Opinions

In een ogenschijnlijk vriendelijke maar licht mysterieuze gemeenschap wordt een voormalig president dood aangetroffen. Vermoord? Een complot? Het Orwelliaanse achtdelige Paradise begint rustig en de eerste vijf afleveringen mag je gerust traag noemen; just another day in paradise. Met een soundtrack van jaren 80 rock en voortdurende flashbacks - overzichtelijk en goed te volgen - concentreert de serie zich in de eerste helft op de toedracht van de dood van de president.

Paradise geeft langzaam zijn geheimen prijs en komt vanaf aflevering zes goed op gang. Cyberthriller, conspiracythriller, whodunit, dystopisch drama; maker Dan Fogelman (This is Us) kent zijn klassiekers en heeft met uitstekende acteurs en een fijn scenario een goede maar niet helemaal overtuigende serie afgeleverd. Vraag blijft dan ook: wie kijkt naar deze series als in ons eigen leven de dystopie langzaam maar zeker realiteit wordt?

Spaanse familiekroniek over de gevolgen van radicalisering binnen de Baskische terreur- en afscheidingsbeweging ETA. Patria is zorgvuldig gemaakt en ontrolt zich in een rustig tempo. Verwacht geen spannende thriller, maar een goed drama waarin met uitstekende acteurs alle familiebanden worden uitgewerkt. Tegen de achtergrond van het ETA-verzet.

Klein nadeel van dit 8-delige drama is dat Patria niet chronologisch verteld wordt, maar voortdurend wisselt van tijdsperiode. Dat is goed te volgen - de special make-up artist heeft prima werk verricht - maar kijk je een aantal dagen niet dan kan het voor wie-is-wie-verwarring zorgen. Met name de eerste afleveringen. Technisch is Patria uitstekend gemaakt - met veel color local - maar mist het nodige emotionele vuurwerk. Ondanks alle ingrijpende gebeurtenissen blijft Patria, net als de hoofdpersonen, onnodig afstandelijk.

Het zesdelige Britse Payback komt uit de ITV-fabriek. Jed Mercurio (Line of Duty, Bodyguard) is er als executive producer bij betrokken. Hoe groot Mercurio's rol precies is geweest weten we niet. De serie draait om Lexie Noble (Morven Christie - The Bay, Grantchester) die ziet hoe haar man vermoord wordt. Lexie krijgt niet alleen twee, uiteraard volstrekt langs elkaar werkende politieteams achter haar aan, maar ook de horecamaffia van Edinburgh. Met haar man is namelijk tevens een kleine 30 miljoen verdwenen, en die wil Cal Morris (Peter Mullan - Ozark) graag terug. Morris is een man 'tegen wie je geen nee zegt'.

Deze Schotse thriller kent zijn momenten, onder andere met een enkele aardige plotwending. Aan originaliteit, spanning en geloofwaardigheid ontbreekt het echter. Payback is vergelijkbaar met het Iers-Britse Kin, maar mist bezieling en klasse. En daar hadden we Mercurio aan boord wel op gehoopt.

Vlot driedelig thrillerdrama over een aantal cold cases, die in 2006 - 2011 opnieuw onderzocht worden. Gedramatiseerd, maar waargebeurd. DNA-onderzoek stond nog in de kinderschoenen, dus het speurneuzenwerk is daarop gefocust. 'Van de makers van Line of Duty en Bodyguard' maakte mij nieuwsgierig. Het resultaat valt dan toch wat tegen, is een beetje braaf en uiteindelijk forgettable. Maar wie White House Farm leuk vond, zal ook hiervan kunnen genieten.

Thrillerdrama geregisseerd door Minkie Spiro, eerder verantwoordelijk voor een paar afleveringen van The Plot Against America en Dead To Me. Pieces Of Her is gebaseerd op het boek van Karen Slaughter en de hoofdrol is voor niemand minder dan Toni Collette (Unbelievable, Wanderlust). Is dit een dreamteam? Pieces Of Her begint fantastisch met een aflevering die zo uit The Sinner zou kunnen komen. Helaas zakt de 8-delige serie daarna ver weg. Het acteerwerk is hier en daar ondermaats (Bella Heathcote) en zelfs Collette acteert gemanierd en geforceerd.

