Opinions

Onder elke woede zit pijn

Adolescence is een vierdelig Brits drama bedacht en geschreven door Jack Thorne (Toxic Town) en hoofdrolspeler Stephen Graham (Bodies, Little Boy Blue). Adolescence vertelt het verhaal van een 13-jarige jongen die verdacht wordt van het neersteken van een leeftijdgenoot. De serie is dramatisch, gelaagd en genuanceerd. Door de onetake-benadering - een knappe tour de force - voelt Adolescence soms traag en voorspelbaar, en staan de vier afleveringen los van elkaar. De hype rond deze serie voelt overdreven; als beoogd lesmateriaal op middelbare scholen over de donkere kant van social media focust Adolescence op een veel breder en dieper perspectief. Het acteerwerk van Stephen Graham, Owen Cooper als Jamie en Erin Doherty (The Crown) als klinisch kinderpsycholoog, is fenomenaal.

Thrillerdrama uit Zweden, dat zich ook afspeelt in Denemarken. S2 gaat over maffiabaas (Thomas Bo Larsen) die op zoek gaat naar de schuldige van de dood van zijn dochter. Met tal van persoonlijke zij-plotjes wordt het verhaal vlotjes verteld in de min of meer gebruikelijke Scandi Noir kwaliteit. Min dus. De serie kan mij maar matig boeien. In een van de bijrollen heet een personage Rex Bagger. Ter geruststelling, zo erg is het niet, maar de serie is te ongeloofwaardig om indruk te maken.

Wat ook niet helpt is het wisselende acteerwerk van de broer en zus hoofdpersonen. Met alle persoonlijke ontwikkelingen en trauma's van deze speurneuzen wordt zoveel overhoop gehaald dat je je afvraagt, is klein niet beter? Ja!
Waar Before We Die vergelijkbaar is qua verhaal en thema, schiet Advokaten/The Lawyer tekort op spanning, scenario en acteren.

Return to form in seizoen 4. Boeiende personages, goede plotwendingen en onderhoudend van Alison tot Solloway. Was dit een thriller, een roadtrip, een romantisch drama, een ziekenhuisserie, een spirituele tombola of een aflevering van Dream School? Klopt, dat was het allemaal.

The Agency is een remake van de Franse spionageserie Le Bureau des Légendes, eveneens te zien op SkyShowtime. Naar een scenario van Jez en John-Henry Butterworth (Nine Perfect Strangers) en geproduceerd door o.a. hoofdrolspeler Michael Fassbender en George Clooney, is het Amerikaanse The Agency een heerlijke 10-delige thriller geworden. Met prima karakters, goede acteurs (naast Fassbender valt de in Leiden geboren Saura Lightfoot-Leon op) en boeiende verhaallijnen, vraagt de serie je te blijven opletten. De internationale achterdocht en wantrouwen zijn nooit ver weg, maar de The Agency werkt overzichtelijk toe naar de spannende ontknoping. Paranoia is een superkracht, maar liefde ontregelt alles. Een tweede seizoen is aangekondigd.

Alaska Daily van bedenker Tom McCarthy (The Loudest Voice) vertelt het verhaal van journalist Eileen Fitzgerald (Hillary Swank) die na een schandaal over machtsmisbruik wordt gecanceld. Fitzgerald maakt een nieuwe start bij de regionale krant Alaska Daily. In the middle of 'nowhere'; Anchorage. Rode draad in dit drama is de zoektocht naar een vermist inheems meisje. We zagen de sterke authentiek-culturele insteek eerder in Three Pines en Midnattsol/Midnight Sun.

Op de redactie vormen de regionale nieuwsfeiten elke aflevering aanleiding voor onderzoek, deadlines en verslaglegging. De komst van de horkerige journaliste Fitzgerald zorgt voor wat levendigheid onder het verder überbrave journaille. Alaska Daily mag je naast braaf ook gezapig noemen en kabbelt rustig 11 (!) afleveringen voort. Er zijn weinig momenten dat de serie je raakt als kijker. Bovendien is Hillary Swank niet de actrice met veel charisma, een groot manco voor een hoofdrolspeler. Alaska Daily is een serie die in alles keurig binnen de lijntje blijft maar nergens volledig weet te overtuigen.

