Opinions

Task is een karakterdrama met originele en fijnzinnige verhaallijnen, uitstekende hoofdrolspelers en spannende en aangrijpende plotwendingen. Na een reeks gewelddadige overvallen wordt een taskforce rond FBI-agent Tom Brandis (Mark Ruffalo) geformeerd. Tom Pelphrey geeft Ruffalo als verdachte en familieman sterk tegenspel. Alle rollen zijn goed bezet maar misschien maakt Emilia Jones in haar rol van Maeve nog wel de meeste indruk. Showrunner Brad Ingelsby - verantwoordelijk voor het al even pakkende en rauwe Mare of Easttown - maakt van de 7-delige serie een weergaloos en stijlvol thrillerdrama. Task is een magnifieke slow burner en kandidaat voor beste serie van 2025.

Amerikaans drama in 10 korte afleveringen over een relatie tussen een oudere leerling en zijn docente. In het puriteinse VS is dit een dingetje. In Europa kijken we toch wat genuanceerder naar zo'n relatie met wederzijdse instemming. Docent Kate Mara (bouwjaar 1983) acteert goed en vol overtuiging. Met haar meisjesachtige voorkomen lijkt deze tiny wife eerder een leeftijdgenoot van de leerling, en dat zorgt even voor verwarring. Maar haar twijfels en verlangens worden raak getypeerd. Jullie weten van mijn eerdere recensies dat ik Amerikaans drama vaak nogal smooth en oppervlakkig vind. A Teacher bevestigt dat in de eerste afleveringen, die doen denken aan een bezoekje aan de McDrive; het stilt de trek maar kan de belofte van een echte maaltijd nooit waarmaken. Desalniettemin wordt de serie steeds intenser en vind ik de slotaflevering verrassend goed. Toch een snelle snack met verrassend pittige bite.

De Brits-Amerikaanse comedy Ted Lasso is een ode aan vriendelijkheid en optimisme. Positivo Ted Lasso (Jason Sudeikis) is een American football coach die naar de Engelse voetbalclub AFC Richmond verhuist om daar zonder enige kennis van voetbal aan de slag te gaan. Dat levert natuurlijk misverstanden, (taal)grappen en verwarring op. Jason Sudeikis verhuisde zelf naar Engeland na een relatiebreuk, Ted Lasso doet hetzelfde. Lasso, met goeie snor, is de aardigste persoon die je je in je omgeving kunt wensen. Zo neemt hij elke dag verse koekjes mee voor club-eigenaresse Rebecca Welton, een mooie rol van Hannah Waddington. Met een degelijk scenario en heerlijk acteerwerk (elk karakter verdient compassie), is Ted Lasso een ongecompliceerde, luchtige comedy in de beste Britse traditie. Juist als je niet van voetbal houdt. De muziek is van een goede vriend van Sudeikis, Marcus Mumford.

Een jonge Israëlische agente van de Mossad (uitstekend gespeeld door Niv Sultan), krijgt de opdracht via een hack de Iraanse luchtafweer te saboteren. Het is het begin van een kat en muisspel met de Iraanse geheime dienst, verpersoonlijkt door de harde en gedreven Faraz Kamali (Shaun Toub). Tehran is een mooi gestileerd spionagedrama dat echter wel aan spanning tekort schiet. Loyaliteitsconflictjes, een beetje romantiek, zo'n spionage kantoortuin met lekker veel schermen, een paar hacks die net (niet) lukken; we kunnen het netjes afvinken. De serie is opgenomen in Athene, met de nodige CGI om het op Teheran te laten lijken. Ik geloof het.

Het scenario van Moshe Zonder (Fauda) zakt soms behoorlijk in (afleveringen 4 en 5), maar kent daarentegen wel een paar aardige verrassingen en cliffhangers. Tehran mist de actie, spanning, gewicht en autoriteit van series als Fauda, Homeland of The Spy, maar blijft net overeind omdat het zorgvuldig gemaakt is.

