Opinions

De Israëlisch-Duitse acteur Jeff Wilbusch (Bad Banks, Unorthodox, The Little Drummer Girl) speelt in The Calling rechercheur Avri Avraham en doet dat met verve; een tikkeltje ongemakkelijk, gedreven en met veel chemie met collegarechercheur Janine Harris (Juliana Canfield - Succession). Avrahem is Joods religieus, intuïtief en heeft een zesde zintuig waardoor er een mysterieuze sfeer rond hem hangt. Juliana Canfield geeft een subtiele draai aan haar rol als zijn ambitieuze leerling, en geeft daarmee goed - beide benen op de grond - tegenwicht.

Bedacht door de uiterst productieve David E. Kelley (Big Little Lies, The Lincoln Lawyer) en geproduceerd door o.a. Barry Levinson (City on a Hill, Dopesick) maakt meteen duidelijk dat The Calling klasse heeft. En die klasse wordt waargemaakt. De eerste vier afleveringen draaien om een vermissingszaak van een tiener. De tweede helft van The Calling draait om een misdrijf rond een kinderopvang. Waar meestal alle verhaallijnen door elkaar gehusseld worden, worden hier de plots keurig chronologisch verteld. Gezien de vele karakters die geïntroduceerd worden geen overbodige luxe.

Het rechercheteam kent een frisse wisselwerking, de verhaallijnen zijn uitstekend en de twee plots zijn ruim voldoende. Daarmee is The Calling een stemmige thriller voor de liefhebbers van 7 Seconds (eveneens met Michael Mosley) of de Amerikaanse versie van The Killing.

Texas 1980. Een typisch Amerikaanse en verzorgde buurt. Met opgeruimde bewoners, groen gras, beleefde kinderen en een kerk die nooit ver weg is. Maar onder de oppervlakte... Het vijfdelige Candy is een fantastische true-crime serie over de levens van Candy Montgomery (Jessica Biel in optima forma) en haar vriendin Betty Gore (Melanie Lynskey), die langzaam in een grote crisis terecht komt. Biel, tevens executive producer, lijkt patent te hebben op misdrijven die niet zozeer gaan over de dood, maar juist over de soms onbegrijpelijke psychologie van het leven. Haar rol in Candy heeft stevige overeenkomsten met het eerste seizoen van The Sinner.

In alles is Candy een topserie. Uitmuntende acteurs, aangenaam tempo, een fantastische aankleding en hoge productiewaarden in een krachtig verhaal. Hier is een topteam aan het werk, zoveel is duidelijk. Regisseur Michael Uppendahl (Fargo, Ratched, Mad Men) tekent voor twee afleveringen. Zelfs Justin Timberlake zien we in een bijrol als sheriff Steve 'Diffy' Deffibaugh. We klagen hier nog wel eens over te lang opgerekte series. Met vijf afleveringen is Candy precies goed. Voor liefhebbers van The Sinner en Mindhunter.

Puike conspiracy-thriller die ons in hoog tempo en met een vernuftig scenario een paar keer op het verkeerde been zet. Het draait allemaal om CCTV, camerabeelden. En observatiecamera's komen in overvloed voorbij: op elke straathoek en in elke kamer staan er wel een paar. De spanning van overal gefilmd worden wordt uitstekend benut. Visionair en verontrustend. Of zoals de IMDb-serieposter zegt: seeing is deceiving. Mijn advies: gewoon gaan kijken (Starzplay): goed, beter, Brits.

The Capture is een spannende conspiracy-thriller met - na Bodyguard uit 2018 - een van de beste openings-scenes sinds lange tijd. Seizoen 2 borduurt voort op het eerste deel. Dat betekent veel camerabeelden, deep fake en een speciale unit (S015) waarvan je niet weet wie te vertrouwen is. Het levert verontrustende en nagelbijtende momenten.