Het Deense thrillerdrama Alfa (Grow) ontrolt zich volgens de ijzeren wetten van de Nordic Narco Noir. En dat betekent vermaak en spanning zoals we dit kennen van het Zweedse Before We Die en Deense Follow The Money. Wanneer drugshandelaar en vader van stockbroker Adam (Andreas Jessen) overlijdt, ontstaat een machtsvacuüm. Adam en twee oude schoolvrienden overwegen in te stappen.

De broer van Adam, Jakob (Sebastian Jessen, precies, broer van) werkt bij de narcoticapolitie die juist deze bende in het vizier heeft. Familie hè, je kunt niet met maar ook niet zonder ze. Hoewel Alfa nergens excelleert, is het een vlotte serie die makkelijk wegkijkt. Jammer dat een van de verhaallijnen (Zabi-Colombia) volledig in het luchtledige blijft hangen.

All Her Fault is een boeiend achtdelig drama over de vermissing van de zesjarige Milo. In een gladde mix van Amerikaanse familiedrama's als The Undoing, Apples Never Fall en Defending Jacob, weet All Her Fault de eerste zes afleveringen te overtuigen met een waaier aan familiegeheimen, een vleugje spanning, red herrings en frisse plotwendingen. Jake Lacy (Apples Never Fall, High Fidelity) en Sarah Snook (Succession) spelen de ouders van Milo, waarbij - niet voor het eerst - vooral Lacy uit de toon valt met vlak en gemanierd acteerwerk. Onbegrijpelijke casting. Actrice Dakota Fanning (Ripley, The Perfect Couple) red de meubelen en speelt sterk en geloofwaardig de rol van vriendin van de familie. De laatste afleveringen zakt All Her Fault weg in een plot dat niets aan de suggestie overlaat. All Her Fault is een hapklare brok, maar wel een lekkere.

Uitstekende docu over het wielertopteam van Jumbo Visma gedurende het jaar 2022. In een mooi kijkje achter de schermen wordt een uitstekend beeld geschetst van de missie van het team. En met Primoz Roglic aan boord weet je dat het altijd levendig wordt. De Ronde van Frankrijk komt uitgebreid in beeld. En hoewel we allemaal weten hoe het is afgelopen voegen de interviews, privé inkijkjes en opnames in de bus een wezenlijke verdieping toe. Ter relativering een quote van Midas Dekkers: 'Een wielerronde gaat per definitie nergens heen. Vanwaar die haast?'

Als je als documentairemaker een wielerploeg volgt, kan het natuurlijk een rustig wielerseizoen worden. Of een net niet-seizoen. Gelukkig wordt de kijker op zijn wenken bediend; All-In The Trilogy is sportief een levendige docu over wielerploeg Jumbo Visma in 2023. Aan spannende content geen gebrek, maar door het vele citeren uit het eerste seizoen van All-In, gaat het tempo er de eerste twee afleveringen uit. De vijfdelige serie biedt wat de kijker verwacht: een inkijkje in de tourbus, spannende wedstrijdmomenten, uitzinnige en geïrriteerde renners en strategische ploegleiders. Gelardeerd met commentaar van journalisten. En ook nu verveelt dat niet.

Lof voor het maken van een serie over een gevoelig onderwerp; ondanks allerlei pogingen, therapieën en goed bedoelde tips niet zwanger kunnen raken. Terwijl iedereen om je heen kinderen krijgt. Het overkomt Hilma (Alba August - Below The Surface) en Ola (Björn Gustafsson) in de Zweedse dramady Everyone But Us. Grootste probleem van de 10-delige (korte) serie is dat de humor flauw, plat en totaal niet grappig is. Het comedy element is zo zwaar aangezet dat het serieuze onderwerp kopje onder gaat aan meligheid en puberaal en onbenullig gedrag van de hoofdrolspelers. De rol van Ola wordt zo geforceerd, irritant en onvolwassen neergezet dat je je bijna afvraagt waarom Hilma nóg een kind wil. Gemiste kans.

