Opinions

Back to Life is een Britse drama-comedy bedacht en geschreven door Daisy Haggard. De zesdelige serie gaat over Miri Matteson, gespeeld door BAFTA-genomineerde Daisy Haggard (Breeders, Boat Story). Miri heeft 18 jaar in de gevangenis gezeten en probeert haar leven - inwonend bij haar ouders - weer op te pakken. Een zwaar thema voor een comedy. Op de scheidslijn tussen aangrijpend en grappig is Back to Life een sympathieke 6-delige serie. Maar Back to Life vinkt meer zware thema's aan. En die worden allemaal vederlicht behandeld. Misschien iets te lichtvoetig, want echte impact op de kijker heeft Back to Life nauwelijks. De voortdurende glimlach van Miri verhult net te veel pijn.

Gaap, lijkt wel een kinderserie. Bijna niet om door te komen. Meer woorden maak ik er niet aan vuil.

Ik was wat voorzichtig na het lezen van wat kritische recensies over S2 van Bad Banks, maar na een geweldig eerste seizoen is dit een waardig vervolg. In een soms onnavolgbaar tempo, zeker in het eerste deel, wordt in 6 afleveringen de financiële wereld in Berlijn en Frankfurt op de voet gevolgd. Hoofdpersoon Jana (Paula Beer) is de spil van het verhaal, en zij geeft groots invulling aan haar personage. Afwisselend sterk, kwetsbaar, irritant en lief, manoeuvreert zij zich door de wereld van start-ups, junkbonds, malversaties en overnames. Barry Atsma geeft haar heerlijk partij in voortreffelijk Duits, met af en toe een Nederlandse krachtterm. Een van de beste Nederlandse acteurs van dit moment: im Ausland and abroad (The Split) graag gezien. En hoewel bijna alle personages zich onsympathiek gedragen, voel je toch een soort van compassie. Die gelaagdheid is een sterk punt in een serie die tot het einde blijft boeien.

Zwarte komedie gebaseerd op het Belgische origineel Clan van Malin-Sarah Gozin (Tabula Rasa) uit 2012. Het Iers-Britse Bad Sisters gaat over vier zussen die zien hoe vijfde zus Grace (Anne-Marie Duff) lijdt onder de psychische terreur van zwager John Paul (Claes Bang). Hoe lang gaat dat goed? Niet zo lang. In een bruisende mix van drama en zwarte humor valt primair het spitsvondige scenario op.

Niet alle verhaallijnen zijn even geslaagd (bijvoorbeeld die van zwangere vriendin van levensverzekeraar Claffin), maar Bad Sisters blijft fier overeind door het uitmuntende acteerwerk en de aanstekelijke chemie tussen de zussen. De beelden van en locaties aan de Ierse kust geven een extra dimensie, net als de score PJ Harvey en Tim Phillips. Met een stevige portie Six Feet Under is dit opnieuw een uitstekend Apple TV+-drama.

Seizoen 2 van de zwarte komedie Bad Sisters volgt naadloos op het uitstekende (en betere) eerste seizoen. Bad Sisters mist in dit tweede seizoen de donkere venijnige humor. Scenario, acteerwerk en setting bieden gelukkig voldoende kwaliteit. Bad Sisters makkelijk weg, vooral als luchtig feministisch drama; de mannen - in ondertal - zijn sukkels, slapjanussen of bedriegers. Scenariste en actrice Sharon Horgan (Divorce, Catastrophe) kiest dit tweede seizoen voor een routineus vervolg, maar een beetje meer pit had niet misstaan.

In het Irak na de val van Saddam Hoessein, probeert voormalig politie-inspecteur Muhsin al-Khafaji (Waleed Zuaiter) grip op z'n leven te krijgen. Met een zieke én een vermiste dochter staat Mushin voor een zware opgave. Wat we voorgeschoteld krijgen is een dramaserie die iets weg heeft heeft van Tehran, met een vleugje Homeland, Fauda en The Spy. Helaas is Baghdad Central de minste van genoemde titels.

