Opinions

Na een paar honderd ziekenhuisseries is het lastig om origineel te blijven; ook in Dag & Nacht zijn alle verhalen al eens verteld. Toch is het scenariste Kim van Kooten gelukt om het Deense origineel Dag & Nat van Lone Scherfig een vrij realistische, aangrijpende en Nederlandse twist te geven. Van Kooten, die zelf de hoofdrol speelt, heeft er met regisseurs Joram Lürsen (Vliegende Hollanders) en Kadir Ferati Balci een goed geacteerd en fris drama van weten te maken. Met hier en daar een gulle grap.

De kraamafdeling staat centraal maar nog veel meer gaat Dag & Nacht over de man-vrouwverhoudingen in ons dagelijks leven. Dag & Nacht is een ode aan alle zwaar belaste (en onderbetaalde) ziekenhuismedewerkers in Nederland. Applaus voor de zorg. En voor de makers van Dag & Nacht.

In het tweede seizoen van de achtdelige Nederlandse ziekenhuisserie Dag & Nacht is de kraamafdeling ingeruild voor de afdeling Kindergeneeskunde. Met nieuwe en oude gezichten maakt Dag & Nacht een frisse doorstart. Wat onmiddellijk opvalt is de sterke bezetting van de bijrollen. De kind- en bijrolacteurs - de patiënten - zijn van uitstekend niveau en acteren naturel en ongekunsteld. Zelfs de peuters zijn geloofwaardig.

Met vier vrouwelijk scenarioschrijvers ligt het perspectief primair op de vrouwelijke hoofdpersonen. Het geeft de serie een krachtige lading die tot uiting komt in de sterke, empathische en natuurlijke dialogen. Dag & Nacht is aangrijpend maar nergens sentimenteel, geestig maar nergens komisch.

Niet alle verhaallijnen zijn geslaagd. De autistische broer van Linda (Jennifer Hoffman) wordt karikaturaal neergezet. Toch valt er meer dan genoeg te genieten. Na dit tweede seizoen durf ik gerust te stellen dat Dag & Nacht de allerbeste Nederlandse ziekenhuisserie is.

Het Vlaams-Belgische De Dag is een goed maar overgewaardeerd 12-delig gijzelingsdrama waarin vooral de plotwendingen verrassend zijn. Tussen deze originele plotwendingen is het af en toe een taaie en lange zit. Het tempo zakt regelmatig behoorlijk in en het gebrek aan geloofwaardigheid vraagt een lenige geest.

Heists kennen we uit vele films en series, waarvan La Casa de Papel een van de bekendste is. Zoveel is duidelijk, het wiel wordt in De Dag niet opnieuw uitgevonden en een zekere voorspelbaarheid maakt zich van dit donkere en sombere thrillerdrama meester, ondanks enkele goede plottwists. De voorspelbaarheid wordt in de hand gewerkt omdat het vertelperspectief (daders - politie) elke aflevering wisselt; je ziet hetzelfde verloop twee keer. Desondanks weten makers Jonas Geirnaert en Julie Mahieu met een aantal goede acteurs (waaronder Sofie Decleir) de aandacht vast te houden. Degelijk werk.

Het zesdelige Dark Winds dat zich afspeelt in de jaren 70, begint met twee goede afleveringen maar zakt daarna weg door gebrekkige spanningsopbouw en houterig acteerwerk. De grootse aandacht voor de Native Americans, mystieke ervaringen en Monument Valley kunnen niet verhinderen dat Dark Winds nogal generiek is. De gehoopte donkere maar toch zeker frisse wind - met Robert Redford als executive producer in een van zijn laatste klussen - leveren uiteindelijk niet meer dan een kleurloos drama op.

