Opinions

Het zesdelige The Undeclared War is een spannende cyberthriller die uitgaat van de premisse dat Rusland in 2024 een cyberaanval op het Verenigd Koninkrijk uitvoert. Actueel onderwerp, lekker mysterieus en redelijk geloofwaardig verfilmd. De goede hoofdrol van Hannah Khalique-Brown als Saara Parvin is invoelbaar, en Khalique-Brown acteert wisselend naïef, kwetsbaar, talentvol en gedreven. Waar deep fake, hacks, trollenfabrieken en cybercrime zich voornamelijk online afspelen - voor de kijker niet zo interessant - visualiseert Saara haar speuropdrachten voor GCHQ, het hoofdkwartier voor regeringscommunicatie in Londen. Met gereedschap in haar heuptas. Een prima vondst. Het Britse vleugje humor ontbreekt natuurlijk niet.

The Undeclared War is mooi opgebouwd en lijkt in die zin op een jaren 60 Koude Oorlog spionagethriller. Er zijn tevens referenties met The Capture en Homeland. Maar er zijn minpunten. Nogal wat verhaallijnen eindigen abrupt, waaronder die van Saara's collega Kathy, gespeeld door Maisie Richardson-Sellers die opvallende gelijkenis vertoont met onze Joy Delima. De trend is dat kijkers kortere series willen. Streamers spelen hierop in; in dit geval 6 afleveringen van 45 minuten. The Undeclared War had een absolute topserie kunnen zijn als in het scenario meer ruimte was genomen voor uitwerking van karakters. Wat blijft is een uitstekende thriller die zonder Hollywood overdrijven, de vinger op een beangstigende plek legt.

Wanneer Brenda Lafferty (Daisy Edgar-Jones - Normal People, Cold Feet) en haar 15 maanden oude baby dood worden aangetroffen, gaat detective Jeb Pyre (Andrew Garfield), overtuigd en devoot Mormoon, op onderzoek uit. Dit Mormon Murder Mystery geeft een huiveringwekkende kijk op het fundamentalisme in deze Latter Day Saints (LDS) geloofsgemeenschap. In flashbacks maken we kennis met de grote familie Lafferty. Naarmate Pyre dichter bij de waarheid komt, twijfelt hij hoe langer hoe meer aan zijn eigen geloof.

Under The Banner Of Heaven is gebaseerd op het waargebeurde boek van John Krakauer, die ook Into The Wild schreef. Met Jason Bateman en Ron Howard als co-executive producers, zou je denken dat deze serie niet mis kan gaan. Dat is niet helemaal zo. De eerste afleveringen met veel scenes voor Edgar-Jones zijn levendig en overtuigend. Maar de flashbacks van de helletocht die LDS-stichter Joseph Smith rond 1830 maakte, voegen weinig toe aan het verhaal. Als religieuze zedenschets in de jaren tachtig in Utah overtuigt Under The Banner Of Heaven. Tegelijk wekken de voortdurende verwijzingen naar de Hemelse Vader en allerhande openbaringen ergernis op. Het beeld dat uiteindelijk blijft hangen is het verhaal over de Lafferty's als rariteitenkabinet. Allemaal gespeeld door uitstekende acteurs, dat gelukkig wel.

Sterk achtdelig Amerikaans drama gefilmd in Canada, over de verdwijning van een 14-jarige tiener in 1997. De hoofdrol wordt gespeeld door Riley Keough (kleindochter van Elvis Presley) in haar rol als Rebecca Godfrey. Under the Bridge is een gedramatiseerd en waargebeurd verhaal op basis van het boek dat Godfrey hier zelf over schreef. Wat Under the Bridge zo goed maakt is dat - naast het intense verhaal als mysterythriller - bijna alle hoofdrolspelers imperfect zijn. Geen scherpe lijnen tussen goed of fout maar eerlijke, realistische karakters. De soundtrack is oner andere van rapper The Notorious B.I.G. (Biggie), die overleed in 1997. Under the Bridge is een indrukwekkend monument over gebroken gezinnen en verloren dromen, ergens onder een brug in Canada.