In hart en nieren eigenzinnig Brits drama met sterke acteurs, een paar aardige plotwendingen en een (zeer) kleine dosis Fargo-esque humor. Het uitgangspunt? Eh...tja, daar moet je even doorheen prikken. Een chirurg die een ondergrondse privé kliniek start. Hoe bedenk je het? Laat je bedwelmen en geef je gewoon over aan het verhaal. Overigens zonder dat het groots en meeslepend wordt. Er zitten wat thrillerelementen in, maar die leiden niet tot hypertensie of spanningshoofdpijn. Carice van Houten speelt een belangrijke rol. Het ligt me zwaar op de lever om het te zeggen, maar het is niet haar beste rol. Een beetje vlak, alsof ze op rustgevende medicatie is gezet. Maar altijd goed om Nederlandse acteurs in het buitenland te zien opereren. Ik was er als de dood voor, maar er komt een S2.

The Terminal List is zo'n thriller waarbij de actiescènes als uitgangspunt voor het scenario zijn genomen. Vervolgens is er een verbindend verhaaltje bij gezocht. Dat pakt meestal niet goed uit. Ook hier niet. Held van dienst is James Reece (Chris Pratt). En volgens typisch Amerikaans voorbeeld: militair, gedecoreerd, patriot, met persoonlijke tragedie en vechtend tegen een complot. En dus wil hij, met een lijstje in zijn hand, wraak! Niet vreemd dat ik aan Shooter moest denken. Antoine Fuqua (The Equalizer, Training Day) is bij beide series executive producer.

De actiescènes zijn goed. De plot is echter zo dun als papier en alleen kapstok voor de actie. Naast een hoge mate van voorspelbaarheid vormen de dialogen het grootste probleem; uitleggerig, slaapverwekkend en vol platitudes. Inclusief open deuren als 'you're like family to us'. Als Chris Pratt ook nog eens acteert alsof hij van bordkarton is (bijna alle karakters overigens) én op rustgevende medicatie is gezet, wordt dit al heel snel een snoozefest.

Het waargebeurde verhaal is bijzonder. Genoeg reden om er na de tv-film Canoe Man uit 2010, een vierdelige miniserie van te maken. Scenarist en executive producer Chris Lang (Unforgotten, Innocent) heeft er een pakkend drama van gemaakt. Echtpaar An (Monica Dolan) en John Darwin (Eddie Marsan - Deceit, River) bedenken een plan om uit de geldzorgen te komen en de verzekering op te lichten.

Hoewel de laatste aflevering aangrijpend is maar het niveau van de eerste twee afleveringen niet kan evenaren, ademt het tragikomische The Thief, His Wife and the Canoe in alles kwaliteit. Het ongelofelijke uitgangspunt, het levendige scenario en vooral de fenomenale acteerprestaties. De kracht van true crime; dit verhaal kun je niet verzinnen.

This Is Going To Hurt is een Brits drama dat het verhaal vertelt van jonge arts Adam Kay (tevens auteur van het boek) op de kraamafdeling van een ziekenhuis. Kay wordt uitstekend gespeeld door Ben Whishaw (Fargo, A Very English Scandal). Met een flinke dosis kritiek op de NHS / National Health Service, krijgen we een vlotte inkijk in het leven van Kay. Dus naast bevallingen, werkdruk, onderbetaling en cynisme zien we ook de - overigens vrij oninteressante - privé-strubbelingen van onze arts van dienst.

This Is Going To Hurt begint rommelig en hectisch en we moeten wachten tot aflevering 5 (van 7) op de gehoopte dramatische ontwikkelingen. Die zijn dan weer zo heftig dat deze een beetje uit de toon vallen, in het verder vooral luchtige scenario. Ook zijn de rollen van de moeder van Kay en de gynaecoloog (Miss Houghton) zo stereotiep of overdreven, dat deze ergerlijk ongeloofwaardig zijn. En al helemaal niet grappig. Kortom: een ziekenhuis, onsympathieke karakters, een paar goede grappen en heftig drama staan niet altijd garant voor een goede Britse dramady.