De verwachtingen voor het zesdelige The Darkness liggen hoog. Aan boord de bekende regisseur Lasse Hallström (My Life as a Dog) in zijn eerste internationale serie. Ook Lena Olin, Shetland-acteur Douglas Henshall en de finefleur van het IJslandse acteursgilde, waaronder Ólafur Darri Ólafsson (Trapped), maken hun opwachting. Toch valt The Darkness een beetje tegen. De serie vinkt bijna alle clichés van de Nordic Noir af, inclusief de labiele rechercheur met een waaier aan privéproblemen. In The Darkness wordt alleen maar Engels gesproken. Een wonderlijke en onnatuurlijke keuze.

Rechercheur Hulda (Lena Olin - Hunters, Riviera, en echtgenote van regisseur Hallström) bijt zich vast in een ice cold case van een vermiste vrouw. Hulda staat vlak voor haar pensioen - maar wil nog lang niet afscheid nemen - en zwemt regelmatig in open water. De fit ogende en expressieve Olin (69) acteert geforceerd, vooral in de opnames samen met haar serieman Jón. Toegegeven, Olin wordt daarbij niet geholpen door het houterige scenario voor deze scènes.

Tegelijk kent The Darkness zijn momenten. Hoewel de serie nergens echt spannend wordt, mag je de plot toch nog enigszins verrassend noemen. De prettige sfeertekening en goede flow doen denken aan True Detective: Night Country en Karppi. Maar net als in de serie Landscapers leiden de innige familiaire banden tussen hoofdrolspeler en regisseur (dochter Tora Hallström speelt ook nog mee), niet per se tot een nagelbijtende thriller.

Gebaseerd op de gelijknamige en eerder verfilmde roman van Frederick Forsyth, heeft bedenker en scenarist Ronan Bennett (Top Boy) er nu een uitstekende 10-delige serie van gemaakt. Met de kameleontische en overtuigende Eddie Redmayne als The Jackal. In de film uit 1973 van Fred Zinnemann blijft The Jackal mysterieus. In de serie is The Jackal bijna een familieman. Dat is jammer, want de hoofdpersoon levert hiermee fors in op zijn ondoorgrondelijkheid, die het origineel zo goed maakt. Tegenspeler van The Jackal is MI6-agent Bianca Pullman (Lashana Lynch). Lynch overtuigt veel minder, en kan Redmayne op geen enkele manier bijbenen. De charme van The Day of the Jackal zit in het spannende en gelaagde kat en muisspel. In een mix van James Bond en Jason Bourne is dit een stijlvolle serie in een aangenaam tempo, die nergens verveelt.

Aardige dramady met goede hoofdrolspelers (Christina Applegate - Married With Children - en Linda Cardellini - Bloodline), een vlot scenario en een enkele rake grap. Met korte afleveringen van een half uur kijkt Dead To Me makkelijk weg. Ondanks de grote thema's die worden aangestipt, blijft Dead To Me verbazingwekkend oppervlakkig.

De true crime miniserie Deceit komt meteen ter zake. In vier vlijmscherpe en boeiende afleveringen wordt het waargebeurde verhaal verteld van de moord op de 23-jarige Rachel Nickell in 1992. De ambitieuze undercoveragente Sadie Byrne (Niamh Algar - The Virtues, Pure) wordt als lokaas ingezet om bewijsmateriaal te verzamelen over verdachte Colin Stagg (een uitstekende Sion Daniel Young). Wat volgt is een spannende zoektocht naar bewijs. En en passant wordt een deprimerend beeld geschetst van de vrouwonvriendelijke omgeving van London's Metropolitan Police.

Opvallend is de mededeling vooraf dat 'om juridische redenen Sadie Byrne deels is gefictionaliseerd' en dat 'er scenes en karakters zijn gecreëerd ten behoeve van de dramatisering'. Natuurlijk, de creatieve vrijheid moet ruimte krijgen om zaken aan te passen. Maar wat is dan allemaal aangepast? En hoeveel? Is de helft verzonnen?

Neemt niet weg dat Deceit een fijne miniserie is. Met uitstekend acteerwerk in alle rollen, een heerlijk tempo, een goed scenario (Emilia di Girolamo - The Tunnel, Law and Order UK)) en verrassende plotwendingen. Deze realiteit kun je bijna niet verzinnen. Of toch wel?

