

Gaap, lijkt wel een kinderserie. Bijna niet om door te komen. Meer woorden maak ik er niet aan vuil.

Ik was wat voorzichtig na het lezen van wat kritische recensies over S2 van Bad Banks, maar na een geweldig eerste seizoen is dit een waardig vervolg. In een soms onnavolgbaar tempo, zeker in het eerste deel, wordt in 6 afleveringen de financiële wereld in Berlijn en Frankfurt op de voet gevolgd. Hoofdpersoon Jana (Paula Beer) is de spil van het verhaal, en zij geeft groots invulling aan haar personage. Afwisselend sterk, kwetsbaar, irritant en lief, manoeuvreert zij zich door de wereld van start-ups, junkbonds, malversaties en overnames. Barry Atsma geeft haar heerlijk partij in voortreffelijk Duits, met af en toe een Nederlandse krachtterm. Een van de beste Nederlandse acteurs van dit moment: im Ausland and abroad (The Split) graag gezien. En hoewel bijna alle personages zich onsympathiek gedragen, voel je toch een soort van compassie. Die gelaagdheid is een sterk punt in een serie die tot het einde blijft boeien.

Zwarte komedie gebaseerd op het Belgische origineel Clan van Malin-Sarah Gozin (Tabula Rasa) uit 2012. Het Iers-Britse Bad Sisters gaat over vier zussen die zien hoe vijfde zus Grace (Anne-Marie Duff) lijdt onder de psychische terreur van zwager John Paul (Claes Bang). Hoe lang gaat dat goed? Niet zo lang. In een bruisende mix van drama en zwarte humor valt primair het spitsvondige scenario op.

Niet alle verhaallijnen zijn even geslaagd (bijvoorbeeld die van zwangere vriendin van levensverzekeraar Claffin), maar Bad Sisters blijft fier overeind door het uitmuntende acteerwerk en de aanstekelijke chemie tussen de zussen. De beelden van en locaties aan de Ierse kust geven een extra dimensie, net als de score PJ Harvey en Tim Phillips. Met een stevige portie Six Feet Under is dit opnieuw een uitstekend Apple TV+-drama.

Seizoen 2 van de zwarte komedie Bad Sisters volgt naadloos op het uitstekende (en betere) eerste seizoen. Bad Sisters mist in dit tweede seizoen de donkere venijnige humor. Scenario, acteerwerk en setting bieden gelukkig voldoende kwaliteit. Bad Sisters makkelijk weg, vooral als luchtig feministisch drama; de mannen - in ondertal - zijn sukkels, slapjanussen of bedriegers. Scenariste en actrice Sharon Horgan (Divorce, Catastrophe) kiest dit tweede seizoen voor een routineus vervolg, maar een beetje meer pit had niet misstaan.

In het Irak na de val van Saddam Hoessein, probeert voormalig politie-inspecteur Muhsin al-Khafaji (Waleed Zuaiter) grip op z'n leven te krijgen. Met een zieke én een vermiste dochter staat Mushin voor een zware opgave. Wat we voorgeschoteld krijgen is een dramaserie die iets weg heeft heeft van Tehran, met een vleugje Homeland, Fauda en The Spy. Helaas is Baghdad Central de minste van genoemde titels.

Baghdad Central is erg voorspelbaar, en echt spannend wordt het daarom nooit. De serie meandert tussen familiedrama en spionage-, terreur- en moordmysterie, maar schiet op meerdere fronten tekort. Het oninteressante en karikaturale personage van Frank Temple (Bertie Carvel - Doctor Foster), is een opzichtige misser. Tegelijk is Baghdad Central met veel zorg gemaakt en zijn de locaties prima. Jammer dat Baghdad Central op dramatisch vlak tekort schiet.

The Bay S2 is zo'n typisch Brits crimedrama, met een hoofdrol voor het landschap en Morven Christie (Lisa Armstrong). Allebei zijn overwhelming. Met een stevige dosis Broadchurch (dat niveau wordt overigens nergens gehaald), ontwikkelt dit drama zich in een aangenaam tempo. Een moord op een familieman leidt tot een zoektocht binnen zijn zeer gesloten familie. Het scenario wordt ondersteund door verschillende privé plotlijnen rond Armstrong en haar kinderen. Niet per sé zeer boeiend en tamelijk voorspelbaar. Ook de teammeetings doen nogal repetitief aan, zeker voor binge-watchers; het is een herhaling van wat we even daarvoor gezien hebben. De finale is underwhelming, maar door het acteerwerk van Christie en Daniel Ryan (DI Tonny Manning) blijft S2 net overeind.

Chefkok Carmen 'Carmy' Berzatto (een uitstekende Jeremy Allen White), voormalig topcuisinier bij de beste restaurants, erft de broodjeszaak van broer Mickey, die na een drugsverslaving een einde aan zijn leven heeft gemaakt. In een realistisch portret probeert Carmy zijn eigen leven en het restaurant op de rit te krijgen. De stress en chaos in de keuken zijn invoelbaar. De bijzondere karakters, met allemaal zo hun eigen worstelingen, maken van The Bear een kleurrijke dramady.

Toch kan The Bear maar ten dele overtuigen. Met acht korte afleveringen van 19 tot 47 (de slotaflevering) minuten, doet de serie nogal fragmentarisch aan. Zeker in relatie tot de grote thema's die worden aangesneden. Het is net te vluchtig om diepe indruk te maken. Neemt niet weg dat The Bear een intens en visueel spektakel is; de rosbief is om van te watertanden. En zoals dat gaat in de keuken: eerst het eten, dan de moraal.

Claire Danes (Homeland, Fleischman Is in Trouble) vertolkt in The Beast in Me een neurotische schrijver die verdwaald is in haar eigen rouw en angst. Danes gooit al haar bekende tics en trucs in de strijd, maar juist daardoor ontbreekt soms de echte ziel in haar personage. Tegenspeler Matthew Rhys (The Americans, Perry Mason) zet een overtuigende compulsieve onruststoker neer en vormt een solide tegenwicht voor Danes.

Als executive producer krijgt Danes bovendien steun van niemand minder dan Jodie Foster. Met zulke grote namen liggen de verwachtingen vanzelfsprekend hoog. Misschien té hoog, want hoewel The Beast in Me degelijk gemaakt is, blijft de serie 'volgens het boekje' en voorspelbaar. Het geheel voelt minder verrassend dan je zou hopen met zoveel talent voor en achter de camera.

Dat neemt niet weg dat The Beast in Me een vlotte en prettig wegkijkende thriller is, die een breed publiek zonder twijfel zal weten te boeien. Kortom: kijk het beest gerust recht in de ogen.

Het zesdelige Britse wraakdrama The Beast Must Die (TBMD) kent een kickstart. Na een hit and run ongeluk waarbij haar zoon om het leven komt, wil Frances Cairnes (Cush Jumbo) wraak. De eerste aflevering is snel, boeiend en zet verschillende verhaallijnen uit. TBMD gaat over rouw en verdriet, en over het verschillende effect dat dit kan hebben op mensen. Bijvoorbeeld wanneer je geprivilegieerd bent, of juist niet. Al snel echter zinkt dit typisch Engelse drama diep weg, en houden alleen de acteurs de serie kijkwaardig.

Billy Howle speelt adjudant Strangeways en doet dat geweldig. We kennen Howle van The Serpent (als Herman (K)nippenberg) en als getormenteerde zoon uit MotherFatherSon. Dit is een top-acteur. Ook met de setting, het eiland Wight, is niets mis. Het levert prachtige, Zuid Engelse beelden op van kliffen, glooiende weiden en zee. Tot zover het goede nieuws.

Ik heb een paar problemen met TBMD. Ten eerste wordt het nergens spannend of dramatisch. Het blijft erg braaf. Zeker als het gezelschap zich verplaatst naar een oud landhuis (je kent het wel: gemankeerde familie, hedonistische levensstijl, oud geld), wordt het tam, voorspelbaar en saai. Ten tweede wordt een aantal zijlijnen in het verhaal niet afgerond, maar blijft hangen in het luchtledige. Ergens boven Wight.

The Beast Must Die suggereert in de titel een spannende wraakthriller te zijn, maar blijkt vooral doodsaai.

Als een goede oude vriend, die je na een tijdje weer terugziet. Zo heb ik S7 van Beck ervaren. Eigenlijk begon mijn liefde voor series überhaupt bij Beck. En Wallander natuurlijk. Gebaseerd op de personages van Sjöwall & Wahlöö biedt Beck met Peter Haber vanaf 1997 serievermaak. En hoe. De maatschappijkritiek mag dan in S7 naar de achtergrond verdwenen zijn, de goede opbouw en intrigerende verhaallijnen zijn dat allerminst. De vier afleveringen in speelfilmformaat zijn spannend, dramatisch en er wordt uitstekend in geacteerd. De melancholie is nooit ver weg; de scenes met buurman Grannen op het balkon zijn fameus. En zoals dat gaat: bij een oude vriendschap horen onvolmaaktheid en mildheid.

Als een goede oude vriend, die je na een tijdje weer terugziet. Zo heb ik S8 van Beck ervaren. Eigenlijk begon mijn liefde voor series überhaupt bij Beck. En Wallander natuurlijk. Gebaseerd op de personages van Sjöwall & Wahlöö biedt Beck met Peter Haber vanaf 1997 serievermaak. En hoe. De maatschappijkritiek mag dan in S8 naar de achtergrond verdwenen zijn, de goede opbouw en intrigerende verhaallijnen zijn dat allerminst. De vier afleveringen in speelfilmformaat zijn spannend, dramatisch en er wordt uitstekend in geacteerd. De melancholie is nooit ver weg; de scenes met buurman Grannen op het balkon zijn fameus. En zoals dat gaat: bij een oude vriendschap horen onvolmaaktheid en mildheid.

De kracht van klassieker Beck zit steeds meer in de achtergrondverhalen van de leden van het opsporingsteam. Levendige, zeer verschillende karakters met een goede en scherpe onderlinge chemie. Steinar (Kristofer Hivju) en Oskar (Måns Nathanaelson) zorgen bovendien voor een beetje lucht in de donkere verhalen.

Waar het team de hoofdrol vervult, doet Martin Beck (Peter Haber) een stapje terug. Sterker, Beck lijkt een beetje uitgerangeerd en kan op de achtergrond weinig genialiteit meer toevoegen. Voor de serie Beck een logische ontwikkeling, want kleinzoon Vilhelm (Tommy Wättring) zet zijn eerste stappen bij de Zweedse Polis.

De misdaden in dit 9e seizoen zijn niet heel bijzonder, redelijk spannend en kennen af en toe een frisse wending. Het niveau van de uitmuntende tweede aflevering wordt nergens gehaald. En zo blijft Beck een goede oude vriend, die betrouwbare kwaliteit levert en het nu vooral moet hebben van de kracht van het collectief.

N.B.: Bij de NPO is dit seizoen 10, op IMDb seizoen 9.

Het 10-delige Amerikaanse Beef gaat over botsende werelden van maatschappelijke klassen. De kloof tussen arm en rijk, kansloos en kansrijk. Met de road rage als openingssequence wordt vol vaart de toon gezet. Danny Cho (Steven Yeun) heeft een vaag klusbedrijfje en voelt zich verantwoordelijk voor zijn inwonende broer en ouders die nog in Korea wonen. Amy Lau (Ali Wong) is interieur-styliste. Ze staat bovendien op het punt een enorme zakendeal te sluiten. Beef richt zich vrijwel volledig op de Aziatisch-Amerikaanse gemeenschap, een originele invalshoek.

De eerste afleveringen van Beef doen met satire, maatschappijkritiek en hypnotiserende geluiden een heel klein beetje denken aan The White Lotus. In deze zwarte komedie (Beef is straattaal voor ruzie) echter geen vakantieresorts. Het volle scenario van executive producer Lee Sung Jin zorgt in de eerste vier afleveringen voor een hoog tempo. Onderhoudend, maar tegelijk: veel drukte om weinig. Halverwege gaat het tempo flink omlaag en veranderd Beef van koers. Veel gepsychologiseer, flashbacks, emoties en opdravende demonen uit het verleden van de hoofdkarakters. Kortom, een mixed bag. Ondanks het goede acteren kan Beef niet overtuigen.

Ik ben 8 jaar te laat op dit spionnenfeestje, maar ben blij dat ik uiteindelijk toch gegaan ben. Het 10-delige eerste seizoen van de spionagethriller Berlin Station uit 2016 komt langzaam op gang. De eerste afleveringen ogen rommelig, onnodig complex (dat hoort natuurlijk een beetje) en missen een aansprekende verhaallijn. Gelukkig zien we wel Sylvia Hoeks! De vergelijking met Homeland ligt voor de hand, maar in Berlin Station lopen voornamelijk brave karakters rond. En geen Carrie Mathisons. Toch kijkt de serie makkelijk weg. Vanaf aflevering 5 wint de serie aan vaart en spanning. Zonder vernieuwend te zijn weet Berlin Station in het eindspel alsnog ruimschoots te overtuigen.

Hoofdpersoon David (Rein Mulder) vertrekt vol verwachting naar Berlijn om zijn vriendin te ontmoeten en zich daar te vestigen. Nadat zijn vriendin de relatie beëindigt is David aangewezen op zichzelf en baant zich een weg door Berlijn, de experimentele kunst en het nachtleven. Het leidt tot een verzameling bijzondere, ongemakkelijke en vervreemdende ontmoetingen die je gerust licht absurdistisch mag noemen.

Grootste probleem van de 10-delige Nederlandse comedy Beter Wordt Het Niet is dat - op een enkele geestigheid na - de serie maar niet grappig wil worden en voortdurend een gekunstelde indruk wekt. De experimenten zoals in aflevering 5, lijken er puur voor de vorm te zijn en halen het tempo uit de toch al trage verhandelingen. Beter wordt het niet, ook niet in het tweede deel. Stilistisch ligt de vergelijking met Bodem voor de hand, eveneens met een uitermate ergerniswekkende hoofdpersoon. Het hoge niveau van Bodem wordt in Beter Wordt Het Niet nergens gehaald.

De droge en ongemakkelijke humor komt niet goed uit de verf, en wordt niet van context voorzien door meer dramatische subplots. De serie komt zo niet verder dan sympathieke bedoelingen, en blijft pijnlijk hangen in filmisch niemandsland. De beste rol is voor de stad Berlijn. Voor een comedy is dat geen goed teken.

Het uitgangspunt van het vijfdelige Britse Better is bijzonder: een bijna 20-jarige samenwerking tussen een lokale drugsmaffiabaas en een inspecteur bij de politie. Over en weer helpen handelaar Col McHugh (Andrew Buchan - Industry, Broadchurch) en DI Lou Slack (een uitstekende Leila Farzad) elkaar. Door geld te geven, tips uit te wisselen of een oogje dicht te knijpen. Voor Lou leidt dit vindingrijke - maar erg onwaarschijnlijke - gegeven tot een complex dubbelleven.

Na de eerste twee prima afleveringen kan Better de verwachtingen niet waarmaken en mist de klasse van Happy Valley of Line of Duty. Maar Better kent wel zijn momenten, heeft vaart en het acteerwerk is prima. De potsierlijke finale doet dan weer afbreuk aan een serie waarin origineel niet altijd Better is.

The Better Sister is een achtdelige Amerikaanse serie over complexe familierelaties, naar het gelijknamige boek van voormalig openbaar aanklager Alafair Burke. Het psychologische thrillerdrama, met in de hoofdrol Jessica Biel, is een echte slowburner. Het wiel wordt in The Better Sister niet opnieuw uitgevonden, maar de serie is op alle onderdelen - acteren, plot- en karakterontwikkeling, cinematografie - uiterst zorgvuldig geproduceerd. Biel (Candy, Cruel Summer) speelt de ijzige Chloe Taylor, en haar rol doet denken aan de ondoorgrondelijke hoofdrol in het eerste seizoen van kwaliteitsserie The Sinner. The Better Sister haalt niet het niveau van familiedrama's als Presumed Innocent of Defending Jacob, maar geduld wordt hier uiteindelijk beloond.

