Opinions

Intrigerende en overtuigende Nederlandse dramaserie over de nasleep van de crash van de Boeing 747 van El Al in de Bijlmer in 1992. In de eerste aflevering wordt logischerwijs aandacht besteed aan de ramp en de chaos die ontstaat. Het is de minste van de vijf afleveringen. Maar Rampvlucht revancheert zich.

Joy Delima (als dierenarts Asha Willems) debuteert in Rampvlucht met haar eerste hoofdrol in een serie. Waar Delima in Dirty Lines overtuigend en veelzijdig voor de dag komt, lijkt het of ze tijdens de eerste afleveringen haar gelaagde rol in Rampvlucht niet helemaal in de vingers heeft. Alsof Delima als actrice vertwijfelt raakt door alle overweldigende gebeurtenissen. Over de hele linie is het acteren wisselend, het grootste manco van Rampvlucht. Met als een van de positieve uitzonderingen de rol van ervaren rot Yorick van Wageningen, die uitmuntend werk aflevert.

Rampvlucht snijdt tal van thema's aan; verdriet, hoop, politieke verwikkelingen, racisme, complotten, doofpotten en persoonlijke tragedies. Het is veel, mede omdat feiten en fictie ook nog eens door elkaar lopen. Maar de serie blijft door het overzichtelijke scenario van Michael Leendertse (Vliegende Hollanders) stevig overeind. Prachtig weergegeven zijn de kille Haagse machinaties die perfect contrasteren met het verdriet en de verslagenheid. Rampvlucht is daarmee een indrukwekkend eerbetoon aan de minstens 43 dodelijke slachtoffers van die afschuwelijke zondagavond 4 oktober 1992. Net als de boom die alles zag, is dit een serie die iedereen moet zien.

In dit Finse drama volgen we een vredesonderhandelaar met een ruime taakopvatting; terroristen en wapenhandelaren schuiven net zo makkelijk bij haar aan. Het is meteen mijn belangrijkste bezwaar; de geloofwaardigheid ligt hier behoorlijk onder vuur. Echt spannend wordt het desondanks bijna nooit. Kosten noch moeite zijn gespaard, de locaties zijn treffend, en het scenario doet zijn best een realistische inkijk te geven in het werk van politici en diplomaten. Maar mijn chemie met hoofdrolspeler Irina Björklund wil maar niet ontbranden. Zoals het hoort heeft ze haar eigen demonen; boeiender wordt het daarmee niet. Ook de andere hoofdrollen blijven oppervlakkig, terwijl het werk dat bepaald niet is. Kortom: geen Finse versie van Homeland.

Acteur Richard Rankin (Outlander) is - na John Hannah en Ken Stott in de periode 2000 t/m 2007 - de derde incarnatie van rechercheur John Rebus naar de boeken van Ian Rankin. De nieuwste John Rebus is frisser en jonger, maar handelt nog steeds onorthodox. Hardboiled, zoals dat hoort. Met Edinburgh als locatie draait het ook in Schotland om drugs en loyaliteit.

Het scenario van Gregory Burke (Six Four) is helder en overzichtelijk, maar weet nergens op te vallen. Al helemaal niet door sterke dialogen. Zo zegt de leidinggevende van Rebus als deze haar in de problemen dreigt te brengen: 'ik wil gewoon met pensioen gaan en mezelf rustig dood kunnen drinken'. Holle frasen en oppervlakkige teksten komen in de zes afleveringen te vaak voorbij. De vraag rest of het nieuwe jasje van Rebus voldoende is om overeind te blijven in de niet aflatende stroom Britse crime-drama's.

Red Light is een ondergewaardeerd, grimmig en met finesse gemaakt misdaaddrama. Het uitstekende script (o.a. Frank Ketelaar - Klem, Overspel) kenmerkt zich door tal van kleine en soms atypische details. Het maakt Red Light tot een van de betere series van 2021. Het Britse online magazine The Killing Times zette de serie in 2022 op plek 4 van best crime dramas. Terecht.

In de Vlaams-Nederlandse samenwerking, maar ook in thematiek doet Red Light denken aan Undercover en Ferry: De Serie. Maar zonder het platgetreden pad van het zoveelste drugsdrama. Ook in de prostitutie en mensenhandel spelen loyaliteit en (be)dreiging een grote rol.

