Opinions

In de zesdelige serie De F*ckulteit wordt advocate Anouk (een sublieme Julia Akkermans) pijnlijk herinnert aan haar affaire in haar studententijd met hoogleraar Patrick Hartman (een gladde Fedja van Huêt). Inmiddels is zij opgeklommen tot een succesvolle advocate bij een gerenommeerde firma op de Zuidas in Amsterdam. In een verslavend en gelaagd drama zien we hoe Hartman vilein haar inmiddels gesettelde leven binnendringt en hoe de paranoia bij Anouk de overhand krijgt. De F*ckulteit is dramatisch en spannend, en schetst - soms niet al te genuanceerd - een schokkend beeld van afhankelijkheid en intimidatie. Alsof #MeToo nooit is weggeweest. Gemaakt door Dorien Goertzen (Swanenburg, Nieuwe Buren) en geregisseerd door Simone van Dusseldorp (Klem) is dit Nederlands topdrama.

Het vijfde seizoen van dark comedy Fargo is misschien niet helemaal vergelijkbaar met de eerste twee seizoenen, maar biedt wel volop kwaliteit. En is toch ook weer typisch Fargo. We kijken naar een comedy (Home Alone!), een maatschappijkritische vertelling over de VS anno nu én een thriller, die vanaf aflevering 7 steeds grimmiger wordt. Net als de fotografie. Goede dialogen, uitstekend acteerwerk en een heerlijk afwisselend scenario; er blijft weinig te wensen over. Meesterlijk en spitsvondig.

Economisch journaliste Bea Farkas (Julia Ragnarsson) onderzoekt de financiële werkwijze van Together Casino na de zelfdoding van een jonge gokker. Ze ontmoet daarbij haar ex Peder Rooth (Matias Varela), die na het uitzitten van zijn celstraf directeur is geworden bij een financieringsmaatschappij. Het Zweedse Blinded is de lightversie van het uitstekende Noorse Exit. Daarmee houdt de vergelijking op. Seizoen 2 van Blinded is volstrekt ongeloofwaardig, saai en voorspelbaar. Ondanks acteurs van naam en faam - ook Ane Dahl Torp maakt haar opwachting - is Blinded niet meer dan een blindganger.

Serie kon me niet overtuigen, maar is niet onaardig. Luchtige en komische momenten wisselen enkele zware thema's af (waaronder verslaving). Ik werd een beetje moe van al het identiteits-geworstel. Vind je getroebleerde, wie-ben-ik-nu-helemaal hoofdpersonen leuk? Kijk dan S1 van Fleabag of A-Typical.

Slow burner, die langzaam onder je huid kruipt. Ingetogen, donker en geweldig geacteerd (Teun Luijkx). Mist de humor van Undercover, maar Jan Bijvoet zorgt voor verrassend lichtvoetige noot. Hoewel sommige verhaallijnen op zichzelf staan, zorgt het geheel met frisse plotwendingen voor een spannende thriller.

Uiterst vermakelijke prequel uit het Undercover-drugsparadijs. Volgens de Nederlands-Belgische makers waren er voor Ferry: De serie nog voldoende verhalen te vertellen. En dat klopt. De wisselwerking tussen Elise Schaap en Frank Lammers, het verrassende scenario, de fotografie, de Brabantse ongezelligheid en de levendige karakters maken van Ferry: De serie een frisse thriller met humor. Onderhoudend en pretentieloos vermaak.

Mijn aandacht naar deze BBC/HBO-productie uit 2007 werd getrokken door de intrigerende poster. Een rode Peugeot 309 met open portier op een verlaten parkeerplaats. Het is meteen het spannendste onderdeel van het vijfdelige Five Days. Een moeder en twee kinderen verdwijnen. Het onderzoek wordt in vijf - niet opeenvolgende - dagen uitgewerkt.

De in de kern zeer aangrijpende premisse krijgt door het soms wonderlijke acteerwerk in de eerste afleveringen een onbedoelde luchtigheid (persconferentie). Het vervolg is formulaïsch en kent een warrig scenario. Spannend wordt het nooit. Zelfs als de Jane Tennison dubbelganger zich meldt, kan Five Days alleen maar dromen van het niveau van Prime Suspect.

De zesdelige Britse romantische comedy The Flatshare begint met een origineel uitgangspunt. Tiffany (Jessica Brown Findlay - Downton Abbey, Brave New World) en Leon (Anthony Welsh - Hanna, Pure) delen een appartement zonder elkaar te zien. Tiffany werkt overdag bij een fancy online magazine, Leon draait nachtdiensten in een hospice. Ze delen het bed, maar niet met elkaar.