Baghdad Central is erg voorspelbaar, en echt spannend wordt het daarom nooit. De serie meandert tussen familiedrama en spionage-, terreur- en moordmysterie, maar schiet op meerdere fronten tekort. Het oninteressante en karikaturale personage van Frank Temple (Bertie Carvel - Doctor Foster), is een opzichtige misser. Tegelijk is Baghdad Central met veel zorg gemaakt en zijn de locaties prima. Jammer dat Baghdad Central op dramatisch vlak tekort schiet.

The Bay S2 is zo'n typisch Brits crimedrama, met een hoofdrol voor het landschap en Morven Christie (Lisa Armstrong). Allebei zijn overwhelming. Met een stevige dosis Broadchurch (dat niveau wordt overigens nergens gehaald), ontwikkelt dit drama zich in een aangenaam tempo. Een moord op een familieman leidt tot een zoektocht binnen zijn zeer gesloten familie. Het scenario wordt ondersteund door verschillende privé plotlijnen rond Armstrong en haar kinderen. Niet per sé zeer boeiend en tamelijk voorspelbaar. Ook de teammeetings doen nogal repetitief aan, zeker voor binge-watchers; het is een herhaling van wat we even daarvoor gezien hebben. De finale is underwhelming, maar door het acteerwerk van Christie en Daniel Ryan (DI Tonny Manning) blijft S2 net overeind.

Chefkok Carmen 'Carmy' Berzatto (een uitstekende Jeremy Allen White), voormalig topcuisinier bij de beste restaurants, erft de broodjeszaak van broer Mickey, die na een drugsverslaving een einde aan zijn leven heeft gemaakt. In een realistisch portret probeert Carmy zijn eigen leven en het restaurant op de rit te krijgen. De stress en chaos in de keuken zijn invoelbaar. De bijzondere karakters, met allemaal zo hun eigen worstelingen, maken van The Bear een kleurrijke dramady.

Toch kan The Bear maar ten dele overtuigen. Met acht korte afleveringen van 19 tot 47 (de slotaflevering) minuten, doet de serie nogal fragmentarisch aan. Zeker in relatie tot de grote thema's die worden aangesneden. Het is net te vluchtig om diepe indruk te maken. Neemt niet weg dat The Bear een intens en visueel spektakel is; de rosbief is om van te watertanden. En zoals dat gaat in de keuken: eerst het eten, dan de moraal.

Claire Danes (Homeland, Fleischman Is in Trouble) vertolkt in The Beast in Me een neurotische schrijver die verdwaald is in haar eigen rouw en angst. Danes gooit al haar bekende tics en trucs in de strijd, maar juist daardoor ontbreekt soms de echte ziel in haar personage. Tegenspeler Matthew Rhys (The Americans, Perry Mason) zet een overtuigende compulsieve onruststoker neer en vormt een solide tegenwicht voor Danes.

Als executive producer krijgt Danes bovendien steun van niemand minder dan Jodie Foster. Met zulke grote namen liggen de verwachtingen vanzelfsprekend hoog. Misschien té hoog, want hoewel The Beast in Me degelijk gemaakt is, blijft de serie 'volgens het boekje' en voorspelbaar. Het geheel voelt minder verrassend dan je zou hopen met zoveel talent voor en achter de camera.

Dat neemt niet weg dat The Beast in Me een vlotte en prettig wegkijkende thriller is, die een breed publiek zonder twijfel zal weten te boeien. Kortom: kijk het beest gerust recht in de ogen.

