Opinions

Agent Hamilton, wie kent hem niet? Ik niet. Deze Zweedse James Bond rent, vliegt, racet en zwemt wat af in 10 onderhoudende afleveringen. De serie speelt zich af in verschillende landen, maar lange vluchten gaan hier in een paar seconden. Heeft even moeite om op gang te komen (en ik om het verhaal te volgen), maar ontpopt zich na aflevering 2 als een redelijk spannende actiethriller. Het verhaal (cybercrime, terrorisme) is soms wat ongeloofwaardig, maar dat hoort een beetje bij bij spionage series met agenten met dubbele agenda's. Net een tandje minder dan Jack Ryan, onze Amazon Prime-Bond. Dit is degelijke Zweedse kwaliteit. Het is een afgerond verhaal, met ruimte voor een vervolg.

Door haar hand op de hartstreek te leggen, ziet relatietherapeut Ava (Sara Shirpey - Top Dog, State of Happiness) in een visioen de toekomst van de cliënt in de liefde. Erg handig voor een therapeut, maar een nogal gekunsteld en infantiel gegeven. Aan het verhaal van scenariste Lina Åström voegt het bovendien weinig toe. Out of Touch is een vederlichte Zweedse comedy, vergelijkbaar met Kärlek & Anarki; de liefde wandelt over platgetreden paden. Out of Touch mist peper en zout en kan bij gebrek aan drama niet overtuigen.

Morning love. Brigadier Catherine Cawood (een sublieme Sarah Lancashire - Last Tango in Halifax) geeft iedere collega een vriendelijke begroeting. Maar de stemming slaat snel om en we zitten snel in een spannend drama. Zeven (!) jaar na seizoen twee, is dit derde seizoen tevens het laatste. Wat een toptelevisie krijgen we hier te zien. Happy Valley klopt in alles; een rauw, intens, dramatisch script (Sally Wainwright - Scott & Bailey), uitmuntende acteurs en zes stuk voor stuk spannende afleveringen met een vleugje humor. Happy Valley staat om deze redenen op 4 in mijn serie toptien.

Sarah Lancashire geeft prachtig vorm aan de empathische agent bij wie door persoonlijke trauma's, verdriet en woede geïmplodeerd lijken. Naast een thriller is Happy Valley ook een familiedrama, met een prachtige rol van Siobhan Finneran (A Confession, Time) als Cawoods zus. James Norton (Grantchester) speelt de creepy Tommy Lee Royce. Perfect is Happy Valley niet. Zo komt de rol van de apotheker niet goed en geloofwaardig uit de verf. Een mineur punt. Na drie seizoenen die elkaar in kwaliteit nauwelijks ontlopen stopt het hier. Goodbye love.

Ondanks de hoopgevende verwijzing in aflevering 1 naar The Thing van John Carpenter, maakt deze serie de verwachtingen (helemaal) niet waar. Dit is gewoon een whodunnit on ice. Al honderden keren verteld. Het verhaal zit nog wel redelijk in elkaar, met enkele aardige plotwendingen, maar spannend wordt het nooit. Nee, deze serie laat me helemaal koud.

Redelijk spannende Zweedse serie over een door vier vrouwen gerund advocatenkantoor, met als specialiteit het bijstaan van slachtoffers in verkrachtingszaken. Naar een idee van Sofia Helin, die deze serie mede produceerde. Een mix van Stieg Larsson's Millenium, Charlie's Angels en Sex and the City (eerste afleveringen). De finale valt wat tegen maar het tempo is prima, het acteerwerk uitstekend, de karakters redelijk goed uitgewerkt en het scenario biedt voldoende verrassingen.

Het tiendelige eerste seizoen van het Noorse Home Ground/Heimebane is een voltreffer. Het verhaal over de Noorse eredivisieclub Varg Il doet in veel opzichten denken aan Ted Lasso. Waar in S1 van Ted Lasso comedy en snelle grappen de boventoon voeren, is de voetbalclub in Home Ground een kapstok voor een goede dramady over actuele en relevante thema's. Helena Mikkelsen (Ane Dahl Torp - Occupied, The Sandhamn Murders) is trainer in de top van het Noorse vrouwenvoetbal. Ze wordt gevraagd een in degradatiegevaar verkerend elftal in de eredivisie te trainen. Varg Il, vergelijk Fortuna Sittard of RKC, kent uiteraard een lokale ondernemer als hoofdsponsor en een onsamenhangend rammelend team waarin elke speler zo z'n problemen heeft. Werk aan de winkel.