Verwacht in The Flatshare geen uitgesleten romcom-paden naar Hartenstraat of Costa. De gebruikelijke clichés worden grotendeels omzeild. Verwacht wel een verrassende meet-cute en een levendig scenario naar het gelijknamige boek van Beth O'Leary. The Flatshare werkt verfrissend en kan bijna mee in de beste Britse traditie van (dramatische) komedies als Trigonometry, Cheaters of Cold Feet. Bijna.

Door de vele subplots - waaronder die over het oudere liefdeskoppel - wordt The Flatshare een beetje rommelig. Ook zou een scherper randje niet hebben misstaan. Maar voor de liefhebber van Britse romcoms valt er voldoende te genieten.

Fleischman is in Trouble vertelt een deel van de midlife-levensgeschiedenis van Toby Fleischman (Jesse Eisenberg) en zijn twee joodse vrienden Libby (Lizzy Caplan) en Seth (Adam Brody). Wat begint als een vluchtige en oppervlakkige comedy, ontwikkelt zich gaandeweg tot een interessante dramady. Fleischman is in Trouble gaat over relaties, vriendschap, ouder worden en zingeving. Vergelijk het met een filosofische versie van Scenes from a Marriage. De slotafleveringen zijn krachtig en spectaculair, met subliem acteerwerk van Claire Danes (Homeland) als Toby's echtgenoot. Fijne originele serie die speelt met je verwachtingen en vooroordelen. Naar het boek van Taffy Brodesser-Akner.

Folk Med Ångest/Anxious People is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Zweedse auteur Fredrik Backman (A Man Called Ove). En wie zijn werk een beetje kent, weet dat zijn boeken over kleurrijke, eigenzinnige en gelaagde karakters gaan. Zo ook hier. De zes korte afleveringen van een half uurtje geven echter niet veel ruimte om de hoofdpersonen uit te diepen.

Een bankoverval en een gijzeling, het klinkt allemaal nogal zwaar. Maar de toon van deze tragikomedie is dat niet. Deze licht absurdistische mozaïekvertelling eindigt met een flinke dosis compassie. Meer tijd om wat gevoel te ontwikkelen bij de 10 hoofdpersonen had de miniserie goed gedaan. Het blijft nu allemaal erg oppervlakkig; daarmee laat Folk Med Ångest je uiteindelijk onberoerd. Sympathiek is deze Zweedse feel good wel.

Subliem drama van dreamteam Ronald D. Moore (Battlestar Galactica, Outlander), Ben Nedivi en Matt Wolpert (beiden The Umbrella Academy, Fargo) dat uitgaat van de premisse dat niet de Amerikanen als eerste voet op de maan zetten, maar de Russen. Neil Armstrong blijft in de serie dus Neil wie? Een alternatieve geschiedenis of, zo je wilt, down to earth jaren 60-70 sci-fi. In die zin enigszins vergelijkbaar met The Man In The High Castle of The Plot Against America. Wat de serie zo sterk maakt is de grote aandacht voor de persoonlijke verhaallijnen, de fijne karakters, de geweldige maar ook benauwende jaren 70 sfeer, het oog voor detail en de flinke kritiek op de Amerikaanse politiek.

Protagonist van dienst is astronaut Edward Baldwin (Joel Kinnaman). Het is meteen een van de weinige minpuntjes die ik kan ontdekken. Kinnaman is uiteraard cool en collected, maar heeft ook een uitdrukkingsloos gezicht en nogal houterige motoriek. Ook zonder ruimtepak. For All Mankind ontrolt zich langzaam, maar blijf aan boord want zodra er meer vrouwleu op de werkvloer verschijnen, komt er veel leven in de brouwerij. (Is 50 jaar later gelukkig nog steeds zo.)

Alle overige rollen zijn uitstekend bezet. Shantel VanSanten (inderdaad, van Nederlandse komaf) speelt Karen Baldwin en doet dat gracieus en majestueus; VanSanten acteert hier alle sterren van het melkwegstelsel. De mooiste rol is voor de maan. De onherbergzame, desolate maan staat hier symbool voor de donkere menselijke psyche.

Intrigerend, spannend, actueel en dramatisch; we kunnen hier gerust spreken van Apple top-TV+.

'Houston, we have a problem'.