Hoofdrolspeler en klokkenluider DCI Rachel Carey (Holliday Grainger - Strike) heeft een soort hyperfocus die haar niet erg identificeerbaar of sympathiek maakt. De tweede hoofdrol is voor minister Isaac Turner (Paapa Essiedu - Gangs of London, I May Destroy You). Als minister worstelt Turner met zijn geloofwaardigheid, maar dat geldt ook voor zijn rol in het script. Het zijn kleine minpunten. De continue samenzwerings- en complottheorieën maken van The Capture een snelle en jachtige spionagethriller over een toekomst die dichterbij is dan je hoopt.

Voorspelbaar vierde seizoen van ijskoude Canadian noir. Hoewel de zon hier af en toe wél schijnt, draait plot om dertien in dozijn seriemoord. De elementen (sneeuw, stormen, -40) worden goed ingezet in verder niet al te origineel verhaal. De fut lijkt er een beetje uit, en het helpt ook niet dat we plotwendingen al van mijlenver zien aankomen. Zelfs Karine Vanasse kan de boel niet meer redden. Cardinal gaat zo een beetje als een nachtkaars uit.

Naast ontwerpers van de Nordic Noir zijn de Denen ook uitvinders van de elektrische krulspeld. In Carmen Curlers volgen we gedurende de jaren 1963 tot 1969 Axel Byvang (Morten Hee Andersen), de charismatische, gedreven en manische uitvinder van de Carmen krulset. Wat is er interessant aan krulspelden? Veel, zo blijkt na het zien van deze achtdelige dramaserie.

Bedenker Mette Heeno (Snow Angels) weet van Carmen Curlers een luchtig, fraai en zwierig verhaal te maken tegen de achtergrond van de bekrompen jaren 60. Carmen Curlers is veel; een sociaal drama, een coming of adulthood vertelling, een biopic en een vleugje musical. Alles in een prettige dosering.

Vergelijkbaar met het krachtige tijdsbeeld van het Noorse State of Happiness, geeft Carmen Curlers een klassiek inkijkje in de Tradwives van tegenwoordig. Dat vooruitgang en emancipatie niet vanzelf gaan, wordt in Carmen Curlers met flair in beeld gebracht.

Het Franse vierdelige drama Ce Que Pauline Ne Vous Dit Pas vertelt het verhaal van moeder Pauline, ondoorgrondelijk gespeeld door Ophélia Kolb. Pauline wordt verdacht van moord op haar man, van wie ze net gescheiden is. In de betere Britse traditie van een goed moordmysterie, hebben bedenkers Julien Capron en Antoine Lacomblez een compact drama ontwikkeld vol complexe familieverhoudingen. Dat Ce Que Pauline Ne Vous Dit Pas toch niet helemaal overtuigt, komt vooral door het rammelende scenario rond de bewijslast en het ondoorzichtige Franse rechtssysteem. Ce Que Pauline Ne Vous Dit Pas begint veelbelovend en pretentieus, maar kan de verwachtingen niet helemaal waarmaken.

Cheaters kent in zijn oorspronkelijke vorm 18 afleveringen van ongeveer 10 minuten. Zoiets als het eerste seizoen van Anne+. Gelukkig heeft NPO er een zesdelig eerste seizoen van gemaakt. Cheaters gaat over serieuze relatieproblemen. En hoewel de beslissingen van de karakters tot vragen kunnen leiden is Cheaters vooral een heerlijk luchtige dramady. Zoals alleen de Britten dat kunnen. Het melancholische gevoel van Cold Feet en Trigonometry kwam bij mij boven. More please.

Kort en rommelig vervolg op het uitstekende eerste seizoen van deze Britse relatiecomedy. Zonder frisheid en sprankeling blijkt er meteen veel minder te genieten in Cheaters. De voortdurende vertwijfeling van de hoofdpersonen legt een klamme deken over de vier (of acht ultra-)korte afleveringen. En voor Josh, Fola, Zack en Esther: ga eens aan het werk en hou op met zeuren en jeremiëren.