Three Pines (opgenomen in Saint-Armand, Quebec) is een pittoresk dorpje in Canada. De verhalen van inspecteur Armand Gamache komen uit de koker van auteur Louise Penny. We kijken naar een rasechte whodunit. In vier dubbelafleveringen wordt telkens een misdrijf opgelost. Rode draad in alle acht afleveringen vormt de verdwijningszaak van de inheemse Blue Two-Rivers. Gamache, een uitstekende Alfred Molina, doet denken aan superspeurneuzen als Maigret, Jessica Fletcher en Dalgliesh. Gamache is empathisch, geeft goede raad, heeft geen complexen (behalve nare dromen over de verdwijningszaak, of is het een zesde zintuig?), een fijne relatie met zijn vrouw en het hart op de goede plaats. Zoals Karen Pirie; heel gewoon, toch bijzonder.

De eerste dubbelaflevering in een winters 'kerstig' Three Pines is meteen de beste. Maar ondanks kleine referenties aan Twin Peaks, kan Three Pines dit hoge niveau niet vasthouden. De Inuit en Kainai First Nation-acteurs vormen samen met het vermissingsverhaal een mooie hommage aan de inheemse Canadese bevolking. Voor mij iets te braaf, maar hou je van Britse whodunits, en een solide verhaal dat sfeervol in beeld wordt gebracht, dan word je op je wenken bediend.

Het Britse gevangenisdrama Time kent een sterrencast met Sean Bean (Broken, Game of Thrones), Stephen Graham (White House Farm, The Virtues, Little Boy Blue) en Siobhan Finneran (Happy Valley, A Confession). Ook alle overige rollen worden uitmuntend vertolkt. Hier is de finefleur van de Britse cinema aan het werk, zoveel is duidelijk. Regisseur Lewis Arnold (Des, Cleaning Up) filmt in het begin van de eerste aflevering (ik zag de 4-delige versie) met de camera als vanzelfsprekend aanwezig. Bijna als docudrama over het leven in een Engels gevangeniscomplex. Deze manier van filmen verandert echter snel, als de dramatische ontwikkelingen elkaar in hoog tempo opvolgen.

Time vertelt het verhaal van leraar Mark Cobden (Bean), die een dodelijk ongeluk heeft veroorzaakt. Trouwe bewaker Eric McNally (Graham) wordt gecompromitteerd, waardoor het leven van hem en zijn vrouw (Hannah Walters, in het dagelijks leven ook echtgenote van Graham) behoorlijk onder druk komt te staan. Deze twee verhaallijnen staan op zichzelf, maar gaan beide over vergeving, schuld, straf en boetedoening. Het levert een intens en rauw drama op. Het scenario is uitstekend, en kent een paar aardige plotwendingen.

Niks op aan te merken dus? Nou nee, het drama biedt niets nieuws. Alle ontwikkelingen in het cellencomplex hebben we al vele malen eerder gezien. Sean Bean is bovendien opnieuw Sean Bean in zijn bekende acteermodus. In Time is Bean gelukkig heel erg op zijn plaats. Ook vergeven we (sic!) enkele inconsistenties en ongeloofwaardigheden. Er blijft gelukkig genoeg te genieten.

Het tweede seizoen van Time is een rauw gevangenisdrama dat met een ingenieus scenario een frisse blik werpt op een uitgesleten genre. Dit keer gaan drie vrouwen de cel in. Uitmuntend geacteerd door Bella Ramsey (Game Of Thrones, The Last of us), Tamara Lawrance (Invasion) en Jodie Whittaker (Doctor Who, Broadchurch). Dit gelaagde drama is spannend en dramatisch, en vertelt realistische verhalen met overtuiging. Topserie!