Waar S1 van alternatieve geschiedenis For All Mankind begon in maanjaar 1969, begint S2 in 1983 als de NASA een complete basis op de maan heeft ingericht als volgende stap in de space race van de Koude Oorlog. We starten meteen met actie wanneer er een zonnestorm over de maan raast. Met een kleine hommage aan Wubbo Ockels zien we alle vertrouwde karakters weer terug. Gelukkig ook Shantel VanSanten, in haar rol als astro-vrouw-van. Haar verhaallijn komt niet helemaal goed uit de verf, lijkt soms gekunsteld en soapy, maar VanSanten voorziet haar karakter van diepgang en klasse. Het is female power in S2, zowel bij NASA als op de maan. Geen glazen plafond daarboven. Een prachtig subplot is de diplomatieke missie van zwarte astronaut Danielle Poole (Krys Marshall).

Hoewel iets meer retro sci-fi dan het eerste seizoen, speelt For All Mankind vooral op aarde. In een intense mix van drama, spanning, romantiek, verlies, hoop en af en toe een beetje humor, ontrolt S2 zich in een heerlijk tempo. For All Mankind is een ingenieuze serie, meeslepend en intrigerend, prachtig vormgegeven en behoort tot de top van de Amerikaanse cinema. S3 komt er aan. We stappen dan ruim 10 jaar vooruit, terug in de tijd.

De ouverture van het derde seizoen begint vol spanning en drama aan boord van ruimtehotel Polaris. For All Mankind is zijn tijd ver vooruit, of beter, deze alternatieve geschiedenis zet one giant leap for mankind. S3 speelt zich begin jaren negentig af. Niet alleen kunnen we dan onze bruiloft vieren in de ruimte (let op de symbolische scene met de bruidstaart), er zijn ook vergevorderde plannen voor een bemenste reis naar Mars. Vergeet SpaceX van Elon Musk, of de plannen van China met Mars in 2033; in For All Mankind staan we aan de vooravond van verre ruimteavonturen.

For All Mankind kent een geweldig scenario. In een perfecte mix van drama, actie, spanning, politieke machinaties en persoonlijke tragedies, leveren de acteurs hier topprestaties. Met een glansrol voor Margo Madison (Wrenn Schmidt) als directeur van NASA. Wat For All Mankind helemaal van deze tijd maakt zijn de diversiteitsthema's die handig, maar wel duimendik, verweven zijn in het levendige en overzichtelijke verhaal. Een prachtige verhaallijn is de concurrentie met de Russische Federatie (de in 1991 uiteengevallen Sovjet-Unie), refererend aan The Americans.

For All Mankind is een topserie over de spacerace uit een verleden, dat nog ver voor ons ligt.

In het vierde seizoen schieten we het nieuwe millennium in en belanden in 2003, in de mijnkolonie Happy Valley op Mars. Het wonderlijke samenwerkingsverband van de VS/M7, Rusland en Noord-Korea proberen een asteroïde binnen te halen voor meer welvaart op aarde. Reden waarom deze asteroïde liefkozend goudlokje wordt genoemd.

Ook nu draait For All Mankind om vriendschap en loyaliteit. En hoewel dit vierde seizoen meer sciencefiction is dan de eerste drie seizoenen, worden de problemen in de inmiddels forse Happy Valley-gemeenschap alledaagser. En de onvrede over de salarissen en arbeidsomstandigheden groter.

Ik hou van deze serie. In een perfecte mix van spanning, science fiction, drama en spionage (The Americans!) is het vierde seizoen niet het beste, maar overtuigt nog altijd. Ondanks een grote ongeloofwaardigheid hier en daar. Met goed acteerwerk en een uitgekiend scenario geeft For All Mankind een origineel kijkje in een toekomst die al ver achter ons ligt.

Een bijzondere serie; 8 korte afleveringen van ongeveer 22 minuten, elke afleveringen op een vaste locatie (waaronder club, restaurant, auto, paardenrenbaan), elke afleveringen een zeer beperkt aantal acteurs (face to face, snap je? Het zou in coronatijd opgenomen kunnen zijn), en met de finefleur van de Deense cinema. Levert dat een goede serie op? Ik vind dat de serie aan spanning tekort schiet. Het zijn acht losse puzzelstukjes die naar een ontknoping leiden. Ondanks het redelijke scenario en het uitstekende acteren is de spanningsopbouw gering door de fragmentarische interactie. Origineel is het wel.

Het zesdelige Zweedse thrillerdrama Missing People (Försvunna Människor) van veteraan scenarist Ulf Ryberg (Millennium, Headhunters), belicht een universeel urgent thema; de vluchtelingenstroom naar Zweden. Hoofdrolspelers Erwin (Peter Viitanen - Top Dog, Sthlm Rekviem) en Rainer (Ville Virtanen - Sorjonen) vormen de spil van het vervoeren van Syrische vluchtelingen van Denemarken naar Zweden. Wat Missing People boeiend maakt is de vertwijfeling, spijt en onzekerheid van Erwin en Rainer. Hier geen zwart-witvertelling over goed en kwaad, maar een overrompelend relaas over gewone mensen die fouten maken.

