Opinions

Boeiende maar wat afstandelijke familiekroniek. In het eerste kwartiertje worden al een foute opa, een schizofrene tweelingbroer en een terminale moeder geïntroduceerd. De ellende die voorbijkomt is ondanks het fenomenale acteerwerk in alle rollen, bijna niet te behappen. I know this much is a bit too much. Helemaal eens met scorsese; echt binnenkomen of ontroeren doet de serie nauwelijks. Regisseur Derek Cianfrance (Blue Valentine, The place beyond the pines) maakt hiermee de verwachtingen waar, maar het gevoel van een gemiste kans blijft toch een beetje hangen.

Multitalent Michaela Coel schreef, produceerde en co-regisseerde I May Destroy You, en speelt ook nog eens de hoofdrol. Als een nieuwe Phoebe Waller-Bridge (Fleabag). Ik vond Coel al erg goed acteren in Black Earth Rising, hier overtreft ze zichzelf. Als luidruchtig irritante twitterqueen, die na een eerste boek kampt met een writer's block, drogeert ze zichzelf voortdurend met pillen, coke en spiritualiën. Het Londense leven lijkt één groot uitgaansfeest, tot iemand iets in haar drankje doet en haar verkracht. Tenminste, zoiets herinnert ze zich (niet). In een aantal ongemakkelijke scenes worden vervolgens de grenzen van overschrijdend gedrag verkend, niet alleen door Coel, maar ook door haar twee best-friends. De 12 afleveringen van een half uur staan als een huisje, maar het voortdurende tobben, vaag gefilosofeer en diepgravend geanalyseer, gaan zeker de eerste afleveringen irriteren. En hoewel de aanleiding voor de serie uit Coels eigen leven gegrepen is, staat de hedonistische levensstijl wat verder van mij af. Ik keek na alle goede recensies uit naar deze serie. Die worden pas in de tweede helft waargemaakt. I May Destroy You voelt als een hele zak drop, die je in een keer opeet. Engelse drop, dat wel.

Het vierdelige Deense drama Ikke et Ord speelt zich af in een klein dorp waarin de plaatselijke worstelvereniging centraal staat. Een moord op een jonge worstelaar, geheimen, onderkoelde emoties en onverwerkt verdriet zetten de verhoudingen binnen de gemeenschap op scherp. Met een goede, broeierige soundtrack en acteurs als Josephine Park (Skruk, The Nurse) en Jakob Cedergren (The Sandhamn Murders, Those Who Kill), kijkt Ikke et Ord prettig weg. Deze whodunnit brengt niets nieuws, maar weet te overtuigen door uitstekend acteerwerk en een plot dat net voldoende intrigeert.

Sterke Britse serie over een Londense investeringsbank, waar een groep interns een mogelijke carrière kan beginnen. Hoewel de jonge honden feitelijk weinig aan het werk lijken (ze zijn errug druk met elkaar en hun bazen), is dit een spicy & juicy versie van het Duitse Bad Banks. Met een snuifje The Split, Suits en Billions. Maar met beduidend meer sex, meer drugs en meer rock & roll. En meer intimidatie. Hoewel vrijwel geen karakter echt likeable is, kijkt de serie lekker weg. Wie zei hier saaie kantoortuin? Ik niet. Een ongeloofwaardigheidje hier en daar nemen we graag voor lief. Er wordt goed in geacteerd, er gebeurt voortdurend iets en het scenario kent weinig inzinkingen. Top notch drama.

De Britse dramaserie Industry gaat over een aantal interns bij de Londense investerings- en beleggingsbank Pierpoint & Co. De jonge en vooral seksende, snuivende en manipulerende financials zijn inmiddels 3 jaar in dienst en de lockdowns zijn net voorbij. Star of the show is Marisa Abela (Yasmin) die overtuigend vilein, kwetsbaar en verleidelijk acteert. Vrijwel de hele cast acteert uitmuntend. Het tempo wordt in S2 nog wat opgeschroefd, dus vooral in de eerste afleveringen moet je je aandacht er even goed bijhouden.

S2 richt zich wat meer dan S1 op de soms onnavolgbare financiële constructies. Sinds de bankencrisis van 15 jaar geleden lijkt er in moreel opzicht niet al te veel veranderd; elke relatie is gebaseerd op persoonlijk gewin. In S2 wordt de kantoortuin regelmatig verlaten voor 'uitstapjes' (net als in Succession), in dit geval naar Wales en Berlijn. Alsof het jagende scenario nog niet vol genoeg is.

In de kern is Industry een diepe zoektocht naar liefde en geborgenheid in een kille, oppervlakkige en onbetrouwbare wereld. De ijle synth-score sluit daar naadloos op aan. Liefhebbers van Succession of het Noorse Exit worden op hun wenken bediend.

Het derde seizoen van het Amerikaans-Britse Industry is het beste tot nu toe. Deze thrill ride is een naar adem happende tocht van persoonlijke crisis naar financiële crisis, en weer terug. Risk. Reward. Repeat. De miljoenen vliegen achteloos over en onder tafel. De vergelijking met Succession ligt voor de hand, net als met het Noorse Exit; hoe overleef je in een harde, kille en commerciële wereld? En wat blijft er over van je eigen moraal?

Met uitstekende hoofdrollen voor Marisa Abela (als Yasmin) en Myha'la (Harper) is het acteerwerk verbluffend. Ook de rol van Eric Tao (Ken Leung) valt op. Afwisselend slinks, vilein, sluw, onzeker, kwetsbaar en vastberaden probeert Tao zich een weg naar de top van investeringsbank Pierpoint & Co te banen. Uiteindelijk zijn alle hoofdpersonen op zoek naar erkenning en liefde. En dat is een hele opgave in een wereld vol destructieve karakters. En een wereld waarin het tonen van emoties een doodzonde is.