Het 10-delige Canadese Allegiance vinkt alle vakjes af van een moderne police procedural serie. Met grote voorbeelden als Hill Street Blues en The Wire, en talloze volgers als The Rookie en NYPD Blue wordt in Allegiance het wiel niet opnieuw uitgevonden. De prettige karakters en goede flow kunnen niet voorkomen dat Allegiance vooral correct en braaf is. En uiteindelijk nogal saai.

Alt du Elsker / Everything you Love begint als young adult liefdesverhaal. In 7 afleveringen van iets meer dan 22 minuten (met recht een ieniemini-serie) wordt snel duidelijk dat er sinds het zomerkamp waar Sara (Mina Dale) en Jonas (Jakob Fort - Wisting) elkaar ooit ontmoet hebben, veel is veranderd. De verschillende verhaallijnen worden mooi met elkaar verweven, en blijven lang geheimzinnig of verrassend. Bedenker Marie Hafting (medeverantwoordelijk voor het uitstekende Mellem Os / Between Us) zorgt ervoor dat de pure hoofdpersonen contrasteren met de bittere realiteit.

Het eveneens Noorse Furia gaat ook over rechts extremisme en is misschien een fractie beter. Alt du Elsker schiet net te kort om op dramatisch vlak diepe indruk te maken. Maar de jonge acteurs overtuigen in hun rol (let op Hibba Najeeb als vriendin Hina), het tempo is prima en de plot geloofwaardig. Radicalisering is een sociaal proces. Alt du Elsker legt dat feilloos bloot.

De documentaire America's Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders (ASDCC) gaat over het jaarlijks werven en opleiden van - uiteindelijk - 36 cheerleaders die het prestigieuze randprogramma verzorgen van american footballclub de Dallas Cowboys. Cheerleading is populair in de VS, en het verklaart de aandacht voor dit immateriële cultureel erfgoed. ASDCC is dan ook een typisch Amerikaanse productie.

We komen alles te weten over cheerleading, veterans en rookies, en zien daarnaast de onderlinge concurrentie en vriendschap. ASDCC schiet tekort op inhoud en diepgang; zelfs de verhalen over de zware fysieke inspanningen, mentale problemen, eetstoornissen en privé-issues blijven oppervlakkig. Na aflevering 5 verliest de serie focus, maar blijft onder bezielende leiding van directrice Kelli Finglass (sinds 1991!) een sympathieke maar tegelijk kritiekloze ode aan cheerleading. Gelukkig leren we hoe je slechtnieuwsgesprekken voert. Wie wil dat nu niet?

Ook seizoen 2 van de documentaire America's Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders gaat over het jaarlijks werven en opleiden van - uiteindelijk - 36 cheerleaders die het prestigieuze randprogramma verzorgen van de Amerikaanse footballclub de Dallas Cowboys. Deze oppervlakkige herhalingsoefening ('Yes ma'am'), vergelijkbaar met een serie als America's Next Top Model, biedt een inkijk in de psyche van de inwisselbare rookies en veterans. Zelfs als onderbetaling of mentale problemen van de cheerleaders ter sprake komen, blijft America's Sweethearts braaf en voor de bühne. Zo wordt meer van hetzelfde uiteindelijk net iets minder dan de moeite waard.

American Rust van Showtime gaat overduidelijk de concurrentie aan met Mare of Easttown van HBO en Maid van Netflix. Van deze drie series is American Rust met afstand de minste. De serie is ontwikkeld door Dan Futterman (The Looming Tower) en vertelt het verhaal van een aantal gezinnen in het fictieve stadje Buell, in de buurt van Pittsburgh. En dus gaat het over de teloorgang van de ijzer- en staalindustrie met hoge werkloosheid, armoede, slechte werkomstandigheden en drugs- en medicatiemisbruik. Dat alles in een vaal, bleek en vergankelijk landschap.