Het zesdelige Britse wraakdrama The Beast Must Die (TBMD) kent een kickstart. Na een hit and run ongeluk waarbij haar zoon om het leven komt, wil Frances Cairnes (Cush Jumbo) wraak. De eerste aflevering is snel, boeiend en zet verschillende verhaallijnen uit. TBMD gaat over rouw en verdriet, en over het verschillende effect dat dit kan hebben op mensen. Bijvoorbeeld wanneer je geprivilegieerd bent, of juist niet. Al snel echter zinkt dit typisch Engelse drama diep weg, en houden alleen de acteurs de serie kijkwaardig.

Billy Howle speelt adjudant Strangeways en doet dat geweldig. We kennen Howle van The Serpent (als Herman (K)nippenberg) en als getormenteerde zoon uit MotherFatherSon. Dit is een top-acteur. Ook met de setting, het eiland Wight, is niets mis. Het levert prachtige, Zuid Engelse beelden op van kliffen, glooiende weiden en zee. Tot zover het goede nieuws.

Ik heb een paar problemen met TBMD. Ten eerste wordt het nergens spannend of dramatisch. Het blijft erg braaf. Zeker als het gezelschap zich verplaatst naar een oud landhuis (je kent het wel: gemankeerde familie, hedonistische levensstijl, oud geld), wordt het tam, voorspelbaar en saai. Ten tweede wordt een aantal zijlijnen in het verhaal niet afgerond, maar blijft hangen in het luchtledige. Ergens boven Wight.

The Beast Must Die suggereert in de titel een spannende wraakthriller te zijn, maar blijkt vooral doodsaai.

Als een goede oude vriend, die je na een tijdje weer terugziet. Zo heb ik S7 van Beck ervaren. Eigenlijk begon mijn liefde voor series überhaupt bij Beck. En Wallander natuurlijk. Gebaseerd op de personages van Sjöwall & Wahlöö biedt Beck met Peter Haber vanaf 1997 serievermaak. En hoe. De maatschappijkritiek mag dan in S7 naar de achtergrond verdwenen zijn, de goede opbouw en intrigerende verhaallijnen zijn dat allerminst. De vier afleveringen in speelfilmformaat zijn spannend, dramatisch en er wordt uitstekend in geacteerd. De melancholie is nooit ver weg; de scenes met buurman Grannen op het balkon zijn fameus. En zoals dat gaat: bij een oude vriendschap horen onvolmaaktheid en mildheid.

Als een goede oude vriend, die je na een tijdje weer terugziet. Zo heb ik S8 van Beck ervaren. Eigenlijk begon mijn liefde voor series überhaupt bij Beck. En Wallander natuurlijk. Gebaseerd op de personages van Sjöwall & Wahlöö biedt Beck met Peter Haber vanaf 1997 serievermaak. En hoe. De maatschappijkritiek mag dan in S8 naar de achtergrond verdwenen zijn, de goede opbouw en intrigerende verhaallijnen zijn dat allerminst. De vier afleveringen in speelfilmformaat zijn spannend, dramatisch en er wordt uitstekend in geacteerd. De melancholie is nooit ver weg; de scenes met buurman Grannen op het balkon zijn fameus. En zoals dat gaat: bij een oude vriendschap horen onvolmaaktheid en mildheid.

De kracht van klassieker Beck zit steeds meer in de achtergrondverhalen van de leden van het opsporingsteam. Levendige, zeer verschillende karakters met een goede en scherpe onderlinge chemie. Steinar (Kristofer Hivju) en Oskar (Måns Nathanaelson) zorgen bovendien voor een beetje lucht in de donkere verhalen.

Waar het team de hoofdrol vervult, doet Martin Beck (Peter Haber) een stapje terug. Sterker, Beck lijkt een beetje uitgerangeerd en kan op de achtergrond weinig genialiteit meer toevoegen. Voor de serie Beck een logische ontwikkeling, want kleinzoon Vilhelm (Tommy Wättring) zet zijn eerste stappen bij de Zweedse Polis.