Becky Green (Erin Doherty) is geobsedeerd door jeugdvriendin Chloe Fairbourne en volgt haar intensief op social media. Wanneer Chloe overlijdt, probeert Becky de rol van Chloe over te nemen en stapt ze met een paar smoezen Chloe's voormalige leven binnen. Wat is er precies gebeurd? Waarom heeft Chloe een einde aan haar leven gemaakt? Of is er toch een dader? Het psychologisch drama Chloe ontvouwt langzaam haar mysterie.

Ondanks het lage tempo, blijft Chloe boeien. Maar de ongeloofwaardigheden (zoals de onwaarschijnlijke relatie tussen Becky en Chloe's partner Elliot, gespeeld door Billy Howle) maken van deze 6-delige serie uiteindelijk een taaie zit. De BBC-Prime Video co-productie heeft een gladde thriller opgeleverd, in stijl vergelijkbaar met diverse Harlan Coben verfilmingen. Chloe boeit net genoeg, maar excelleert nergens.

Boston, begin jaren 90. De stad lijdt onder corruptie, racisme en criminaliteit. FBI-veteraan Jackie Rohr werkt in een klein team mee aan de oplossing van een overval op een geldtransport. De verwachtingen zijn hoog, het affiche veelbelovend. Een snuivende en schmierende Kevin Bacon speelt de hoofdrol en Matt Damon en Ben Affleck zijn als executive producers betrokken bij de ontwikkeling van City on a Hill. Gaat City on a Hill oude en gouden herinneringen oproepen aan Hill Street Blues uit de jaren 80 (Let's be careful out there)? Is het een jaren 90-versie van Bosch? Een nieuwe The Wire?

Weinig van dit alles. Het 10-delige City on a Hill is vooral een legal drama waarin heel veel gepraat wordt. Waarover? Waarover niet! Gaap. In de eerste aflevering worden bovendien zoveel karakters geïntroduceerd dat de vaart er volledig uit gehaald wordt. Het vervolg is beter, maar blijft rommelig. Het duurt lang voordat je wat binding krijgt met de hoofdpersonen. In de soundtrack komt natuurlijk More than a feeling van de band Boston voor. S1 van City on a Hill geeft me, hoewel genoeg scenes onderhoudend en intrigerend zijn, een heel wat minder warm gevoel.

Amerikaans 13-delig thrillerdrama dat zich afspeelt een jaar na de gebeurtenissen in Silence Of The Lambs (SotL). Niet Hannibal Lecter maar Clarice Starling staat hier centraal. Het H-woord zal ik niet meer gebruiken en proberen Clarice op zijn, oké, haar eigen merites beoordelen. Dat valt nog niet mee. Clarice is schatplichtig aan SotL en citeert voortdurend uit deze epische thriller. Kwalitatief is er een wereld van verschil.

Clarice gaat vlot van start. De eerste vier afleveringen zijn redelijk tot goed. Een beetje een mix van CSI en een gemiddelde serial killer serie. Vanaf aflevering 5 begint de ellende. Deze aflevering speelt zich af in een kliniek, en lijkt soms meer op een showcase van ongeloofwaardigheden. Hier raakte ik mijn geloof in Clarice een beetje kwijt.

De voortdurende flashbacks met nagespeelde scenes uit SotL gaan op den duur irriteren. En gaan ten koste van het verhaal, dat toch al vrij dun en rommelig is. Kortom, Clarice kan zo de kast weer in. Naast de mottenballen. En wil je echt een goed serial killer drama zien: kijk dan eens naar S2 van Mindhunter.

Met veel plezier naar dit Britse drama gekeken. Het verhaal is natuurlijk volstrekt ongeloofwaardig, maar het plezier spat er van af. Dit is top drama. Serie wordt gedragen door Sheridan Smith. Ze doet dat met verve, afwisselend vilein, onschuldig en charmant. Rol als working class mum is haar op het lijf geschreven. Alle bijrollen zijn goed bezet waardoor het eenvoudige maar vlotte scenario geweldig wordt uitgevoerd. More please.

