Opinions

Wat ER is voor de ziekenhuisseries, is Hill Street Blues voor de politieseries; iconische televisie. Het 21-delige East New York is een moderne variant op Hill Street Blues (1981 t/m 1987). Naast een inkijkje in de privélevens van de agenten van het 74th Precinct, kent elke aflevering een nieuwe misdaad of gebeurtenis. Deze eenmalige verhaallijntjes komen niet optimaal uit de verf en passen nauwelijks in de 40 beschikbare minuten. Dieptepunt is aflevering vijf - over een beruchte ontsnapte gevangene - die met grote stappen en lange halen als een nachtkaars uitgaat.

East New York oogt formulaïsch en braaf, ondanks de uitstekende hoofdrol van Amanda Warren (Dickinson, The Leftovers). In tegenstelling tot veteraan Jimmy Smits (Sons of Anarchy, NYPD Blue), die houterig en stijfjes acteert. De overige cast acteert redelijk tot goed, en de karakters zijn voldoende interessant.

Het geheel maakt nu en dan een bijna toneelmatige indruk, inclusief bordkartonnen kantoordecors. De nerveuze en rappende openingssoundtrack moet actualiteit en frisheid uitstralen, maar zorgt vooral voor irritatie. Hoewel het wiel niet opnieuw wordt uitgevonden, is East New York niet per se slecht, maar de potentie lijkt onvoldoende benut. Neemt niet weg dat liefhebbers van Amerikaanse politieseries hier wellicht toch iets van hun gading vinden.

Goede documentaire over de opstand in vernietigingskamp Sobibor in Polen. De serie belicht via gefilmde interviews van Jules Schelvis in de jaren 80, twaalf overlevenden. In recent materiaal zoeken de makers kinderen en kleinkinderen op om de impact op hun (eigen) leven te duiden. De laatste aflevering gaat over de daders. Wellicht te fragmentarisch om volledig te kunnen overtuigen, maar Echo's van Sobibor is aangrijpend door de pijn die generaties lang doorgegeven wordt.

De zesdelige truecrimeserie Eens van Ons is een sober en soms aangrijpend Nederlands drama dat de impact van de moord op Marianne Vaatstra belicht. De serie slaagt erin om op indringende wijze het verdriet, de woede en de zoektocht naar gerechtigheid van de nabestaanden in beeld te brengen. Geregisseerd door Michiel van Erp (I.M., Ramses) - laat karakterstudies gerust aan hem over - en naar een scenario van Willem Bosch (Nemesis), weet Een van Ons gedeeltelijk te overtuigen.

Met sterke acteerprestaties (van o.a. Eefje Paddenburg als Fenna) en een realistische sfeer, legt de serie de nadruk op het destijds maatschappelijk beladen verhaal. Tegelijk komt Een van Ons langzaam op gang, en is soms voorspelbaar en repetitief; elke aflevering wordt verteld vanuit het perspectief van een andere hoofdpersoon in het drama. Kortom, een zorgvuldig gemaakt, gedramatiseerd en gefictionaliseerd drama over een onbegrijpelijke zaak die Nederland lang in zijn greep had.

Uitstekend Deens drama rond de zoektocht naar (bewijs voor de moord op) journaliste Kim Wall, beter bekend als de duikbootzaak uit 2017. The Investigation geeft een respectvolle draai aan het true crime genre. Waar bijvoorbeeld The Serpent, Mindhunter of Des vooral draaien om de motieven en acties van de verdachten, belicht The Investigation op bijna klinische wijze de rol van de onderzoekers en de impact op de familie van het slachtoffer. Zo wordt de moordenaar niet één keer bij naam genoemd en blijven scenario en regie van Tobias Lindholm (Mindhunter) trouw aan de realiteit. Op een bijna documentaire-achtige manier. Die realiteit is een in-depth kijkje in de procedurele zoektocht naar gerechtigheid; de onderzeeër zoeken, fysiek bewijs verzamelen, de fabulerende verdachte analyseren en veel wachten en bellen; 'met Jens'. Het levert, in zekere zin gek genoeg, na een aarzelend begin aangrijpende en spannende televisie op.