Aan Ane Dahl Torp als coach moet je even wennen. Introvert, weifelend, handen in de zakken, veel stil spel; ik was niet meteen onder de indruk. Maar gaandeweg krijg je compassie met haar en tienerdochter Camilla (Emma Bones), die met haar moeder mee verhuist. Gelukkig kunnen een aantal acteurs goed voetballen. John Carew was 91-voudig Noors international. Ook de korte opnames bij Ajax zijn goed getroffen. Kortom, een vlotte dramaserie in vertrouwde Noorse kwaliteit.

Opvallend is nog dat we Trond Espen Seim, de charismatische hoofdrolspeler in de serie Varg Veum (2007-2012), terugzien in een figurantenrol. Seim was recentelijk ook al te zien in een bijrol in Furia. Jammer eigenlijk, omdat het afbreuk doet aan zijn imponerende verleden. Dat Seim zich als regisseur sterk op theater concentreert, is een schrale troost.

S2 van het Noorse Heimebane komt langzaam op gang maar wint na een aantal afleveringen aan zeggingskracht. Prima verhaallijnen, goed acteerwerk (Morten Svartveit als Espen) en een levendig scenario. Met de kanttekening dat hoofdrolspeler Ane Dahl Torp, hoe zal ik het noemen, gewöhnungsbedürftig blijft.

Het voetbal is ondergeschikt aan de maatschappelijk relevante thema's die worden aangeroerd. Stel je voor: Sarina Wiegman na Van Gaal bondscoach van het Nederlands mannenelftal. Of van een eredivisie club. In Heimebane (2019!) worden nog meer muren geslecht. Woke? Ja, zeker. Maar misschien is het niets meer dan het aanpakken van achterstallig onderhoud op het gebied van (gender)gelijkheid. Dit is een prima dramaserie.

Uitstekende Noorse dramaserie over een klokkenluider bij een advocatenkantoor, dat schimmige lijntjes onderhoudt met bedrijfsleven en politiek. Het acteren van hoofdrolspeler Ingrid Bolsø Berdal was aanvankelijk voor mij gewöhnungsbedurftig, maar na anderhalve aflevering ben ik overtuigd. Berdal speelt klokkenluider Ida Waage (als CFO, volgens de vertaler 'office manager') en doet dat met verve en goed invoelbaar. Haar dilemma's zijn herkenbaar; wat zet je op het spel, hoe belangrijk is de waarheid, hoe eenzaam is deze strijd en wat zijn de gevolgen voor familie en collega's?

Discriminatie, valse beschuldigingen, intimidatie, seksuele intimidatie; er lijkt hier volop werk voor de vertrouwenspersoon. Die er in de serie niet is overigens. Het scenario van de makers van Frikjent / Acquitted is levendig, en kent een paar dramatische plotwendingen. Ondanks een enkele zwakke plek (de opdringerige rol van de journaliste bijvoorbeeld), wordt hier een authentiek en geloofwaardig verhaal verteld.

A Nearly Normal Family (ANNF) gaat over de grenzen van moraliteit binnen een gezin. A Nearly Normal Family is daarmee een familiedrama maar evengoed een whodunnit. Producer Anna Sofia Mörck (Mamma Mia! Here We Go Again) heeft van ANNF een uitstekend zesdelig drama gemaakt. Met de fine fleur van de Scandinavische cinema is het acteerwerk van hoog niveau. Met name de jonge actrice Alexandra Karlsson Tyrefors (als Stella) valt op door haar krachtige optreden, en wisselt voortdurend tussen naïef, kwetsbaar, puberaal en vastberaden. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden. Maar hou je van series als Unbelievable of Quicksand, dan beleef je vast plezier aan dit Zweedse kwaliteitsproduct.

Ik stommelde door de krochten van Prime Video/Starzplay en opeens was-ie daar: Ride upon the Storm. Uit 2017. Toen de serie destijds uitkwam wilde ik 'm graag zien, maar verloor 'm uit het oog. Want voor zover ik weet geen Canvas, geen Netflix, geen NPO, en een dvd's koop ik al lang niet meer. In al zijn glorie kan ik 'm nu zien. En wat een geweldig familiedrama is dit van de bedenker van Borgen, Adam Price.

De serie is gesitueerd rond een predikantenfamilie van de Deense Volkskerk. De charismatische pater familias Johannes Krogh zwaait de scepter over kerk en kroost, én echtgenote. Lars Mikkelsen doet dat dan weer subtiel, dan weer 'vol op het orgel'. Er gebeurt veel in de serie, maar in 10 afleveringen van een uur is er volop ruimte voor karakterontwikkeling in een aangenaam tempo. Je hoeft je niet af te laten schrikken door de religieuze setting: dit moderne gelaagde epos draait om liefde en lust, trouw, vergeving, morele keuzes en geloof...eh, ja in jezelf.