Wat meteen opvalt aan Industry, zijn de scherpe en venijnige dialogen. Die doen dit derde seizoen niet onder voor die van de beste seizoenen van Succession. En zo kijken we naar een 8-gangen Michelin sterrenmenu uitgeserveerd door een fastfoodketen. Dit is snel, smakelijk en meedogenloos topamusement.

S2 is mooi in lijn met S1: spannende undercoverthriller van degelijke Zweedse makelij. Natuurlijk komen het hoge tempo van de serie en de vele plotwendingen, een beetje in de knel met de geloofwaardigheid. Ik heb me er niet aan gestoord, mede omdat je snel meegezogen wordt in het verhaal. Adam Pålsson is met zijn vriendelijke en twijfelende uitstraling de ideale hoofdpersoon in een wereld vol corruptie en leugens.

Het 4-delige Innocent is van de hand van scenarioschrijver en producent Chris Lang. Langs masterpiece is de serie Unforgotten. Innocent vertelt het verhaal van een veroordeelde die jarenlang heeft vastgezeten, maar uiteindelijk wordt vrijgesproken. Sally Wright (Katherine Kelly) moet in S2 haar leven na haar vrijspraak weer zien op te pakken. Dat valt niet mee. Langzaam ontvouwt zich het mysterie; als zij de dader van de moord op een 16-jarige scholier niet was, wie dan wel? En is zij wel onschuldig? In Innocent kunnen alle vinkjes gezet worden: goede acteurs, mooi landschap (Lake District), degelijk scenario en voldoende mysterie en red herrings.

Toch valt Innocent een beetje tegen. Misschien heeft het te maken met het feit dat de serie in het voorjaar van 2020 tijdens de pandemie verschoven moest worden naar het najaar. Inclusief de twee quarantaine weken voor de acteurs. Hoewel er overduidelijk in de herfst is gefilmd, heeft het scenario het soms over april. Dat vergeven we. Waar ik meer moeite mee heb is dat sommige verhaallijnen geforceerd of over the top zijn; de privé-situatie van DCI Mike Braithwaite bijvoorbeeld. De seizoensfinale komt bovendien volkomen uit de lucht komt vallen. Een onverwacht, gekunsteld plot is niet per se een goed plot. Kortom, het is allemaal vertrouwde kwaliteit maar ook behoorlijk same old, same old.

Apple tv+ is inmiddels een gevestigde waarde tussen alle streamingsdiensten. Apple tv+ brengt veel kwaliteit (For All Mankind, Ted Lasso, The Morning Show) en originaliteit. Met af en toe een misser (Mr. Corman). Maar zelfs de minder geslaagde series hebben inhoud, finesse en zeggingskracht (Severance). Samen met HBO Max en NPO Plus mijn streamers top 3.

Met Invasion begeeft Apple tv+ zich op het terrein van de fantasy/sci-fi als aliens onze planeet bezoeken. Alsof we met alle crises nog niet genoeg aan ons hoofd hebben. Invasion is een mix van bekende genrefilms en niet bepaald originele thema's als linguïstiek en internationale samenwerking (Arrival). We weten al lang dat gewone mensen beangstigender kunnen zijn dan buitenaardse monsters. De hou-je-adem-in-spanning kennen we van A Quiet Place.

Technisch en visueel is Invasion uitstekend gemaakt, hoewel er gerust meer horrorelementen en gore in hadden mogen zitten. Het is braafjes in dat opzicht. Het alien-gebroedsel, spaarzaam in beeld gebracht, zijn wuppies op lange pootjes. Het geluid dat ze produceren is treffend gekozen. Invasion is karakter gedreven met veel dialogen, en dat gaat ten koste van tempo en spanning. Het acteerwerk is op orde, net als de vier verschillende verhaallijnen. De tijdgeest wordt recht gedaan met een volkomen natuurlijke lesbische relatie voor een van de hoofdrolspelers. Het eindshot is overweldigend, maar daar hebben we dan wel meer dan 500 minuten op moeten wachten. Kortom, een Apple (not so) Original.

The Ipcress File is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1965 met Michael Caine in de hoofdrol. In de 6-delige serie wordt de rol van Harry Palmer uitstekend vertolkt door Joe Cole (Gangs of London, Pure, Peaky Blinders). The Ipcress File is een sfeervol conspiracy- en spionagedrama, dat zich afspeelt tijdens de Koude Oorlog in de jaren 60.

De executive producers zijn Hillary en Steven Saltzman, dochter en zoon van James Bond producer Harry Saltzman (o.a. From Russia With Love). Wellicht daarom niet zo verwonderlijk dat er overeenkomsten zijn. The Ipcress File is niet alleen sfeervol, maar ook prachtig vormgegeven. Een vleugje romantiek, een snufje humor en wat milde spanning; ik moest een beetje aan The Avengers denken. Misschien soms net te glad om echt indruk te maken, maar onderhoudend is het zeker.

Pijnlijke en heftige Britse dramady over vijf jongeren in Londen tijdens de periode '81 tot en met '91. Zij komen vanuit verschillende milieus verlegen en verwachtingsvol naar London, en worden daar geconfronteerd met vooroordelen over onder andere hun seksualiteit. Het is tegelijk ook de tijd van de opkomst van aids. Met tal van actuele verwijzingen naar de covid-19 pandemie zoeken de jongeren steun bij elkaar en vormen een hechte vriendengroep. In een delicate balans tussen comedy en drama en met het vlotte scenario en uitmuntende acteerwerk, zijn dit kwetsbare overlevingsportretten in een boze en verstikkende buitenwereld. Een serie gemaakt uit liefde voor alle liefdes.