De misdaden in dit 9e seizoen zijn niet heel bijzonder, redelijk spannend en kennen af en toe een frisse wending. Het niveau van de uitmuntende tweede aflevering wordt nergens gehaald. En zo blijft Beck een goede oude vriend, die betrouwbare kwaliteit levert en het nu vooral moet hebben van de kracht van het collectief.

N.B.: Bij de NPO is dit seizoen 10, op IMDb seizoen 9.

Het 10-delige Amerikaanse Beef gaat over botsende werelden van maatschappelijke klassen. De kloof tussen arm en rijk, kansloos en kansrijk. Met de road rage als openingssequence wordt vol vaart de toon gezet. Danny Cho (Steven Yeun) heeft een vaag klusbedrijfje en voelt zich verantwoordelijk voor zijn inwonende broer en ouders die nog in Korea wonen. Amy Lau (Ali Wong) is interieur-styliste. Ze staat bovendien op het punt een enorme zakendeal te sluiten. Beef richt zich vrijwel volledig op de Aziatisch-Amerikaanse gemeenschap, een originele invalshoek.

De eerste afleveringen van Beef doen met satire, maatschappijkritiek en hypnotiserende geluiden een heel klein beetje denken aan The White Lotus. In deze zwarte komedie (Beef is straattaal voor ruzie) echter geen vakantieresorts. Het volle scenario van executive producer Lee Sung Jin zorgt in de eerste vier afleveringen voor een hoog tempo. Onderhoudend, maar tegelijk: veel drukte om weinig. Halverwege gaat het tempo flink omlaag en veranderd Beef van koers. Veel gepsychologiseer, flashbacks, emoties en opdravende demonen uit het verleden van de hoofdkarakters. Kortom, een mixed bag. Ondanks het goede acteren kan Beef niet overtuigen.

Ik ben 8 jaar te laat op dit spionnenfeestje, maar ben blij dat ik uiteindelijk toch gegaan ben. Het 10-delige eerste seizoen van de spionagethriller Berlin Station uit 2016 komt langzaam op gang. De eerste afleveringen ogen rommelig, onnodig complex (dat hoort natuurlijk een beetje) en missen een aansprekende verhaallijn. Gelukkig zien we wel Sylvia Hoeks! De vergelijking met Homeland ligt voor de hand, maar in Berlin Station lopen voornamelijk brave karakters rond. En geen Carrie Mathisons. Toch kijkt de serie makkelijk weg. Vanaf aflevering 5 wint de serie aan vaart en spanning. Zonder vernieuwend te zijn weet Berlin Station in het eindspel alsnog ruimschoots te overtuigen.

Hoofdpersoon David (Rein Mulder) vertrekt vol verwachting naar Berlijn om zijn vriendin te ontmoeten en zich daar te vestigen. Nadat zijn vriendin de relatie beëindigt is David aangewezen op zichzelf en baant zich een weg door Berlijn, de experimentele kunst en het nachtleven. Het leidt tot een verzameling bijzondere, ongemakkelijke en vervreemdende ontmoetingen die je gerust licht absurdistisch mag noemen.

Grootste probleem van de 10-delige Nederlandse comedy Beter Wordt Het Niet is dat - op een enkele geestigheid na - de serie maar niet grappig wil worden en voortdurend een gekunstelde indruk wekt. De experimenten zoals in aflevering 5, lijken er puur voor de vorm te zijn en halen het tempo uit de toch al trage verhandelingen. Beter wordt het niet, ook niet in het tweede deel. Stilistisch ligt de vergelijking met Bodem voor de hand, eveneens met een uitermate ergerniswekkende hoofdpersoon. Het hoge niveau van Bodem wordt in Beter Wordt Het Niet nergens gehaald.

De droge en ongemakkelijke humor komt niet goed uit de verf, en wordt niet van context voorzien door meer dramatische subplots. De serie komt zo niet verder dan sympathieke bedoelingen, en blijft pijnlijk hangen in filmisch niemandsland. De beste rol is voor de stad Berlijn. Voor een comedy is dat geen goed teken.