De drie vrouwelijke hoofdpersonen, gespeeld door Carice van Houten, Maaike Neuville en Halina Reijn, geven veel diepte en originaliteit aan hun rollen. De mannen in Red Light zijn leugenaars, gewelddadig of vreemdgangers. Tegelijk sparen de vrouwelijke hoofdpersonen zichzelf niet. Zo heeft inspecteur Evi Vercruyssen (Neuville) een drankprobleem en worstelt ze met het moederschap.

Waar veel thrillerseries in de afronding van het plot inconsequent of onbevredigend zijn, scoren de laatste twee afleveringen van Red Light een ruime voldoende. Er valt kortom veel te genieten. Meeslepend geregisseerd door Wouter Bouvijn (1985, De Twaalf) is Red Light een uitstekend psychologisch drama over alles verliezen maar jezelf bevrijden.

Antoine Fuqua (Mayor of Kingstown, The Terminal List, Shooter) is een regisseur en executive producer die houdt van klare taal. Zo ook in ziekenhuisdrama The Resident. In het 14-delige openingsseizoen is de subtiliteit soms ver te zoeken. The Resident - arts in opleiding - draait grofweg om de morele dilemma's tussen de medische industrie, lees: het grote geld, en de zorg voor de patiënt.

Budget cuts, VIP-afdelingen voor rijke patiënten, te weinig personeel, privéklinieken; het commerciële zorgsysteem maakt de Amerikaanse tweedeling in The Resident pijnlijk duidelijk. Het levert een degelijk en vlot drama op, vergelijkbaar met ziekenhuisseries als House en de moeder aller series in dit genre: E.R.. The Resident is soms over de top, alsof alle voorgaande medische series overtroffen moeten worden. Aflevering 12 spant de kroon, en komt letterlijk uit de lucht vallen.

Net als bij rechtbankdrama's en romcoms weet je vooraf wat je voorgeschoteld krijgt. Dat is in The Resident niet anders. De fantasiewereld van The Resident laat mooie acteurs zien, doodzieke patiënten (die er nog fantastisch uit zien), medische helden, een beetje romantiek en wat venijnig drama. Wie wil nu niet in sprookjes geloven?

In The Responder is Chris Carson (Martin Freeman) de straatagent in Liverpool die als eerste op een oproep vanuit de meldkamer reageert. Vaak tijdens nachtdiensten, en regelmatig alleen. De zesdelige dramaserie The Responder gaat over de scheidslijn tussen goed en fout. Maar wat als je als copper iets fout doet met goede intenties? Dit Britse drama is realistisch en intens, met een sublieme Martin Freeman (A Confession, Breeders, Fargo) in de hoofdrol. Waar Line Of Duty integriteit belicht vanuit de anti-corruptie-eenheid AC-12, zien we in The Responder het perspectief vanuit de agent op straat. De fijne verhaallijnen, subtiele subplots en het uitstekende acteerwerk zorgen voor een onverwacht, maar krachtig drama. En een prachtig seriedebuut van maker en schrijver Tony Schumacher, voormalig politieman in Liverpool. Goed, beter, Brits.

The Responder is een rauw zesdelig politiedrama dat zich afspeelt in (nachtelijk) Liverpool. Martin Freeman (Fargo , A Confession, Breeders) speelt Chris Carson, een door de slopende nachtdiensten getekende en ervaren copper. Freeman - die voor het eerste seizoen een Emmy won - speelt in The Responder misschien wel zijn beste en meest intense rol uit zijn loopbaan. In dit realistische en gelaagde topdrama krijgen we een inkijkje in de smalle scheidslijn tussen goed en fout; The Responder is nergens zwart-wit, altijd grijs.

Aan de kleurrijke personages in The Responder is veel aandacht besteed. Het zijn stuk voor stuk worstelende en levensechte karakters die proberen te overleven. In de beste traditie van Line of Duty heeft maker Tony Schumacher een overweldigend tweede seizoen toegevoegd. In de nog jonge carrière van deze scenarist en voormalig politieman, belooft dat veel voor de toekomst.