Schrijver en executive producer Russell T. Davies deelt met Tip Toe opnieuw een mokerslag uit. Net als met het overweldigende It's a Sin weet Davies de kijker diep te raken. De homoseksuele, out-and-proud gaybar-eigenaar Leo (Alan Cumming) en zijn buurman Clive (een geweldige David Morrissey) raken verstrikt in een escalerende burenruzie met dramatische gevolgen. Verwacht geen klassieke whodunnit: de afloop wordt al binnen de eerste minuten van de openingsaflevering onthuld. Waar de serie werkelijk om draait, is de ontleding van volledig ontspoord noaberschap.

Met vlijmscherpe observaties, pijnlijke maar herkenbare situaties, een fijnmazig scenario en uitmuntend acteerwerk is het vijfdelige Tip Toe een pessimistisch, maar meeslepend drama. Davies laat zien dat levenskracht, humor en voortdurende waakzaamheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Zeker na Pride Berlin op 25 juli 2026 voelt die boodschap even onthutsend als pijnlijk actueel.

Het kost beginnend misdaadverslaggever Jake Adelstein (een uitstekende Ansel Elgort - Baby Driver) behoorlijk wat moeite om zijn draai te vinden op de redactie van een toonaangevende dagblad van Tokyo. Maar zodra de samenwerking met zowel rechercheurs als de Yakuza - de Japanse maffia - een beetje van de grond komt, volgen de ontwikkelingen elkaar in vlot tempo op. In Tokyo Vice worden veel karakters geïntroduceerd. Dat maakt de eerste twee afleveringen wat rommelig en vraagt wat concentratie.

Maar de beloning wacht. Want onderkoeld en ingetogen ontrolt zich een spannend verhaal over loyaliteit, leugens, opoffering en (onmogelijke) vriendschappen. Michael Mann (Miami Vice) regisseert de eerste aflevering en is tevens executive producer. Het scenario van J.T. Rogers is losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Jake Adelstein. Het levert een frisse serie op die verwant is met journalistiek drama, een maffiathriller en bol staat van Japanse tradities en gebruiken. Aanrader.

De Mocro Maffia spin-off Tonnano kent zes korte afleveringen van minder dan 30 minuten. Het strijdtoneel van deze in stukjes geknipte speelfilm is verplaatst van de randstad naar het Oosten van het land. In Tonnano worden nu Achterhoekse paden platgetreden: de serie voegt niets toe aan de honderden eerdere series over pillen, problemen en penarie.

Het kneuterige en lachwekkende geacteerde dialect in combinatie met het harde geweld (dat lijkt op effectbejag), geeft een bevreemdende ervaring. En dat is niet positief bedoeld, maar duidt vooral op een gebrek aan kwaliteit. De dialogen zijn simpel en het scenario is net zo voorspelbaar als een Netflix-truecrime docu waarin halverwege iemand zegt: 'Hij was eigenlijk een heel normale buurman.'

Er zijn - hoewel schaars - wat lichtpuntjes. Sigrid ten Napel zet aanvankelijk een ijzig mysterieus en creepy karakter neer. Hoewel haar dialect dat bijna weer teniet doet. Een enkele grap - de scene met het carbid schieten bijvoorbeeld - overtuigt door originaliteit. Maar het is veel te weinig. Tonnano is ondermaatse poldercrime.

Het Britse psychologisch drama Too Close komt uit onze nationale schatkamer, de NPO. Laten we hier zuinig op zijn. Een beetje tegen de stroom in van de commerciële streamingsdiensten blijft de NPO als kleine speler op zoek naar docu-, film- en seriepareltjes. Kwalitatief is het bijna altijd dik in orde. Dat geldt ook voor Too Close. Ik noem het drama, maar wellicht is tragedie een betere typering.