Aan politiechef Del Harris (Jeff Daniels - The Newsroom) de taak om alle problemen in goede banen te leiden. Er is bovendien een misdrijf gepleegd waarbij de zoon van zijn vriendin Grace (Maura Tierney - ER, The Affair) betrokken is. Naast deze hoofdplot kent American Rust tal van meanderende subplots die de fut flink uit het verhaal halen. Wat een enerverende roadtrip had kunnen zijn, wordt hier een bustrip voor 85-plussers naar de Keukenhof. Je heb slow-burners, je hebt zeer trage series en je hebt American Rust. Het laatste woord hoef je niet te vertalen.

Toch gebeurt er genoeg in de 9 afleveringen, daar ligt het niet aan. Maar het rommelige scenario vanaf aflevering 4 en het acteerwerk - Daniels is op rustgevende medicatie gezet -, maken het een zeer lange zit. Het helpt ook niet dat je weinig gevoel bij de karakters ontwikkelt. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel. Alex Neustaedter speelt uitstekend de zoon van Grace. En de kick-off is prima. Een hele krappe voldoende. Net zo mistroostig als Buell.

Verwacht in The Americans geen spanning of actie à la Homeland, Jack Ryan of Condor, maar een ingetogen misdaaddrama over het leven van twee Russische KGB-spionnen in de VS. In deze fraaie seriefinale worden worden de onderlinge spanningen in het all american modelgezin groter, wat zorgt voor mooie scenes tussen Keri Russell, Matthew Rhys (Perry Mason en vele anderen films en series) en dochter Holly Taylor. Noah Emmerich speelt de heerlijk onderkoelde buurman en FBI-agent Stan Beeman. Natuurlijk, je zou kunnen lachen om de vele verkleedpartijtjes, het soms geforceerde script of de vertragende scenes die in de Sovjet-Unie spelen. Nergens voor nodig. De heerlijke jaren 80 sfeer, het geloofwaardige acteerwerk en de politieke Koude Oorlog referenties, maken van The Americans een onderhoudend drama.

The Confidante/Une Amie Dévouée (een toegewijde vriendin) vertelt het verhaal van Chris (een uitmuntende Laure Calamy) die zich in de nasleep van de terroristische aanslag in concertzaal Le Bataclan in Parijs aansluit bij een groep slachtoffers en nabestaanden. Chris is een rockfan die graag wil helpen, met veel ervaring als manager van een band en zelfs ooit met Iggy Pop gefotografeerd. Maar is dat waar, en is zij te vertrouwen?

Het vierdelige The Confidante speelt voortdurend met deze vraag. Laure Calamy vertolkt haar rol afwisselend kwetsbaar, enthousiasmerend, manipulatief, ergerlijk en altijd intrigerend. In de kern is The Confidante een intens verhaal over eenzaamheid en het verlangen naar contact. Met geweldig acteerwerk in alle rollen (Ava Baya als Myriam!) en een scenario gebaseerd op ware gebeurtenissen, is dit kleine originele Franse drama een grote verrassing. Le bon plan secret!

Zesdelig Italiaans liefdesdrama over Anna en Alessandro die elkaar na lange tijd weer ontmoeten in Bologna. Net als in vergelijkbare series als One Day en Normal People nemen twee geliefden de kijker gedurende langere periode vrijmoedig bij de hand. Een krachtig melancholiek uitgangspunt.

In twee tijdlijnen zien we in Un Amore een jonge Anna en Alessandro als interrailers naar Spanje reizen. De in frisse kleuren gefilmde zomerliefde overtuigt. Na 25 jaar zien we dat Anna (een indrukwekkende Micaela Ramazzotti - The Good Mothers) en Alessandro (Stefano Accorsi) elkaar nooit hebben kunnen vergeten. In typisch Italiaans-flamboyante stijl is Un Amore een ode aan de liefde.

Toch komt de aanvankelijke gelaagdheid niet helemaal uit de verf. Het middendeel van Un Amore is een oppervlakkige en vluchtige zoektocht naar de essentie van de hernieuwde liefde. Natuurlijk heeft het coppia d'amore verschillende levens geleid in de tussenliggende jaren. En hebben ze contact gehouden via vele brieven. Maar de intrigerende vraag of deze ingrijpende zomerliefde een levensliefde kan worden, wordt maar ten dele beantwoord. Is de ware liefde dan toch een een onmogelijke liefde?