De 10-delige comedy Better Things is ontwikkeld door stand-up comedian Louis C.K. en (stem)actrice en hoofdrolspeler Pamela Adlon. Als Sam speelt Adlon een single moeder van drie (tiener)dochters. Sam's moeder is haar buurvrouw. Sam is het type ruwe bolster met gevoelige inborst. In het luidruchtige en chaotische huishouden is de female bonding soms ver te zoeken. Better Things put inspiratie uit hedendaagse en opvoedkundige thema's, en is grappig, scherp en herkenbaar. Maar ook erg Amerikaans.

De 10 afleveringen van het eerste seizoen kijken als een verzameling sketches met een doorlopende verhaallijn. Dat is een sterke vondst; ballast en dagelijkse continuïteit en routine worden overboord gegooid. De scènes concentreren zich op een bijzondere gebeurtenis, een familielid, vriendin of een nieuwe vlam voor Sam. Better Things doet me denken aan Bodem van Eva Crutzen. Met eenzelfde speelsheid die aanstekelijk werkt.

Naadloos vervolg op het eerste seizoen en dat betekent: goede grappen, ongemakkelijke situaties, drama en een fijne cast. De soundtrack is slim gekozen en geeft elke aflevering de juiste vibe. Net iets te Amerikaans, maar de dialogen zijn fris en scherp.

In seizoen 3 twijfelt Sam aan zichzelf; wordt ze niet te veel geleefd door haar gezin, komt ze in de overgang, hoe zit het met haar liefdesleven en hoe zit het met haar gezondheid? Een kleine crisis, waarover natuurlijk weer genoeg luidruchtige grappen gemaakt kunnen worden. In vlot tempo zien we de worstelingen van haar leven met puberkinderen. Degelijk vervolg van fijne serie.

De psychologische true-crime thriller Black Bird gaat uit van een spannende maar wonderlijke premisse. Drugsdealer James Keene (een charmante Taron Egerton) helpt de FBI bij het veroordelen van verdachte serial killer Larry Hall (een uitmuntende Paul Walter Hauser). Keene moet daarvoor als gevangene undercover. Executive producer Dennis Lehane (The Outsider, Mr. Mercedes) heeft het boek dat James Keene er zelf over schreef, perfect vertaald naar televisie.

In stijl vergelijkbaar met Mindhunter, focust Black Bird op de intrigerende en fascinerende relatie tussen Keene en Hall. Met flashbacks - die iets toevoegen maar tegelijk het tempo er een beetje uit halen - leren we deze inmates kennen. Sterke dialogen, prachtig onderkoeld acteerwerk én een laatste optreden van Ray Liotta. Apple TV+ maakt opnieuw naam als kwalitatieve en vernieuwende serie-aanbieder. Black Bird is gruwelijk goed.

Het zesdelige Black Doves (zwarte duiven) is een vlot, luchtig en vermakelijk spionagedrama geschreven door Joe Barton (Giri/Haji, The Lazarus Project). We zien Keira Nightley als Helen Webb in haar eerste volwaardige serie-hoofdrol, met aan haar zijde de solide Ben Wishaw (This is Going to Hurt, Fargo) als Sam. In een onwaarschijnlijk rustig Londen - in warme kerstsfeer - werkt executant Sam aan een klus voor een geheime organisatie: The Black Doves. En dat leidt tot actie, achtervolgingen, afrekeningen en gedoe bij de afhaalchinees.

Het tempo gaat er flink uit wanneer de obligate relatieperikelen van Helen en Sam in beeld gebracht worden. Zo heeft Sam iets uit zoeken met zijn voormalig vriend Michael. Wordt het met deze tortelduifjes dan ook nog een echte kerstfilm? Black Doves is pretentieloos vermaak voor de liefhebbers van James Bond, Jack Ryan, Jason Bourne en Kingsman: The Secret Service.

Weergaloos familie-epos over twee broers die niet met, maar ook niet zonder elkaar kunnen. In een mix van Ozark, The Bear en een snuifje Sneaky Pete, hebben bedenkers Kate Susman en Zach Baylin een conventioneel scenario ontwikkeld dat zich laat kijken als een enerverende achtbaanrit. Jason Bateman en Jude Law spelen de sterren van dit hemelse hoofdgerecht. Met een tegelijk uitstekende en geloofwaardige ontwikkeling van alle karakters - helemaal bij de tijd - is de achtdelige miniserie Black Rabbit een seriehoogtepunt van dit jaar.

Het Israëlische Blackspace komt traag op gang. Pas in de tweede helft van aflevering 2 worden de zaken een beetje op scherp gezet. Op een middelbare school wordt een aanslag gepleegd door schutters met een eenhoornschedel-masker. Onder leiding van Rami Davidi (Guri Alfi) volgt een zoektocht naar de daders. De lompe Davidi (mét handicap) wordt daarbij geholpen door jeugdrechercheur Morag Shmuel (Reut Alush), hetgeen een frisse wisselwerking oplevert.

De zoektocht naar de daders uit een groep van tientallen verdachten is niet onaardig uitgewerkt. Deze whodunnit is evenzeer een whydunnit. Blackspace heeft een vlot tempo, is degelijk van opbouw maar is nergens echt spannend of dramatisch. En hoewel de finale nogal gekunsteld en geforceerd is, heeft deze serie zijn momenten. Wat voor mij overblijft is net iets te veel tienerdrama.

Degelijk maar voorspelbaar en belegen Brits drama, dat te veel vaart op de auto-pilot. Adrian Dunbar is meer op z'n plaats in Line of Duty dan in deze familiegeschiedenis, waarin hij veel van a naar blood hobbelt en plichtmatig acteert. Je kunt niet zeggen dat er niets gebeurd. OMG, wat we voorgeschoteld krijgen is echt te veel van het goede. Als whodunnit blijft dit thriller-drama ook niet overeind, dus ik zeg: stop na twee seizoenen.

Het affiche is veelbelovend: politiethriller, Ierland, Jed Mercurio (Line of Duty, Bodyguard) én James Cold Feet Nesbitt! Dat is te mooi om waar te zijn. Dat is het dan ook niet. Het scenario is vakwerk. Maar ondanks de nodige twists & turns lijkt er na het tweede deel (van 4), een bepaalde gezapigheid in te treden. James Nesbitt peinst wat af, er zijn veel verplaatsingen (auto, boot) en echt spannend wordt het bijna nergens meer. Misschien komt het ook doordat het thema van de 2e seriehelft meer dramatisch dan spannend is: hoe kom je los van je donkere verleden en kun je nu iemand zijn die je graag wilt zijn? Zoals james_cameron_tv al aangeeft: bijzonder dat er een S2 komt. Die zag ik ook niet aankomen.

Het zesdelige politiedrama Blue Lights speelt zich af in Belfast. Niet alleen een politiek en sociaal lastige omgeving voor een agent, maar gezien het toenemende drugsgeweld ook een uiterst gevaarlijke. Blue Lights is erg goed. Wat prima werkt is de wisselwerking tussen de drie nauwelijks voorbereide agenten in opleiding en hun meer ervaren collega's. Van grote toegevoegde waarde is de ruime aandacht voor de persoonlijke achtergronden van de rookies. Het wiel wordt in Blue Lights niet opnieuw uitgevonden, maar de twijfels en angsten worden overtuigend neergezet. Blue Lights kent een hoog tempo met behoorlijk wat verhaallijntjes gedurende het eerste seizoen. Verhaallijnen die niet altijd goed afgerond worden (o.a. die van het alledaags racisme). Ook staat de geloofwaardigheid hier en daar onder druk.

Maar boeiend is het. Dat is vooral te danken aan het prima scenario van de makers Declan Lawn en Adam Patterson, die eerder werkten aan The Salisbury Poisonings en The Undeclared War. Ook de al wat oudere newby Grace Ellis (gespeeld door Siân Brooke - Trying, The Terror) voegt een dimensie toe door haar ervaring en natuurlijke overtuigingskracht. Vergelijkbaar met de beste Britse series als Happy Valley, The Responder en Line of Duty vormt Blue Lights een klein hoogtepuntje in serieseizoen 2023.

Het Britse politiedrama Blue Lights is ontwikkeld, geschreven en geregisseerd door Declan Lawn en Adam Patterson. Beide werkten eerder samen aan The Salisbury Poisonings en The Undeclared War. Dit tweede seizoen is een sterk en compromisloos vervolg op het uitstekende eerste seizoen. In het levendige scenario spelen de persoonlijke ontwikkelingen van de jonge agenten een grote rol. Inclusief hun liefdesleven. Het maakt van Blue Lights een enerverend en invoelbaar drama, vergelijkbaar met series als Kin en Line of Duty. Sober verfilmd, met weinig achtergrondmuziek (behalve uit de autoradio) en authentiek. In het troosteloze Belfast stralen de overtuigende en gelaagde karakters als nooit tevoren.

Naar typisch Britse traditie is het 6-delige Bodem een sprankelende dramady van en met de veelzijdige Eva Crutzen. Crutzen speelt Cat, een ergerlijk onvolwassen vrouw van bijna 40. In hoog tempo worden grappen voorgeschoteld - scherp, flauw, vilein, grof, non-verbaal, plat, visueel - met, zoals dat hoort, onderliggend verdriet en pijn voor de hoofdpersoon. Bodem is snel en veel: een moderne, licht absurdistische parabel, een romantische komedie en een satire op dolende dertigers. Geïnspireerd door Fleabag - en ook de Britse series Pure, I May Destroy You en Cheaters zijn referenties - is Bodem een fijne komedie met een randje. Gemaakt door een uiterst getalenteerde cineaste.

Het tweede seizoen van Bodem met zoekende single Cat (Eva Crutzen), biedt opnieuw een verfrissende blik op het leven waarin vriendschap, relaties, kinderen, rouw en bevrijding centraal staan. Bodem is snel en veel: een moderne, licht absurdistische parabel, een romantische komedie en een satire op dolende dertigers en veertigers. In een sprankelende mix van (woord)grappen, melancholisch drama en muziek is Bodem een visueel tot in de puntjes verzorgd spektakel. Misschien net wat minder verrassend dan het eerste seizoen, maar als originele en frivole comedy overtuigt Bodem andermaal.

Na het zien van de eerste aflevering van S4 van Bonusfamiljen, zat de schrik er goed in. Is dit de vertrouwde dramady waar ik al 3 seizoenen van geniet? Een brand, moeder met dementie, kind met syndroom van Down, mishandeling; behoorlijk zware thema's, en erg veel tegelijk. En hoewel de serie meer drama is dan ooit (een beetje zoals S2 van Breeders veranderde), blijft Bonusfamiljen een fijne kwaliteitsserie met prettige en herkenbare karakters. Ook zonder de lichtheid, onbevangenheid en humor van de eerste seizoenen.

Als een goede vriendin die je na jaren weer ontmoet. Borgen Power & Glory is vlot, scherp, actueel en heel vertrouwd. Adam Price (van het al even geweldige Herrens Veje/Ride Upon The Storm) heeft weer een vol maar geweldig scenario gemaakt, met intriges, politieke machinaties en persoonlijke tragedies. Sidse Babette Knudsen ís Birgitte Nyborg en speelt alle sterren van de Deense en Groenlandse hemel. Kan dit beter? Nee, dit is toptelevisie en de beste Netflix-serie in jaren.

Prima S6 van intelligente Amerikaanse politieserie; sterk verhaal met meerdere plotlijnen (en actuele thema's), levensechte karakters en prima acteerwerk.Titus Welliver is Bosch met overtuiging. Gefilmd op mooie locaties in LA, ook in visueel opzicht aantrekkelijk. Misschien meer drama dan thriller, maar wel erg knap gemaakt.

In dit laatste seizoen van Bosch - tevens langstlopende Amazon Original - gaat LAPD rechercheur Hieronymus (Harry) Bosch op zoek naar de daders van een brand waarbij dodelijke slachtoffers zijn gevallen. Naar het verhaal The Burning Room van Michael Connelly. Het is misschien wel het beste seizoen. Alles wat de serie zo goed maakt zit er in: mooie locaties in L.A., spannende verhaallijnen, stijlvolle rustmomenten (jazz, vinyl, Bosch' huis), warme fotografie en karakters van vlees en bloed. Een mooie verhaallijn vind ik die rond Lt. Grace Billets, die te maken krijgt met intimidatie. Er is oog voor detail, bijzondere karakters en de verwijzingen zijn talrijk. Zo is Bosch vernoemd naar de Nederlandse schilder. En partner Jerry Edgar naar J. Edgar Hoover, voormalig directeur van de FBI. Kom er maar eens op.

Bosch is van het type hard, recht door zee en eerlijk. Titus Welliver speelt de rol met verve. Maar Bosch stopt. Er komt naar verluidt een spin-off van de serie. Daarnaast komt Netflix met een vergelijkbare serie The Lincoln Lawyer. Ook TLL is naar de boeken van Michael Connelly. Sterker; in de boeken is hoofdpersoon Mickey Haller uit TLL de halfbroer van Bosch. Genoeg dus om naar uit te zien. Eerst nog even nagenieten en mijmeren over zeven geweldige seizoenen Bosch.

Bosch Legacy had zijn première op IMdB TV van Amazon en is geen vervolg op de zeven seizoenen Bosch. En toch ook weer wel. Met alle vertrouwde gezichten naast privé-detective Harry Bosch (Titus Welliver) zoals dochter Maddie (Madison Lintz) en advocaat Honey Chandler (Mimi Rogers), is het lastig Bosch Legacy los te zien van de eerdere seizoenen. Toch zijn er verschillen.

Bosch Legacy concentreert zich op deze drie belangrijke karakters. Harry Bosch is gestopt bij de LAPD - geen politieke machinaties meer - en een uitstekende vondst is dat Maddie als rookie begint bij de LAPD. Ook zien we een aantal cameo's van oude bekenden. En zien we William Devane in een gastoptreden terug. Waarbij hij voor zijn rol als terminaal zieke overigens een behoorlijk kwieke indruk maakt.

Kwalitatief is Bosch Legacy duidelijk minder dan Bosch. In alles kun je zien dat de budgetten een stuk kleiner waren; de locaties, de acteurs, de verhaallijnen, het is allemaal net een tandje minder. Een ander probleem is dat sommige afleveringen de neiging hebben voort te kabbelen, versterkt door het vele obligate gepraat van de drie hoofdpersonen. De trage en voorspelbare verhaalontwikkeling, met name in het tweede deel, haalt veel sprankeling, spanning en klasse van de 'oude' Bosch weg. Gelukkig blijft er net genoeg te genieten over.

De comedy Breeders draait om jonge ouders. Maar ook de relaties met eigen ouders en collega's worden hier luchtig en soms kluchtig verteld in 10 korte afleveringen van ruim 20 minuten. Martin Freeman en Daisy Haggard zijn het worstelende stel met kinderen, maar met name Freeman (die de serie mede ontwikkelde) lijkt net niet helemaal geloofwaardig in zijn jonge vaderrol. Hoewel een geweldig acteur (A Confession!) levert het format van 20 grappen per minuut een overkill op waar onze Hobbit alleen met over-acting op lijkt te kunnen reageren. Het is soms wel erg melig en flauw. Dat is jammer want de thema's rond ouderschap zijn herkenbaar en lenen zich uitstekend voor een lichte maar wel serieuze benadering. De tweede helft van Breeders is minder luchtig van toon, reflectiever en melancholischer. Breeders wint dan meteen aan zeggingskracht. Zweedse tegenhanger is Bonusfamiljen. Daarmee vergeleken schiet Breeders op punten tekort. Gelukkig blijft er genoeg te genieten, in vertrouwde Britse kwaliteit.