Goed Amerikaans (rechtbank)drama naar het boek van William Finlay. De 14-jarige Jacob Barber (mooie ingetogen rol van Jaeden Martell) wordt beschuldigd van moord op een klasgenoot. En hoewel de vraag wie klasgenoot Ben om het leven heeft gebracht voortdurend een rol speelt, is dit vooral een verhaal over een ogenschijnlijk gelukkige familie die uit elkaar dreigt te vallen. Chris Evans (in de rol van Andy Barber) maakt zijn vaderrol invoelbaar en menselijk, op alle momenten. For better and for worse.

Defending Jacob is een slow burner in een zeer........rustig........tempo........, maar steeds met goede plottwisten. Wellicht te rustig voor sommige kijkers. Ook de ontknoping zal niet iedereen kunnen bekoren. Ik vond het voldoende. De fotografie is sfeervol; veel licht lijkt te zijn weggezogen. Helaas is ook de zon hier en daar weggefilterd, terwijl deze overduidelijk schijnt. Persoonlijk hou ik niet zo van dit effectbejag. We 'zagen' het ook al, maar dan veel erger, bij The Chestnut Man. Hier is het een mineur detail.

Defending Jacob heeft enkele ingrediënten van de speelfilms We Need To Talk About Kevin (uit 2011 met Tilda Swinton) en Before And After (uit 1996 met Meryl Streep en Liam Neeson). En hoewel Defending Jacob niet per se spannend is en ook het wiel niet opnieuw uitgevonden wordt, intrigeert en overtuigt het wel. Met goede acteurs, een heerlijke soundtrack (Ólafur Arnalds, Broadchurch) en een pakkend scenario.

S1 van het Deense Those Who Kill vond ik in 2011 fantastisch. Het was de tijd van The Bridge, The Killing en Borgen, en waarschijnlijk het hoogtepunt van de Danish Noir. Those Who Kill had een bijzonder grimmige sfeer en uitzonderlijke kwaliteit. Het is me altijd bijgebleven. S2 volgde in 2019 met een heel andere cast; Natalie Madueño (als Louise Bergstein) nam de hoofdrol over van Laura Bach. Nu is er S3 met opnieuw Madueño in de hoofdrol. Samen met Helle Fagralid (Karina) vormt zij het sterke vrouwen-narratief. Steeds vaker spelen mannen een ondergeschikte rol in Scandinavische series. Behalve als ze psychisch gemankeerd zijn. De female power neemt het hier op tegen een seriemoordenaar. Die wordt overigens al bijna meteen bekendgemaakt. TWK is daarmee geen whodunnit maar ook geen whydunnit, wheredunnit of howdunnit. Het is een zoektocht naar een voor de kijker bekende dader. De eerste afleveringen zijn spannend, grimmig en donker, en TWK doet me denken aan The Fall. Geen slechte referentie.

Net als bij het gelijktijdig verschenen The Chestnut Man valt er echter ook het nodige aan te merken op TWK. De drie toevallige ontmoetingen tussen profiler en killer 'in het wild' zijn ongeloofwaardig. Ook de verwachtingsvolle blikken tussen Karina en Louise werken verwarrend; gaat dit speurneuzenduo een relatie met elkaar aan? En er is nogal wat stil spel waarin we vooral naar gepeins kijken.

Staat tegenover dat ik veel chemie ervaar met hoofdrolspelers Madueño en Fagralid. Natalie Madueño is een uitstekende actrice die met The Rain, Kriger en vooral Bedrag/Follow The Money een mooie staat van dienst opbouwt. Om deze reden vind ik Those Who Kill een fractie beter dan The Chestnut Man, maar te weinig om dit in de sterrenwaardering tot uitdrukking te laten komen.