We zien een roadtrip, uitgestrekte bossen en zoveel flashbacks, dat je de bomen er niet meer doorheen ziet. Het oninteressante verhaal over een familiegeheim helpt ook niet om de spanning op peil te houden, net zo min als de Netflix-wasstraat waar Pieces Of Her door is gegaan. Wat blijft is een rommelige, trage en gladde productie die ondanks het getalenteerde dreamteam, maar niet wil ontvlammen.

In het populaire genre ziekenhuisseries is al jaren weinig vernieuwing te ontdekken. Toch weet The Pitt van R. Scott Gemmill (ER, NCIS: Los Angeles) een originele insteek te kiezen: 15 afleveringen van 1 uur, waarin we SEH-arts Dr. 'Robby' (Noah Wyle) een dag volgen van 7.00 tot 22.00 uur. The Pitt weet volledig te overtuigen. De acteerprestaties zijn overweldigend, de karakters herkenbaar en kleurrijk, het tempo hoog en de verhaallijnen zijn niet per se origineel, maar wel actueel en geloofwaardig.

Net als in de moeder aller ziekenhuisseries ER - eveneens met Noah Wyle - zien we in deze razende achtbaanrit hulpverleners van vlees en bloed. Jammer dat de serie zich alleen in het ziekenhuis afspeelt en de privésituaties nauwelijks aan bod komen. De karakters zijn er interessant genoeg voor. Verder niets dan lof voor deze op één na beste ziekenhuisserie aller tijden.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Plan Coeur niet snel aan mijn to see list had toegevoegd als het scenario niet mede van de hand was geweest van de Brit Chris Lang. Na de drama's Unforgotten en Innocent was ik benieuwd of Lang net zo inventief kon zijn bij een romantische komedie. En ten dele is dat zo. Plan Coeur is frans, très francais. Zich afspelend in Parijs en met een franse cast volgt Plan Coeur de ijzeren wetten van de romcom. Toch weet Lang een paar aardige verhaallijnen te construeren. Het wiel wordt hier niet opnieuw uitgevonden, maar de karakters zijn kleurrijk en de acteurs prima. Bij de jonge doelgroep zorgt Plan Coeur vast voor een glimlach.

In de 10-delige comedy Platonic ontmoeten Sylvia (Rose Byrne) en Will (Seth Rogen) elkaar weer na de scheiding van Will. In hun schooltijd waren ze bevriend, waarom zou dat jaren later - zonder romantische gevolgen, want Sylvia is getrouwd - niet opnieuw kunnen? De vergelijking met When Harry met Sally dient zich al snel aan.

Seth Rogen speelt een rol die hij vaker vertolkt; de onvolwassen, horkerige man die in de puberteit is blijven steken. Het is meteen het zwakste punt van Platonic. De chemie tussen Byrne en Rogen is authentiek, maar je vraagt je de hele tijd af waarom Sylvia in hemelsnaam bevriend is met een ongeleid projectiel. Tot zover de romantiek.

Na de flauwe, typisch Amerikaanse en schreeuwerige eerste afleveringen begint Platonic beter te worden. Byrne en Rogen zijn door eerdere rollen samen, goed op elkaar ingespeeld. In hoog tempo worden enkele scherpe en rake grappen geserveerd die tegenpolen Sylvia en Will goed weten uit te buiten. Platonic had echter een meer serieuze aanpak verdiend. Alle in potentie dramatische elementen worden overrompeld door de vaak chaotische situaties en oppervlakkige lach-of-ik-schiet humor. Gebrek aan diepgang? Daar hadden de Britten wel raad mee geweten.

Het vierdelige Playing Nice gaat uit van de premisse dat twee baby's na de bevalling verwisseld worden. Naast deze afschuwelijke tragedie is Playing Nice eveneens een thriller, een juridisch drama en een karakterstudie van de biologische ouders. Omdat de plotwendingen elkaar ook nog eens in hoog tempo opvolgen is Playing Nice veel. Te veel. De geloofwaardigheid staat vier afleveringen lang onder zware druk. De serie wordt gered door het uitstekende acteerwerk van de vier ouders. Vooral Niamh Algar (Pure, Deceit) en James McArdle (Sexy Beast, Mare of Easttown) acteren alsof hun leven er van afhangt.