Alle rollen zijn uitmuntend bezet door de top van de Deense cinema. Met veel diepgang, een buitengewoon scenario en een intens verhaal over familieverhoudingen plaatst deze serie zich naast The Legacy (ook Deens) en Thicker than Water (Zweeds). Een aanrader. Det er godt!

Zeer sterk S2 van dit Welshe thrillerdrama, met ingetogen hoofdrol van Sian Reese Williams. Eigenzinnig, donker, grimmig, en zich afspelend in een desolaat, uitzichtsloos en mistig Noord-Wales. In de kern een thriller, maar misschien bij nader inzien veel meer een drama over familie, verlies en rouw. In werkelijk alle rollen wordt formidabel geacteerd, zelden zo'n sterke bezetting gezien. Natuurlijk, het verhaal is op zich niet heel bijzonder en al eerder verteld. En verwacht ook niet al te veel red herrings. Maar de spanningsopbouw, de sfeer, het onnavolgbare Welsh, de acteurs en de muziek trekken dit gelaagde drama naar grote hoogten.

Na Happy Valley stopt ook Hidden na drie seizoenen. Waar Happy Valley zich met het derde seizoen stevig in mijn serie top tien weet te handhaven, valt Hidden er met dit derde seizoen uit. Hidden mag je gerust zien als een liefdesbrief aan Wales. Sfeervol, betoverend, mysterieus, gesloten en mistig; het landschap is als de Welshe karakters die hun opwachting maken. In dit derde seizoen is er meer ruimte voor de achtergronden van hoofdrolspeler Cadi John (Sian Reese-Williams). Een goede zet, want het op te lossen mysterie lijkt wat gewoontjes. In alle rollen wordt sterk en overtuigend geacteerd. Kortom: een mooi slotseizoen van dit goed geschreven thrillerdrama, opnieuw vol melancholie. Absoluut hoogtepunt: het onovertroffen tweede seizoen. Ffarwel.

Catch me if you can.

Het 8-delige Noorse Hodejegerne/Headhunters speelt in 2002 en is de prequel op de gelijknamige film uit 2011. Headhunters is gebaseerd op de bestseller van Jo Nesbø. We zien de geschiedenis van de ambitieuze Roger Brown die aan z'n eenvoudige milieu wil ontsnappen en op zoek gaat naar rijkdom en succes. In z'n web van leugens en bedrog dreigt deze meesterdief en oplichter ten onder te gaan. Roger Browne wordt goed gespeeld door Axel Bøyum (Heimebane, Heksejagt).

Het beste laat Headhunters zich omschrijven als een donkere en absurdistische comedy, in zekere zin te vergelijken met Lillyhammer, Fargo of zelfs Lupin. Maar Headhunters mist de finesse en flair om echt te kunnen overtuigen. Humor is volgens de Van Dale dat wat grappig is of gevoel voor wat grappig is. Ik had steeds het gevoel te kijken naar Bassie en Adriaan op zoek naar de schat.

Fijn derde - en beste - seizoen met een opnieuw overtuigende hoofdrol van Ida Elise Broch (Lilyhammer). Broch stopt een karrenvracht gevoel in haar spel in een mix van positiviteit, empathie, naïviteit en onhandigheid. Het sfeervolle Hjem til Jul wordt nergens cheesy of oppervlakkig en is de perfecte Noorse tegenhanger van de allerbeste dramadyserie, het Zweedse Bonusfamiljen.

Deel 2 van sci-fi drama over bedrijf dat planten teelt waarmee oorlogveteranen de aanleiding voor hun post traumatisch stress syndroom kunnen vergeten. Conventioneel verteld en minder mystiek en sinister dan S1. Janelle Monáe doet het goed, maar kan Julia Roberts die S2 produceerde, niet helemaal doen vergeten. S2 begint heel goed, maar zakt halverwege wat in. De koek lijkt op voor S3.

Grande finale van bijna 10 jaar Homeland. Deze baanbrekende thrillerserie probeert dicht bij de politieke realiteit te blijven. In S8 wordt geprobeerd vrede te sluiten met de Taliban. Natuurlijk zijn Carrie (bi-polair, neurotisch, maar weer irritant goed geacteerd) en Saul weer van de partij in een aantal zenuwslopende momenten. Homeland is altijd geloofwaardig, ook wanneer het soms ongeloofwaardig wordt.

Niet alle seizoenen waren even sterk, maar Homeland zakte nergens door de ondergrens. In z'n genre (CIA, spionage, terrorisme) denk ik het beste dat ooit uitgebracht is. Met weemoed neem ik afscheid en zie Claire Danes graag eens terug in een heel andere rol.