Dit 9e seizoen van onze vriend Dexter Morgan (Michael C. Hall) biedt na acht jaar weer vermaak zoals je mag verwachten. Dexter, zich nu Jim Lindsay noemend (knipoog naar auteur van de Dexter novels Jeff Lindsay), heeft warm Miami verruild voor een klein stadje in de sneeuw. De wisseling pakt goed uit; de kou en sneeuw contrasteren mooi met de vuurtjes, de warme Kerst-sfeer en natuurlijk het bloed. Toch kan Dexter niet overtuigen, en gaat hij bijna ten onder aan z'n mythische proporties.

Mal maar vermakelijk komt als beschrijving het dichtst in de buurt. Het is het allemaal net niet, en al helemaal niet spannend. De soms Fargo-esque sfeer (of die van Twin Peaks, ook goed) had best wat zwaarder aangezet mogen worden. Als geheel blijft de serie aan de oppervlakte. Te weinig als thrillermysterie en te weinig ook als parodie. Ook dramatisch laat dit seizoen mij koud. Misschien maakt dat niets uit, want onderhoudend is New Blood wel.

Met de aanstelling van DI Rachita Ray (Parminder Nagra - ER, Maternal) kan haar nieuwe leidinggevende weer een vinkje zetten; iemand van kleur die snel een moordzaak binnen de zuid-aziatische gemeenschap kan helpen oplossen. Het is een van de voorbeelden van vooroordelen en alledaags racisme binnen de Britse politie, in dit geval in het Culturally Specific Homicide-team. Hoewel DI Ray meer (sociaal) drama is dan detective, krijgt de moordzaak alle vier afleveringen de ruimte. Echt spannend wordt het niet. Maar dramatisch zit DI Ray uitstekend in elkaar.

Dat is mede de verdienste van actrice en bedenker Maya Sondhi en producer Jed Mercurio (Line of Duty, Bodyguard). Het ziet er gelikt uit. Hoewel in het scenario een enkele onwaarschijnlijkheid is gekropen - de fling tussen Ray en collega PS Tony Khatri is tamelijk aplomb - blijft het vier afleveringen levendig en vol twists & turns. Kortom: boven de middelmaat en met potentieel voor seizoen 2.

Na het goede eerste seizoen van crimedrama D.I. Ray, biedt het tweede seizoen meer politiewerk, culturele conflicten en een complexer misdaadonderzoek. En natuurlijk sterke vrouwen. Hoofdinspecteur Ray (Parminder Nagra) krijgt steeds iets meer profiel, maar blijft aangenaam introvert en ondoorgrondelijk. De mogelijke aanwezigheid van een mol in haar team, vergroot het mysterie. Met goede acteurs en een fijn tempo, is D.I. Ray een tip voor liefhebbers van The Tower, Line of Duty, Hidden en Unforgotten.

Zoals Sidse Babett Knudsen Borgen draagt, doet Keri Russell dat in The Diplomat. Russell (The Americans), tevens executive producer, weet haar rol als VS-ambassadeur in Londen kwetsbaar en tegelijk krachtig neer te zetten. The Diplomat kent een fijne balans tussen serieus en lichtvoetig, hoewel het soms net iets te veel naar soap neigt. Meer geloofwaardigheid en meer dramatische elementen hadden dit seizoen goed gedaan. Het scenario van Deborah Cahn (The West Wing, Homeland) is routineus maar sprankelend genoeg.

The Diplomat kent behoorlijk wat overeenkomsten met S4 van Borgen; het draait hier om eigenzinnige vrouwen met persoonlijke issues. Maar waar Borgen levendig is, is The Diplomat vrij statisch; de vooral verbale actie speelt zich af in kantoorruimten en landhuizen. De uitstapjes naar the countryside doen nogal geforceerd aan. Neemt niet weg dat The Diplomat een fijne, ingenieuze serie is vol sterke vrouwen en stoorzenderende mannen.