Degelijk en levendig derde seizoen van Undercover. S3 grijpt terug op een vertrouwde waarde van S1: de fijne wisselwerking tussen Bob (Tom Waes) en Ferry (Frank Lammers). De absolute hoofdrol is echter voor Nazmiye Oral in haar rol als maffiamoeder Leyla Bulut. Oral acteert afwisselend vilein, verleidelijk en vertwijfeld en speelt de sterren van de Vlaamse hemel. De verrassing van S1 is er misschien wat af maar Undercover blijft onderhoudend en pretentieloos vermaak.

The Underground Railroad is een aangrijpende dramaserie gebaseerd op het Pulitzer Price-winnende boek van Colson Whitehead. Regisseur is Barry Jenkins (Moonlight, If Beale Street Could Talk). De ondergrondse trein staat symbool voor de routes en safehouses die zwarte Amerikanen in de 19e eeuw gebruikten om van zuidelijke naar noordelijke Amerikaanse staten te vluchten. De serie is veel ineen: een western, een drama, een avonturenserie, een thriller, een roadtrip, een fantasyserie, een historisch document en een liefdesgeschiedenis.

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Zeker, het verhaal is vurig, het acteerwerk uitstekend, de fotografie prachtig en het scenario loopt als een trein. Een stoptrein weliswaar, want sommige afleveringen zijn wel heel erg traag. Eigenlijk was ik blij dat het er na 10 afleveringen op zat. De donkere en naargeestige sfeer vind ik na 600 minuten een beetje too much. Kijk ik dit nog voor m'n plezier? Neemt niet weg dat The Underground Railroad een actueel, universeel en intens verhaal vertelt.

Amerikaans drama in een gladde mix van Big Little Lies en The Truth About The Harry Quebert Affair. En hoewel Susanne Bier verschillende goede speelfilms heeft gemaakt, schiet dit New Yorkse drama op een aantal punten tekort. Allereerst het acteren: Hugh Grant lijkt met zijn grimassen niet te zijn verteld dat dit geen romcom is. Van Nicole Kidman daarentegen zien we, om bekende redenen, nauwelijks gezichtsuitdrukking. Noch het scenario, noch het acteerwerk, noch de plot kunnen volledig overtuigen. Wat rest is een gemiddelde whodunnit die zorgvuldig en stijlvol gemaakt is, en zich ontrolt in een prima tempo. Tegelijk blijft alles oppervlakkig, en ontroert het nergens. Gelukkig zien we Sofie Gråbøl (The Killing) in een bijrol terug. Maar zelfs zij blijkt zonder warme trui kil en afstandelijk.

In S4 van Unforgotten wordt opnieuw een oude moord nieuw leven ingeblazen. Bedenker en schrijver Chris Lang (Innocent, Plan Coeur) heeft een vernuftig scenario in elkaar getimmerd waarmee DCI Cassie Stuart (the great Nicola Walker) en DS Sunny Khan (Sanjeev Bhaskar) op zoek kunnen naar de waarheid rond een 30 jaar oude moordzaak. Het leven van bijna alle hoofdpersonen verandert ingrijpend. En zoals het Unforgotten betaamt gebeurt dat feilloos, empathisch, soms vilein en altijd met top notch acteerwerk. De intense grande finale is de voorlopige kroon op vier uitmuntende seizoenen Unforgotten. Goed, beter, Brits.

Bedenker en scenarist Chris Lang (The Thief, His Wife and the Canoe) heeft ook van het vijfde seizoen van Unforgotten een pakkend drama gemaakt. Cassie Stuart (Nicola Walker) echoot nog na, maar de wisselwerking tussen de nieuwe DCI Jess James (Sinéad Keenan) and DI Sunny Khan (Sanjeev Bhaskar) is prikkelend en ontroerend. Chris Lang - eerder voor seizoen 4 genomineerd voor een BAFTA-award in de categorie beste dramaserie - heeft inmiddels een sterk oeuvre op zijn naam. Het vijfde seizoen van Unforgotten past daar naadloos in, en heeft alle ingrediënten om weer een tijd vooruit te kunnen. De grens tussen daders en slachtoffers is dun, maar juist dat maakt Unforgotten een van de beste Britse dramaseries. Gemaakt met passie en vooral compassie.