Connie Mortensen (Denise Gough, o.a. What Remains) rijdt met twee kinderen op de achterbank haar auto in het water. Is Connie de weg kwijt? Was het een ongelukkige samenloop? Deed ze dit met opzet, en is ze het yummy mummy monster zoals de tabloids doen geloven? Forensisch psychiater Dr. Emma Robertson, gespeeld door Emily Watson (Chernobyl, Apple Tree Yard) gaat het onderzoeken.

Het scenario is geschreven door Clara Salaman. Onder het pseudoniem Natalie Daniels is zij zelf de auteur van het gelijknamige boek. En dat voel je. Hier is met liefde gewerkt, met sprankelend acteerwerk. Ook fijn om Thalissa Teixeira (Trigonometry) in een belangrijke bijrol terug te zien. Meestal is het net omgekeerd, maar dit driedelig drama had wellicht een vierde deel kunnen gebruiken. Too Close gaat niet de boeken in als snel drama, maar iets meer ruimte om de dramatische ontwikkelingen te laten indalen, of enkele verhaallijnen beter uit te werken, was welkom geweest. Het is een mineur kritiekpunt over een in alle opzichten uitmuntend drama.

Top Dog is weer zo'n een typische Nordic Noir onderwereld-bovenwereld thriller. We hebben er al veel gezien; Advokaten/The Lawyer, Innan Vi Dör/Before We Die en recentelijk Snabba Cash van Jens Lapidus. Ook Top Dog is van de hand van auteur Jens Lapidus (samen met een batterij co-auteurs), en meestal brengt dat wat extra. Is dat bij Top Dog ook zo? Het thema - advocate wil ten koste van alles hogerop en crimineel wil een normaal leven leiden - leidt tot een aardig thrillerdrama. Alexej Manvelov is nooit te beroerd om een Zweedse of Oost-Europese, Balkan of Zuid-Europese crimineel te spelen, en doet dat ook in Top Dog geloofwaardig. Josefin Asplund speelt de advocate en doet dat goed, hoewel ze in geen enkel opzicht van het scherm spat. Kortom, een aardig drama uit Zweedse keuken waarbij de peper onaangeroerd blijft.

Niet origineel, maar wel degelijk vervolg op seizoen 1. Top Dog is vergelijkbaar met de grote stroom Zweedse Mocro Maffia-achtige series als Advokaten, Innan Vi Dör en Snabba Cash. Met uiteraard een door elkaar lopende boven- en onderwereld. Helaas is Top Dog weinig vernieuwend - of spannend - en zakt vanaf aflevering 4 behoorlijk in elkaar met onwaarschijnlijkheden en simpel geweld. Waar Snabba Cash een zekere frisheid uitstraalt, is Top Dog routineus en fantasieloos gemaakt.

Au Coeur du Peloton is een gladde, typische Netflix-productie vol heroïek, sensatie, teamgeest, winnaars en verliezers. Met camera's op de wielerhelm zitten we ín het peloton. De omgeving van het parcours is ondergedompeld in kleurige verf met shots uit de lucht van heldere patronen en lijnen in het Franse landschap. Zoveel is duidelijk: de vormgeving is overweldigend.

Voor de kenner en liefhebber biedt Au Coeur du Peloton weinig nieuws. De 8-delige serie blijft aan de oppervlakte en wordt met grove penseel geschilderd. Het familiaire privé-inkijkje is vaak niet veel meer dan een ultrakorte kennismaking met de vriendin van de renner. Waarom niet ook enkele kleine verhalen van onbekende coureurs belicht?

Au Coeur du Peloton kijkt als een onrustig gemonteerde commercial van de Tour-organisatie zelf. Ook de ploegleiders/journalisten bedienen zich in de interviews van holle woorden of overbodige duiding. Op z'n beste momenten is Au Coeur du Peloton boeiend, maar uiteindelijk oubliable. En toch... Toch krijg ik na het zien van Au Coeur du Peloton heeft veel zin om de Tour 2023 weer te gaan volgen.