Het zesdelige tweede seizoen van The Diplomat sluit naadloos aan op het eerste seizoen. In deze mix van Homeland, Succession en Borgen blijft alles lichtvoetig, ondanks de heftige gebeurtenissen. In een spetterende wisselwerking tussen ambassadeur Kate Wyler (Keri Russell), haar man Hal (Rufus Sewell) en hoofd CIA Londen Eidra Park (Ali Ahn), wordt van kamer naar kamer en kantoor geracet.

Je mag het politieke schimmen- en steekspel in The Diplomat gerust feministisch noemen: de vrouwen zijn sterk, scherp en onaantastbaar. De mannen zijn op z'n best onhandig, maar veel vaker laf, dom of narcistisch. The Diplomat mist door het hoge tempo en het luchtige karakter de dramatische impact die welkom zou zijn, maar is onderhoudend genoeg voor een volgend seizoen.

Het derde seizoen van The Diplomat continueert de scherpe en vileine verwikkelingen rond VS-ambassadeur Kate Wyler (Keri Russell). Van kleinburgerlijk consulair gedoe over grote wereldproblemen tot diplomatieke rampen met narcistische wereldleiders. Meer dan voorheen geeft showrunner Debora Cahn (Homeland, Grey's Anatomy) aandacht aan de relationele kant, met name in de wisselwerking tussen Kate en haar man Hall (Rufus Sewell). Dat maakt The Diplomat meer soap en minder drama. Maar de formule staat als een huis. En als dit seizoen ons één ding leert, dan is het: politiek is altijd persoonlijk.

Verrassend leuke Nederlandse Netflix-comedy over de opkomst van de 06-sexlijnen in de jaren 90. Mild van toon en tegelijk soms heel erg over de top, geeft Dirty Lines met oog voor detail een inkijk in het leven in de jaren 80 en 90. Tegen de achtergrond van een sterk veranderende samenleving, zien we de opkomst van babbelboxbedrijf Teledutch. Joy Delima (actrice en Volkskrant-columniste) zet een geweldige hoofdrol neer. Ingetogen, kwetsbaar, naïef maar ook activistisch, enthousiast en vol levensvreugde; Delima weet het ragfijn en vol kleine nuances over te brengen.

Mysteriedrama van Alfonso Cuarón (Roma, Gravity) dat langzaam een familiegeheim ontrafelt en onderlinge verhoudingen op scherp zet. De hoofdrol is voor Cate Blanchett (als schrijver Catherine Ravenscroft) die net als de overige cast uitstekend acteerwerk levert. Welk geheim draagt Catherine met zich mee? Wat is er 20 jaar geleden in Italië gebeurd? Is zij verantwoordelijk, aansprakelijk, schuldig? Is zij slachtoffer? Of is niets wat het lijkt?

In frequente maar overzichtelijke flashbacks geeft de 7-delige Apple TV+-serie zijn duistere kanten prijs. Cinematografisch zit Disclaimer goed in elkaar met weelderige longshots in vale kleuren, een handelsmerk van Cuarón. Naar de finale toe zakt deze slowburner net iets te veel in en wordt voorspelbaar en repetitief. Als stijlvol wraakdrama met topacteurs is Disclaimer echter meer dan geslaagd.

Ik ging er eens goed voor zitten, na goede IMDb-waarderingen en 'van de maker van The Killing'. Maar dit Deense drama over babyhandel dat zich afspeelt in meerdere Europese landen kan niet overtuigen. Het uitgangspunt is dramatisch genoeg; rechercheur op zoek naar kindontvoerder in Polen, neemt z'n baby mee op reis (gezellig, waarom zou je het níet doen?) en laat het meiske op een ferry in een stevige storm even onbewaakt achter. Op het dek buiten. Wat?? Ja, op het dek buiten, op een hevig schommelend schip. Frisse lucht is immers goed voor een mens. Het is niet de enige ongeloofwaardigheid. DNA is noch spannend, noch intens of aangrijpend.