Degelijke Brits politiedrama dat nergens echt spannend wordt

Alison Books, overtuigend gespeeld door de vanaf haar geboorte dove Rose Ayling-Ellis, wordt door het rechercheteam ingezet als undercovermedewerker. Alison werkt in de keuken van het politiebureau en kan liplezen, en probeert in een criminele organisatie te infiltreren. Een eigenzinnige invalshoek. Het zesdelige Code of Silence kan maar ten dele overtuigen. Het misdaadplot is doorsnee en het statische karakter van de eerste afleveringen - die zich thuis, in de bar of op kantoor afspelen - halen tempo en vaart uit het van zichzelf al trage verhaal. Het acteerwerk van Ayling-Ellis maakt veel goed, maar kan niet voorkomen dat Code of Silence onopvallend blijft.

S9 biedt weer vermaak als vanouds; humor, drama en Britse kwaliteit. De hoofdrolspelers zijn allemaal vijftigers nu, met nieuwe invalshoeken en verwikkelingen. Misschien niet meer zo sprankelend als dertig jaar geleden maar zeker nog altijd een van de beste dramaseries ooit. Als een goede vriend die je na jaren weer ontmoet.

Het achtdelige Colin from Accounts is een sympathieke Australische (rom)comedy, met sprankelende acteurs en een goede grap hier en daar. De frisse chemie tussen hoofdrolspeler en bedenker Patrick Brammall (Evil) en levenspartner Harriet Dyer (The Invisible Man) zorgen er in combinatie met het vlotte scenario voor, dat Colin from Accounts af en toe de gebaande paden verlaat. De clichés van het genre worden niet allemaal omzeild. Maar als een minder gelikte versie van Nobody Wants This, is Colin from Accounts geslaagd.

Op S2 van Condor is veel aan te merken, net als op het eerste seizoen. En toch heb ik geboeid alle 10 afleveringen bekeken. Condor gaat over spionage, de CIA, Moskou, dubbelagenten en hiermee gepaard gaande, complexe familieverhoudingen. Met name de spion in mijn bed, is een thema dat we kennen van de 6 seizoenen van The Americans. Alle lijntjes komen in de laatste afleveringen keurig bij elkaar, en de grote en kleine verwikkelingen zijn boeiend genoeg om er steeds een aflevering aan vast te knopen.

Tegelijk valt er veel aan te merken; de karakters zijn stereotiep, je hersenen vragen het uiterste van je om de ongeloofwaardigheid te accepteren en hoofdpersoon Max Irons loopt in de serie rond alsof hij zelf ook niet goed weet wat hij daar doet. Voor een dergelijk dragende rol moet je hoofdrolspeler veel meer charisma hebben. Ook in de bijrollen worden onvoldoendes gescoord.

Maar hou je van series als Treadstone, Hanna, Jack Ryan en Agent Hamilton, geef dit kleine broertje dan een aflevering of wat de kans.

Astronaute Jo Ericsson (Noomi Rapace - Millennium, Jack Ryan) bevindt zich aan boord van ruimteschip ISS. Na een ongeluk probeert Jo terug te keren naar de aarde. Aan boord bevindt zich een kwantumexperiment: kan één ding op twee plaatsen tegelijk bestaan. De achtdelige psychologische scifi-thriller Constellation speelt met deze andere werkelijkheid.

Constellation - ontwikkeld door Peter Harness (Wallander) - is spannend, desoriënterend en prachtig vormgegeven. Apple heeft hier kosten noch moeite gespaard. Maar Constellation is ook traag en repetitief, met name de afleveringen 5 en 7. Met dezelfde mystiek als we zagen in Severance en Homecoming, ontvouwt Constellation zich langzaam naar het antwoord op de vraag: if you die in space, do you die on earth?

Na het succes van het sublieme Normal People kon verfilming van Sally Rooney's debuutroman Conversations With Friends (CWF) niet uitblijven. Het 12-delige drama (30 minuten per aflevering) ontrolt zich als een ultra slow burner. Centraal thema is de vierhoeksverhouding tussen de studente Frances en Bobbi (best friends én exen van elkaar), met acteur Nick en zijn vrouw en auteur Melissa.