Je zou zomaar kunnen denken dat het vijfdelige Hostage past in het rijtje The Diplomat, House of Cards en Bodyguard. Niets is minder waar. Hostage is geschreven door Matt Charman (Bridge of Spies). De hoofdrol is voor Suranne Jones (Vigil, Doctor Foster, hier tevens executive producer), als Britse premier. Er is veel mis met deze politieke actiethriller. Belangrijkste tekortkoming is de volstrekte ongeloofwaardig van Hostage.

Zo is van een adequate beveiliging van staatshoofden geen sprake en menigeen kan zo Downing Street 10 binnenwandelen. Het script rammelt aan alle kanten, de dialogen zijn kinderlijk onvolwassen of geforceerd, en het acteerwerk is ondermaats. Om over de voorspelbaarheid nog maar niet te spreken. Suranne Jones kan goed acteren, maar mist in Hostage de autoriteit om als premier te kunnen overtuigen. Miniseries worden steeds korter. In geval van Hostage is dat een zegen.

Het eerste deel van seizoen 1 van het Zweedse Real Humans (Äkta Människor, 2012-2014) was uitstekend. Hubots - vermenselijkte robots - maken een deel van ons leven anno nu aangenamer door ons te ondersteunen bij allerhande klussen. Zoals eten koken, op de kinderen passen of thuiszorg verlenen. Laagdrempelige sciencefiction, die niet heel ver weg is. En een interessant gegeven boordevol morele dilemma's.

De Brits-Amerikaanse remake van Äkta Människor, Humans (2015-2018) volgt trouw het origineel. Net als in Äkta Människor verliest Humans aan overtuiging door de thrillerachtige verhaallijn over een groep afgedankte en vluchtende hubots, in Humans synths geheten. Deze verhaallijn doet geforceerd aan. Less is more, zo blijkt maar weer eens. Het samenleven met een hubot in huis is al spannend genoeg.

Aardig drama over sexting. Hier en daar onevenwichtig geacteerd (Sam Reid lijkt zelf niet erg in z'n rol te geloven), maar de goede verhaallijn houdt alles bij elkaar.

Rauw, ongekunsteld, overweldigend, uitzichtloos, conventioneel, hard, gespannen, ongemakkelijk, realistisch, dramatisch. En Sofie Gråbøl. De allerbeste gevangenisserie?

Van de serie Irene Huss uit 2007 kan ik me niet alles meer herinneren. Maar zeker S1 vond ik destijds de moeite waard. De vrouwelijke Wallander werd deze speurmoeder van twee tienerdochters genoemd. Nou, dat was iets te veel eer, maar sfeer en tempo hadden wel wat weg van Mankells boeken en serie-icoon.

Nu is er de serie Huss. Vernoemd naar een van de dochters van Irene, Katarina (Karin Franz Körlof). In vijf afleveringen van bijna anderhalf uur zien we hoe Katarina haar opleiding start bij de politie in Göteborg. De eerste twee afleveringen zijn prima en laten een vlotte en ambitieuze Huss zien. Jammer genoeg krijgen geen echte band met Katarina; ze is niet extreem likeable en haar keuzes zijn soms onnavolgbaar. Haar moeder, nu gespeeld door Kajsa Ernst, zien we ook terug. De rode draad in het verhaal is een geëscaleerde ontmoeting van politie met betogers tijdens een Eurotop. Hoewel alle afleveringen redelijk in elkaar zitten met een paar aardige plotwendingen, behoort Huss tegelijk ook tot de grote stroom gemiddelde Scandikrimi's waarbij kwantiteit boven kwaliteit gaat. Maar misschien kijk ik ook gewoon te veel series. Vooruit daarom, laat ik m'n waardering afronden naar boven.

Hvide Sande (White Sands) is een aardige maar niet heel bijzondere kustplaats in West Denemarken. Hoogtepunt is de vuurtoren, kan ik me herinneren. In de dramaserie White Sands is dat niet anders. Er is een moord gepleegd! Potjandorie, dat gebeurt anders nooit. Dus gaat ons speurduo van dienst undercover om alle dorpsbewoners beter te leren kennen. Wat volgt is een dotje drama, een snufje spanning, een hapje humor, een robbertje romantiek en wat zonnige beelden van het brede witte strand.

White Sands is lichtvoetig en braaf. Net zoals de labrador die in veel scenes meewarig toekijkt. Vind je series als Dokter Deen (jawel!), The Sandhamn Murders of The Sommerdahl Murders leuk? Dan is White Sands iets voor jou. Ik keek vooral naar een dorpskroniek in een trage commercial over Hvide Sande.