Belangrijkste reden daarvoor is de gebrekkige karakterontwikkeling. We weten niets van de hoofdpersoon of andere karakters. Alles blijft oppervlakkig. Daarnaast wordt steeds geschakeld tussen Denemarken, Polen en Frankrijk. Een beetje zoals in het veel betere The Team. In DNA komt het nogal vluchtig en versnipperd over. Ook het acteren laat te wensen over; Charlotte Rampling is miscast en loopt rond als Miss Marple, en Anders W. Berthelsen doet niet veel meer dan nors kijken en plichtmatig zijn teksten voorlezen. Kortom: een vrij voorspelbaar drama, dat niet per sé heel slecht is maar dat vooral mager is uitgewerkt.

Oké, het wiel wordt hier niet opnieuw uitgevonden. En het acteerwerk is wisselend. Maar ik heb me prima vermaakt. Raymond Thiry is goed als altijd, net als Martijn Lakemeier. Laatste vertoont acteergelijkenis met Adam Pålsson, zijn Zweedse seriebroer (Young Wallander, Before We Die). Fijn om ook Sallie Harmsen terug te zien, die een beetje in haar rol moet groeien.

Doodstil haalt niet het niveau van Penoza of Klem, maar de 4 afleveringen kijken lekker weg. En vooruit: een halve ster extra voor de kleine maar puike bijrol van Vincent van der Valk (grinnik).

Bedenker en scenarist Peter Craig (The Hunger Games, The Batman, Top Gun: Maverick) is thuis in het actiegenre. De eerste afleveringen van zijn nieuwste creatie Dope Thief zitten vol spanning en vaart. De openingsaflevering is geregisseerd door Ridley Scott, en behoort tot de beste pilotafleveringen van 2025. Het probleem van Dope Thief zit in het middendeel van het achtdelige eerste seizoen, waar het tempo verliest en de ergerlijke dialogen alle energie uit de serie laten lopen. De weglekkende spanning, de complexe maar vooral niet erg boeiende familieverhoudingen en het voortdurend kibbelende DEA-kruimeldievengilde, maken van Dope Thief uiteindelijk een taaie zit. De crimethriller herpakt zich in de twee slotafleveringen, maar de indruk van een gemiste kans laat zich dan niet meer uitwissen.

Het grotendeels op feiten gebaseerde drama Dopesick vertelt het verhaal van een fictief mijnwerkersstadje in Virginia, waar het middel OxyContin wordt geïntroduceerd. OxyContin is extreem verslavend (tien keer sterker dan morfine), maar wordt door de FDA (Food and Drug Administration) als lichte pijnstiller gecategoriseerd. Makers Danny Strong (Empire) en Barry Levinson (City On A Hill, Rain Man) hebben er een realistisch en aangrijpend drama van gemaakt.

Michael Keaton - sinds lange tijd weer in een volwaardige serie - is geweldig als lokale huisarts, net als Kaitlyn Dever (Unbelievable) als een van zijn patiënten. Ook Michael Stuhlbarg (The Looming Tower, Fargo) speelt CEO Richard Sackler met een nietsontziende, achteloze gedrevenheid. Het drama van Dopesick ontrolt zich als een wurgslang. De meedogenloze verkooptechnieken en de verslavende werking van OxyContin, leiden uiteindelijk tot een half miljoen sterfgevallen. Daarom kunnen verhalen over moedige journalisten, juristen, klokkenluiders en individuen niet vaak genoeg verteld worden.

Het vierdelige Douglas is Cancelled van bedenker en scenarist Steven Moffat (Sherlock, Coupling) is een uitstekende actuele dramedy vol foute mannen en vileine vrouwen. Je vraagt je af waarom Moffat zijn talent al die jaren verspild heeft aan Dr. Who. News-anchor Douglas Bellowes (Hugh Bonneville) vertelt op een bruiloft een foute grap, waardoor hij zelf onderwerp van het nieuws wordt. Met medepresentator Madeline (BAFTA-waardig gespeeld door Karen Gillan) ontwikkelt zich een dramatische en humoristische tweestrijd op het scherpst van de snede. De bijrollen zijn kleurrijk. De vrouw van Douglas wordt gespeeld door een Alex Kingston - sinds haar rol in ER een beetje uit het oog verloren - hier treffend hysterisch en paniekerig aanwezig. Douglas is Cancelled komt langzaam op gang, maar overtuigt in het twee deel volledig.