Het uitgangspunt van het vijfdelige Britse Better is bijzonder: een bijna 20-jarige samenwerking tussen een lokale drugsmaffiabaas en een inspecteur bij de politie. Over en weer helpen handelaar Col McHugh (Andrew Buchan - Industry, Broadchurch) en DI Lou Slack (een uitstekende Leila Farzad) elkaar. Door geld te geven, tips uit te wisselen of een oogje dicht te knijpen. Voor Lou leidt dit vindingrijke - maar erg onwaarschijnlijke - gegeven tot een complex dubbelleven.

Na de eerste twee prima afleveringen kan Better de verwachtingen niet waarmaken en mist de klasse van Happy Valley of Line of Duty. Maar Better kent wel zijn momenten, heeft vaart en het acteerwerk is prima. De potsierlijke finale doet dan weer afbreuk aan een serie waarin origineel niet altijd Better is.

The Better Sister is een achtdelige Amerikaanse serie over complexe familierelaties, naar het gelijknamige boek van voormalig openbaar aanklager Alafair Burke. Het psychologische thrillerdrama, met in de hoofdrol Jessica Biel, is een echte slowburner. Het wiel wordt in The Better Sister niet opnieuw uitgevonden, maar de serie is op alle onderdelen - acteren, plot- en karakterontwikkeling, cinematografie - uiterst zorgvuldig geproduceerd. Biel (Candy, Cruel Summer) speelt de ijzige Chloe Taylor, en haar rol doet denken aan de ondoorgrondelijke hoofdrol in het eerste seizoen van kwaliteitsserie The Sinner. The Better Sister haalt niet het niveau van familiedrama's als Presumed Innocent of Defending Jacob, maar geduld wordt hier uiteindelijk beloond.

De 10-delige comedy Better Things is ontwikkeld door stand-up comedian Louis C.K. en (stem)actrice en hoofdrolspeler Pamela Adlon. Als Sam speelt Adlon een single moeder van drie (tiener)dochters. Sam's moeder is haar buurvrouw. Sam is het type ruwe bolster met gevoelige inborst. In het luidruchtige en chaotische huishouden is de female bonding soms ver te zoeken. Better Things put inspiratie uit hedendaagse en opvoedkundige thema's, en is grappig, scherp en herkenbaar. Maar ook erg Amerikaans.

De 10 afleveringen van het eerste seizoen kijken als een verzameling sketches met een doorlopende verhaallijn. Dat is een sterke vondst; ballast en dagelijkse continuïteit en routine worden overboord gegooid. De scènes concentreren zich op een bijzondere gebeurtenis, een familielid, vriendin of een nieuwe vlam voor Sam. Better Things doet me denken aan Bodem van Eva Crutzen. Met eenzelfde speelsheid die aanstekelijk werkt.

Naadloos vervolg op het eerste seizoen en dat betekent: goede grappen, ongemakkelijke situaties, drama en een fijne cast. De soundtrack is slim gekozen en geeft elke aflevering de juiste vibe. Net iets te Amerikaans, maar de dialogen zijn fris en scherp.

In seizoen 3 twijfelt Sam aan zichzelf; wordt ze niet te veel geleefd door haar gezin, komt ze in de overgang, hoe zit het met haar liefdesleven en hoe zit het met haar gezondheid? Een kleine crisis, waarover natuurlijk weer genoeg luidruchtige grappen gemaakt kunnen worden. In vlot tempo zien we de worstelingen van haar leven met puberkinderen. Degelijk vervolg van fijne serie.

De psychologische true-crime thriller Black Bird gaat uit van een spannende maar wonderlijke premisse. Drugsdealer James Keene (een charmante Taron Egerton) helpt de FBI bij het veroordelen van verdachte serial killer Larry Hall (een uitmuntende Paul Walter Hauser). Keene moet daarvoor als gevangene undercover. Executive producer Dennis Lehane (The Outsider, Mr. Mercedes) heeft het boek dat James Keene er zelf over schreef, perfect vertaald naar televisie.