Van de makers van het Undercover- en Ferry-universum komt nu de zevendelige dark comedy Amsterdam Empire. Met wereldster Famke Janssen en bekende Nederlandse namen als Jacob Derwig en Elise Schaap mikt Netflix duidelijk op een internationaler publiek – maar dat lukt maar ten dele.

De serie is een bonte mix van oud-Hollandse taferelen op de Wallen, grotesk geweld, karikaturale types en het bekende verhaal van brutale kwajongens die groot worden in de drugswereld. Voeg daar nog wat familiegedoe en wraak volgens het boekje aan toe, en je hebt de cocktail die Amsterdam Empire heet.

Toch kijkt het allemaal best lekker weg. Mede dankzij de ranzige rol van Viktor Löw, het curieuze verkleedpartijtje van Famke Janssen, en Jacob Derwig (Klem, Elixer) die de meubelen redt met zijn altijd trefzekere spel. Uiteindelijk is Amsterdam Empire als komedie niet echt grappig, en als thriller niet echt spannend – maar zit er net genoeg flair in om toch even te blijven hangen.

Van maker David E. Kelley (Nine Perfect Strangers, Goliath, The Undoing) kennen we de voorliefde voor drama's die zich afspelen in high-class milieus of in de rechtbank. Of beide. Zo ook in Anatomy of a Scandal. Maar wat kan Kelley nog toevoegen aan doorgaans statische courtroom-drama's? Niet veel, zo blijkt. Anatomy of a Scandal is weer zo'n typische, gladde Netflix productie. Die bijna nergens door de ondergrens zakt maar die eveneens weinig opwindend is.

Onderhoudend is het wel, en de plottwists (die overigens tamelijk ongeloofwaardig zijn) houden de serie een beetje levendig. Het acteerwerk is goed. De deceptie volgt in aflevering 6 als alle eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden. Misschien is de voorspelbaarheid, net als in The Undoing, het grootste manco. Is er iemand die dit níet zag aankomen na aflevering 1? Ben desalniettemin toch benieuwd wat Kelley van The Lincoln Lawyer weet te maken.

Aardige serie, tikkie beter dan Feel Good van Netflix. Wel lijken deze mid-twintigers allemaal erg onvolwassen; veel alcohol, puberale ambities ('ik ga een boek schrijven'), kinderlijke reacties op de scheiding van ouders en, gechargeerd, voortdurend twijfelen over relaties als het een dagje tegen zit in de liefde. Maar er wordt goed en naturel in geacteerd en dat maakt het toch geloofwaardig. Er zit potentie in voor S3.

De zesdelige crimeserie Annika begint als een echte Scandi Noir: de herkenbare openingstune (heb ik dit eerder gehoord?), de droneopnames van scherp gemarkeerde wegen tussen sombere bossen, Annika Strandhed en haar Noorse afkomst... Annika is echter een op en top Britse dramaserie met Nicola Walker (Annika Strandhed) in de hoofdrol. Gebaseerd op de gelijknamige en succesvolle BBC podcast geeft de serie een inkijkje in het leven van Annika, die werkt bij de Marine Homicide Unit. Veel moorden dus. Op, bij of in het water. Helaas wordt alles binnen een aflevering opgelost (45 minuten) en doet daarom nogal simpel en fragmentarisch aan. De misdaden zijn slechts kapstok voor de ontwikkelingen van de hoofdpersonen. Spannend wordt het nooit.

Dramatisch is Annika beter, maar blijft hangen in clichés; Annika is single (romantiek!), met een puberdochter (problemen!) en is onhandig in haar nieuwe leiderschapsrol (dynamiek op de werkvloer!). Wat al helemaal niet helpt is dat in Annika de vierde wand doorbroken wordt. We kennen het praten van de hoofdpersoon rechtstreeks tegen de camera van de comedy's Fleabag en Dirty Lines. Uitstekende voorbeelden, waar de techniek functioneel was. In een crimeserie heb ik het nog niet eerder gezien. Gelukkig maar want in Annika is het geen succes. Wat resteert is een spanningsloze misdaadserie die ondanks het acteren van Silvie Furneaux als Annika's dochter Morgan, niet boven water blijft.

