Opinions

Gangs Of London kent een vijfsterrenstart. Deze harde misdaad thriller opent in de pilotaflevering met een subliem gechoreografeerd gevecht in een bar. Je merkt dat hier specialisten aan het werk zijn. Gangs Of London komt uit de koker van Gareth Evans (Raid, Apostle) en Matt Flanney. Met prachtig camerawerk lijken de actiescenes op zorgvuldig geconstrueerde bloedballetten. Voor wie er van houdt: bloed, hoofden en ledematen spatten en exploderen alle kanten op.

De hardheid en internationale twist doen denken aan Zero Zero Zero, maar ook een serie als Before We Die kent enige overeenkomst. In de tweede helft gaat het tempo omlaag en lijkt ook de frisheid wat verdwenen. Neemt niet weg dat Gangs Of London voortdurend spannend en dreigend is, er mooie plottwists te ontdekken zijn en het acteerwerk van vertrouwde Britse kwaliteit is.

Sober en ingetogen vierdelig Zweeds drama over het jarenlange onderzoek naar een dubbele moord in Linköping in 2004. In opzet doet Genombrottet denken aan het Deense The Investigation; niet de vermoedelijke dader staat centraal, maar het onderzoek en de impact op de nabestaanden. Na de moord op premier Olaf Palme kent deze speurtocht de langste looptijd. Puntenaftrek is er voor de visagie. De acteurs lijken in deze ruim 16 jaar nauwelijks ouder te worden, maar sfeer en tempo maken veel goed. Genombrottet is een fijne en bescheiden truecrime-serie.

Vrouwenliefde begin 19e eeuw

Kostuumdrama Gentlemen Jack vertelt het verhaal van Anne Lister: een Engelse landeigenaar, zakenvrouw en dagboekschrijfster. Lister hield jarenlang zeer gedetailleerde dagboeken bij. Daarin schreef ze - soms in geheimschrift - onder andere over haar relaties met vrouwen, haar financiën, reizen en haar zakelijke activiteiten. Gentlemen Jack geeft een mooi tijdsbeeld van het leven van een vrouw die haar lesbische identiteit en relaties, relatief openlijk vormgaf. Tegen de achtergrond van de opkomende mijnbouw en het begin van de industriële revolutie, hebben bedenker Sally Wainwright (Happy Valley, Last Tango in Halifax) en actrice Suranne Jones (als Anne Lister) er een sterk staaltje womentertainment van gemaakt. Niet alleen het (vrij luchtige) drama rond Listers identiteit springt er uit, ook haar leiderschap dient als voorbeeld: direct, duidelijk en empathisch. De universele maar ook pijnlijke boodschap van Gentlemen Jack is nog altijd actueel, en legitimeert het gebruik van het (ergerlijke) doorbreken van de 4e wand.

Zoals eerder gezegd begint deze crimethriller goed en onderhoudend. Maar zakt vervolgens erg ver weg met een rommelig verhaal over wraak, maffia en schimmige onderwereld. Kelly MacDonald is het lichtpuntje, maar haar scenes worden spaarzaam. Snel vergeten deze Brits-Japanse samenwerking.

The Girlfriend Experience is een meeslepend erotisch-psychologisch drama van Lodge Kerrigan en actrice, schrijver en producer Amy Seimetz (Outer Range). In de 13-delige serie volgt de kijker high-class escort Christine Read, overtuigend gespeeld door model en actrice Riley Keough, de oudste kleindochter van Elvis en Priscilla Presley.

Christine is eenzaam, ondoorgrondelijk en bovenal ambitieus. Terwijl ze zich nonchalant en met weinig plezier door fantasieloze seksafspraken werkt, loopt ze stage bij een prestigieus advocatenkantoor en studeert ze rechten. Een luxe toekomst lijkt binnen handbereik, maar de weg ernaartoe blijkt allesbehalve eenvoudig. Hoe krijgt Christine controle over haar toekomst?

Gebaseerd op Steven Soderbergh's gelijknamige film weet The Girlfriend Experience erotiek, psychologie, spanning en kantoordrama knap met elkaar te verweven. Sterke plotwendingen, een levendig scenario en Keoughs overtuigende, voor een Golden Globe genomineerde acteerprestatie maken de serie tot een van de betere kantoordrama’s van de laatste jaren.

Gebaseerd op de gelijknamige film van Steven Soderbergh uit 2009, weet The Girlfriend Experience in het tweede seizoen gedeeltelijk te overtuigen. De serie is opnieuw opgezet als erotische thrillerdrama, en gebruikt seks vooral als middel om macht en manipulatie bloot te leggen. Bedenkers Lodge Kerrigan en Amy Seimetz slaan daarbij een nieuwe weg in. Hun scenario gaat duidelijk verder dan het uitgangspunt van Soderberghs film.

Het seizoen bestaat uit twee afzonderlijke delen van elk zeven afleveringen, die niet met elkaar verbonden zijn. Dat levert een opvallend contrast op: waar het eerste deel overtuigt door zijn beklemmende sfeer en maatschappijkritiek, verzandt het tweede in een rommelig en weinig spannend verhaal.

