Opinions

Door alle flauwe misère in de eerste afleveringen van de Deense relatie-dramady Call Me Dad, lijkt er te weinig diepgang om te kunnen beklijven. Maar het zesdelige Call Me Dad wint aan overtuigingskracht. De hoofdrol is voor naïeve goedzak Emil (Alex Høgh Andersen - Vikings, Those Who Kill), die net als de serie zelf uiteindelijk durft te zeggen waar het op staat.

Puike Zweedse serie: verontrustend, ongemakkelijk, spannend, geloofwaardig, met boeiend scenario en buitengewoon goed acteerwerk. Gizem Erdogan speelt de sterretjes van de Syrische hemel. Speelt zich af in Zweden en Syrië, maar blijft vooral een kwalitatief hoogwaardige thriller over terrorisme en radicalisering. Een must see. Zet wel die irritante Engelse Netflix nasynchronisatie even uit.

Kreeta Salminen (o.a. Karppi) speelt journaliste Katja Solonen die een duistere zaak rond een voormalig profvoetballer op het spoor komt. Plaats van handeling is de derde stad van Finland, Tampere. Enemy of the People is een redelijk onderhoudende thriller waarbij de politie is vervangen door speurneuzen op de redactie van een regionale krant. Zoals we dat eerder zagen in Alaska Daily.

De gang van zaken in deze Tampereerse newsroom is helaas erg kneuterig weergegeven. Het hoekige en eendimensionale acteerwerk komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Enemy of the People is in meerdere opzichten - journaliste, onderzoek, buitenland - vergelijkbaar met het al even matige tweede seizoen van het Zweedse Blinded/Fartblinda. Finland heeft op seriegebied nog niet de reputatie van Denemarken of Zweden. Enemy of the People gaat daar niets aan veranderen.

Karen Pirie is gebaseerd op de misdaadboeken van de Schotse schrijfster Val McDermid. McDermid, bekend van de verhalen over dr. Tony Hill (de basis voor de serie Wire In The Blood), schreef zes boeken over Karen Pirie. Van de debuutroman maakten de producers van Line of Duty en Bodyguard een driedelige serie. Met deze aanbevelingen kan er niet veel mis gaan, toch?

Inspecteur Karen Pirie - uitstekend gespeeld door Lauren Lyle - is van het type no-nonsense en handen uit de mouwen. Dat komt goed uit want er moet een 25-jaar oude cold case worden opgelost. Tegen de stroom in van managers, mannen en media, probeert Pirie de puzzel te leggen. Wat meteen opvalt is de originele insteek van het overigens verder conventionele verhaal in typisch Schotse setting, het fotogenieke St Andrews.

Pirie is namelijk jong en fris, heeft humor, is niet gemankeerd, heeft geen demonen uit het verleden en is ook geen bitch. Gewoon een leuke collega. En dat is precies de kracht van Karen Pirie. Gecombineerd met een aantal goede plotwendingen steekt Karen Pirie boven de middelmaat uit. Voor mijn doen iets te braaf, maar met nog vijf boeken van McDermid te gaan, zou dit best een serie kunnen worden die zich in de subtop nestelt van de Britse seriecinema.

In seizoen 2 werkt rechercheur brigadier Karen Pirie aan een interessante 40 jaar oude cold case. Pirie heeft het hart op de tong, is eerlijk, en doodgewoon een leuke collega. Dat is dit tweede seizoen niet anders. Alle vinkjes kunnen worden gezet: boeiende misdaadcase √, goede acteurs √ en degelijke Britse kwaliteit √. De regelmatige flashbacks naar 1984 sluiten geloofwaardig aan op het hedendaagse verhaal en geven een heldere verdieping.

Toch is dit seizoen een fractie minder fris en origineel dan het eerste. Met name aflevering drie - als het cold case-team naar Malta reist - oogt de eerste helft kolderiek en voorspelbaar. Ook is het opvallend dat de privélevens van de rechercheurs niet of nauwelijks belicht worden. De finale is oké, maar wel doorzichtig. Kortom, Karen Pirie is een fijne crimeserie die net niet genoeg kan overtuigen voor een plekje tussen Unforgotten, The Missing en Broadchurch.