In stijl vergelijkbaar met Mindhunter, focust Black Bird op de intrigerende en fascinerende relatie tussen Keene en Hall. Met flashbacks - die iets toevoegen maar tegelijk het tempo er een beetje uit halen - leren we deze inmates kennen. Sterke dialogen, prachtig onderkoeld acteerwerk én een laatste optreden van Ray Liotta. Apple TV+ maakt opnieuw naam als kwalitatieve en vernieuwende serie-aanbieder. Black Bird is gruwelijk goed.

Het zesdelige Black Doves (zwarte duiven) is een vlot, luchtig en vermakelijk spionagedrama geschreven door Joe Barton (Giri/Haji, The Lazarus Project). We zien Keira Nightley als Helen Webb in haar eerste volwaardige serie-hoofdrol, met aan haar zijde de solide Ben Wishaw (This is Going to Hurt, Fargo) als Sam. In een onwaarschijnlijk rustig Londen - in warme kerstsfeer - werkt executant Sam aan een klus voor een geheime organisatie: The Black Doves. En dat leidt tot actie, achtervolgingen, afrekeningen en gedoe bij de afhaalchinees.

Het tempo gaat er flink uit wanneer de obligate relatieperikelen van Helen en Sam in beeld gebracht worden. Zo heeft Sam iets uit zoeken met zijn voormalig vriend Michael. Wordt het met deze tortelduifjes dan ook nog een echte kerstfilm? Black Doves is pretentieloos vermaak voor de liefhebbers van James Bond, Jack Ryan, Jason Bourne en Kingsman: The Secret Service.

Weergaloos familie-epos over twee broers die niet met, maar ook niet zonder elkaar kunnen. In een mix van Ozark, The Bear en een snuifje Sneaky Pete, hebben bedenkers Kate Susman en Zach Baylin een conventioneel scenario ontwikkeld dat zich laat kijken als een enerverende achtbaanrit. Jason Bateman en Jude Law spelen de sterren van dit hemelse hoofdgerecht. Met een tegelijk uitstekende en geloofwaardige ontwikkeling van alle karakters - helemaal bij de tijd - is de achtdelige miniserie Black Rabbit een seriehoogtepunt van dit jaar.

Het Israëlische Blackspace komt traag op gang. Pas in de tweede helft van aflevering 2 worden de zaken een beetje op scherp gezet. Op een middelbare school wordt een aanslag gepleegd door schutters met een eenhoornschedel-masker. Onder leiding van Rami Davidi (Guri Alfi) volgt een zoektocht naar de daders. De lompe Davidi (mét handicap) wordt daarbij geholpen door jeugdrechercheur Morag Shmuel (Reut Alush), hetgeen een frisse wisselwerking oplevert.

De zoektocht naar de daders uit een groep van tientallen verdachten is niet onaardig uitgewerkt. Deze whodunnit is evenzeer een whydunnit. Blackspace heeft een vlot tempo, is degelijk van opbouw maar is nergens echt spannend of dramatisch. En hoewel de finale nogal gekunsteld en geforceerd is, heeft deze serie zijn momenten. Wat voor mij overblijft is net iets te veel tienerdrama.

Degelijk maar voorspelbaar en belegen Brits drama, dat te veel vaart op de auto-pilot. Adrian Dunbar is meer op z'n plaats in Line of Duty dan in deze familiegeschiedenis, waarin hij veel van a naar blood hobbelt en plichtmatig acteert. Je kunt niet zeggen dat er niets gebeurd. OMG, wat we voorgeschoteld krijgen is echt te veel van het goede. Als whodunnit blijft dit thriller-drama ook niet overeind, dus ik zeg: stop na twee seizoenen.