De eerste twee afleveringen lijken door het trage tempo, de vele karakters en de 'polygoon'-achtige beelden uit de bioscoop meer op een gedramatiseerde documentaire, dan een een 6-delige historische dramaserie. Een alternatieve geschiedenis (een heel klein beetje The Man In The High Castle), dat dan wel, die ook weer heel actueel is. In aflevering 3 begint de serie te leven. Het blijft een typisch Amerikaanse vertelling: gladjes, mooi aangekleed en keurig binnen de lijntjes. Ik verwacht van scenarist en producent David Simon (The Wire) net iets meer.

Vince Gilligan, bekend van The X-Files, Breaking Bad en Better Call Saul, laat opnieuw zijn signatuur zien in Pluribus, het negendelig dystopische sci-fi-drama met een twist van Apple TV+. Wie Gilligans eerdere werk kent, herkent meteen zijn thematische fascinatie voor morele ambiguïteit en ongemakkelijke hoofdpersonages.

Centraal staat Carol Sturka, overtuigend gespeeld door Rhea Seehorn. Sturka is mogelijk de ongelukkigste mens ter wereld – en tegelijk een van de meest complexe personages in Gilligans oeuvre. Sturka is boos, agressief en sociaal volstrekt onhandig. Ze belichaamt de Amerikaan die liever alles ziet instorten dan werkelijk contact te maken met de mensen om haar heen.

Pluribus ontvouwt zich in een rustig, soms zelfs traag en repetitief tempo. De serie is origineel en fijnzinnig, en laat haar geheimen mondjesmaat los. Na elke aflevering blijft een licht ontwrichtend gevoel achter: waar heb ik naar gekeken? De serie weet dát gevoel om te zetten in nieuwsgierigheid. Tegelijk is Pluribus niet perfect.

In een tijdperk van eindeloos lawaai is Pluribus een zeldzame verademing. De serie vraagt om aandacht, geduld en reflectie — een oefening in bezinning. Niet alleen voor Carol Sturka, maar ook voor de kijker.

De tiendelige AVROTROS ziekenhuisserie de Poli balanceert tussen comedy en drama. De twee sterke openingsafleveringen zitten vol goede grappen en zijn herkenbaar in het alledaags ongemak op de werkvloer. De laatste afleveringen kennen meer dramatische momenten en doen sterk denken aan de serie Dag & Nacht, die zich eveneens op een kraamafdeling van een ziekenhuis afspeelt. Met acteurs als Porgy Franssen en Jelka van Houten - met Susan Visser en Dunya Khayame tevens bedenker van de Poli - heeft de serie een stevig fundament. De overige personages in de Poli zijn voldoende aansprekend.

Af en toe voelen sommige scenes enigszins geforceerd aan waardoor de Poli kluchtig wordt, bijvoorbeeld in de slotaflevering. Ook de hier en daar karikaturale verhaallijnen storen soms. Dit neemt echter niet weg dat er nog steeds veel te genieten valt, vooral dankzij de geweldige acteerprestaties van Jelka van Houten en Chris Peters als de coassistent. Op die momenten komt de dik aangezette humor tot zijn recht.

Het zesdelige Noorse comedy-drama Pørni gaat over levensechte karakters. Pørni (Henriette Steenstrup, tevens bedenker en scenariste) werkt bij de Kinderbescherming en is een single moeder met puberkinderen. Net als het Zweedse Bonusfamiljen is Pørni een authentieke vertelling over alledaagse gebeurtenissen. Met bekende acteurs als Agnes Kittelsen (Exit, Mellem Os) en Henrik Mestad (Furia, Okkupert), is het acteerwerk dik in orde. Hooguit valt Steenstrup zelf een beetje uit de toon door haar uitgesproken mimiek. Een mineur punt. Pørni is een frisse serie die misschien niet heel diept graaft, maar levendige verhalen vertelt.

Presumed Innocent is een legal thriller naar boek van Scott Turow. In 1990 verfilmde Alan J. Pakula het verhaal met Harrison Ford in de hoofdrol. En nu is er dan David E. Kelley (The Undoing, Big Little Lies) die het boek bewerkte naar een uitstekende 8-delige serie. Het probleem met rechtbankdrama's is dat de setting statisch kan zijn en dat het ene rechtbankdrama nogal op de andere lijkt. Welk vlammend pleidooi hebben we nou nog nooit eerder gezien? Dat is in Presumed Innocent in zekere zin niet anders, maar alle dialogen zijn van hoog niveau. De serie weet volledig te overtuigen.