Seizoen 2 van Tour de France: Unchained sluit naadloos aan op het eerste seizoen. Opnieuw een pakkend opwarmertje voor de aanstaande Tour. De afleveringen worden in thema's bij de kop gepakt: de strijd om het algemeen klassement, de sprinters, de dagzeges, de onderlinge concurrentie en natuurlijk Gino Mäder, die kort voor de Tour 2023 overleed. Dit alles gelardeerd met inkijkjes in de teambus en duiding door journalisten en kenners. Die laatste groep voegt behalve een hoop ronkende en holle frasen weinig toe.

Tour de France: Unchained kijkt als een opgerekte commercial, maar weet wel degelijk te boeien. Vergeet het lawaai, de opgepompte retoriek en de onrustige montage. Wat blijft is een verhaal over renners - koning of waterdrager - in een van de zwaarste sporten ter wereld. Sporters met twijfels en onzekerheden, boos of teleurgesteld. Met illusies die uiteen spatten op het Franse wegdek. En heel af en toe met een droom die uitkomt.

Beproefde formule met overtuigende drone-camerabeelden en snelle shots vanuit het peloton. De kleine portretjes elke aflevering hebben dit seizoen net wat meer inhoud, zoals het verhaal over Anthony Turgis. Tegelijk voel je dat in deze Netflixproductie veel meer diepgang en kritische blik had kunnen zitten. Over de waterdragers, de kleine succesjes, de mislukkingen, de vriendschappen, de exploitatie van de renners.... De wedstrijdspanning wordt soms ongebreideld opgevoerd met holle woorden en dito muziek. Zo wordt in aflevering 7 een strijd gesuggereerd tussen ritwinnaar Carapaz en achtervolger Pogacar. In werkelijkheid kwam Pogacar pas ruim zeven minuten later over de streep. In het commerciële circus Tour de France zijn de renners de clowns. En wij het veeleisende publiek.

In het tweede seizoen van The Tower staat een cold case centraal. Met 'the Portland tower' als traumatisch monster af en toe in beeld, ontrolt zich een vlot en typisch Brits politiedrama. De verhaallijnen zijn niet bijzonder origineel. Toch kijkt dit vierdelige seizoen - met af en toe een verrassende wending - makkelijk weg. Het acteren van vooral Gemma Whelan (DI Ray, Game of Thrones) als DS Sarah Collins valt in positieve zin op. Whelan kan de ambivalentie in haar rol tussen daadkracht en subtiele kwetsbaarheid uitstekend overbrengen.

Dat geldt helaas niet voor Emmett J Scanlan (Kin, Gangs of London) in zijn rol van DI Keiran Shaw, die houterig en ongemakkelijk acteert. Alsof hij zelf ook niet weet waarom hij gecast is. Op het gebied van (gender)gelijkheid is The Tower soms verrassend gedateerd met de relatie die Shaw als leidinggevende onderhoudt met zijn jongere medewerker. The Tower mist de klasse van Unforgotten, The Responder of Happy Valley, maar biedt voldoende drama en vermaak.

Het derde seizoen van The Tower kent een uitstekende hoofdrol voor Gemma Whelan als rechercheur DS Sarah Collins. Whelan (DI Ray, Gentleman Jack) geeft haar rol een onmiskenbaar eigen karakter mee. Schrijver en producer Patrick Harbinson (Homeland, Law & Order; Special Victims Unit) bewerkte het boek van Kate London tot een vlot politiedrama. De zaak waar dit derde seizoen om draait is een steekpartij met dodelijke afloop.