S2 van Breeders is een logisch (en nog beter) vervolg op S1. Martin Freeman en Daisy Haggard spelen in S2 ouders van inmiddels jonge tieners. Breeders gaat over veel meer dan de beproevingen en worstelingen rond ouderschap; we krijgen een realistisch kijkje in het leven van een sandwichgeneratie. Humor, drama, familie, vriendschap; ik moet onwillekeurig denken aan het iconische Cold Feet. Breeders begint in S2 luchtig, maar wordt naarmate het einde van de 10 afleveringen in zicht komt beduidend zwaarder van toon. Comedy wordt drama. Met een melancholische ondertoon zoals alleen de Britten dat kunnen.

Briarpatch is een fijne, Fargo-esque vertelling in een mix van comedy, drama en thriller. Het acteerwerk is uitstekend en het verhaal vol verrassingen en soms heerlijk over the top. Na een vlotte start zakken de afleveringen 3 en 4 wat in en hoewel het beginniveau niet meer gehaald wordt, blijft het een aantrekkelijke serie. 10 afleveringen lijkt wat veel voor een verhaal dat prima in 7 of 8 delen verteld had kunnen worden. Veel sfeer (moest onwillekeurig aan de serie Quarry denken), wat weirdo's, sista-love, corrupte politici, en een halve ontsnapte veestapel uit de dierentuin. Minder kan ik er niet van maken.

Miniserie die net niet uit de verf komt. Max wil liever als Maxine door het leven gaan, en dat brengt de 12-jarige puber niet alleen zelf in de problemen maar ook zijn ouders. En alle overige familieleden. En dat gaat gepaard met Grote Emoties, die tegelijk nooit echt raken. Ik vond het wat veel van het goede allemaal. Integere bedoelingen te over, een sympathiek onderwerp (halve ster extra), Anna Friel (Marcella) is sterk als altijd, maar toch... Klein is soms beter.

Ik geef het onmiddellijk toe; ik ben ambivalent naar Nederlandse en Vlaamse series. Te vaak is het drama voorspelbaar en ondermaats, of er wordt matig in geacteerd. Of alle drie. Zo niet in het geval van BuZa (Buitenlandse Zaken), de politieke dramaserie van regisseur en schrijver Frank Ketelaar (Red Light, Klem, Overspel). Ketelaar heeft veel onderzoek gedaan, en heeft zich onder andere met voormalig minister Buitenlandse Zaken Ben Bot goed geïnformeerd. Dat merk je. De gebeurtenissen voelen realistisch aan en de dialogen lopen redelijk gesmeerd.

Waar de serie De Fractie destijds zeer teleurstellend was en Morten slechts ietsje beter, komt BuZa snel ter zake. In slechts vier afleveringen wordt de nieuwe BuZa-minister Maarten Meinema (Kees Prins) flink op de proef gesteld met gevoelige dossiers en lijken uit z'n eigen kast. Prins is op z'n plaats en draagt BuZa. Nors, onhandig, kortaf; deze rol toont overeenkomsten met zijn rol als Huub Couwenberg in Overspel. De andere rollen zijn redelijk bezet, maar sneeuwen door de powerplay van Prins enigszins onder. Werner Kolf als Meinema's assistent lijdt daar het meeste onder, en loopt verloren rond. Alsof hij zelf ook niet weet waarom hij voor BuZa gecast is.

Kortom, BuZa is niet perfect. Maar wel een hoopvolle proloog van een serie die gerust nog vier afleveringen had mogen hebben.

De Israëlisch-Duitse acteur Jeff Wilbusch (Bad Banks, Unorthodox, The Little Drummer Girl) speelt in The Calling rechercheur Avri Avraham en doet dat met verve; een tikkeltje ongemakkelijk, gedreven en met veel chemie met collegarechercheur Janine Harris (Juliana Canfield - Succession). Avrahem is Joods religieus, intuïtief en heeft een zesde zintuig waardoor er een mysterieuze sfeer rond hem hangt. Juliana Canfield geeft een subtiele draai aan haar rol als zijn ambitieuze leerling, en geeft daarmee goed - beide benen op de grond - tegenwicht.

Bedacht door de uiterst productieve David E. Kelley (Big Little Lies, The Lincoln Lawyer) en geproduceerd door o.a. Barry Levinson (City on a Hill, Dopesick) maakt meteen duidelijk dat The Calling klasse heeft. En die klasse wordt waargemaakt. De eerste vier afleveringen draaien om een vermissingszaak van een tiener. De tweede helft van The Calling draait om een misdrijf rond een kinderopvang. Waar meestal alle verhaallijnen door elkaar gehusseld worden, worden hier de plots keurig chronologisch verteld. Gezien de vele karakters die geïntroduceerd worden geen overbodige luxe.

Het rechercheteam kent een frisse wisselwerking, de verhaallijnen zijn uitstekend en de twee plots zijn ruim voldoende. Daarmee is The Calling een stemmige thriller voor de liefhebbers van 7 Seconds (eveneens met Michael Mosley) of de Amerikaanse versie van The Killing.

Texas 1980. Een typisch Amerikaanse en verzorgde buurt. Met opgeruimde bewoners, groen gras, beleefde kinderen en een kerk die nooit ver weg is. Maar onder de oppervlakte... Het vijfdelige Candy is een fantastische true-crime serie over de levens van Candy Montgomery (Jessica Biel in optima forma) en haar vriendin Betty Gore (Melanie Lynskey), die langzaam in een grote crisis terecht komt. Biel, tevens executive producer, lijkt patent te hebben op misdrijven die niet zozeer gaan over de dood, maar juist over de soms onbegrijpelijke psychologie van het leven. Haar rol in Candy heeft stevige overeenkomsten met het eerste seizoen van The Sinner.

In alles is Candy een topserie. Uitmuntende acteurs, aangenaam tempo, een fantastische aankleding en hoge productiewaarden in een krachtig verhaal. Hier is een topteam aan het werk, zoveel is duidelijk. Regisseur Michael Uppendahl (Fargo, Ratched, Mad Men) tekent voor twee afleveringen. Zelfs Justin Timberlake zien we in een bijrol als sheriff Steve 'Diffy' Deffibaugh. We klagen hier nog wel eens over te lang opgerekte series. Met vijf afleveringen is Candy precies goed. Voor liefhebbers van The Sinner en Mindhunter.

Puike conspiracy-thriller die ons in hoog tempo en met een vernuftig scenario een paar keer op het verkeerde been zet. Het draait allemaal om CCTV, camerabeelden. En observatiecamera's komen in overvloed voorbij: op elke straathoek en in elke kamer staan er wel een paar. De spanning van overal gefilmd worden wordt uitstekend benut. Visionair en verontrustend. Of zoals de IMDb-serieposter zegt: seeing is deceiving. Mijn advies: gewoon gaan kijken (Starzplay): goed, beter, Brits.

The Capture is een spannende conspiracy-thriller met - na Bodyguard uit 2018 - een van de beste openings-scenes sinds lange tijd. Seizoen 2 borduurt voort op het eerste deel. Dat betekent veel camerabeelden, deep fake en een speciale unit (S015) waarvan je niet weet wie te vertrouwen is. Het levert verontrustende en nagelbijtende momenten.

Hoofdrolspeler en klokkenluider DCI Rachel Carey (Holliday Grainger - Strike) heeft een soort hyperfocus die haar niet erg identificeerbaar of sympathiek maakt. De tweede hoofdrol is voor minister Isaac Turner (Paapa Essiedu - Gangs of London, I May Destroy You). Als minister worstelt Turner met zijn geloofwaardigheid, maar dat geldt ook voor zijn rol in het script. Het zijn kleine minpunten. De continue samenzwerings- en complottheorieën maken van The Capture een snelle en jachtige spionagethriller over een toekomst die dichterbij is dan je hoopt.

Voorspelbaar vierde seizoen van ijskoude Canadian noir. Hoewel de zon hier af en toe wél schijnt, draait plot om dertien in dozijn seriemoord. De elementen (sneeuw, stormen, -40) worden goed ingezet in verder niet al te origineel verhaal. De fut lijkt er een beetje uit, en het helpt ook niet dat we plotwendingen al van mijlenver zien aankomen. Zelfs Karine Vanasse kan de boel niet meer redden. Cardinal gaat zo een beetje als een nachtkaars uit.

Naast ontwerpers van de Nordic Noir zijn de Denen ook uitvinders van de elektrische krulspeld. In Carmen Curlers volgen we gedurende de jaren 1963 tot 1969 Axel Byvang (Morten Hee Andersen), de charismatische, gedreven en manische uitvinder van de Carmen krulset. Wat is er interessant aan krulspelden? Veel, zo blijkt na het zien van deze achtdelige dramaserie.

Bedenker Mette Heeno (Snow Angels) weet van Carmen Curlers een luchtig, fraai en zwierig verhaal te maken tegen de achtergrond van de bekrompen jaren 60. Carmen Curlers is veel; een sociaal drama, een coming of adulthood vertelling, een biopic en een vleugje musical. Alles in een prettige dosering.

Vergelijkbaar met het krachtige tijdsbeeld van het Noorse State of Happiness, geeft Carmen Curlers een klassiek inkijkje in de Tradwives van tegenwoordig. Dat vooruitgang en emancipatie niet vanzelf gaan, wordt in Carmen Curlers met flair in beeld gebracht.

Het Franse vierdelige drama Ce Que Pauline Ne Vous Dit Pas vertelt het verhaal van moeder Pauline, ondoorgrondelijk gespeeld door Ophélia Kolb. Pauline wordt verdacht van moord op haar man, van wie ze net gescheiden is. In de betere Britse traditie van een goed moordmysterie, hebben bedenkers Julien Capron en Antoine Lacomblez een compact drama ontwikkeld vol complexe familieverhoudingen. Dat Ce Que Pauline Ne Vous Dit Pas toch niet helemaal overtuigt, komt vooral door het rammelende scenario rond de bewijslast en het ondoorzichtige Franse rechtssysteem. Ce Que Pauline Ne Vous Dit Pas begint veelbelovend en pretentieus, maar kan de verwachtingen niet helemaal waarmaken.

Cheaters kent in zijn oorspronkelijke vorm 18 afleveringen van ongeveer 10 minuten. Zoiets als het eerste seizoen van Anne+. Gelukkig heeft NPO er een zesdelig eerste seizoen van gemaakt. Cheaters gaat over serieuze relatieproblemen. En hoewel de beslissingen van de karakters tot vragen kunnen leiden is Cheaters vooral een heerlijk luchtige dramady. Zoals alleen de Britten dat kunnen. Het melancholische gevoel van Cold Feet en Trigonometry kwam bij mij boven. More please.

Kort en rommelig vervolg op het uitstekende eerste seizoen van deze Britse relatiecomedy. Zonder frisheid en sprankeling blijkt er meteen veel minder te genieten in Cheaters. De voortdurende vertwijfeling van de hoofdpersonen legt een klamme deken over de vier (of acht ultra-)korte afleveringen. En voor Josh, Fola, Zack en Esther: ga eens aan het werk en hou op met zeuren en jeremiëren.

Becky Green (Erin Doherty) is geobsedeerd door jeugdvriendin Chloe Fairbourne en volgt haar intensief op social media. Wanneer Chloe overlijdt, probeert Becky de rol van Chloe over te nemen en stapt ze met een paar smoezen Chloe's voormalige leven binnen. Wat is er precies gebeurd? Waarom heeft Chloe een einde aan haar leven gemaakt? Of is er toch een dader? Het psychologisch drama Chloe ontvouwt langzaam haar mysterie.

Ondanks het lage tempo, blijft Chloe boeien. Maar de ongeloofwaardigheden (zoals de onwaarschijnlijke relatie tussen Becky en Chloe's partner Elliot, gespeeld door Billy Howle) maken van deze 6-delige serie uiteindelijk een taaie zit. De BBC-Prime Video co-productie heeft een gladde thriller opgeleverd, in stijl vergelijkbaar met diverse Harlan Coben verfilmingen. Chloe boeit net genoeg, maar excelleert nergens.

Boston, begin jaren 90. De stad lijdt onder corruptie, racisme en criminaliteit. FBI-veteraan Jackie Rohr werkt in een klein team mee aan de oplossing van een overval op een geldtransport. De verwachtingen zijn hoog, het affiche veelbelovend. Een snuivende en schmierende Kevin Bacon speelt de hoofdrol en Matt Damon en Ben Affleck zijn als executive producers betrokken bij de ontwikkeling van City on a Hill. Gaat City on a Hill oude en gouden herinneringen oproepen aan Hill Street Blues uit de jaren 80 (Let's be careful out there)? Is het een jaren 90-versie van Bosch? Een nieuwe The Wire?

Weinig van dit alles. Het 10-delige City on a Hill is vooral een legal drama waarin heel veel gepraat wordt. Waarover? Waarover niet! Gaap. In de eerste aflevering worden bovendien zoveel karakters geïntroduceerd dat de vaart er volledig uit gehaald wordt. Het vervolg is beter, maar blijft rommelig. Het duurt lang voordat je wat binding krijgt met de hoofdpersonen. In de soundtrack komt natuurlijk More than a feeling van de band Boston voor. S1 van City on a Hill geeft me, hoewel genoeg scenes onderhoudend en intrigerend zijn, een heel wat minder warm gevoel.

Amerikaans 13-delig thrillerdrama dat zich afspeelt een jaar na de gebeurtenissen in Silence Of The Lambs (SotL). Niet Hannibal Lecter maar Clarice Starling staat hier centraal. Het H-woord zal ik niet meer gebruiken en proberen Clarice op zijn, oké, haar eigen merites beoordelen. Dat valt nog niet mee. Clarice is schatplichtig aan SotL en citeert voortdurend uit deze epische thriller. Kwalitatief is er een wereld van verschil.

Clarice gaat vlot van start. De eerste vier afleveringen zijn redelijk tot goed. Een beetje een mix van CSI en een gemiddelde serial killer serie. Vanaf aflevering 5 begint de ellende. Deze aflevering speelt zich af in een kliniek, en lijkt soms meer op een showcase van ongeloofwaardigheden. Hier raakte ik mijn geloof in Clarice een beetje kwijt.

De voortdurende flashbacks met nagespeelde scenes uit SotL gaan op den duur irriteren. En gaan ten koste van het verhaal, dat toch al vrij dun en rommelig is. Kortom, Clarice kan zo de kast weer in. Naast de mottenballen. En wil je echt een goed serial killer drama zien: kijk dan eens naar S2 van Mindhunter.

Met veel plezier naar dit Britse drama gekeken. Het verhaal is natuurlijk volstrekt ongeloofwaardig, maar het plezier spat er van af. Dit is top drama. Serie wordt gedragen door Sheridan Smith. Ze doet dat met verve, afwisselend vilein, onschuldig en charmant. Rol als working class mum is haar op het lijf geschreven. Alle bijrollen zijn goed bezet waardoor het eenvoudige maar vlotte scenario geweldig wordt uitgevoerd. More please.

Degelijke Brits politiedrama dat nergens echt spannend wordt

Alison Books, overtuigend gespeeld door de vanaf haar geboorte dove Rose Ayling-Ellis, wordt door het rechercheteam ingezet als undercovermedewerker. Alison werkt in de keuken van het politiebureau en kan liplezen, en probeert in een criminele organisatie te infiltreren. Een eigenzinnige invalshoek. Het zesdelige Code of Silence kan maar ten dele overtuigen. Het misdaadplot is doorsnee en het statische karakter van de eerste afleveringen - die zich thuis, in de bar of op kantoor afspelen - halen tempo en vaart uit het van zichzelf al trage verhaal. Het acteerwerk van Ayling-Ellis maakt veel goed, maar kan niet voorkomen dat Code of Silence onopvallend blijft.