Het affiche is veelbelovend: politiethriller, Ierland, Jed Mercurio (Line of Duty, Bodyguard) én James Cold Feet Nesbitt! Dat is te mooi om waar te zijn. Dat is het dan ook niet. Het scenario is vakwerk. Maar ondanks de nodige twists & turns lijkt er na het tweede deel (van 4), een bepaalde gezapigheid in te treden. James Nesbitt peinst wat af, er zijn veel verplaatsingen (auto, boot) en echt spannend wordt het bijna nergens meer. Misschien komt het ook doordat het thema van de 2e seriehelft meer dramatisch dan spannend is: hoe kom je los van je donkere verleden en kun je nu iemand zijn die je graag wilt zijn? Zoals james_cameron_tv al aangeeft: bijzonder dat er een S2 komt. Die zag ik ook niet aankomen.

Het zesdelige politiedrama Blue Lights speelt zich af in Belfast. Niet alleen een politiek en sociaal lastige omgeving voor een agent, maar gezien het toenemende drugsgeweld ook een uiterst gevaarlijke. Blue Lights is erg goed. Wat prima werkt is de wisselwerking tussen de drie nauwelijks voorbereide agenten in opleiding en hun meer ervaren collega's. Van grote toegevoegde waarde is de ruime aandacht voor de persoonlijke achtergronden van de rookies. Het wiel wordt in Blue Lights niet opnieuw uitgevonden, maar de twijfels en angsten worden overtuigend neergezet. Blue Lights kent een hoog tempo met behoorlijk wat verhaallijntjes gedurende het eerste seizoen. Verhaallijnen die niet altijd goed afgerond worden (o.a. die van het alledaags racisme). Ook staat de geloofwaardigheid hier en daar onder druk.

Maar boeiend is het. Dat is vooral te danken aan het prima scenario van de makers Declan Lawn en Adam Patterson, die eerder werkten aan The Salisbury Poisonings en The Undeclared War. Ook de al wat oudere newby Grace Ellis (gespeeld door Siân Brooke - Trying, The Terror) voegt een dimensie toe door haar ervaring en natuurlijke overtuigingskracht. Vergelijkbaar met de beste Britse series als Happy Valley, The Responder en Line of Duty vormt Blue Lights een klein hoogtepuntje in serieseizoen 2023.

Het Britse politiedrama Blue Lights is ontwikkeld, geschreven en geregisseerd door Declan Lawn en Adam Patterson. Beide werkten eerder samen aan The Salisbury Poisonings en The Undeclared War. Dit tweede seizoen is een sterk en compromisloos vervolg op het uitstekende eerste seizoen. In het levendige scenario spelen de persoonlijke ontwikkelingen van de jonge agenten een grote rol. Inclusief hun liefdesleven. Het maakt van Blue Lights een enerverend en invoelbaar drama, vergelijkbaar met series als Kin en Line of Duty. Sober verfilmd, met weinig achtergrondmuziek (behalve uit de autoradio) en authentiek. In het troosteloze Belfast stralen de overtuigende en gelaagde karakters als nooit tevoren.

Naar typisch Britse traditie is het 6-delige Bodem een sprankelende dramady van en met de veelzijdige Eva Crutzen. Crutzen speelt Cat, een ergerlijk onvolwassen vrouw van bijna 40. In hoog tempo worden grappen voorgeschoteld - scherp, flauw, vilein, grof, non-verbaal, plat, visueel - met, zoals dat hoort, onderliggend verdriet en pijn voor de hoofdpersoon. Bodem is snel en veel: een moderne, licht absurdistische parabel, een romantische komedie en een satire op dolende dertigers. Geïnspireerd door Fleabag - en ook de Britse series Pure, I May Destroy You en Cheaters zijn referenties - is Bodem een fijne komedie met een randje. Gemaakt door een uiterst getalenteerde cineaste.