Wie denkt dat hier een nieuwe Bloodline (familiedrama), Big Little Lies (mysterie), The White Lotus (satire) of Desperate Housewives (comedy) wordt uitgevonden, zal worden teleurgesteld. Apples Never Fall begint hoopvol maar kan geen moment de verwachtingen waarmaken. De zevendelige serie valt op alle fronten tegen; het acteerwerk, het scenario (het boek van Liane Moriarty is hopelijk beter) en het vermissingsdrama; het wordt een lange en vooral voorspelbare zit.

Braziliaanse eco-thriller met sympathiek en urgent uitgangspunt. Vier vrouwen gaan als een soort Charlie's Angels zonder Charlie, op pad in het Amazonewoud om een milieudelict te ontrafelen. Met hulp en advies van Greenpeace zit in de thematiek veel potentie en actie.

Waar de ingrediënten spannend en actueel lijken, is de uitwerking helaas ondermaats. Het scenario is voorspelbaar, karakters zijn eendimensionaal, het acteerwerk matig en enerverend en meeslepend wordt het nooit. Net zoals bij een aantal andere Lumière-titels de laatste jaren, lijdt de kwaliteit van het aanbod onder de grote vraag.

Israëlisch drama dat zich voornamelijk in Parijs afspeelt. De serie ontwikkelt zich tegen de achtergrond en nasleep van de zes aanslagen in Parijs in november 2015. De eerste afleveringen hebben daarom een dreigende setting. In de kern is The Attaché een complexe liefdesgeschiedenis. Waar dit in Normal People intrigerend en sober is uitgewerkt, vliegt The Attaché alle kanten op.

Hoofdrolspeler Annabelle (Héloïse Godet) is de attaché. Ze krijgt een kans medewerker bij de Israëlische ambassade te worden waar ze wordt opgeleid voor de diplomatieke dienst. Daarvoor moet zij vanuit Tel Aviv naar Parijs verhuizen. En dat doet ze. Manlief Avshalom (Ali Ben David, die ook tekent voor regie en scenario) gaat mee. Een mooi perspectief: man volgt vrouw naar buitenland voor haar carrière. Avshalom is van het type ongeleid, grillig en creatief. Of zoals sommigen zeggen; van de afdeling onvolwassen mannen. (Een grote afdeling zoals we allemaal weten).

In 10 korte afleveringen van nog geen half uur doen Annabelle en Avshalom hun best om elkaar te begrijpen, in een strak ritme van ruziën en weer goedmaken. Het resultaat is nogal rommelig. The attaché is een drama met een beetje spanning, humor, romantiek, racisme, heimwee, ambitie en vriendschap. Om over alle familiaire kwesties nog maar te zwijgen. Het is een beetje veel van het goede. Veel te veel. De beste rol is voor Parijs zelf weggelegd. In al zijn charme, rust (!) en schoonheid word je verliefd op deze stad (halve ster extra). Maar je kunt ook, net als Avshalom, een kuub zand in je woonkamer storten om met een beamer het strand van Tel Aviv na te bootsen. Dat zal je partner nooit meer vergeten. Of vergeven.

Atypical is een comedy over Sam (Keir Gilchrist). Sam is autistisch. In dit laatste seizoen (S4) heeft Sam plannen voor een verre reis. De karakters in Atypical zijn bijna allemaal warm en menselijk. Ontdaan van de meeste scherpe randjes (en ook van het nodige realisme), wordt op een luchtige manier het verhaal vertelt van een familie die ondanks alle tekortkomingen, veel liefde in elkaar investeert. Dit biedt vier seizoenen - die elkaar in kwaliteit nauwelijks ontlopen - topvermaak. Zonder de zwaarte van de echte problemen rond autisme, is dit een fijne, lichtvoetige en hoopvolle serie.