Sterke vrouwen hebben het in The Tower voor het zeggen. Waar het tweede seizoen een loopje nam met gendergelijkheid bij de Britse Politie, neemt dit derde seizoen vilein revanche; we zien een een alleenstaande politieagente met kind, een lesbisch stel, een vrouw die haar echtgenoot/inspecteur het huis uit zet en een vrouwelijke rechercheur die na een 24-uursdienst doodgewoon even de kinderen uit school gaat halen. En even later tegen haar leidinggevende zegt: 'jij bent raar'. Dit alles met een verbluffende vanzelfsprekendheid. In The Tower werkt het.

Het vierdelige Toxic Town is een aangrijpende, op waargebeurde feiten gebaseerde dramaserie over een van de grootste milieuschandalen in het Groot-Brittannië van de jaren negentig. In slechts vier afleveringen zet de serie een krachtig power-to-the-people-verhaal neer, waarin gewone burgers het opnemen tegen een falende overheid en een systeem dat liever wegkijkt dan verantwoordelijkheid neemt.

Ondanks de beperkte speelduur weet Toxic Town verrassend veel diepgang te geven aan zijn personages. Dat is mede te danken aan de sterke hoofdrollen van Jodie Whittaker (Doctor Who, Broadchurch) en Aimee Lou Wood (The White Lotus, Sex Education), terwijl ook Lauren Lyle (Karen Pirie) een kleine bijdrage levert aan het uitstekende ensemble.

Series over de menselijke gevolgen van gifschandalen en institutioneel falen zijn zeldzaam. Naast Chernobyl is Toxic Town een van de weinige dramaseries die dit onderwerp zo indringend belicht. Daarmee vormt de serie een waardige aanvulling op films als Erin Brockovich en Dark Waters.

De jaren negentig voelen tegelijkertijd dichtbij én onvoorstelbaar ver weg. Een wrange gedachte, want als we kijken naar dossiers als Tata Steel, Chemours en de vele PFAS-vervuilingen in Nederland, rijst de vraag hoeveel er werkelijk is veranderd. Juist daarom zijn verhalen over moedige burgers, journalisten, juristen en klokkenluiders nog altijd hard nodig. Toxic Town laat zien waarom.

Na beschuldigingen van plagiaat kiest Traqués voor transparantie: bij elke aflevering wordt niet alleen het bronmateriaal vermeld— het boek Shoot van Douglas Fairbairn uit 1973—maar ook de gelijknamige verfilming uit 1976. Het verhaal speelt zich af in de ruige Franse Alpen rond Albertville en ontvouwt zich als een psychologische mysterythriller met survival-elementen.

De zesdelige serie weet niet volledig te overtuigen. De vier hoofdpersonages blijven eendimensionaal en de vele, soms onafgeronde over elkaar heen buitelende subplots zorgen voor onrust. Traqués heeft zeker zijn kwaliteiten. Het scenario biedt een aantal geslaagde wendingen en houdt de kijker voortdurend op scherp met de vraag wie er te vertrouwen is.

De dreigende sfeer van het berglandschap werkt daarbij sterk in het voordeel van de serie, net als de aanwezigheid van Mélanie Laurent, die extra gewicht geeft aan het geheel en het enige karakter dat nadenkt voordat ze iets doet. Ondanks de oneffenheden kijkt Traqués daardoor vlot weg als een spannende thriller. Een verhaal waarin uiteindelijk maar één vraag centraal staat: wie overleeft deze survival of the shootist?

Jason Bourne meets Hanna. Onderhoudende thriller van Amazon Prime. 10 afleveringen lijkt wat veel voor datgene dat verteld moet worden. De tempo is soms laag en de verhaallijnen wat langdradig. Kan het niveau van collega Prime Jack Ryan niet halen.

Als Jed Mercurio op het affiche staat als executive producer of scenarioschrijver, dan weet je dat het in de basis wel goed zit. Mercurio bewees zijn kwaliteiten met Bodyguard en natuurlijk Line Of Duty, een van de beste series aller tijden. Bloodlands uit 2021 viel wat tegen, en eigenlijk doet Trigger Point dat ook. Na een geweldige kickstart zakt Trigger Point langzaam weg in voorspelbaar en clichématig politiewerk.