S9 biedt weer vermaak als vanouds; humor, drama en Britse kwaliteit. De hoofdrolspelers zijn allemaal vijftigers nu, met nieuwe invalshoeken en verwikkelingen. Misschien niet meer zo sprankelend als dertig jaar geleden maar zeker nog altijd een van de beste dramaseries ooit. Als een goede vriend die je na jaren weer ontmoet.

Het achtdelige Colin from Accounts is een sympathieke Australische (rom)comedy, met sprankelende acteurs en een goede grap hier en daar. De frisse chemie tussen hoofdrolspeler en bedenker Patrick Brammall (Evil) en levenspartner Harriet Dyer (The Invisible Man) zorgen er in combinatie met het vlotte scenario voor, dat Colin from Accounts af en toe de gebaande paden verlaat. De clichés van het genre worden niet allemaal omzeild. Maar als een minder gelikte versie van Nobody Wants This, is Colin from Accounts geslaagd.

Op S2 van Condor is veel aan te merken, net als op het eerste seizoen. En toch heb ik geboeid alle 10 afleveringen bekeken. Condor gaat over spionage, de CIA, Moskou, dubbelagenten en hiermee gepaard gaande, complexe familieverhoudingen. Met name de spion in mijn bed, is een thema dat we kennen van de 6 seizoenen van The Americans. Alle lijntjes komen in de laatste afleveringen keurig bij elkaar, en de grote en kleine verwikkelingen zijn boeiend genoeg om er steeds een aflevering aan vast te knopen.

Tegelijk valt er veel aan te merken; de karakters zijn stereotiep, je hersenen vragen het uiterste van je om de ongeloofwaardigheid te accepteren en hoofdpersoon Max Irons loopt in de serie rond alsof hij zelf ook niet goed weet wat hij daar doet. Voor een dergelijk dragende rol moet je hoofdrolspeler veel meer charisma hebben. Ook in de bijrollen worden onvoldoendes gescoord.

Maar hou je van series als Treadstone, Hanna, Jack Ryan en Agent Hamilton, geef dit kleine broertje dan een aflevering of wat de kans.

Astronaute Jo Ericsson (Noomi Rapace - Millennium, Jack Ryan) bevindt zich aan boord van ruimteschip ISS. Na een ongeluk probeert Jo terug te keren naar de aarde. Aan boord bevindt zich een kwantumexperiment: kan één ding op twee plaatsen tegelijk bestaan. De achtdelige psychologische scifi-thriller Constellation speelt met deze andere werkelijkheid.

Constellation - ontwikkeld door Peter Harness (Wallander) - is spannend, desoriënterend en prachtig vormgegeven. Apple heeft hier kosten noch moeite gespaard. Maar Constellation is ook traag en repetitief, met name de afleveringen 5 en 7. Met dezelfde mystiek als we zagen in Severance en Homecoming, ontvouwt Constellation zich langzaam naar het antwoord op de vraag: if you die in space, do you die on earth?

Na het succes van het sublieme Normal People kon verfilming van Sally Rooney's debuutroman Conversations With Friends (CWF) niet uitblijven. Het 12-delige drama (30 minuten per aflevering) ontrolt zich als een ultra slow burner. Centraal thema is de vierhoeksverhouding tussen de studente Frances en Bobbi (best friends én exen van elkaar), met acteur Nick en zijn vrouw en auteur Melissa.

Probleem met CWF is dat de karakters nogal oppervlakkig blijven, iets dat de scenaristen is aan te rekenen. Frances, uitstekend gespeeld door Alison Oliver, valt als een blok voor Nick maar kijkt vooral heel veel op haar telefoon en staart uit het raam. Filmisch niet erg boeiend. Tobberig, zo kunnen we Frances het beste omschrijven. Nick (Joe Alwyn) leren we nauwelijks kennen en komt niet veel verder dan zinnen als 'you make me happy' en wat gefluister en zacht gegrom. CWF gaat over bedoelingen die niet duidelijk worden. En gevoelens die niet uitgesproken worden.

Het literair-artistieke wereldje waarin de hoofdpersonen zich bewegen, komt nogal gekunsteld en elitair over. Je zou toch verwachten dat de hoofdpersonen met beroepen als schrijver, stand-up comedian of acteur, gevoel hebben voor subtiele, diepere lagen in communicatie. In CWF blijft bijna alles hangen in suggestie. Voor een 12-delige serie over een complex thema, is dat te weinig om echt te kunnen boeien.

Uitstekende Prime Video-documentaire over wielerploeg SD Worx in de allereerste Tour de France voor vrouwen in 2022. Mooie, soms kwetsbare portretten van sterke rensters in een van de zwaarste sporten ter wereld. We zien euforie en afzien, fouten die gemaakt worden en de vele uren trainingsarbeid. Soms moeten rensters zichzelf wegcijferen en staat het collectief centraal. Zo ontstaan boeiende collectieve en persoonlijke verhalen van topvrouwen in een sympathiek team. Overtuigend en zonder opsmuk gemaakt.

Coyote is een aardig 6-delig thrillerdrama. Michael Chiklis (The Shield) speelt Ben Clemens, een net gepensioneerde US Border Patrol-agent die ongewild in de problemen komt als hij aan de andere kant van de grens (in Mexico) de weduwe van een overleden collega probeert te helpen. De locals hebben wat andere plannen met onze Ben. De fotografie van Coyote is vlijmscherp: de bergen steken strak af tegen de blauwe luchten, woestijnen zijn okergeel en desolaat, en de bruine metalen grenswerken snijden door het landschap. De serie kent een kickstart, afleveringen 1 en 2 zijn vlot en onderhoudend. Tempo en setting doen een beetje denken aan Breaking Bad. Coyote zakt daarna in, al worden we getrakteerd op een enkele twist & turn.

Er valt tegelijk ook flink wat aan te merken op Coyote; de karakters zijn obligaat en stereotyp. Waar het echte leven 50 tinten grijs kent, is Coyote eendimensionaal zwart-wit. De serie zou oorspronkelijk 10 afleveringen tellen en lijkt een beetje overhaast afgerond, als een opgerekte pilot voor S2. Als het niveau van de eerste afleveringen gehaald kan worden, zit er best potentie in een nieuw seizoen.

Naar aanleiding van een binnengekomen noodoproep bij de Londense meldkamer, wordt een oud misdrijf - inclusief mogelijk onterechte veroordeling - opnieuw tegen het licht gehouden. De onervaren maar gedreven DS June Lenker (Cush Jumbo - The Beast Must Die, The Good Fight) en oudgediende DCI Daniel Hegarty (Peter Capaldi) maken er een boeiend duel op het scherpst van de snede van. Criminal Record is een uitstekend thrillerdrama over racisme, onrecht en ongelijkheid. Nergens nagelbijtend spannend, maar vlot en degelijk gemaakt Brits vakwerk.

Detective Alex Cross bijt zich vast in een zaak van een vermoorde activist. In de grauwe zoektocht naar de dader, verweeft scenarist Ben Watkins (Truth be Told) politiegeweld met Black Lives Matter. Gebaseerd op de personages uit de boeken van James Patterson, is het achtdelige Cross een thriller die naadloos aansluit op films als Se7en en Kiss the Girls. Morgan Freeman speelde eerder detective dr. Alex Cross, nu is het de beurt aan Aldis Hodge (City on a Hill).

De Cross van Hodge is fysiek, agressief en machismo, iets dat hinderlijk contrasteert en botst met zijn werk als psycholoog. Het is niet de enige ongeloofwaardigheid. Toch overtuigt Cross. Vooral door het slimme scenario en de altijd aanwezige spanning. In stijl en sfeer doet Cross denken aan het groezelige Monster: the Jeffrey Dahmer Story. Het serial killer-genre wordt niet opnieuw uitgevonden, maar met Cross heeft het een actuele en relevante update gekregen.

Naar het Zweedse boek van schrijfduo Erik Axl Sund is The Crow Girl een Scandinavisch aandoende Britse thriller. In The Crow Girl worden grimmige en duistere verhalen opgetekend na de moord op een jonge man. De spanning wordt flink opgevoerd en de verschillende subplots zijn aanvankelijk onoverzichtelijk, maar worden netjes en verrassend afgerond.

De samenwerking tussen DCI Jeanette Kilburn (Eve Myles - Keeping Faith) en DI Lou Stanley (Dougray Scott - Vigil) kenmerkt zich aanvankelijk door onwaarschijnlijk gekibbel en betweterigheid, maar naarmate de moordzaak serieuzer wordt, worden deze rechercheurs dat ook. Helemaal als de hulp wordt ingeroepen van psychotherapeut Sophia Craven, een ijzig kille Katherine Kelly (Protection, Innocent)

The Crow Girl is een serie over sterke vrouwen. De mannen komen er bekaaid van af en zijn creepy, corrupt, beklagenswaardig of bleu. De zesdelige serie blijft ongrijpbaar mysterieus maar ook wat schetsmatig, en het duurt lang voordat The Crow Girl haar geheimen prijs geeft. Niettemin is dit degelijk vakwerk en aanbevolen voor liefhebbers van The Chestnut Man of het Britse Manhunt.

Ik was aanvankelijk terughoudend: iemand die zelf al lang geen tiener meer is, moet voorzichtig zijn met het beoordelen van tienerdrama's. Jessica Biel (producent van het geweldige The Sinner) trok me uiteindelijk over de streep. Actrice Biel is voor Cruel Summer executive producer en weet ons hier een pakkend tienermysterie voor te schotelen. Populaire Kate Wallis (Olivia Holt) wordt ontvoerd, en nerdy Jeanette Turner (Chiara Aurelia) lijkt haar plaats in te nemen. De serie speelt zich af in de zomers van 1993, 1994 en 1995 en wisselt elke aflevering voortdurend in chronologie. Dat lijkt wat vermoeiend en verwarrend, in de praktijk valt dat reuze mee en wijst het zich vanzelf.

Het acteerwerk is uitstekend; Holt en Aurelia acteren goed tussen kwetsbaar, aangeslagen, zelfverzekerd en ingetogen. Het verdwijningsmysterie vormt de rode draad, en dat zit door de gelaagdheid uitstekend in elkaar. Voor een Amerikaans drama is Cruel Summer vrij donker. De plot is in dit vlotte scenario ruim voldoende, al lijkt het aantal afleveringen (10) wat opgerekt.

Als coming-of-age verhaal snijdt Cruel Summer bekende thema's aan, en is in dat opzicht tamelijk stereotiep. Met hier en daar een scherp randje. Ook citeert Cruel Summer volop uit goede en bekende voorbeelden als Desperate Housewives (een aantal karakters lijkt hier zo uit weggelopen), en meer recent Big Little Lies en Little Fires Everywhere. De kwaliteit van BLL wordt echter nergens geëvenaard. Neemt niet weg dat ik Cruel Summer iedereen kan aanbevelen, ook als je al 20 of heel veel ouder bent.

Na een paar honderd ziekenhuisseries is het lastig om origineel te blijven; ook in Dag & Nacht zijn alle verhalen al eens verteld. Toch is het scenariste Kim van Kooten gelukt om het Deense origineel Dag & Nat van Lone Scherfig een vrij realistische, aangrijpende en Nederlandse twist te geven. Van Kooten, die zelf de hoofdrol speelt, heeft er met regisseurs Joram Lürsen (Vliegende Hollanders) en Kadir Ferati Balci een goed geacteerd en fris drama van weten te maken. Met hier en daar een gulle grap.

De kraamafdeling staat centraal maar nog veel meer gaat Dag & Nacht over de man-vrouwverhoudingen in ons dagelijks leven. Dag & Nacht is een ode aan alle zwaar belaste (en onderbetaalde) ziekenhuismedewerkers in Nederland. Applaus voor de zorg. En voor de makers van Dag & Nacht.

In het tweede seizoen van de achtdelige Nederlandse ziekenhuisserie Dag & Nacht is de kraamafdeling ingeruild voor de afdeling Kindergeneeskunde. Met nieuwe en oude gezichten maakt Dag & Nacht een frisse doorstart. Wat onmiddellijk opvalt is de sterke bezetting van de bijrollen. De kind- en bijrolacteurs - de patiënten - zijn van uitstekend niveau en acteren naturel en ongekunsteld. Zelfs de peuters zijn geloofwaardig.

Met vier vrouwelijk scenarioschrijvers ligt het perspectief primair op de vrouwelijke hoofdpersonen. Het geeft de serie een krachtige lading die tot uiting komt in de sterke, empathische en natuurlijke dialogen. Dag & Nacht is aangrijpend maar nergens sentimenteel, geestig maar nergens komisch.

Niet alle verhaallijnen zijn geslaagd. De autistische broer van Linda (Jennifer Hoffman) wordt karikaturaal neergezet. Toch valt er meer dan genoeg te genieten. Na dit tweede seizoen durf ik gerust te stellen dat Dag & Nacht de allerbeste Nederlandse ziekenhuisserie is.

Het Vlaams-Belgische De Dag is een goed maar overgewaardeerd 12-delig gijzelingsdrama waarin vooral de plotwendingen verrassend zijn. Tussen deze originele plotwendingen is het af en toe een taaie en lange zit. Het tempo zakt regelmatig behoorlijk in en het gebrek aan geloofwaardigheid vraagt een lenige geest.

Heists kennen we uit vele films en series, waarvan La Casa de Papel een van de bekendste is. Zoveel is duidelijk, het wiel wordt in De Dag niet opnieuw uitgevonden en een zekere voorspelbaarheid maakt zich van dit donkere en sombere thrillerdrama meester, ondanks enkele goede plottwists. De voorspelbaarheid wordt in de hand gewerkt omdat het vertelperspectief (daders - politie) elke aflevering wisselt; je ziet hetzelfde verloop twee keer. Desondanks weten makers Jonas Geirnaert en Julie Mahieu met een aantal goede acteurs (waaronder Sofie Decleir) de aandacht vast te houden. Degelijk werk.

Het zesdelige Dark Winds dat zich afspeelt in de jaren 70, begint met twee goede afleveringen maar zakt daarna weg door gebrekkige spanningsopbouw en houterig acteerwerk. De grootse aandacht voor de Native Americans, mystieke ervaringen en Monument Valley kunnen niet verhinderen dat Dark Winds nogal generiek is. De gehoopte donkere maar toch zeker frisse wind - met Robert Redford als executive producer in een van zijn laatste klussen - leveren uiteindelijk niet meer dan een kleurloos drama op.

De verwachtingen voor het zesdelige The Darkness liggen hoog. Aan boord de bekende regisseur Lasse Hallström (My Life as a Dog) in zijn eerste internationale serie. Ook Lena Olin, Shetland-acteur Douglas Henshall en de finefleur van het IJslandse acteursgilde, waaronder Ólafur Darri Ólafsson (Trapped), maken hun opwachting. Toch valt The Darkness een beetje tegen. De serie vinkt bijna alle clichés van de Nordic Noir af, inclusief de labiele rechercheur met een waaier aan privéproblemen. In The Darkness wordt alleen maar Engels gesproken. Een wonderlijke en onnatuurlijke keuze.

Rechercheur Hulda (Lena Olin - Hunters, Riviera, en echtgenote van regisseur Hallström) bijt zich vast in een ice cold case van een vermiste vrouw. Hulda staat vlak voor haar pensioen - maar wil nog lang niet afscheid nemen - en zwemt regelmatig in open water. De fit ogende en expressieve Olin (69) acteert geforceerd, vooral in de opnames samen met haar serieman Jón. Toegegeven, Olin wordt daarbij niet geholpen door het houterige scenario voor deze scènes.

Tegelijk kent The Darkness zijn momenten. Hoewel de serie nergens echt spannend wordt, mag je de plot toch nog enigszins verrassend noemen. De prettige sfeertekening en goede flow doen denken aan True Detective: Night Country en Karppi. Maar net als in de serie Landscapers leiden de innige familiaire banden tussen hoofdrolspeler en regisseur (dochter Tora Hallström speelt ook nog mee), niet per se tot een nagelbijtende thriller.