De Britse vierdelige dramaserie The Drowning vertelt het verhaal van een moeder (Jill Halfpenny) die haar tien jaar geleden vermiste zoon Tom op straat ziet lopen. De 14-jarige Tom wordt gespeeld door Cody Molko, zoon van Brian Molko: zanger/gitarist van de Britse rockband Placebo. The Drowning kent een mooi en hoopvol uitgangspunt. Helaas blijft het daarbij en schiet The Drowning op alle fronten tekort. Het scenario is ongeloofwaardig: op een schaal van 0 tot 10 een 10. Is dit dan toch een fantasyserie, en komt Harry Potter zo tevoorschijn? Eh...nee. Jammer wel, het zou het allemaal een stuk geloofwaardiger maken.

Het acteren is goedbedoeld maar gemiddeld: de acteurs lijken zelf ook niet erg in dit rommelige scenario te geloven. Ook de plot zal niet iedereen kunnen bekoren. En zo gaat The Drowning eigenlijk al vanaf de eerste aflevering kopje onder.

Prima Brits thrillerdrama dat zich afspeelt om en nabij Dublin. Bedenker en scenarist Sarah Phelps (A Very English Scandal) bewerkte de boeken van Tana French tot een slim en spannend psychologisch drama. De kick-off is meteen intrigerend: een moord in 2006 (waarin de serie speelt) vertoont gelijkenis met een verdwijningszaak van drie tieners uit 1985 en roept allerlei vragen op. Hoe zit het met die ene overlevende tiener uit 1985? Wat speelt er onderling tussen het speurneuzenduo Rob en Cassie? Waarom heeft Rob nachtmerries? Wie is die huisgenote?

Meerdere verhaallijnen lopen parallel, inclusief flashbacks, dus wel even de aandacht erbij houden. Erg veel sfeer, prachtige landschappen, donkere en geheimzinnige bossen, mooie en menselijke verhaallijnen en een uitstekende cast: ik herken veel uit wat ik bij de serie Hidden zo aantrekkelijk vond. Ook Harlan Coben's The Five doet qua thema en opbouw nadrukkelijk een duit in dit thrillerzakje.

Omdat aflevering zes en zeven zich voornamelijk in een oud landhuis afspelen en deze verhaallijn een beetje gezocht aandoet, zakt Dublin Murders hier wat in. Deze afleveringen deden me denken aan die talloze slaperige Engelse detectiveseries, waar er de afgelopen decennia net iets teveel van zijn verschenen. Maar niet getreurd: Dublin Murders komt ermee weg. Gaat deze hidden gem zien!

Dying for Sex is een achtdelige Amerikaanse serie gebaseerd op een podcast en geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van Molly Kochan. Het uitgangspunt – een vrouw met uitgezaaide borstkanker gaat op seksuele ontdekkingstocht – klinkt origineel, maar de uitwerking valt tegen. De eerste helft voelt als een oppervlakkige, kluchtige opsomming van seksuele escapades, met af en toe een geslaagde grap.

Pas na een paar afleveringen krijgt de serie meer gewicht. Dankzij het sterke spel van Jenny Slate als chaotische vriendin Nikki en Michelle Williams (Blue Valentine) als Molly komt er ruimte voor echte emotie. De dynamiek tussen de twee vriendinnen tilt het verhaal naar een hoger niveau, met meer aandacht voor kwetsbaarheid, vriendschap en het omgaan met ziekte. Toch blijft de centrale vraag hangen: is dit de reis naar intimiteit die je in de laatste fase van je leven zou willen maken?