Vicky McClure, een mol, the Met, de explosieven opruimingsdienst , de sfeer en het tempo doen in veel opzichten denken aan Line of Duty. Het scenario is de eerste afleveringen uitstekend en soms verrassend. Maar naarmate de serie vordert en het plot wordt ontrafeld, lijkt het steeds meer formulaïsch haastwerk te worden. Aflevering 6 is de grootste teleurstelling; zelden heb ik zo'n saaie en voorspelbare slotaflevering gezien. Neemt niet weg dat het leven van bomb disposal officer Lana Washington (McClure) gerust spannend genoemd kan worden. Een leven vol rode, gele en zwarte draadjes, timers, drukplaten en klokjes die aftellen. Another boring day at work. Not. Wel een beetje voor de kijker van Trigger Point.

Veel beter tweede seizoen rond bomexpert Lana Washington (Vicky McClure - Line of Duty). Met drie ijzersterke afleveringen opent Trigger Point op spannende en meesterlijke wijze. Kraagbommen, drones en drukplaten zorgen in combinatie met overtuigende én geloofwaardige plotwendingen voor een nagelbijtende thriller. De tweede seriehelft verliest aan geloofwaardigheid waarbij alle eindjes - ook de privé-beslommeringen - gekunsteld tot een afronding moeten komen. Niettemin: Brits topdrama.

Heerlijke Britse dramady over een bijzondere driehoeksverhouding. Sensitief en observerend gefilmd, zorgt het onconventionele verhaal voor een een bijna vanzelfsprekende conclusie: deze menage-à-trois is een rijk liefdesverhaal met ups and downs. Net zoals in onze eigen relaties. Er wordt naturel en fenomenaal in geacteerd. Ray (Ariane Labed, met verrassende gelijkenis met Marion Cottilard uit haar haar pré-Hollywood periode), trekt als onderhuurder in bij Gemma (Thalissa Teixeira) en Kieran (Gary Carr). De serie is grappig, dramatisch en redelijk origineel, niet alleen qua thematiek. Zo is Ray olympisch synchroon-zwemster, kom daar maar eens om. De ondersteunende verhaallijnen (Ray's vriendin, werk, ouders) dragen in meer of mindere mate bij aan deze threesome. Niet drie, maar vier sterren!

Aardige zesdelige Deense thriller over de verdwijning van een milieuactiviste. Het landschap van de Faeröereilanden speelt in Trom de overweldigende hoofdrol. De gekwelde en in zichzelf gekeerde personages, weerspiegelen naadloos de grijze wolken en zwarte rotsen. Hoewel de serie uitstekend begint, kan Trom zich mede door het wisselende acteerwerk niet helemaal aan de middelmaat onttrekken. Voor liefhebbers van Nordic Noir valt er voldoende te genieten.

Subliem en sfeervol vierde seizoen uit de True Detective-reeks. Met Jodie Foster - in haar eerste grote serierol - als de cynische rechercheur Liz Danvers die te maken krijgt met een verdwenen bemanning van een afgelegen researchcentrum. Aan alles zijn de hoge productiewaarden van Night Country te zien. Het verhaal, de vormgeving, de IJslandse locaties, de belichting en het acteerwerk zijn van uitzonderlijk hoog niveau. Opvallend, omdat formulebedenker en scenarist Nic Pizzolatto dit vierde seizoen is ingewisseld voor de onbekende Issa López.

Night Country is een duistere (eco)thriller met bovennatuurlijke elementen, inclusief een vleugje horror. Het volgt de conventionele vertelstructuur van collega HBO-series als The Outsider en Fortitude, of het Zweedse Midnight Sun. En natuurlijk van de klassieker The Thing van John Carpenter uit 1982. Night Country is niet alleen spannend, maar tegelijk ook actueel en urgent. Nu al een hoogtepunt van 2024.