Gebaseerd op de gelijknamige en eerder verfilmde roman van Frederick Forsyth, heeft bedenker en scenarist Ronan Bennett (Top Boy) er nu een uitstekende 10-delige serie van gemaakt. Met de kameleontische en overtuigende Eddie Redmayne als The Jackal. In de film uit 1973 van Fred Zinnemann blijft The Jackal mysterieus. In de serie is The Jackal bijna een familieman. Dat is jammer, want de hoofdpersoon levert hiermee fors in op zijn ondoorgrondelijkheid, die het origineel zo goed maakt. Tegenspeler van The Jackal is MI6-agent Bianca Pullman (Lashana Lynch). Lynch overtuigt veel minder, en kan Redmayne op geen enkele manier bijbenen. De charme van The Day of the Jackal zit in het spannende en gelaagde kat en muisspel. In een mix van James Bond en Jason Bourne is dit een stijlvolle serie in een aangenaam tempo, die nergens verveelt.

Aardige dramady met goede hoofdrolspelers (Christina Applegate - Married With Children - en Linda Cardellini - Bloodline), een vlot scenario en een enkele rake grap. Met korte afleveringen van een half uur kijkt Dead To Me makkelijk weg. Ondanks de grote thema's die worden aangestipt, blijft Dead To Me verbazingwekkend oppervlakkig.

De true crime miniserie Deceit komt meteen ter zake. In vier vlijmscherpe en boeiende afleveringen wordt het waargebeurde verhaal verteld van de moord op de 23-jarige Rachel Nickell in 1992. De ambitieuze undercoveragente Sadie Byrne (Niamh Algar - The Virtues, Pure) wordt als lokaas ingezet om bewijsmateriaal te verzamelen over verdachte Colin Stagg (een uitstekende Sion Daniel Young). Wat volgt is een spannende zoektocht naar bewijs. En en passant wordt een deprimerend beeld geschetst van de vrouwonvriendelijke omgeving van London's Metropolitan Police.

Opvallend is de mededeling vooraf dat 'om juridische redenen Sadie Byrne deels is gefictionaliseerd' en dat 'er scenes en karakters zijn gecreëerd ten behoeve van de dramatisering'. Natuurlijk, de creatieve vrijheid moet ruimte krijgen om zaken aan te passen. Maar wat is dan allemaal aangepast? En hoeveel? Is de helft verzonnen?

Neemt niet weg dat Deceit een fijne miniserie is. Met uitstekend acteerwerk in alle rollen, een heerlijk tempo, een goed scenario (Emilia di Girolamo - The Tunnel, Law and Order UK)) en verrassende plotwendingen. Deze realiteit kun je bijna niet verzinnen. Of toch wel?

Goed Amerikaans (rechtbank)drama naar het boek van William Finlay. De 14-jarige Jacob Barber (mooie ingetogen rol van Jaeden Martell) wordt beschuldigd van moord op een klasgenoot. En hoewel de vraag wie klasgenoot Ben om het leven heeft gebracht voortdurend een rol speelt, is dit vooral een verhaal over een ogenschijnlijk gelukkige familie die uit elkaar dreigt te vallen. Chris Evans (in de rol van Andy Barber) maakt zijn vaderrol invoelbaar en menselijk, op alle momenten. For better and for worse.

Defending Jacob is een slow burner in een zeer........rustig........tempo........, maar steeds met goede plottwisten. Wellicht te rustig voor sommige kijkers. Ook de ontknoping zal niet iedereen kunnen bekoren. Ik vond het voldoende. De fotografie is sfeervol; veel licht lijkt te zijn weggezogen. Helaas is ook de zon hier en daar weggefilterd, terwijl deze overduidelijk schijnt. Persoonlijk hou ik niet zo van dit effectbejag. We 'zagen' het ook al, maar dan veel erger, bij The Chestnut Man. Hier is het een mineur detail.

Defending Jacob heeft enkele ingrediënten van de speelfilms We Need To Talk About Kevin (uit 2011 met Tilda Swinton) en Before And After (uit 1996 met Meryl Streep en Liam Neeson). En hoewel Defending Jacob niet per se spannend is en ook het wiel niet opnieuw uitgevonden wordt, intrigeert en overtuigt het wel. Met goede acteurs, een heerlijke soundtrack (Ólafur Arnalds, Broadchurch) en een pakkend scenario.

S1 van het Deense Those Who Kill vond ik in 2011 fantastisch. Het was de tijd van The Bridge, The Killing en Borgen, en waarschijnlijk het hoogtepunt van de Danish Noir. Those Who Kill had een bijzonder grimmige sfeer en uitzonderlijke kwaliteit. Het is me altijd bijgebleven. S2 volgde in 2019 met een heel andere cast; Natalie Madueño (als Louise Bergstein) nam de hoofdrol over van Laura Bach. Nu is er S3 met opnieuw Madueño in de hoofdrol. Samen met Helle Fagralid (Karina) vormt zij het sterke vrouwen-narratief. Steeds vaker spelen mannen een ondergeschikte rol in Scandinavische series. Behalve als ze psychisch gemankeerd zijn. De female power neemt het hier op tegen een seriemoordenaar. Die wordt overigens al bijna meteen bekendgemaakt. TWK is daarmee geen whodunnit maar ook geen whydunnit, wheredunnit of howdunnit. Het is een zoektocht naar een voor de kijker bekende dader. De eerste afleveringen zijn spannend, grimmig en donker, en TWK doet me denken aan The Fall. Geen slechte referentie.

Net als bij het gelijktijdig verschenen The Chestnut Man valt er echter ook het nodige aan te merken op TWK. De drie toevallige ontmoetingen tussen profiler en killer 'in het wild' zijn ongeloofwaardig. Ook de verwachtingsvolle blikken tussen Karina en Louise werken verwarrend; gaat dit speurneuzenduo een relatie met elkaar aan? En er is nogal wat stil spel waarin we vooral naar gepeins kijken.

Staat tegenover dat ik veel chemie ervaar met hoofdrolspelers Madueño en Fagralid. Natalie Madueño is een uitstekende actrice die met The Rain, Kriger en vooral Bedrag/Follow The Money een mooie staat van dienst opbouwt. Om deze reden vind ik Those Who Kill een fractie beter dan The Chestnut Man, maar te weinig om dit in de sterrenwaardering tot uitdrukking te laten komen.

Dit 9e seizoen van onze vriend Dexter Morgan (Michael C. Hall) biedt na acht jaar weer vermaak zoals je mag verwachten. Dexter, zich nu Jim Lindsay noemend (knipoog naar auteur van de Dexter novels Jeff Lindsay), heeft warm Miami verruild voor een klein stadje in de sneeuw. De wisseling pakt goed uit; de kou en sneeuw contrasteren mooi met de vuurtjes, de warme Kerst-sfeer en natuurlijk het bloed. Toch kan Dexter niet overtuigen, en gaat hij bijna ten onder aan z'n mythische proporties.

Mal maar vermakelijk komt als beschrijving het dichtst in de buurt. Het is het allemaal net niet, en al helemaal niet spannend. De soms Fargo-esque sfeer (of die van Twin Peaks, ook goed) had best wat zwaarder aangezet mogen worden. Als geheel blijft de serie aan de oppervlakte. Te weinig als thrillermysterie en te weinig ook als parodie. Ook dramatisch laat dit seizoen mij koud. Misschien maakt dat niets uit, want onderhoudend is New Blood wel.

Met de aanstelling van DI Rachita Ray (Parminder Nagra - ER, Maternal) kan haar nieuwe leidinggevende weer een vinkje zetten; iemand van kleur die snel een moordzaak binnen de zuid-aziatische gemeenschap kan helpen oplossen. Het is een van de voorbeelden van vooroordelen en alledaags racisme binnen de Britse politie, in dit geval in het Culturally Specific Homicide-team. Hoewel DI Ray meer (sociaal) drama is dan detective, krijgt de moordzaak alle vier afleveringen de ruimte. Echt spannend wordt het niet. Maar dramatisch zit DI Ray uitstekend in elkaar.

Dat is mede de verdienste van actrice en bedenker Maya Sondhi en producer Jed Mercurio (Line of Duty, Bodyguard). Het ziet er gelikt uit. Hoewel in het scenario een enkele onwaarschijnlijkheid is gekropen - de fling tussen Ray en collega PS Tony Khatri is tamelijk aplomb - blijft het vier afleveringen levendig en vol twists & turns. Kortom: boven de middelmaat en met potentieel voor seizoen 2.

Na het goede eerste seizoen van crimedrama D.I. Ray, biedt het tweede seizoen meer politiewerk, culturele conflicten en een complexer misdaadonderzoek. En natuurlijk sterke vrouwen. Hoofdinspecteur Ray (Parminder Nagra) krijgt steeds iets meer profiel, maar blijft aangenaam introvert en ondoorgrondelijk. De mogelijke aanwezigheid van een mol in haar team, vergroot het mysterie. Met goede acteurs en een fijn tempo, is D.I. Ray een tip voor liefhebbers van The Tower, Line of Duty, Hidden en Unforgotten.

Zoals Sidse Babett Knudsen Borgen draagt, doet Keri Russell dat in The Diplomat. Russell (The Americans), tevens executive producer, weet haar rol als VS-ambassadeur in Londen kwetsbaar en tegelijk krachtig neer te zetten. The Diplomat kent een fijne balans tussen serieus en lichtvoetig, hoewel het soms net iets te veel naar soap neigt. Meer geloofwaardigheid en meer dramatische elementen hadden dit seizoen goed gedaan. Het scenario van Deborah Cahn (The West Wing, Homeland) is routineus maar sprankelend genoeg.

The Diplomat kent behoorlijk wat overeenkomsten met S4 van Borgen; het draait hier om eigenzinnige vrouwen met persoonlijke issues. Maar waar Borgen levendig is, is The Diplomat vrij statisch; de vooral verbale actie speelt zich af in kantoorruimten en landhuizen. De uitstapjes naar the countryside doen nogal geforceerd aan. Neemt niet weg dat The Diplomat een fijne, ingenieuze serie is vol sterke vrouwen en stoorzenderende mannen.

Het zesdelige tweede seizoen van The Diplomat sluit naadloos aan op het eerste seizoen. In deze mix van Homeland, Succession en Borgen blijft alles lichtvoetig, ondanks de heftige gebeurtenissen. In een spetterende wisselwerking tussen ambassadeur Kate Wyler (Keri Russell), haar man Hal (Rufus Sewell) en hoofd CIA Londen Eidra Park (Ali Ahn), wordt van kamer naar kamer en kantoor geracet.

Je mag het politieke schimmen- en steekspel in The Diplomat gerust feministisch noemen: de vrouwen zijn sterk, scherp en onaantastbaar. De mannen zijn op z'n best onhandig, maar veel vaker laf, dom of narcistisch. The Diplomat mist door het hoge tempo en het luchtige karakter de dramatische impact die welkom zou zijn, maar is onderhoudend genoeg voor een volgend seizoen.

Het derde seizoen van The Diplomat continueert de scherpe en vileine verwikkelingen rond VS-ambassadeur Kate Wyler (Keri Russell). Van kleinburgerlijk consulair gedoe over grote wereldproblemen tot diplomatieke rampen met narcistische wereldleiders. Meer dan voorheen geeft showrunner Debora Cahn (Homeland, Grey's Anatomy) aandacht aan de relationele kant, met name in de wisselwerking tussen Kate en haar man Hall (Rufus Sewell). Dat maakt The Diplomat meer soap en minder drama. Maar de formule staat als een huis. En als dit seizoen ons één ding leert, dan is het: politiek is altijd persoonlijk.

Verrassend leuke Nederlandse Netflix-comedy over de opkomst van de 06-sexlijnen in de jaren 90. Mild van toon en tegelijk soms heel erg over de top, geeft Dirty Lines met oog voor detail een inkijk in het leven in de jaren 80 en 90. Tegen de achtergrond van een sterk veranderende samenleving, zien we de opkomst van babbelboxbedrijf Teledutch. Joy Delima (actrice en Volkskrant-columniste) zet een geweldige hoofdrol neer. Ingetogen, kwetsbaar, naïef maar ook activistisch, enthousiast en vol levensvreugde; Delima weet het ragfijn en vol kleine nuances over te brengen.

Mysteriedrama van Alfonso Cuarón (Roma, Gravity) dat langzaam een familiegeheim ontrafelt en onderlinge verhoudingen op scherp zet. De hoofdrol is voor Cate Blanchett (als schrijver Catherine Ravenscroft) die net als de overige cast uitstekend acteerwerk levert. Welk geheim draagt Catherine met zich mee? Wat is er 20 jaar geleden in Italië gebeurd? Is zij verantwoordelijk, aansprakelijk, schuldig? Is zij slachtoffer? Of is niets wat het lijkt?

In frequente maar overzichtelijke flashbacks geeft de 7-delige Apple TV+-serie zijn duistere kanten prijs. Cinematografisch zit Disclaimer goed in elkaar met weelderige longshots in vale kleuren, een handelsmerk van Cuarón. Naar de finale toe zakt deze slowburner net iets te veel in en wordt voorspelbaar en repetitief. Als stijlvol wraakdrama met topacteurs is Disclaimer echter meer dan geslaagd.

Ik ging er eens goed voor zitten, na goede IMDb-waarderingen en 'van de maker van The Killing'. Maar dit Deense drama over babyhandel dat zich afspeelt in meerdere Europese landen kan niet overtuigen. Het uitgangspunt is dramatisch genoeg; rechercheur op zoek naar kindontvoerder in Polen, neemt z'n baby mee op reis (gezellig, waarom zou je het níet doen?) en laat het meiske op een ferry in een stevige storm even onbewaakt achter. Op het dek buiten. Wat?? Ja, op het dek buiten, op een hevig schommelend schip. Frisse lucht is immers goed voor een mens. Het is niet de enige ongeloofwaardigheid. DNA is noch spannend, noch intens of aangrijpend.

Belangrijkste reden daarvoor is de gebrekkige karakterontwikkeling. We weten niets van de hoofdpersoon of andere karakters. Alles blijft oppervlakkig. Daarnaast wordt steeds geschakeld tussen Denemarken, Polen en Frankrijk. Een beetje zoals in het veel betere The Team. In DNA komt het nogal vluchtig en versnipperd over. Ook het acteren laat te wensen over; Charlotte Rampling is miscast en loopt rond als Miss Marple, en Anders W. Berthelsen doet niet veel meer dan nors kijken en plichtmatig zijn teksten voorlezen. Kortom: een vrij voorspelbaar drama, dat niet per sé heel slecht is maar dat vooral mager is uitgewerkt.

Oké, het wiel wordt hier niet opnieuw uitgevonden. En het acteerwerk is wisselend. Maar ik heb me prima vermaakt. Raymond Thiry is goed als altijd, net als Martijn Lakemeier. Laatste vertoont acteergelijkenis met Adam Pålsson, zijn Zweedse seriebroer (Young Wallander, Before We Die). Fijn om ook Sallie Harmsen terug te zien, die een beetje in haar rol moet groeien.

Doodstil haalt niet het niveau van Penoza of Klem, maar de 4 afleveringen kijken lekker weg. En vooruit: een halve ster extra voor de kleine maar puike bijrol van Vincent van der Valk (grinnik).

Bedenker en scenarist Peter Craig (The Hunger Games, The Batman, Top Gun: Maverick) is thuis in het actiegenre. De eerste afleveringen van zijn nieuwste creatie Dope Thief zitten vol spanning en vaart. De openingsaflevering is geregisseerd door Ridley Scott, en behoort tot de beste pilotafleveringen van 2025. Het probleem van Dope Thief zit in het middendeel van het achtdelige eerste seizoen, waar het tempo verliest en de ergerlijke dialogen alle energie uit de serie laten lopen. De weglekkende spanning, de complexe maar vooral niet erg boeiende familieverhoudingen en het voortdurend kibbelende DEA-kruimeldievengilde, maken van Dope Thief uiteindelijk een taaie zit. De crimethriller herpakt zich in de twee slotafleveringen, maar de indruk van een gemiste kans laat zich dan niet meer uitwissen.