Missing People is uitstekend opgebouwd. Na de beklemmende openingsaflevering komen alle verhaallijnen langzaam bij elkaar in goede achtergrondverhalen met diepgang. De plot is niet verrassend, maar voldoende. Ondanks een enkele toevalligheid te veel, is Missing People een actueel drama over een pijnlijke gebeurtenis. Op een oude filmposter heette Missing People nog Lost. En misschien geeft dat nog beter de inhoud van deze serie weer. Verdwaald in de praktijk van alledag, verloren in de droom van de toekomst.

Sober, driedelig truecrime-drama over de moord op vier jonge homo's. Four Lives is zorgvuldig gemaakt; geen effectbejag, niet te dramatisch en behoorlijk voorspelbaar. Het lijkt er op dat regisseur David Blair (Accused) de families zuiver wilde portretteren, op een manier vergelijkbaar met het veel betere Deense The Investigation over de (duikboot)moord op Kim Wall.

Het levert een degelijk en tegelijk vlak drama op, dat pas in de laatste aflevering tot leven komt. Four Lives overtuigt nergens, behalve in de integere weergave van de vreselijke moorden en incompetentie van de Britse politie. Less is more. Dat geldt niet voor Four Lives.

The Four Seasons (denk aan: Vivaldi!) is een achtdelige Amerikaanse comedy gebaseerd op de gelijknamige film uit 1981 van Alan Alda en bewerkt door actrice Tina Fey, die meeschreef aan Saturday Night Live. Drie vriendenkoppels gaan elk seizoen met elkaar op luxe vakantie, tot een van de stellen ontkoppelt. En dat heeft impact op de hele groep. The Four Seasons kijkt als een reünie van Friends of Cold Feet, maar blijft de eerste afleveringen hangen in uitgebreide exposés over first world problems; klein ongemak, grote zorgen. Een vergelijking met The White Lotus ligt voor de hand, maar deze vier seizoenen missen echter de scherpe satire, de donkere humor en het vileine venijn. The Four Seasons is er voor wie van relatieproblemen en kabbelende feelgood houdt.

Het zesdelige Britse Funny Woman - naar het boek Funny Girl van Nick Hornby (High Fidelity) - is een luchtige comedy. Barbara Parker (een sprankelende Gemma Arterton) verhuist van het bekrompen Blackpool naar het wereldse Londen om daar carrière te maken in de showbizz. En showbusiness was in de jaren 60 vooral nog revue, toneel en sitcoms.

Ondanks de kleurige aankleding en een aantal lichthartige dramatische scènes, mist Funny Woman diepgang. De serie doet in opzet denken aan het veel betere Lessons in Chemistry, eveneens over een krachtige vrouw die zich ontworstelt aan haar milieu en de benepen tijdgeest. De humor in Funny Woman is jaren 60 humor. Die is in de serie flauw en kluchtig, en komt niet verder dan het niveau van het Theater van de Lach. Unfunny Woman.

Furia is een ambitieuze mix van undercoverthriller en internationaal politiek drama, en heeft als rode draad rechts extremisme. Mooie ingrediënten voor een puike thriller. Helaas is Furia iets té ambitieus. De eerste 2 afleveringen van het 8-delige Furia zijn spannend en vlot en spelen zich af in het prachtige Noorse stadje Åndalsnes. We maken kennis met vader, agent en brave borst Asgeir (Pål Sverre Hagen) die met zijn dochter op de vlucht is voor het verleden, zo blijkt al snel. Natuurlijk bemoeit voormalig special ops-agent Asgeir zich, terwijl hij onder de radar voor de Russische maffia moet blijven, met zaken die het daglicht niet verdragen kunnen. Dat is vragen om aandacht, én problemen. Het circus verplaatst zich dan al snel naar Berlijn.

Furia is geschreven door Gjermund Eriksen (Mammon) en doet denken aan The Team (goed voorbeeld) en DNA (slecht voorbeeld). Het acteerwerk is vlak maar voldoende, en het scenario is vlot en boeiend. Toch komt Furia nogal geconstrueerd en gekunsteld over; zo heeft onze protagonist van dienst een schattige zwarte dochter, en gaat hij lekker aan de slag bij de plaatselijke Politie terwijl hij in een getuigenbeschermingsprogramma zit. Het vraagt enige lenigheid van geest. Ik heb desalniettemin met plezier zitten kijken. Vooruit, ik rond mijn score af naar boven.