In Erica & Anna, het eerste deel, speelt de kille, onpersoonlijke architectuur een belangrijke rol. Kantoren en hotels en andere steriele ruimtes vormen het decor voor rendez-vous die ogenschijnlijk zakelijk en beheerst beginnen, maar uiteindelijk leiden tot emotionele ontladingen. De personages bewegen voortdurend tussen aantrekken en afstoten, waarbij macht en afhankelijkheid steeds van positie wisselen. De makers leggen ondertussen genadeloos de mechanismen van het Amerikaanse kapitalisme bloot. Vrijwel ieder personage staat in dienst van de destructieve en vaak verdorven verlangens van een ander. Seks wordt daarmee een handelswaar, maar vooral ook een instrument om macht uit te oefenen. Als kantoordrama sluit dit eerste deel bovendien goed aan bij het eerste seizoen.

Anna Friel, bekend van Marcella, levert sterk werk als Erica. Ze geeft haar personage precies de koele, berekenende maar ook emotionele uitstraling die nodig is om de onderhuidse spanning geloofwaardig te maken. Het resultaat is een stijlvol en bij vlagen ongemakkelijk portret van mensen die zichzelf en anderen voortdurend proberen te beheersen. 3,5*

Het tweede deel, Bria, kiest vervolgens voor een compleet andere setting. Escort Bria (Carmen Ejogo) belandt in een getuigenbeschermingsprogramma en probeert onder een nieuwe identiteit een bestaan op te bouwen. Een interessant uitgangspunt, maar de uitwerking laat veel te wensen over. Het verhaal oogt rommelig en onevenwichtig en wordt bovendien bevolkt door een groot aantal oninteressante en weinig sympathieke personages. Dat maakt het lastig om werkelijk betrokken te raken bij Bria of haar omgeving. Waar de serie duidelijk mikt op de spanning van een thriller, blijft die spanning vrijwel voortdurend uit. Ook dramatisch weet het verhaal maar zelden te overtuigen. 2,0*

The Girlfriend is een zesdelige psychologische dramaserie, gebaseerd op de roman van Michelle Frances. Als zoon Daniel zijn nieuwe vriendin Cherry (Olivia Cooke) introduceert bij zijn moeder Laura (Robin Wright - House of Cards), doet wantrouwen en jaloezie al snel zijn intrede in de familie. Vanuit verschillende perspectieven worden de verhalen van Laura en Cherry verteld. Een bitchfight kan, zo lijkt het, niet lang op zich laten wachten. De productie ziet er gelikt uit, met mooie locaties, een sterke cast en een broeierige sfeer van geheimen.

Toch valt The Girlfriend tegen. Er wordt rijkelijk gestrooid met plottwists. Deze houden het tempo levendig maar halen tegelijk een deel van de spanning en het mysterie weg. De Amazon Prime-serie lijkt door deze ongeloofwaardigheden in enkele scenes meer op een dark comedy of theatraal melodrama.

Series over verveelde en verwende rijke witte vrouwen lijkt een subgenre op zichzelf te zijn; Big Little Lies, The Undoing, Desperate Housewives, Gossip Girl en het recente Your Friends & Neighbors. En natuurlijk The White Lotus. The Girlfriend, of wellicht beter The Grillfriend, neemt zichzelf wel heel erg serieus. Een vleugje van Freuds oedipuscomplex levert in dit geval geen scherp, vilein of overtuigend liefdesdrama op.

De tiendelige HBO Max-serie The Girls on the Bus is losjes gebaseerd op het boek Chasing Hillary van Amy Chozick. Dit boek gaat over de campagne die Hillary Clinton in 2016 voerde om de eerste vrouwelijke president van de VS te worden. In deze serie zitten journalisten in de bus die de democratische presidentskandidaten volgen op weg naar campagnebijeenkomsten.

De vier vrouwelijke hoofdrolspelers leveren degelijk acteerwerk af en krijgen steeds meer chemie met elkaar. Maar The Girls on the Bus bewandelt vooral platgetreden paden. Journalistieke onafhankelijkheid, politieke thema's en persoonlijke relaties; het blijft allemaal oppervlakkig en vrijblijvend. En typisch Amerikaans. Dus over de top en onverklaarbaar uitzinnig bij tijd en wijle. Maar dat is kennelijk comedy. Het nieuws wordt in The Girls on the Bus alleen in chocoladeletters gebracht.

Pijnlijk indringende HUMAN-documentaire van Lisa Frenkel en Eva de Breed over het werken in de glastuinbouw. Als sector wereldtop maar zoom je in op werkgevers, arbeidsmigranten en uitzendbureaus in het Westland, dan wordt een sombere toekomst voorspeld. Klimaatverandering en gebrek aan personeel zijn slechts twee van de uitdagingen. Glasland geeft aan de hand van onder andere het Poolse migrantenstel Dorota en Daniel een onthutsend kijkje achter de schermen. Dat veel werkgevers en uitzendbureaus niet aan deze productie wilden meewerken is een veeg teken. Voor Dorota en Daniel is het beloofde glasland vooral een weg van hoop op een menswaardige toekomst.