Het grotendeels op feiten gebaseerde drama Dopesick vertelt het verhaal van een fictief mijnwerkersstadje in Virginia, waar het middel OxyContin wordt geïntroduceerd. OxyContin is extreem verslavend (tien keer sterker dan morfine), maar wordt door de FDA (Food and Drug Administration) als lichte pijnstiller gecategoriseerd. Makers Danny Strong (Empire) en Barry Levinson (City On A Hill, Rain Man) hebben er een realistisch en aangrijpend drama van gemaakt.

Michael Keaton - sinds lange tijd weer in een volwaardige serie - is geweldig als lokale huisarts, net als Kaitlyn Dever (Unbelievable) als een van zijn patiënten. Ook Michael Stuhlbarg (The Looming Tower, Fargo) speelt CEO Richard Sackler met een nietsontziende, achteloze gedrevenheid. Het drama van Dopesick ontrolt zich als een wurgslang. De meedogenloze verkooptechnieken en de verslavende werking van OxyContin, leiden uiteindelijk tot een half miljoen sterfgevallen. Daarom kunnen verhalen over moedige journalisten, juristen, klokkenluiders en individuen niet vaak genoeg verteld worden.

Het vierdelige Douglas is Cancelled van bedenker en scenarist Steven Moffat (Sherlock, Coupling) is een uitstekende actuele dramedy vol foute mannen en vileine vrouwen. Je vraagt je af waarom Moffat zijn talent al die jaren verspild heeft aan Dr. Who. News-anchor Douglas Bellowes (Hugh Bonneville) vertelt op een bruiloft een foute grap, waardoor hij zelf onderwerp van het nieuws wordt. Met medepresentator Madeline (BAFTA-waardig gespeeld door Karen Gillan) ontwikkelt zich een dramatische en humoristische tweestrijd op het scherpst van de snede. De bijrollen zijn kleurrijk. De vrouw van Douglas wordt gespeeld door een Alex Kingston - sinds haar rol in ER een beetje uit het oog verloren - hier treffend hysterisch en paniekerig aanwezig. Douglas is Cancelled komt langzaam op gang, maar overtuigt in het twee deel volledig.

De Britse vierdelige dramaserie The Drowning vertelt het verhaal van een moeder (Jill Halfpenny) die haar tien jaar geleden vermiste zoon Tom op straat ziet lopen. De 14-jarige Tom wordt gespeeld door Cody Molko, zoon van Brian Molko: zanger/gitarist van de Britse rockband Placebo. The Drowning kent een mooi en hoopvol uitgangspunt. Helaas blijft het daarbij en schiet The Drowning op alle fronten tekort. Het scenario is ongeloofwaardig: op een schaal van 0 tot 10 een 10. Is dit dan toch een fantasyserie, en komt Harry Potter zo tevoorschijn? Eh...nee. Jammer wel, het zou het allemaal een stuk geloofwaardiger maken.

Het acteren is goedbedoeld maar gemiddeld: de acteurs lijken zelf ook niet erg in dit rommelige scenario te geloven. Ook de plot zal niet iedereen kunnen bekoren. En zo gaat The Drowning eigenlijk al vanaf de eerste aflevering kopje onder.

Prima Brits thrillerdrama dat zich afspeelt om en nabij Dublin. Bedenker en scenarist Sarah Phelps (A Very English Scandal) bewerkte de boeken van Tana French tot een slim en spannend psychologisch drama. De kick-off is meteen intrigerend: een moord in 2006 (waarin de serie speelt) vertoont gelijkenis met een verdwijningszaak van drie tieners uit 1985 en roept allerlei vragen op. Hoe zit het met die ene overlevende tiener uit 1985? Wat speelt er onderling tussen het speurneuzenduo Rob en Cassie? Waarom heeft Rob nachtmerries? Wie is die huisgenote?

Meerdere verhaallijnen lopen parallel, inclusief flashbacks, dus wel even de aandacht erbij houden. Erg veel sfeer, prachtige landschappen, donkere en geheimzinnige bossen, mooie en menselijke verhaallijnen en een uitstekende cast: ik herken veel uit wat ik bij de serie Hidden zo aantrekkelijk vond. Ook Harlan Coben's The Five doet qua thema en opbouw nadrukkelijk een duit in dit thrillerzakje.

Omdat aflevering zes en zeven zich voornamelijk in een oud landhuis afspelen en deze verhaallijn een beetje gezocht aandoet, zakt Dublin Murders hier wat in. Deze afleveringen deden me denken aan die talloze slaperige Engelse detectiveseries, waar er de afgelopen decennia net iets teveel van zijn verschenen. Maar niet getreurd: Dublin Murders komt ermee weg. Gaat deze hidden gem zien!

Dying for Sex is een achtdelige Amerikaanse serie gebaseerd op een podcast en geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van Molly Kochan. Het uitgangspunt – een vrouw met uitgezaaide borstkanker gaat op seksuele ontdekkingstocht – klinkt origineel, maar de uitwerking valt tegen. De eerste helft voelt als een oppervlakkige, kluchtige opsomming van seksuele escapades, met af en toe een geslaagde grap.

Pas na een paar afleveringen krijgt de serie meer gewicht. Dankzij het sterke spel van Jenny Slate als chaotische vriendin Nikki en Michelle Williams (Blue Valentine) als Molly komt er ruimte voor echte emotie. De dynamiek tussen de twee vriendinnen tilt het verhaal naar een hoger niveau, met meer aandacht voor kwetsbaarheid, vriendschap en het omgaan met ziekte. Toch blijft de centrale vraag hangen: is dit de reis naar intimiteit die je in de laatste fase van je leven zou willen maken?

Wat ER is voor de ziekenhuisseries, is Hill Street Blues voor de politieseries; iconische televisie. Het 21-delige East New York is een moderne variant op Hill Street Blues (1981 t/m 1987). Naast een inkijkje in de privélevens van de agenten van het 74th Precinct, kent elke aflevering een nieuwe misdaad of gebeurtenis. Deze eenmalige verhaallijntjes komen niet optimaal uit de verf en passen nauwelijks in de 40 beschikbare minuten. Dieptepunt is aflevering vijf - over een beruchte ontsnapte gevangene - die met grote stappen en lange halen als een nachtkaars uitgaat.

East New York oogt formulaïsch en braaf, ondanks de uitstekende hoofdrol van Amanda Warren (Dickinson, The Leftovers). In tegenstelling tot veteraan Jimmy Smits (Sons of Anarchy, NYPD Blue), die houterig en stijfjes acteert. De overige cast acteert redelijk tot goed, en de karakters zijn voldoende interessant.

Het geheel maakt nu en dan een bijna toneelmatige indruk, inclusief bordkartonnen kantoordecors. De nerveuze en rappende openingssoundtrack moet actualiteit en frisheid uitstralen, maar zorgt vooral voor irritatie. Hoewel het wiel niet opnieuw wordt uitgevonden, is East New York niet per se slecht, maar de potentie lijkt onvoldoende benut. Neemt niet weg dat liefhebbers van Amerikaanse politieseries hier wellicht toch iets van hun gading vinden.

Goede documentaire over de opstand in vernietigingskamp Sobibor in Polen. De serie belicht via gefilmde interviews van Jules Schelvis in de jaren 80, twaalf overlevenden. In recent materiaal zoeken de makers kinderen en kleinkinderen op om de impact op hun (eigen) leven te duiden. De laatste aflevering gaat over de daders. Wellicht te fragmentarisch om volledig te kunnen overtuigen, maar Echo's van Sobibor is aangrijpend door de pijn die generaties lang doorgegeven wordt.

De zesdelige truecrimeserie Eens van Ons is een sober en soms aangrijpend Nederlands drama dat de impact van de moord op Marianne Vaatstra belicht. De serie slaagt erin om op indringende wijze het verdriet, de woede en de zoektocht naar gerechtigheid van de nabestaanden in beeld te brengen. Geregisseerd door Michiel van Erp (I.M., Ramses) - laat karakterstudies gerust aan hem over - en naar een scenario van Willem Bosch (Nemesis), weet Een van Ons gedeeltelijk te overtuigen.

Met sterke acteerprestaties (van o.a. Eefje Paddenburg als Fenna) en een realistische sfeer, legt de serie de nadruk op het destijds maatschappelijk beladen verhaal. Tegelijk komt Een van Ons langzaam op gang, en is soms voorspelbaar en repetitief; elke aflevering wordt verteld vanuit het perspectief van een andere hoofdpersoon in het drama. Kortom, een zorgvuldig gemaakt, gedramatiseerd en gefictionaliseerd drama over een onbegrijpelijke zaak die Nederland lang in zijn greep had.

Uitstekend Deens drama rond de zoektocht naar (bewijs voor de moord op) journaliste Kim Wall, beter bekend als de duikbootzaak uit 2017. The Investigation geeft een respectvolle draai aan het true crime genre. Waar bijvoorbeeld The Serpent, Mindhunter of Des vooral draaien om de motieven en acties van de verdachten, belicht The Investigation op bijna klinische wijze de rol van de onderzoekers en de impact op de familie van het slachtoffer. Zo wordt de moordenaar niet één keer bij naam genoemd en blijven scenario en regie van Tobias Lindholm (Mindhunter) trouw aan de realiteit. Op een bijna documentaire-achtige manier. Die realiteit is een in-depth kijkje in de procedurele zoektocht naar gerechtigheid; de onderzeeër zoeken, fysiek bewijs verzamelen, de fabulerende verdachte analyseren en veel wachten en bellen; 'met Jens'. Het levert, in zekere zin gek genoeg, na een aarzelend begin aangrijpende en spannende televisie op.

Er is een mooie rol voor de gedreven, consciëntieuze en afstandelijke Søren Malling (in welke Deense serie speelde hij niet?) als commissaris Jens Møller. En een overtuigende bijrol voor Laura Christensen als Maibritt. Ook de ouders van Kim Wall (gespeeld door veteranen Rolf Lassgård en Pernilla August) acteren de sterren van de Zweeds-Deense hemel boven de blauw-grijze Sont. Met medewerking van de familie Wall. De destijds bij de zaak betrokken duikers én honden figureren, en let op Iso: het is de echte hond van de familie Wall. Dit puike drama is ontdaan van alle franje en raakt je recht in je hart.

Scenarist Maaik Krijgsman (Vechtershart) en regisseur Dana Nechushtan (Hollands Hoop, Overspel) hebben met de achtdelige dramaserie Elixer hoog ingezet; een internationale serie over big pharma. In een mix van Succession, Swanenburg en Dopesick draait het om het bedrijf van de familie Rombauts. Pater familias en CEO Ludo Rombauts (een overtuigende Wim Opbrouck) wil na een jachtongeluk het stokje overdragen aan dochter Isabelle (Hanna Verboom), die met kritische blik zaken wil veranderen.

Door het hoge tempo, de internationale schakelingen (waaronder China) en het overvolle scenario wordt Elixer al snel topzwaar. Ook de vele subplots rond familieleden zijn niet allemaal interessant of geloofwaardig. Toch boeit het verhaal voldoende en spatten de aspiraties van het scherm. Met actuele thema's - illegaal pillengebruik en de moraliteit van het ontwikkelen van (nieuwe) medicijnen - verdienen de makers lof. En een halve ster extra. Na De F*ckulteit is Elixer een ambitieuze aanvulling op het Nederlandse serieaanbod.

Melodrama uit de hel van het Wilde Westen

Het zesdelige The English is geschreven door Hugo Blick (Black Earth Rising) en zou je een ode aan de westerns van Sergio Leone kunnen noemen. Niet alleen de soundtrack kent verwantschap, ook filmisch zijn er referenties. Zo is de serie in Spanje gefilmd. The English gaat over de vriendschap tussen Lady Cornelia Locke (Emily Blunt, tevens executive producer) en Eli Whipp (Chaske Spencer). Blunt - allergisch voor paarden! - zet een sterke rol neer. Datzelfde geldt voor Spencer, die zijn rol het stoïcijnse charisma van Clint Eastwood meegeeft.

The English biedt een originele kijk op de geschiedenis van de Verenigde Staten. In een complex en soms ook rommelig scenario ontrolt zich een verhaal over de barre en bandeloze omstandigheden in de VS van rond 1890. Dat The English niet kan tippen aan zijn klassieke voorbeelden heeft te maken met de hoeveelheid karakters die geïntroduceerd worden en het warrige verhaal. Ondanks de in overweldigend namiddaglicht geschoten opnames van het prachtige landschap.

The Eternaut is een dystopisch sci-fi-drama dat de eerste drie afleveringen inzoomt op het leed achter de voordeur na een giftige sneeuwstorm in het Buenos Aires van nu. Gebaseerd op een stripverhaal uit 1957 en schatplichtig aan The Invasion of the Bodysnatchers, hebben we nu eens niet te maken met een Amerikaanse productie maar met een Argentijnse. Dat is even wennen, maar tegelijk verfrissend. En het moet worden gezegd, de zesdelige serie ziet er uitstekend uit. Toch overtuigt The Eternaut niet.

De onderlinge verhouding binnen de groepen overlevenden wordt gekenmerkt door dominante machismo mannen, die het in de jaren 50 nog voor het zeggen hadden, maar nu vooral ergernis opwekken. Het trage tempo, het gekibbel en het ontbreken van elke vorm van paranoia - wat toch hoort bij dit type series - leiden tot een groot tekort aan energie, drama en spanning.

De in de jaren 70 herschreven strip - denk aan junta, Argentinië, dodenvluchten, vader van Máxima - is een statement tegen dictatuur en onderdrukking. Dit zeer actuele thema - we kennen Javier 'motorzaag' Milei - vinden we in de serie jammer genoeg nauwelijks terug. De oorspronkelijke bedenker van El Eternauta is Héctor Germán Oesterheld, een van de belangrijkste kritische comic artists van Zuid-Amerika. Oesterheld, zijn vier dochters én vier schoonzonen werden eind jaren 70 opgepakt door het militaire regime en zijn nooit meer teruggekeerd. Vergeleken bij dat leed, is The Eternaut niet het statement dat Oesterheld verdient.

De Noorse tragikomedie Afterglow / Etterglød is in de kern een relatiedrama met een dikke zwarte rand, en nog het meest vergelijkbaar met topseries als Cold Feet of het meer luchtige Bonusfamiljen. Ester Sand - uitmuntend gespeeld door Nina Ellen Ødegård (Evy & Alltid, State of Happiness) - krijgt de diagnose baarmoederhalskanker. De enthousiaste en optimistische moeder - net 40 geworden - wil zich echter niet uit het lood laten slaan en probeert intens te blijven genieten. Het levert sublieme en ontroerende televisie op die niet voor niets bekroond werd met de Prix Europa 2022 voor beste serie.

Bedenker en regisseur Atle Knudsen verloor zelf zijn vrouw in 2018 aan kanker. Afterglow weet met humor en aanstekelijk optimisme te overtuigen, maar vermijd op geen enkele wijze de pijn van kanker. In het avondrood van dit bestaan is Afterglow een ode aan de levensvreugde.

De vierdelige Britse miniserie The Ex-Wife gaat over ex-partner Jen - gespeeld door Janet Montgomery - die zich nogal opdringerig gedraagt in de nieuwe relatie van Jack (Tom Mison) en Tasha (de Belgische actrice Celine Buckens). Althans zo begint de ellende. Het scenario neemt al snel allerhande wendingen die de geloofwaardigheid niet ten goede komen. Thematisch komen we al snel uit bij series als The Nest, Cheat, Doctor Foster en Liar.