Luchtige Zweedse comedy die naarmate de de serie vordert, wat zwaarder van toon wordt. Ida Engvoll (Rebecka Martinsson S1, en talrijke andere series) speelt geweldig; intens, dwars en vol overtuiging. Flirt Björn Mosten biedt goed tegenspel. Ik vond de eerste afleveringen oppervlakkig en niemandallerig. Maar de 8 afleveringen van nog geen half uur kijken makkelijk weg, hebben de vertrouwde Zweedse kwaliteit, dus een halve aanbeveling kan ik zeker geven.

S2 van Kärlek & Anarki balanceert tussen comedy en donker drama. Setting van dienst is nog steeds de uitgeverij in moeilijke literaire tijden. Sofie (Ida Engvoll) en haar jonge collega Max (Björn Mosten) geven elkaar net als in S1 nog steeds flauwe, kinderlijke opdrachten. 'Zuip je klem' vormt hierin het absolute dieptepunt en getuigt van een behoorlijke ideeënarmoede bij bedenker, schrijver en regisseur Lisa Langseth. In combinatie met hysterische vrouwen en slappe, sukkelige mannen is dit kennelijk wat onder comedy verstaan wordt.

Met het overlijden van haar vader komt Sofie in een crisis en kruipt het donkere drama de serie binnen. Helaas wordt het niet veel beter. De daddy-issues van Sofie wekken vooral irritatie. Het acteerwerk is gelukkig uitstekend. Kärlek & Anarki is een dramedy over elitaire, geprivilegieerde en egocentrische kantoorbewoners, die grappig noch ontroerend is.

S2 is net een tandje minder dan S1, maar is boeiend genoeg om te blijven kijken. Vooral dankzij Pihla Viitala, die Sofia Karppi ingetogen, maar met verve neerzet. Ondoorgrondelijk, verleidelijk, sociaal wat gemankeerd, zo maar wat typeringen die ook zouden kunnen slaan op Saga/Sofia Helin uit The Bridge. Karppi past naadloos in de grote stroom hedendaagse nordic noir-thrillers na The Killing en The Bridge; degelijk van makelij, prachtige (winterse) landschappen, goede acteurs en een redelijke plot. Origineel is het niet, kijkwaardig wel.

S3 van deze Nordic Noir begint voortvarend in de traditie van een serie als True Detective. Helaas zakt dit seizoen halverwege behoorlijk in met rommelige verhaallijnen en een niet bijster interessant plot. Ook de geloofwaardigheid staat behoorlijk onder druk. Het management van de Big Pharma van dienst, is karikaturaal. Niettemin, of beter gek genoeg blijft Karppi aangenaam om naar te kijken. Dat komt voornamelijk door de wisselwerking tussen Pihla Viitala (Karppi) en side-kick Lauri Tilkanen (Nurmi); afstandelijk, kil, verwachtingsvol en broeierig tegelijk. Prima. Goede serie die zo langzamerhand wel een flinke nieuwe impuls kan gebruiken.

Waar S1 van The Killing ons destijds twintig afleveringen aan de buis gekluisterd hield, komt The Chestnut Man in zes afleveringen ter zake. Van Deense makelij, topacteurs en ook hier een verdwenen meisje. The Chestnut Man is een goed gemaakte klassieke Nordic Noir thriller. Die hoewel formulaïsch, best spannend is.

Toch is er behoorlijk wat puntenaftrek. Allereerst het speurneuzenduo. Ik weet niet wie een beetje chemie bij hen voelt, maar ik niet. Naia Thulin (Danica Curcic) is nogal eh....gewoontjes. Bepaald geen Sarah Lund, Sofia Karppi of Saga Norèn. We kunnen niet allemaal een blitse trui dragen of gemankeerd zijn als hoofdpersoon, dat snap ik. Maar Curcic schiet als lead tekort. Olivia Colman kon in Broadchurch ook je buurvrouw zijn, maar dan wel een gewoon-charismatische buuv. Eerlijk is eerlijk, het script geeft Curcic niet veel mogelijkheden. Collega Mark Hess (Mikkel Boe Folsgaard) krijgt meer reliëf, al blijft Hess (alleen achternamen hè) vooral mysterieus. Daarnaast is op elke plek het licht uitgedaan. Je zit voortdurend naar een donker scherm te kijken, en dat wordt al snel spannend; zie ik de ontknoping wel?

Genoeg kritiek. The Chestnut Man kijkt lekker weg, heeft een aardige plot en is van vertrouwde Deense kwaliteit.