Het door Omroep Zwart aangekochte Riches is een zesdelig Brits drama over het cosmetica-imperium van een verscheurde familie. Met de bijna volledig zwarte cast zou je kunnen spreken van Black Succession. Ondanks de overweldigende hoofdrolspeler Deborah Ayorinde (Truth Be Told) schiet Riches op bijna alle fronten tekort ten opzichte van zijn gelauwerde Amerikaanse tegenhanger.

Dat ligt vooral aan het oninteressante scenario, de stereotiepe karakters en de krachteloze dialogen. Het inkijkje in de wereld van blush, rouge en gloss bevestigt in Riches de oppervlakkige leegheid van zakenmensen met te veel geld en weinig moraal; niet heel interessant om naar te kijken. Gelukkig is de bad guy een witte man. Toch nog een originele invalshoek?

Bedenker, regisseur en scenarist Frank Ketelaar (Klem, Overspel, BuZa) mag je bijna de Taylor Sheridan (Mayor of Kingstown, 1883, Yellowstone) van de lage landen noemen. Ketelaar tekent zijn verhalen met dikke viltstift, bezieling, vaart en enthousiasme. Net als Sheridan. Voor Ketelaar echter geen (neo)-westerns. Klem, Overspel en Red Light zijn uitstekende, typisch Nederlandse dramaseries, met pakkende thema's en aansprekende en gelaagde karakters. Dat geldt helaas niet voor de Ring.

De belangrijke premisse - jonge, succesvolle advocate (sic!) steelt lelijke ring en wordt afgeperst - is weinig geloofwaardig. De 10-delige serie blijft in het verdere verloop oppervlakkig, soms repetitief en uiteindelijk voorspelbaar. Tegelijk kent de Ring een goede flow, kijkt makkelijk weg en kent een paar verrassende plotwendingen. De Ring heeft onmiskenbaar flair maar ontbeert, mede door het wisselende acteerwerk, de broodnodige diepgang.

Stemmig vormgegeven slowburner naar de klassieker van Patricia Highsmith uit 1955. The talented maar ook een beetje clumsy Mr. Ripley en het mysterieuze en achteloze acteren van Andrew Scott tillen Ripley naar grote hoogte. De zwart-wit fotografie en Italië voegen een dimensie toe en doen verlangen naar de jaren 60, toen de wereld nog overzichtelijk was. Ripley is spannend, subtiel en vilein. Steven Zaillian - schrijver en regisseur van het al even sterke The Night Of - heeft meesterlijk werk afgeleverd.

Polen, begin jaren 80. Grauwe, sombere, donkere thriller die maar niet wil ontbranden. De sfeertekening is uitstekend. Het hele Wartburgmuseum rijdt rond en de koude oorlog en samenzweringen zijn voelbaar. Er wordt meer geïnterpreteerd dan gepraat. Dat maakt de serie traag. Tel daar bij op het niet zo heel spannende verhaal rond een moord, en je weet eigenlijk zeker dat Rojst het in het grote Netflix-aanbod niet gaat redden.

In de stroom post-#metoo films en series, doet het vierdelige Britse kantoordrama Rules of The Game ook een duit in zakje. Klokkenluider Maya Benshaw (Rakhee Thakrar - The Girl Before, Sex Education) is de nieuwe HR-manager en stuit binnen het familiebedrijf Fly Dynamics op tal van verontrustende zaken. Helaas voelt het kijken naar Rules of the Game alsof je het nieuws leest in alleen maar koppen; subtiliteit ontbreekt en niets wordt aan de verbeelding overgelaten. Er worden bovendien zoveel onderwerpen aangesneden, dat Rules of the Game topzwaar wordt. Less is more, ook in dit spel.

Het acteerwerk is wisselend. Rakhee Thakrar is als wankele klokkenluider niet erg geloofwaardig in haar rol, terwijl Maxine Peake (als leidinggevende Sam) haar complexe karakter beter vormgeeft. Het overvolle en gekunstelde scenario (aflevering vier lijkt overbodig) helpt ook al niet. Ik had gehoopt op een Brits equivalent van het Noorse Heksejakt. Wat we zien is een rommelig drama dat met een verwijzing naar - ook dat nog - Desperate Housewives, overal en daarmee nergens op lijkt.