De Britse kwaliteitsserie Unforgotten is toe aan het 6e seizoen. Bedenker Chris Lang heeft opnieuw een gelaagd coldcase-onderzoek geschreven waarin de achtergronden en motieven van de karakters fijnzinnig belicht worden. In Unforgotten zitten tal van scenes vol prachtig ingetogen emoties. In een rustig tempo krijgen alle karakters ruimte om te groeien. De grens tussen daders en slachtoffers is dun, maar juist dat maakt Unforgotten bijzonder. En hoewel de tweede helft van dit seizoen hier en daar wat inzakt, bewijst Unforgotten opnieuw tot allerbeste dramaseries van het Verenigd Koninkrijk te horen. (Samen met Line of Duty, Happy Valley, The Responder, Blue Lights en Hidden). Allemaal gemaakt met passie en vooral compassie.

Prachtig, intiem drama over liefde, gevangenschap en de zoektocht naar bevrijding. Shira Haas is met haar meisjesachtige voorkomen geknipt voor haar hoofdrol. Elke emotie, hoe klein ook, is op haar gezicht af te lezen. De ultraorthodoxe joodse gemeenschap in New York wordt respectvol, maar indringend (en beklemmend) geportretteerd.

Ik heb een zwak voor series die zich afspelen in de ongerepte natuur. De strijd van de kleine mens met de grote, onvoorspelbare elementen vind ik een fascinerend uitgangspunt. Eind 2023 was er Wilderness, een tegenvallende serie over een stel in hun relatiewoestenij. Van de maker van The Revenant en American Primeval, is er nu Untamed. Een zesdelige Netflixthriller over een vrouw die onder verdachte omstandigheden is overleden in Yosemite National Park.

Gefilmd in Brits Colombia in Canada speelt de overweldigende natuur de prachtige hoofdrol. Eric Bana steekt er als norse en nurkse FBI-agent Kyle Turner nogal flets bij af. Er is weinig zichtbare chemie met zijn tegenspelers, maar ook niet met de kijker.

Untamed kent licht esoterische en inheemse elementen, zoals we dat eerder zagen in True Detective, Hinterland en Top of the Lake. Het zorgt hier niet voor een verdiepende laag of mystieke invalshoek. Untamed blijft oppervlakkig, traag en voorspelbaar. Het brave Untamed vindt ongetwijfeld zijn weg naar de minder veeleisende Netflixkijker. Hou je van meer pit, beter acteerwerk en vooral een spannender verhaal, kijk dan naar The Sinner of The Outsider. Of de realityserie Alone, voor nog veel meer ongetemde natuur. En zelfs meer spanning.

Waargebeurd drama naar het boek Living with a Serial Killer van Delia Balmer. Nick Stevens (The Pembrokeshire Murders) maakte er een vlot script van over ingrijpend huiselijk geweld. Delia Balmer wordt fantastisch gespeeld door Anna Maxwell Martin (A Spy Among Friends). Zij geeft haar karakter een ambigue, verbitterde en trotse lading mee en spaart zichzelf nergens. Datzelfde geldt voor Shaun Evans (Endeavour). In zijn rol als John Sweeney is hij innemend, creepy en labiel tegelijk. In al dit acteergeweld zien we Sallie Harmsen in een bijrol.

In een tijdsspanne van jaren zien we hoe de relatie tussen Delia en John zich ontwikkelt. In de vier afleveringen van 45 minuten worden grote sprongen in de tijd gemaakt. Dat is jammer. Until I Kill You verliest in het tweede deel momentum door zich vooral te concentreren op het strafrechtelijk vervolg van deze aangrijpende zaak. En blijft zo net te vluchtig om diepe indruk te maken.