S2 van maffia-epos The Godfather Of Harlem gaat traag van start. Maar de afleveringen 3 t/m 6 zijn vlot en hebben een fijne sfeer. Toch lijkt dit tweede seizoen net wat te veel van het goede te zijn, en is de sprankeling verdwenen. Over sprankelend gesproken; Ilfenesh Hadera (als Mayme Johnson) steelt hier de show. Gracieus, vilein en toegewijd speelt ze de echtgenoot van gangster Ellsworth 'Bumpy' Johnson (Forest Whitaker). Ook Vincent D'Onofrio acteert hier subliem, balancerend tussen familieman en opvliegende Italo-gangster.

TGOH dendert van probleem naar 'oplossing' en dat herhaalt zich bijna elke aflevering. Ik vond het oppervlakkig en fragmentarisch worden. Ook het verhaal rond Nation of Islam en Malcolm X, wordt na verloop van tijd sleets. Alsof er te weinig interessant materiaal is voor zoveel afleveringen. Na het zien van S2 van TGOH, blijft ondanks het aantal liquidaties toch het gevoel van een lege huls hangen.

Julia Ormond (bouwjaar 1965) speelt in Gold Digger Julia, een puissant rijke, aantrekkelijke en flierefluitende vrouw van 60. Welvarend, knap en lief zijn zaken waar begin dertiger Ben (Ben Barnes) voor valt. Is hier sprake van bedrog of is hier sprake van liefde, en is Ben gewoon een Old Digger? Genoeg voor 6 afleveringen familiedrama en oplopende emoties. Het verhaal voelt geforceerd, misschien niet per sé ongeloofwaardig, maar het wringt wel een beetje; als uit een hoge hoed borrelen de geheimen in rap tempo naar de oppervlakte. Net op het moment dat wij kijken! Daar komt bij dat zowel de hoofdpersonen als de overige familieleden, je behoorlijk op afstand weten te houden. Er ontstaat weinig compassie bij de kijker. Het middendeel van de serie kijkt gelukkig prettig weg. En graafschap Devon in Zuid-Engeland is uitnodigend in beeld gebracht. Een mixed bag.

Gedramatiseerd en sterk geromantiseerd historisch zesdelig true-crimedrama. The Gold gaat over de nasleep van de diefstal van goudstaven ter waarde van 26 miljoen pond, en start met een zekere lichtheid en humor. De hoofdpersonen hebben een guitige, onbevangen kwajongens uitstraling meegekregen, die nogal botst met de gewelddadige realiteit. In de serie werkt het goed. De bittere geschiedenis wordt hier geweld aan gedaan.

Het acteerwerk is uitmuntend. Vooral Charlotte Spencer (Sanditon) in haar rol van rechercheur Nicky Jennings, geeft diepte aan haar rol. Haar afkomst - uit het arbeidersmilieu én een criminele vader - wordt uitstekend verweven in het frisse en levendige scenario. Degelijk Brits vakwerk.

David Morrissey! De veelzijdige Britse acteur bekend van Tip Toe, The Walking Dead en The Missing, kan imploderen als geen ander. In Gone speelt Morrissey het uiterst gedisciplineerde schoolhoofd Michael Polly, die wordt geconfronteerd met de verdwijning van zijn vrouw. Het genre thrillerdrama wordt in Gone niet opnieuw uitgevonden, maar de erkende en productieve scenarist en showrunner Georg Kay (Lupin, The Long Shadow) maakt er een sterk zesdelig drama van. Door slimme plotwendingen, uitmuntend acteerwerk, sprankelende dialogen en de opgebouwde psychologische spanning, is Gone als whodunnit meer dan geslaagd.

'Opgedragen aan alle vrouwen die de 'Ndrangheta durfden te weerstaan'.

Met dezelfde gedrevenheid als Sarah Lund in de Killing de misdrijven probeerde op te lossen, zo vastberaden is openbaar aanklager Anna Colace (Barbara Chichiarelli - Suburra) om de vrouwen van de Zuid-Italiaanse maffialeiders te helpen. En te laten praten. Het zesdelige The Good Mothers is een intense en overweldigende série noire. In vale kleuren wordt een sterk verhaal geschetst - een gedramatiseerde werkelijkheid - dat voortdurend wisselt tussen loyaliteit en vrijheid.

Verwacht niet de gebruikelijke geweldsexplosies maar een continue onderhuidse spanning waarbij de suggestie speelt met de kijker. Het acteerwerk is uitmuntend, het script vlot en de fotografie overweldigend. Ik moest bij dat laatste aan Zero Zero Zero denken. The Good Mothers is een prachtige Brits-Italiaanse coproductie geschreven door Stephen Butchard (The Last Kingdom, Baghdad Central), en een eerbetoon aan dappere moeders en dochters.