In de eerste plaats door het uitstekende acteerwerk van de hele cast. Daarnaast geeft de traditionele opbouw veel houvast in het veelzijdige verhaal. Aflevering 5 kijkt als een onrustige koortsdroom, maar blijft overzichtelijk en boeiend. Elke aflevering - waar zien we dat nog - eindigt steevast met een enerverende cliffhanger.

Presumed Innocent is spannend, dramatisch en een voortdurende zoektocht naar de waarheid. De sfeer en toon doen denken aan Defending Jacob, eveneens een Apple TV+-productie. Het boek overtuigt, de film uit 1990 en de serie eveneens. In deze versie wordt toneelspelen tot filmkunst verheven. Het maakt Presumed Innocent ouderwets goed.

Degelijk Duits drama over een moeder die blijft zoeken naar haar verdwenen dochter. Ohne Ecken und Kanten, soms een beetje traag maar wel weer goed geacteerd: Peter Kurth (Tatort, Babylon Berlin) steelt met zijn omvangrijke gestalte en markante kop de show. Minpunt vind ik dat het allemaal keurig binnen de lijntjes blijft; alle karakters zijn braaf en voorspelbaar, en wanneer ze dat niet zijn, zijn ze niet meer dan ondeugend. Behalve de dwaze moeder dan.

Deze Oekraïense thrillerserie volgt keurig de wetten van de Nordic noir. Getroebleerde speurneuzen van dienst, tegenwerkende leiding, sfeervolle beelden en een redelijk plot. We zien hier Oekraïne in zijn meest desolate, grauwe, grijze en deprimerende staat. Elke kleur lijkt volledig uit de serie te zijn weggewerkt. Met uitzondering van de rode krullen van hoofdpersoon Varta Naumova; ze contrasteren mooi met de mistige industriële landschappen, de vuilnisbelten en de betonnen Oostblok architectuur. Het subplot over de corrupte collega, ehm...wie is er hier niet corrupt, is onvoldoende uitgewerkt en tamelijk obligaat. Datzelfde geldt voor de scenes in de vrouwengevangenis. En hoewel deze serie meer sfeervol dan spannend is, heb ik met plezier gekeken. Als er een S2 komt, komt de zon misschien toch tevoorschijn uit de grijze mist.

In Pure maken we kennis met Marnie (Charly Clive). Marnie heeft een obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis en ziet voortdurend familieleden, vrienden en passanten naakt. In haar gedachten zoenen zij elkaar, hebben ze sex en doet Marnie denkbeeldig gezellig mee. Deze Engelse komische dramaserie past goed in het rijtje series als Sex Education, Fleabag, I May Destroy You, Feel Good of het Zweedse Love & Anarchy (Kärlek & Anarki). De zes afleveringen van een half uur kijken vlot weg en zijn lichtvoetig van aard. Misschien mis ik een beetje een scherp randje en iets meer drama, maar het bijzondere thema wordt geloofwaardig, effectief en grappig uitgewerkt. Hoofdpersoon Marnie draagt de serie, is über-adorable, en wordt ondersteund door een uitstekende cast. More please!

Push is niet de eerste ziekenhuisserie die zich afspeelt op en rond de afdeling verloskunde. Na de Britse series This is Going to Hurt, Call the Midwife en Maternal, en het Nederlandse Dag & Nacht (naar Deens voorbeeld, 2e seizoen in de maak) is er dan nu het Duitse Push. Bedenker/scenarist Luisa Hardenberg schreef eerder mee aan 30 afleveringen Gute Zeiten, schlechte Zeiten. Dat laat zich een kleine beetje zien; ook Push is af en toe behoorlijk soapy. Maar gelukkig ook veel meer dan dat.

De dramatische ontwikkelingen en de privé beslommeringen van de karakters in het Berlijnse ziekenhuis volgen elkaar in hoog tempo op. Realistisch verfilmd en zonder opsmuk worden de mooie en lelijke levensgebeurtenissen tamelijk in-your-face aan de kijker voorgeschoteld. In Push geen maatschappelijke aanklacht tegen overbelasting en onderbezetting in de zorg. Sterker, moeder en kind worden in dit Duitse ziekenhuis in de watten gelegd - met aandacht en tijd - tot aan zorg thuis toe. De frisse acteurs geven er geloofwaardig gestalte aan. Kortom: het niveau van Maternal en Dag & Nacht wordt niet gehaald, maar Push is uitstekend bevallen.