Er is een mooie rol voor de gedreven, consciëntieuze en afstandelijke Søren Malling (in welke Deense serie speelde hij niet?) als commissaris Jens Møller. En een overtuigende bijrol voor Laura Christensen als Maibritt. Ook de ouders van Kim Wall (gespeeld door veteranen Rolf Lassgård en Pernilla August) acteren de sterren van de Zweeds-Deense hemel boven de blauw-grijze Sont. Met medewerking van de familie Wall. De destijds bij de zaak betrokken duikers én honden figureren, en let op Iso: het is de echte hond van de familie Wall. Dit puike drama is ontdaan van alle franje en raakt je recht in je hart.

Scenarist Maaik Krijgsman (Vechtershart) en regisseur Dana Nechushtan (Hollands Hoop, Overspel) hebben met de achtdelige dramaserie Elixer hoog ingezet; een internationale serie over big pharma. In een mix van Succession, Swanenburg en Dopesick draait het om het bedrijf van de familie Rombauts. Pater familias en CEO Ludo Rombauts (een overtuigende Wim Opbrouck) wil na een jachtongeluk het stokje overdragen aan dochter Isabelle (Hanna Verboom), die met kritische blik zaken wil veranderen.

Door het hoge tempo, de internationale schakelingen (waaronder China) en het overvolle scenario wordt Elixer al snel topzwaar. Ook de vele subplots rond familieleden zijn niet allemaal interessant of geloofwaardig. Toch boeit het verhaal voldoende en spatten de aspiraties van het scherm. Met actuele thema's - illegaal pillengebruik en de moraliteit van het ontwikkelen van (nieuwe) medicijnen - verdienen de makers lof. En een halve ster extra. Na De F*ckulteit is Elixer een ambitieuze aanvulling op het Nederlandse serieaanbod.

Melodrama uit de hel van het Wilde Westen

Het zesdelige The English is geschreven door Hugo Blick (Black Earth Rising) en zou je een ode aan de westerns van Sergio Leone kunnen noemen. Niet alleen de soundtrack kent verwantschap, ook filmisch zijn er referenties. Zo is de serie in Spanje gefilmd. The English gaat over de vriendschap tussen Lady Cornelia Locke (Emily Blunt, tevens executive producer) en Eli Whipp (Chaske Spencer). Blunt - allergisch voor paarden! - zet een sterke rol neer. Datzelfde geldt voor Spencer, die zijn rol het stoïcijnse charisma van Clint Eastwood meegeeft.

The English biedt een originele kijk op de geschiedenis van de Verenigde Staten. In een complex en soms ook rommelig scenario ontrolt zich een verhaal over de barre en bandeloze omstandigheden in de VS van rond 1890. Dat The English niet kan tippen aan zijn klassieke voorbeelden heeft te maken met de hoeveelheid karakters die geïntroduceerd worden en het warrige verhaal. Ondanks de in overweldigend namiddaglicht geschoten opnames van het prachtige landschap.

The Eternaut is een dystopisch sci-fi-drama dat de eerste drie afleveringen inzoomt op het leed achter de voordeur na een giftige sneeuwstorm in het Buenos Aires van nu. Gebaseerd op een stripverhaal uit 1957 en schatplichtig aan The Invasion of the Bodysnatchers, hebben we nu eens niet te maken met een Amerikaanse productie maar met een Argentijnse. Dat is even wennen, maar tegelijk verfrissend. En het moet worden gezegd, de zesdelige serie ziet er uitstekend uit. Toch overtuigt The Eternaut niet.

De onderlinge verhouding binnen de groepen overlevenden wordt gekenmerkt door dominante machismo mannen, die het in de jaren 50 nog voor het zeggen hadden, maar nu vooral ergernis opwekken. Het trage tempo, het gekibbel en het ontbreken van elke vorm van paranoia - wat toch hoort bij dit type series - leiden tot een groot tekort aan energie, drama en spanning.

De in de jaren 70 herschreven strip - denk aan junta, Argentinië, dodenvluchten, vader van Máxima - is een statement tegen dictatuur en onderdrukking. Dit zeer actuele thema - we kennen Javier 'motorzaag' Milei - vinden we in de serie jammer genoeg nauwelijks terug. De oorspronkelijke bedenker van El Eternauta is Héctor Germán Oesterheld, een van de belangrijkste kritische comic artists van Zuid-Amerika. Oesterheld, zijn vier dochters én vier schoonzonen werden eind jaren 70 opgepakt door het militaire regime en zijn nooit meer teruggekeerd. Vergeleken bij dat leed, is The Eternaut niet het statement dat Oesterheld verdient.