Maar daar houdt de vergelijking onmiddellijk op. The Ex-Wife is geen goede serie; er is geen drama, geen spanning en het acteerwerk - vooral van Buckens - is ondermaats. Is er dan niets goed? Toch wel; de fotografie is dik in orde. Het verhaal van The Ex-Wife is al vele malen verteld. Beter en vooral geloofwaardiger.

Puik, niet al te fijngevoelig Noors drama over vier dertigers - gespeeld door de fine fleur van de Noorse cinema - die het gemaakt hebben in de financiële wereld. Het verrassende en vlotte scenario vertelt met flair het hedonistische verhaal van de amorele vriendengroep. Een uitermate verslavende kijkervaring.

Naadloos en grimmig vervolg op het eerste seizoen van deze Noorse dramaserie, met een absolute hoofdrol voor Hermine Veile (Agnes Kittelsen). Haar fysieke rol is intens en overtuigend. Ondanks dat de afleveringen maar een half uurtje duren, gebeurt er veel. Soms bijna te veel. Mooie plotwisselingen, dramatische wendingen, zwarte en grove humor, een levendig scenario en uitstekend acteerwerk; er blijft weinig te wensen over. Hou je van een serie als Industry of de film The Wolf Of Wallstreet (in extremis), geniet dan van deze harde, vulgaire en sarcastische parabel.

'Van mij mag de wereld vergaan. Ik maak het toch niet meer mee.'

Het derde deel van het Noorse Exit graaft dieper en dieper in de lege wereld van de vier financials en hun luxepaarden. Het decadente en amorele leven van deze hyperindividualisten krijgt een nieuwe wending. Hoe lang kunnen zij hun onvoorspelbare gedrag blijven volhouden in hun zoektocht naar genot? 'We zijn compleet de weg kwijt' zegt William in dit slotseizoen. Exit is hard, donker, opwindend, ongemakkelijk, spannend en heeft humor, en is daarin deels vergelijkbaar met The White Lotus. Uitmuntend acteerwerk - in dit slotseizoen vooral van Ine Marie Wilmann (Krigsseileren, Furia) in haar rol van Celine - tillen de drie seizoenen naar grote hoogte.

Extraordinary is een Britse sci-fi comedy bedacht door Emma Moran, die er een BAFTA-nominatie mee in de wacht sleepte. Typisch Britse humor, inside jokes, woordgrappen en een origineel uitgangspunt; Jen (Máiréad Tyers) heeft als enige persoon boven de 18 nog geen superkracht. In de zoektocht naar hoe dat kan, komt Extraordinary langzaam op gang. De derde aflevering is snel, scherp, origineel en hilarisch. En grappig. Helaas wordt dit niveau nergens meer gehaald, en blijft het gevoel van een flauwe gimmick net te veel hangen.

In de zesdelige serie De F*ckulteit wordt advocate Anouk (een sublieme Julia Akkermans) pijnlijk herinnert aan haar affaire in haar studententijd met hoogleraar Patrick Hartman (een gladde Fedja van Huêt). Inmiddels is zij opgeklommen tot een succesvolle advocate bij een gerenommeerde firma op de Zuidas in Amsterdam. In een verslavend en gelaagd drama zien we hoe Hartman vilein haar inmiddels gesettelde leven binnendringt en hoe de paranoia bij Anouk de overhand krijgt. De F*ckulteit is dramatisch en spannend, en schetst - soms niet al te genuanceerd - een schokkend beeld van afhankelijkheid en intimidatie. Alsof #MeToo nooit is weggeweest. Gemaakt door Dorien Goertzen (Swanenburg, Nieuwe Buren) en geregisseerd door Simone van Dusseldorp (Klem) is dit Nederlands topdrama.

Het vijfde seizoen van dark comedy Fargo is misschien niet helemaal vergelijkbaar met de eerste twee seizoenen, maar biedt wel volop kwaliteit. En is toch ook weer typisch Fargo. We kijken naar een comedy (Home Alone!), een maatschappijkritische vertelling over de VS anno nu én een thriller, die vanaf aflevering 7 steeds grimmiger wordt. Net als de fotografie. Goede dialogen, uitstekend acteerwerk en een heerlijk afwisselend scenario; er blijft weinig te wensen over. Meesterlijk en spitsvondig.

Economisch journaliste Bea Farkas (Julia Ragnarsson) onderzoekt de financiële werkwijze van Together Casino na de zelfdoding van een jonge gokker. Ze ontmoet daarbij haar ex Peder Rooth (Matias Varela), die na het uitzitten van zijn celstraf directeur is geworden bij een financieringsmaatschappij. Het Zweedse Blinded is de lightversie van het uitstekende Noorse Exit. Daarmee houdt de vergelijking op. Seizoen 2 van Blinded is volstrekt ongeloofwaardig, saai en voorspelbaar. Ondanks acteurs van naam en faam - ook Ane Dahl Torp maakt haar opwachting - is Blinded niet meer dan een blindganger.

Serie kon me niet overtuigen, maar is niet onaardig. Luchtige en komische momenten wisselen enkele zware thema's af (waaronder verslaving). Ik werd een beetje moe van al het identiteits-geworstel. Vind je getroebleerde, wie-ben-ik-nu-helemaal hoofdpersonen leuk? Kijk dan S1 van Fleabag of A-Typical.

Slow burner, die langzaam onder je huid kruipt. Ingetogen, donker en geweldig geacteerd (Teun Luijkx). Mist de humor van Undercover, maar Jan Bijvoet zorgt voor verrassend lichtvoetige noot. Hoewel sommige verhaallijnen op zichzelf staan, zorgt het geheel met frisse plotwendingen voor een spannende thriller.

Uiterst vermakelijke prequel uit het Undercover-drugsparadijs. Volgens de Nederlands-Belgische makers waren er voor Ferry: De serie nog voldoende verhalen te vertellen. En dat klopt. De wisselwerking tussen Elise Schaap en Frank Lammers, het verrassende scenario, de fotografie, de Brabantse ongezelligheid en de levendige karakters maken van Ferry: De serie een frisse thriller met humor. Onderhoudend en pretentieloos vermaak.

Mijn aandacht naar deze BBC/HBO-productie uit 2007 werd getrokken door de intrigerende poster. Een rode Peugeot 309 met open portier op een verlaten parkeerplaats. Het is meteen het spannendste onderdeel van het vijfdelige Five Days. Een moeder en twee kinderen verdwijnen. Het onderzoek wordt in vijf - niet opeenvolgende - dagen uitgewerkt.

De in de kern zeer aangrijpende premisse krijgt door het soms wonderlijke acteerwerk in de eerste afleveringen een onbedoelde luchtigheid (persconferentie). Het vervolg is formulaïsch en kent een warrig scenario. Spannend wordt het nooit. Zelfs als de Jane Tennison dubbelganger zich meldt, kan Five Days alleen maar dromen van het niveau van Prime Suspect.

De zesdelige Britse romantische comedy The Flatshare begint met een origineel uitgangspunt. Tiffany (Jessica Brown Findlay - Downton Abbey, Brave New World) en Leon (Anthony Welsh - Hanna, Pure) delen een appartement zonder elkaar te zien. Tiffany werkt overdag bij een fancy online magazine, Leon draait nachtdiensten in een hospice. Ze delen het bed, maar niet met elkaar.

Verwacht in The Flatshare geen uitgesleten romcom-paden naar Hartenstraat of Costa. De gebruikelijke clichés worden grotendeels omzeild. Verwacht wel een verrassende meet-cute en een levendig scenario naar het gelijknamige boek van Beth O'Leary. The Flatshare werkt verfrissend en kan bijna mee in de beste Britse traditie van (dramatische) komedies als Trigonometry, Cheaters of Cold Feet. Bijna.

Door de vele subplots - waaronder die over het oudere liefdeskoppel - wordt The Flatshare een beetje rommelig. Ook zou een scherper randje niet hebben misstaan. Maar voor de liefhebber van Britse romcoms valt er voldoende te genieten.

Fleischman is in Trouble vertelt een deel van de midlife-levensgeschiedenis van Toby Fleischman (Jesse Eisenberg) en zijn twee joodse vrienden Libby (Lizzy Caplan) en Seth (Adam Brody). Wat begint als een vluchtige en oppervlakkige comedy, ontwikkelt zich gaandeweg tot een interessante dramady. Fleischman is in Trouble gaat over relaties, vriendschap, ouder worden en zingeving. Vergelijk het met een filosofische versie van Scenes from a Marriage. De slotafleveringen zijn krachtig en spectaculair, met subliem acteerwerk van Claire Danes (Homeland) als Toby's echtgenoot. Fijne originele serie die speelt met je verwachtingen en vooroordelen. Naar het boek van Taffy Brodesser-Akner.

Folk Med Ångest/Anxious People is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Zweedse auteur Fredrik Backman (A Man Called Ove). En wie zijn werk een beetje kent, weet dat zijn boeken over kleurrijke, eigenzinnige en gelaagde karakters gaan. Zo ook hier. De zes korte afleveringen van een half uurtje geven echter niet veel ruimte om de hoofdpersonen uit te diepen.

Een bankoverval en een gijzeling, het klinkt allemaal nogal zwaar. Maar de toon van deze tragikomedie is dat niet. Deze licht absurdistische mozaïekvertelling eindigt met een flinke dosis compassie. Meer tijd om wat gevoel te ontwikkelen bij de 10 hoofdpersonen had de miniserie goed gedaan. Het blijft nu allemaal erg oppervlakkig; daarmee laat Folk Med Ångest je uiteindelijk onberoerd. Sympathiek is deze Zweedse feel good wel.

Subliem drama van dreamteam Ronald D. Moore (Battlestar Galactica, Outlander), Ben Nedivi en Matt Wolpert (beiden The Umbrella Academy, Fargo) dat uitgaat van de premisse dat niet de Amerikanen als eerste voet op de maan zetten, maar de Russen. Neil Armstrong blijft in de serie dus Neil wie? Een alternatieve geschiedenis of, zo je wilt, down to earth jaren 60-70 sci-fi. In die zin enigszins vergelijkbaar met The Man In The High Castle of The Plot Against America. Wat de serie zo sterk maakt is de grote aandacht voor de persoonlijke verhaallijnen, de fijne karakters, de geweldige maar ook benauwende jaren 70 sfeer, het oog voor detail en de flinke kritiek op de Amerikaanse politiek.

Protagonist van dienst is astronaut Edward Baldwin (Joel Kinnaman). Het is meteen een van de weinige minpuntjes die ik kan ontdekken. Kinnaman is uiteraard cool en collected, maar heeft ook een uitdrukkingsloos gezicht en nogal houterige motoriek. Ook zonder ruimtepak. For All Mankind ontrolt zich langzaam, maar blijf aan boord want zodra er meer vrouwleu op de werkvloer verschijnen, komt er veel leven in de brouwerij. (Is 50 jaar later gelukkig nog steeds zo.)

Alle overige rollen zijn uitstekend bezet. Shantel VanSanten (inderdaad, van Nederlandse komaf) speelt Karen Baldwin en doet dat gracieus en majestueus; VanSanten acteert hier alle sterren van het melkwegstelsel. De mooiste rol is voor de maan. De onherbergzame, desolate maan staat hier symbool voor de donkere menselijke psyche.

Intrigerend, spannend, actueel en dramatisch; we kunnen hier gerust spreken van Apple top-TV+.

'Houston, we have a problem'.

Waar S1 van alternatieve geschiedenis For All Mankind begon in maanjaar 1969, begint S2 in 1983 als de NASA een complete basis op de maan heeft ingericht als volgende stap in de space race van de Koude Oorlog. We starten meteen met actie wanneer er een zonnestorm over de maan raast. Met een kleine hommage aan Wubbo Ockels zien we alle vertrouwde karakters weer terug. Gelukkig ook Shantel VanSanten, in haar rol als astro-vrouw-van. Haar verhaallijn komt niet helemaal goed uit de verf, lijkt soms gekunsteld en soapy, maar VanSanten voorziet haar karakter van diepgang en klasse. Het is female power in S2, zowel bij NASA als op de maan. Geen glazen plafond daarboven. Een prachtig subplot is de diplomatieke missie van zwarte astronaut Danielle Poole (Krys Marshall).

Hoewel iets meer retro sci-fi dan het eerste seizoen, speelt For All Mankind vooral op aarde. In een intense mix van drama, spanning, romantiek, verlies, hoop en af en toe een beetje humor, ontrolt S2 zich in een heerlijk tempo. For All Mankind is een ingenieuze serie, meeslepend en intrigerend, prachtig vormgegeven en behoort tot de top van de Amerikaanse cinema. S3 komt er aan. We stappen dan ruim 10 jaar vooruit, terug in de tijd.

De ouverture van het derde seizoen begint vol spanning en drama aan boord van ruimtehotel Polaris. For All Mankind is zijn tijd ver vooruit, of beter, deze alternatieve geschiedenis zet one giant leap for mankind. S3 speelt zich begin jaren negentig af. Niet alleen kunnen we dan onze bruiloft vieren in de ruimte (let op de symbolische scene met de bruidstaart), er zijn ook vergevorderde plannen voor een bemenste reis naar Mars. Vergeet SpaceX van Elon Musk, of de plannen van China met Mars in 2033; in For All Mankind staan we aan de vooravond van verre ruimteavonturen.

For All Mankind kent een geweldig scenario. In een perfecte mix van drama, actie, spanning, politieke machinaties en persoonlijke tragedies, leveren de acteurs hier topprestaties. Met een glansrol voor Margo Madison (Wrenn Schmidt) als directeur van NASA. Wat For All Mankind helemaal van deze tijd maakt zijn de diversiteitsthema's die handig, maar wel duimendik, verweven zijn in het levendige en overzichtelijke verhaal. Een prachtige verhaallijn is de concurrentie met de Russische Federatie (de in 1991 uiteengevallen Sovjet-Unie), refererend aan The Americans.

For All Mankind is een topserie over de spacerace uit een verleden, dat nog ver voor ons ligt.

In het vierde seizoen schieten we het nieuwe millennium in en belanden in 2003, in de mijnkolonie Happy Valley op Mars. Het wonderlijke samenwerkingsverband van de VS/M7, Rusland en Noord-Korea proberen een asteroïde binnen te halen voor meer welvaart op aarde. Reden waarom deze asteroïde liefkozend goudlokje wordt genoemd.

Ook nu draait For All Mankind om vriendschap en loyaliteit. En hoewel dit vierde seizoen meer sciencefiction is dan de eerste drie seizoenen, worden de problemen in de inmiddels forse Happy Valley-gemeenschap alledaagser. En de onvrede over de salarissen en arbeidsomstandigheden groter.

Ik hou van deze serie. In een perfecte mix van spanning, science fiction, drama en spionage (The Americans!) is het vierde seizoen niet het beste, maar overtuigt nog altijd. Ondanks een grote ongeloofwaardigheid hier en daar. Met goed acteerwerk en een uitgekiend scenario geeft For All Mankind een origineel kijkje in een toekomst die al ver achter ons ligt.

Een bijzondere serie; 8 korte afleveringen van ongeveer 22 minuten, elke afleveringen op een vaste locatie (waaronder club, restaurant, auto, paardenrenbaan), elke afleveringen een zeer beperkt aantal acteurs (face to face, snap je? Het zou in coronatijd opgenomen kunnen zijn), en met de finefleur van de Deense cinema. Levert dat een goede serie op? Ik vind dat de serie aan spanning tekort schiet. Het zijn acht losse puzzelstukjes die naar een ontknoping leiden. Ondanks het redelijke scenario en het uitstekende acteren is de spanningsopbouw gering door de fragmentarische interactie. Origineel is het wel.