Ik had hoge verwachtingen van het vermissingsdrama Keeping Faith. Advocate Faith Howells (Eve Mercer) leidt met baan en gezin een druk leven. Als haar man Evan (Bradley Freegard - ook in het dagelijks leven echtgenoot van Mercer) spoorloos verdwijnt, begint een lange zoektocht. Mercer (We Hunt Together, Broadchurch) draagt Keeping Faith in alle opzichten. Met enorm veel schermtijd, close-ups en een waaier aan emoties, knalt Mercer van de beeldbuis. Ze doet dat niet onverdienstelijk, maar haar in your face acteren leidt af van het verhaal. In een scenario dat bovendien tamelijk conventioneel is.

Dit Welshe thrillerdrama, net als Hinterland en het fantastische Hidden tweetalig opgenomen in het Engels en Welsh, komt moeilijk op gang. Het voldoet aan alle kenmerken van Brits drama: een boeiend uitgangspunt, mooie visuals, goed acteerwerk, maar kan toch niet helemaal overtuigen. Net zo min als de wonderlijke ontknoping dat kan. De gele regenjas van Mercer, vooruit, die mag je iconisch noemen. Maar voor een voldoende is een goeie jas onvoldoende.

Het Ierse familiedrama Kin doet in zekere zin denken aan baanbrekende gangsterseries als The Sopranos en Peaky Blinders. Of, omdat het zich in het nu afspeelt, Gangs of London. Waar Gangs of London kiest voor gechoreografeerde geweldsexplosies en bloedballetten, is Kin meer ingetogen en woke. Zo is a-typische maffiabaas Frank Kinsella (Aiden Gillen) een tobberige homoseksueel en zijn het sterke vrouwen die de touwtjes in handen nemen.

Frank is de pater familias en probeert zijn drugsimperium overeind te houden in een harde strijd met Eamon Cunningham, gespeeld door de karakteristieke Ciarán Hinds. Kin betekent familie en Kinsella is letterlijk trots. En dat is wat we te zien krijgen; Kin zoomt subtiel in op de gespannen onderlinge familieverhoudingen. Het levert een vlot en puik thrillerdrama op in de beste Iers-Britse traditie.

Het thema van de Poolse thriller Klangor - een vermiste tiener en een vader die op onderzoek uit gaat - kennen we van vele andere series, waaronder het fameuze eerste seizoen van The Missing. Klangor is een typisch Oost-Europees drama; industriële locaties (in dit geval een haven), een donkere sfeer, drank- en drugsmisbruik en veel grijze luchten en donkere bossen. Een Polish Noir.

Gelukkig blijft Klangor niet alleen maar hangen in somberte en zwaarmoedigheid. Het scenario is levendig, kent een paar aardige plotwendingen en het acteerwerk is goed. Heel goed zelfs in het geval van de zus van de vermiste tiener, een uitstekende rol van Katarzyna Galazka.

Klangor is ontwikkeld via het Canal+ Series Lab, een talentenprogramma voor seriemakers, scenarioschrijvers en regisseurs. Het tilt de serie boven de middelmaat uit. En hoewel Klangor zeer langzaam op gang komt valt er voor liefhebbers van series als het Poolse Rojst of het Oekraïnse Pryatki /Hide and Seek genoeg te genieten. Het verhaal is niet origineel, de uitwerking gelukkig wel.

Ziekenhuisseries werken volgens beproefd concept; drama, medische missers en reddingen, wisselende patiënten, een beetje romantiek en een vleugje humor. Een ijzeren maar tegelijk sleetse formule. Net als The Pitt kiest Krank Berlin (Berlin ER) voor een originele insteek. In deze 8-delige Duitse serie geen gladde artsen of aantrekkelijk medisch personeel, maar eigenzinnige, incompetente, onverstoorbare, gemankeerde en vooral strabante SEH-medewerkers. De patiënten zijn veelal dakloos, stateloos, verslaafd, dementerend of verwaarloosd. En, al zin in?

Krank Berlin kijkt aanvankelijk als een hallucinerende koortsdroom en is somber, donker, rauw, humorloos en deprimerend. Dit Duitse antwoord op, ja waarop eigenlijk, ademt de ruwe, vrije geest van Berlijn en onderzoekt de kwetsbare kant van de samenleving. Dat is even wennen. Gaandeweg wint de serie aan zeggingskracht en overtuigt door het uitstekende spel van onder andere Haley Louise Jones (als dr. Parker). Voor de doorzetter.