Probleem met CWF is dat de karakters nogal oppervlakkig blijven, iets dat de scenaristen is aan te rekenen. Frances, uitstekend gespeeld door Alison Oliver, valt als een blok voor Nick maar kijkt vooral heel veel op haar telefoon en staart uit het raam. Filmisch niet erg boeiend. Tobberig, zo kunnen we Frances het beste omschrijven. Nick (Joe Alwyn) leren we nauwelijks kennen en komt niet veel verder dan zinnen als 'you make me happy' en wat gefluister en zacht gegrom. CWF gaat over bedoelingen die niet duidelijk worden. En gevoelens die niet uitgesproken worden.

Het literair-artistieke wereldje waarin de hoofdpersonen zich bewegen, komt nogal gekunsteld en elitair over. Je zou toch verwachten dat de hoofdpersonen met beroepen als schrijver, stand-up comedian of acteur, gevoel hebben voor subtiele, diepere lagen in communicatie. In CWF blijft bijna alles hangen in suggestie. Voor een 12-delige serie over een complex thema, is dat te weinig om echt te kunnen boeien.

Uitstekende Prime Video-documentaire over wielerploeg SD Worx in de allereerste Tour de France voor vrouwen in 2022. Mooie, soms kwetsbare portretten van sterke rensters in een van de zwaarste sporten ter wereld. We zien euforie en afzien, fouten die gemaakt worden en de vele uren trainingsarbeid. Soms moeten rensters zichzelf wegcijferen en staat het collectief centraal. Zo ontstaan boeiende collectieve en persoonlijke verhalen van topvrouwen in een sympathiek team. Overtuigend en zonder opsmuk gemaakt.

Coyote is een aardig 6-delig thrillerdrama. Michael Chiklis (The Shield) speelt Ben Clemens, een net gepensioneerde US Border Patrol-agent die ongewild in de problemen komt als hij aan de andere kant van de grens (in Mexico) de weduwe van een overleden collega probeert te helpen. De locals hebben wat andere plannen met onze Ben. De fotografie van Coyote is vlijmscherp: de bergen steken strak af tegen de blauwe luchten, woestijnen zijn okergeel en desolaat, en de bruine metalen grenswerken snijden door het landschap. De serie kent een kickstart, afleveringen 1 en 2 zijn vlot en onderhoudend. Tempo en setting doen een beetje denken aan Breaking Bad. Coyote zakt daarna in, al worden we getrakteerd op een enkele twist & turn.

Er valt tegelijk ook flink wat aan te merken op Coyote; de karakters zijn obligaat en stereotyp. Waar het echte leven 50 tinten grijs kent, is Coyote eendimensionaal zwart-wit. De serie zou oorspronkelijk 10 afleveringen tellen en lijkt een beetje overhaast afgerond, als een opgerekte pilot voor S2. Als het niveau van de eerste afleveringen gehaald kan worden, zit er best potentie in een nieuw seizoen.

Naar aanleiding van een binnengekomen noodoproep bij de Londense meldkamer, wordt een oud misdrijf - inclusief mogelijk onterechte veroordeling - opnieuw tegen het licht gehouden. De onervaren maar gedreven DS June Lenker (Cush Jumbo - The Beast Must Die, The Good Fight) en oudgediende DCI Daniel Hegarty (Peter Capaldi) maken er een boeiend duel op het scherpst van de snede van. Criminal Record is een uitstekend thrillerdrama over racisme, onrecht en ongelijkheid. Nergens nagelbijtend spannend, maar vlot en degelijk gemaakt Brits vakwerk.