Het zesdelige Zweedse thrillerdrama Missing People (Försvunna Människor) van veteraan scenarist Ulf Ryberg (Millennium, Headhunters), belicht een universeel urgent thema; de vluchtelingenstroom naar Zweden. Hoofdrolspelers Erwin (Peter Viitanen - Top Dog, Sthlm Rekviem) en Rainer (Ville Virtanen - Sorjonen) vormen de spil van het vervoeren van Syrische vluchtelingen van Denemarken naar Zweden. Wat Missing People boeiend maakt is de vertwijfeling, spijt en onzekerheid van Erwin en Rainer. Hier geen zwart-witvertelling over goed en kwaad, maar een overrompelend relaas over gewone mensen die fouten maken.

Missing People is uitstekend opgebouwd. Na de beklemmende openingsaflevering komen alle verhaallijnen langzaam bij elkaar in goede achtergrondverhalen met diepgang. De plot is niet verrassend, maar voldoende. Ondanks een enkele toevalligheid te veel, is Missing People een actueel drama over een pijnlijke gebeurtenis. Op een oude filmposter heette Missing People nog Lost. En misschien geeft dat nog beter de inhoud van deze serie weer. Verdwaald in de praktijk van alledag, verloren in de droom van de toekomst.

Sober, driedelig truecrime-drama over de moord op vier jonge homo's. Four Lives is zorgvuldig gemaakt; geen effectbejag, niet te dramatisch en behoorlijk voorspelbaar. Het lijkt er op dat regisseur David Blair (Accused) de families zuiver wilde portretteren, op een manier vergelijkbaar met het veel betere Deense The Investigation over de (duikboot)moord op Kim Wall.

Het levert een degelijk en tegelijk vlak drama op, dat pas in de laatste aflevering tot leven komt. Four Lives overtuigt nergens, behalve in de integere weergave van de vreselijke moorden en incompetentie van de Britse politie. Less is more. Dat geldt niet voor Four Lives.

The Four Seasons (denk aan: Vivaldi!) is een achtdelige Amerikaanse comedy gebaseerd op de gelijknamige film uit 1981 van Alan Alda en bewerkt door actrice Tina Fey, die meeschreef aan Saturday Night Live. Drie vriendenkoppels gaan elk seizoen met elkaar op luxe vakantie, tot een van de stellen ontkoppelt. En dat heeft impact op de hele groep. The Four Seasons kijkt als een reünie van Friends of Cold Feet, maar blijft de eerste afleveringen hangen in uitgebreide exposés over first world problems; klein ongemak, grote zorgen. Een vergelijking met The White Lotus ligt voor de hand, maar deze vier seizoenen missen echter de scherpe satire, de donkere humor en het vileine venijn. The Four Seasons is er voor wie van relatieproblemen en kabbelende feelgood houdt.

Het zesdelige Britse Funny Woman - naar het boek Funny Girl van Nick Hornby (High Fidelity) - is een luchtige comedy. Barbara Parker (een sprankelende Gemma Arterton) verhuist van het bekrompen Blackpool naar het wereldse Londen om daar carrière te maken in de showbizz. En showbusiness was in de jaren 60 vooral nog revue, toneel en sitcoms.

Ondanks de kleurige aankleding en een aantal lichthartige dramatische scènes, mist Funny Woman diepgang. De serie doet in opzet denken aan het veel betere Lessons in Chemistry, eveneens over een krachtige vrouw die zich ontworstelt aan haar milieu en de benepen tijdgeest. De humor in Funny Woman is jaren 60 humor. Die is in de serie flauw en kluchtig, en komt niet verder dan het niveau van het Theater van de Lach. Unfunny Woman.

Furia is een ambitieuze mix van undercoverthriller en internationaal politiek drama, en heeft als rode draad rechts extremisme. Mooie ingrediënten voor een puike thriller. Helaas is Furia iets té ambitieus. De eerste 2 afleveringen van het 8-delige Furia zijn spannend en vlot en spelen zich af in het prachtige Noorse stadje Åndalsnes. We maken kennis met vader, agent en brave borst Asgeir (Pål Sverre Hagen) die met zijn dochter op de vlucht is voor het verleden, zo blijkt al snel. Natuurlijk bemoeit voormalig special ops-agent Asgeir zich, terwijl hij onder de radar voor de Russische maffia moet blijven, met zaken die het daglicht niet verdragen kunnen. Dat is vragen om aandacht, én problemen. Het circus verplaatst zich dan al snel naar Berlijn.

Furia is geschreven door Gjermund Eriksen (Mammon) en doet denken aan The Team (goed voorbeeld) en DNA (slecht voorbeeld). Het acteerwerk is vlak maar voldoende, en het scenario is vlot en boeiend. Toch komt Furia nogal geconstrueerd en gekunsteld over; zo heeft onze protagonist van dienst een schattige zwarte dochter, en gaat hij lekker aan de slag bij de plaatselijke Politie terwijl hij in een getuigenbeschermingsprogramma zit. Het vraagt enige lenigheid van geest. Ik heb desalniettemin met plezier zitten kijken. Vooruit, ik rond mijn score af naar boven.

Gangs Of London kent een vijfsterrenstart. Deze harde misdaad thriller opent in de pilotaflevering met een subliem gechoreografeerd gevecht in een bar. Je merkt dat hier specialisten aan het werk zijn. Gangs Of London komt uit de koker van Gareth Evans (Raid, Apostle) en Matt Flanney. Met prachtig camerawerk lijken de actiescenes op zorgvuldig geconstrueerde bloedballetten. Voor wie er van houdt: bloed, hoofden en ledematen spatten en exploderen alle kanten op.

De hardheid en internationale twist doen denken aan Zero Zero Zero, maar ook een serie als Before We Die kent enige overeenkomst. In de tweede helft gaat het tempo omlaag en lijkt ook de frisheid wat verdwenen. Neemt niet weg dat Gangs Of London voortdurend spannend en dreigend is, er mooie plottwists te ontdekken zijn en het acteerwerk van vertrouwde Britse kwaliteit is.

Sober en ingetogen vierdelig Zweeds drama over het jarenlange onderzoek naar een dubbele moord in Linköping in 2004. In opzet doet Genombrottet denken aan het Deense The Investigation; niet de vermoedelijke dader staat centraal, maar het onderzoek en de impact op de nabestaanden. Na de moord op premier Olaf Palme kent deze speurtocht de langste looptijd. Puntenaftrek is er voor de visagie. De acteurs lijken in deze ruim 16 jaar nauwelijks ouder te worden, maar sfeer en tempo maken veel goed. Genombrottet is een fijne en bescheiden truecrime-serie.

Zoals eerder gezegd begint deze crimethriller goed en onderhoudend. Maar zakt vervolgens erg ver weg met een rommelig verhaal over wraak, maffia en schimmige onderwereld. Kelly MacDonald is het lichtpuntje, maar haar scenes worden spaarzaam. Snel vergeten deze Brits-Japanse samenwerking.

The Girlfriend is een zesdelige psychologische dramaserie, gebaseerd op de roman van Michelle Frances. Als zoon Daniel zijn nieuwe vriendin Cherry (Olivia Cooke) introduceert bij zijn moeder Laura (Robin Wright - House of Cards), doet wantrouwen en jaloezie al snel zijn intrede in de familie. Vanuit verschillende perspectieven worden de verhalen van Laura en Cherry verteld. Een bitchfight kan, zo lijkt het, niet lang op zich laten wachten. De productie ziet er gelikt uit, met mooie locaties, een sterke cast en een broeierige sfeer van geheimen.

Toch valt The Girlfriend tegen. Er wordt rijkelijk gestrooid met plottwists. Deze houden het tempo levendig maar halen tegelijk een deel van de spanning en het mysterie weg. De Amazon Prime-serie lijkt door deze ongeloofwaardigheden in enkele scenes meer op een dark comedy of theatraal melodrama.

Series over verveelde en verwende rijke witte vrouwen lijkt een subgenre op zichzelf te zijn; Big Little Lies, The Undoing, Desperate Housewives, Gossip Girl en het recente Your Friends & Neighbors. En natuurlijk The White Lotus. The Girlfriend, of wellicht beter The Grillfriend, neemt zichzelf wel heel erg serieus. Een vleugje van Freuds oedipuscomplex levert in dit geval geen scherp, vilein of overtuigend liefdesdrama op.

De tiendelige HBO Max-serie The Girls on the Bus is losjes gebaseerd op het boek Chasing Hillary van Amy Chozick. Dit boek gaat over de campagne die Hillary Clinton in 2016 voerde om de eerste vrouwelijke president van de VS te worden. In deze serie zitten journalisten in de bus die de democratische presidentskandidaten volgen op weg naar campagnebijeenkomsten.

De vier vrouwelijke hoofdrolspelers leveren degelijk acteerwerk af en krijgen steeds meer chemie met elkaar. Maar The Girls on the Bus bewandelt vooral platgetreden paden. Journalistieke onafhankelijkheid, politieke thema's en persoonlijke relaties; het blijft allemaal oppervlakkig en vrijblijvend. En typisch Amerikaans. Dus over de top en onverklaarbaar uitzinnig bij tijd en wijle. Maar dat is kennelijk comedy. Het nieuws wordt in The Girls on the Bus alleen in chocoladeletters gebracht.

S2 van maffia-epos The Godfather Of Harlem gaat traag van start. Maar de afleveringen 3 t/m 6 zijn vlot en hebben een fijne sfeer. Toch lijkt dit tweede seizoen net wat te veel van het goede te zijn, en is de sprankeling verdwenen. Over sprankelend gesproken; Ilfenesh Hadera (als Mayme Johnson) steelt hier de show. Gracieus, vilein en toegewijd speelt ze de echtgenoot van gangster Ellsworth 'Bumpy' Johnson (Forest Whitaker). Ook Vincent D'Onofrio acteert hier subliem, balancerend tussen familieman en opvliegende Italo-gangster.

TGOH dendert van probleem naar 'oplossing' en dat herhaalt zich bijna elke aflevering. Ik vond het oppervlakkig en fragmentarisch worden. Ook het verhaal rond Nation of Islam en Malcolm X, wordt na verloop van tijd sleets. Alsof er te weinig interessant materiaal is voor zoveel afleveringen. Na het zien van S2 van TGOH, blijft ondanks het aantal liquidaties toch het gevoel van een lege huls hangen.

Julia Ormond (bouwjaar 1965) speelt in Gold Digger Julia, een puissant rijke, aantrekkelijke en flierefluitende vrouw van 60. Welvarend, knap en lief zijn zaken waar begin dertiger Ben (Ben Barnes) voor valt. Is hier sprake van bedrog of is hier sprake van liefde, en is Ben gewoon een Old Digger? Genoeg voor 6 afleveringen familiedrama en oplopende emoties. Het verhaal voelt geforceerd, misschien niet per sé ongeloofwaardig, maar het wringt wel een beetje; als uit een hoge hoed borrelen de geheimen in rap tempo naar de oppervlakte. Net op het moment dat wij kijken! Daar komt bij dat zowel de hoofdpersonen als de overige familieleden, je behoorlijk op afstand weten te houden. Er ontstaat weinig compassie bij de kijker. Het middendeel van de serie kijkt gelukkig prettig weg. En graafschap Devon in Zuid-Engeland is uitnodigend in beeld gebracht. Een mixed bag.

Gedramatiseerd en sterk geromantiseerd historisch zesdelig true-crimedrama. The Gold gaat over de nasleep van de diefstal van goudstaven ter waarde van 26 miljoen pond, en start met een zekere lichtheid en humor. De hoofdpersonen hebben een guitige, onbevangen kwajongens uitstraling meegekregen, die nogal botst met de gewelddadige realiteit. In de serie werkt het goed. De bittere geschiedenis wordt hier geweld aan gedaan.

Het acteerwerk is uitmuntend. Vooral Charlotte Spencer (Sanditon) in haar rol van rechercheur Nicky Jennings, geeft diepte aan haar rol. Haar afkomst - uit het arbeidersmilieu én een criminele vader - wordt uitstekend verweven in het frisse en levendige scenario. Degelijk Brits vakwerk.

'Opgedragen aan alle vrouwen die de 'Ndrangheta durfden te weerstaan'.

Met dezelfde gedrevenheid als Sarah Lund in de Killing de misdrijven probeerde op te lossen, zo vastberaden is openbaar aanklager Anna Colace (Barbara Chichiarelli - Suburra) om de vrouwen van de Zuid-Italiaanse maffialeiders te helpen. En te laten praten. Het zesdelige The Good Mothers is een intense en overweldigende série noire. In vale kleuren wordt een sterk verhaal geschetst - een gedramatiseerde werkelijkheid - dat voortdurend wisselt tussen loyaliteit en vrijheid.

Verwacht niet de gebruikelijke geweldsexplosies maar een continue onderhuidse spanning waarbij de suggestie speelt met de kijker. Het acteerwerk is uitmuntend, het script vlot en de fotografie overweldigend. Ik moest bij dat laatste aan Zero Zero Zero denken. The Good Mothers is een prachtige Brits-Italiaanse coproductie geschreven door Stephen Butchard (The Last Kingdom, Baghdad Central), en een eerbetoon aan dappere moeders en dochters.

Agent Hamilton, wie kent hem niet? Ik niet. Deze Zweedse James Bond rent, vliegt, racet en zwemt wat af in 10 onderhoudende afleveringen. De serie speelt zich af in verschillende landen, maar lange vluchten gaan hier in een paar seconden. Heeft even moeite om op gang te komen (en ik om het verhaal te volgen), maar ontpopt zich na aflevering 2 als een redelijk spannende actiethriller. Het verhaal (cybercrime, terrorisme) is soms wat ongeloofwaardig, maar dat hoort een beetje bij bij spionage series met agenten met dubbele agenda's. Net een tandje minder dan Jack Ryan, onze Amazon Prime-Bond. Dit is degelijke Zweedse kwaliteit. Het is een afgerond verhaal, met ruimte voor een vervolg.

Door haar hand op de hartstreek te leggen, ziet relatietherapeut Ava (Sara Shirpey - Top Dog, State of Happiness) in een visioen de toekomst van de cliënt in de liefde. Erg handig voor een therapeut, maar een nogal gekunsteld en infantiel gegeven. Aan het verhaal van scenariste Lina Åström voegt het bovendien weinig toe. Out of Touch is een vederlichte Zweedse comedy, vergelijkbaar met Kärlek & Anarki; de liefde wandelt over platgetreden paden. Out of Touch mist peper en zout en kan bij gebrek aan drama niet overtuigen.

Morning love. Brigadier Catherine Cawood (een sublieme Sarah Lancashire - Last Tango in Halifax) geeft iedere collega een vriendelijke begroeting. Maar de stemming slaat snel om en we zitten snel in een spannend drama. Zeven (!) jaar na seizoen twee, is dit derde seizoen tevens het laatste. Wat een toptelevisie krijgen we hier te zien. Happy Valley klopt in alles; een rauw, intens, dramatisch script (Sally Wainwright - Scott & Bailey), uitmuntende acteurs en zes stuk voor stuk spannende afleveringen met een vleugje humor. Happy Valley staat om deze redenen op 4 in mijn serie toptien.

Sarah Lancashire geeft prachtig vorm aan de empathische agent bij wie door persoonlijke trauma's, verdriet en woede geïmplodeerd lijken. Naast een thriller is Happy Valley ook een familiedrama, met een prachtige rol van Siobhan Finneran (A Confession, Time) als Cawoods zus. James Norton (Grantchester) speelt de creepy Tommy Lee Royce. Perfect is Happy Valley niet. Zo komt de rol van de apotheker niet goed en geloofwaardig uit de verf. Een mineur punt. Na drie seizoenen die elkaar in kwaliteit nauwelijks ontlopen stopt het hier. Goodbye love.

Ondanks de hoopgevende verwijzing in aflevering 1 naar The Thing van John Carpenter, maakt deze serie de verwachtingen (helemaal) niet waar. Dit is gewoon een whodunnit on ice. Al honderden keren verteld. Het verhaal zit nog wel redelijk in elkaar, met enkele aardige plotwendingen, maar spannend wordt het nooit. Nee, deze serie laat me helemaal koud.