De Noorse tragikomedie Afterglow / Etterglød is in de kern een relatiedrama met een dikke zwarte rand, en nog het meest vergelijkbaar met topseries als Cold Feet of het meer luchtige Bonusfamiljen. Ester Sand - uitmuntend gespeeld door Nina Ellen Ødegård (Evy & Alltid, State of Happiness) - krijgt de diagnose baarmoederhalskanker. De enthousiaste en optimistische moeder - net 40 geworden - wil zich echter niet uit het lood laten slaan en probeert intens te blijven genieten. Het levert sublieme en ontroerende televisie op die niet voor niets bekroond werd met de Prix Europa 2022 voor beste serie.

Bedenker en regisseur Atle Knudsen verloor zelf zijn vrouw in 2018 aan kanker. Afterglow weet met humor en aanstekelijk optimisme te overtuigen, maar vermijd op geen enkele wijze de pijn van kanker. In het avondrood van dit bestaan is Afterglow een ode aan de levensvreugde.

De vierdelige Britse miniserie The Ex-Wife gaat over ex-partner Jen - gespeeld door Janet Montgomery - die zich nogal opdringerig gedraagt in de nieuwe relatie van Jack (Tom Mison) en Tasha (de Belgische actrice Celine Buckens). Althans zo begint de ellende. Het scenario neemt al snel allerhande wendingen die de geloofwaardigheid niet ten goede komen. Thematisch komen we al snel uit bij series als The Nest, Cheat, Doctor Foster en Liar.

Maar daar houdt de vergelijking onmiddellijk op. The Ex-Wife is geen goede serie; er is geen drama, geen spanning en het acteerwerk - vooral van Buckens - is ondermaats. Is er dan niets goed? Toch wel; de fotografie is dik in orde. Het verhaal van The Ex-Wife is al vele malen verteld. Beter en vooral geloofwaardiger.

Puik, niet al te fijngevoelig Noors drama over vier dertigers - gespeeld door de fine fleur van de Noorse cinema - die het gemaakt hebben in de financiële wereld. Het verrassende en vlotte scenario vertelt met flair het hedonistische verhaal van de amorele vriendengroep. Een uitermate verslavende kijkervaring.

Naadloos en grimmig vervolg op het eerste seizoen van deze Noorse dramaserie, met een absolute hoofdrol voor Hermine Veile (Agnes Kittelsen). Haar fysieke rol is intens en overtuigend. Ondanks dat de afleveringen maar een half uurtje duren, gebeurt er veel. Soms bijna te veel. Mooie plotwisselingen, dramatische wendingen, zwarte en grove humor, een levendig scenario en uitstekend acteerwerk; er blijft weinig te wensen over. Hou je van een serie als Industry of de film The Wolf Of Wallstreet (in extremis), geniet dan van deze harde, vulgaire en sarcastische parabel.

'Van mij mag de wereld vergaan. Ik maak het toch niet meer mee.'

Het derde deel van het Noorse Exit graaft dieper en dieper in de lege wereld van de vier financials en hun luxepaarden. Het decadente en amorele leven van deze hyperindividualisten krijgt een nieuwe wending. Hoe lang kunnen zij hun onvoorspelbare gedrag blijven volhouden in hun zoektocht naar genot? 'We zijn compleet de weg kwijt' zegt William in dit slotseizoen. Exit is hard, donker, opwindend, ongemakkelijk, spannend en heeft humor, en is daarin deels vergelijkbaar met The White Lotus. Uitmuntend acteerwerk - in dit slotseizoen vooral van Ine Marie Wilmann (Krigsseileren, Furia) in haar rol van Celine - tillen de drie seizoenen naar grote hoogte.

Extraordinary is een Britse sci-fi comedy bedacht door Emma Moran, die er een BAFTA-nominatie mee in de wacht sleepte. Typisch Britse humor, inside jokes, woordgrappen en een origineel uitgangspunt; Jen (Máiréad Tyers) heeft als enige persoon boven de 18 nog geen superkracht. In de zoektocht naar hoe dat kan, komt Extraordinary langzaam op gang. De derde aflevering is snel, scherp, origineel en hilarisch. En grappig. Helaas wordt dit niveau nergens meer gehaald, en blijft het gevoel van een flauwe gimmick net te veel hangen.