Detective Alex Cross bijt zich vast in een zaak van een vermoorde activist. In de grauwe zoektocht naar de dader, verweeft scenarist Ben Watkins (Truth be Told) politiegeweld met Black Lives Matter. Gebaseerd op de personages uit de boeken van James Patterson, is het achtdelige Cross een thriller die naadloos aansluit op films als Se7en en Kiss the Girls. Morgan Freeman speelde eerder detective dr. Alex Cross, nu is het de beurt aan Aldis Hodge (City on a Hill).

De Cross van Hodge is fysiek, agressief en machismo, iets dat hinderlijk contrasteert en botst met zijn werk als psycholoog. Het is niet de enige ongeloofwaardigheid. Toch overtuigt Cross. Vooral door het slimme scenario en de altijd aanwezige spanning. In stijl en sfeer doet Cross denken aan het groezelige Monster: the Jeffrey Dahmer Story. Het serial killer-genre wordt niet opnieuw uitgevonden, maar met Cross heeft het een actuele en relevante update gekregen.

Naar het Zweedse boek van schrijfduo Erik Axl Sund is The Crow Girl een Scandinavisch aandoende Britse thriller. In The Crow Girl worden grimmige en duistere verhalen opgetekend na de moord op een jonge man. De spanning wordt flink opgevoerd en de verschillende subplots zijn aanvankelijk onoverzichtelijk, maar worden netjes en verrassend afgerond.

De samenwerking tussen DCI Jeanette Kilburn (Eve Myles - Keeping Faith) en DI Lou Stanley (Dougray Scott - Vigil) kenmerkt zich aanvankelijk door onwaarschijnlijk gekibbel en betweterigheid, maar naarmate de moordzaak serieuzer wordt, worden deze rechercheurs dat ook. Helemaal als de hulp wordt ingeroepen van psychotherapeut Sophia Craven, een ijzig kille Katherine Kelly (Protection, Innocent)

The Crow Girl is een serie over sterke vrouwen. De mannen komen er bekaaid van af en zijn creepy, corrupt, beklagenswaardig of bleu. De zesdelige serie blijft ongrijpbaar mysterieus maar ook wat schetsmatig, en het duurt lang voordat The Crow Girl haar geheimen prijs geeft. Niettemin is dit degelijk vakwerk en aanbevolen voor liefhebbers van The Chestnut Man of het Britse Manhunt.

Ik was aanvankelijk terughoudend: iemand die zelf al lang geen tiener meer is, moet voorzichtig zijn met het beoordelen van tienerdrama's. Jessica Biel (producent van het geweldige The Sinner) trok me uiteindelijk over de streep. Actrice Biel is voor Cruel Summer executive producer en weet ons hier een pakkend tienermysterie voor te schotelen. Populaire Kate Wallis (Olivia Holt) wordt ontvoerd, en nerdy Jeanette Turner (Chiara Aurelia) lijkt haar plaats in te nemen. De serie speelt zich af in de zomers van 1993, 1994 en 1995 en wisselt elke aflevering voortdurend in chronologie. Dat lijkt wat vermoeiend en verwarrend, in de praktijk valt dat reuze mee en wijst het zich vanzelf.

Het acteerwerk is uitstekend; Holt en Aurelia acteren goed tussen kwetsbaar, aangeslagen, zelfverzekerd en ingetogen. Het verdwijningsmysterie vormt de rode draad, en dat zit door de gelaagdheid uitstekend in elkaar. Voor een Amerikaans drama is Cruel Summer vrij donker. De plot is in dit vlotte scenario ruim voldoende, al lijkt het aantal afleveringen (10) wat opgerekt.

Als coming-of-age verhaal snijdt Cruel Summer bekende thema's aan, en is in dat opzicht tamelijk stereotiep. Met hier en daar een scherp randje. Ook citeert Cruel Summer volop uit goede en bekende voorbeelden als Desperate Housewives (een aantal karakters lijkt hier zo uit weggelopen), en meer recent Big Little Lies en Little Fires Everywhere. De kwaliteit van BLL wordt echter nergens geëvenaard. Neemt niet weg dat ik Cruel Summer iedereen kan aanbevelen, ook als je al 20 of heel veel ouder bent.