Opinions

CNN nieuwslezer Muncie Daniels (een fysieke en sympathieke Colman Domingo - Fear the Walking Dead, Euphoria) is op de verkeerde plaats op het verkeerde moment als een neonazi-kopstuk dood gevonden wordt. Muncie slaat in paniek op de vlucht. De achtdelige complotthriller The Madness is schatplichtig aan groot en veel beter voorbeeld The Fugitive.

De raciale paranoia rond een schimmige extreem rechtse beweging wordt in de eerste seriehelft prima invoelbaar gemaakt in deze manhunt. Maar gaandeweg verliest Muncie - en daarmee de serie - de realiteitszin uit het oog. De spanning verplaatst zich van duistere witte suprematie naar de top van een vaag biotechbedrijf. Madness! En een onlogische zet van bedenker Stephen Belber.

Tel daarbij op het uitbundig uitvlooien van de vaderrol van Muncie, en The Madness zinkt diep weg. Jammer, want The Madness is een aardige thriller, die de spanning in de eerste helft prima weet vast te houden.

Stephanie Land schreef het boek en executive producer Molly Smith Metzler maakte er een serie van. En wat voor een. Maid is een goede serie, met een voor Netflix begrippen opvallende diepgang. In een levendig scenario gaat dit verhaal over jonge moeder Alex (Margaret Qualley) die uit een relatie stapt, in de problemen. We krijgen als kijker veel voor onze kiezen, waarvan armoede en bureaucratie er slechts twee zijn. Het Amerikaanse zorgsysteem krijgt er behoorlijk van langs; voor elke steunmaatregel en program is wel een regel bedacht om de hulp onmogelijk te maken. Gaat lekker zo.

Daar komt de moeder van Alex (Paula, gespeeld door Andie MacDowell) nog bij. MacDowell en Qualley, in het dagelijks leven moeder en dochter, staan voor het eerst samen in een productie. Paula is bipolair én artistiek én naïef én esoterisch. Goeiemorgen, hoeveel kan een mens verdragen? En hoewel Maid af en toe heftig is, wordt het nooit te zwaar. Qualley geeft Alex een bepaalde lichtheid en onbevangenheid mee, met een vleugje optimisme. Fijne serie!

Amerikaans drama rond de bommenlegger van de Olympische Spelen van Atlanta in 1996. Meteen verwarring in het eerste half uur! Ik heb dit toch al gezien? Dat klopt. Waar de film Richard Jewell (2019) van Clint Eastwood draait om het wel en (vooral) wee van Jewell, pakt Manhunt: Deadly Games (2020) na de eerste aflevering een iets andere afslag; we volgen hier in 10 afleveringen de jacht op de dader. En zoals het Amerikaans drama betaamt, gaat dat van dik hout zaagt men planken, spijkers en buizen. En springstof. Zo wordt de FBI nogal clichématig neergezet. Je kent het wel met al die macho-law&order-bazen en tegenwerkende krachten van binnenuit. Inclusief opdringerige en infantiele mediaverslaggevers. Seen it, been there. Het acteerwerk is wisselend en het verhaal kan net voldoende boeien. In vergelijking met het uitstekende seizoen 1 Manhunt: Unabomber, is dit seizoen beduidend minder. En dan vooral veel minder spannend.

In S2 van Manhunt (The Night Stalker) gaat DCI Colin Sutton (Martin Clunes) op zoek naar de dader van een groot aantal brute overvallen op 70-plussers. Clunes, vooral bekend om zijn rollen in niet zo interessante Britse comedy's, draagt Manhunt in alle opzichten. Als speurneus die bijna met pensioen gaat, is Clunes witty en toegewijd. Maar geeft hij zijn rol tegelijk een bepaalde diepgang die uitstekend past in het schokkende waargebeurde verhaal. Manhunt, gebaseerd op de memoires van the real Colin Sutton, is meer drama dan thriller maar zit in alle opzichten prima in elkaar.

Clunes, ten tijde van de opnames nog geen 60, is misschien niet helemaal geloofwaardig als bijna gepensioneerde detective, maar zorgt wel voor een zekere frisheid. Hetgeen nog eens wordt versterkt door zijn vrouw Louise (Claudie Blakley) die zeker 10 jaar jonger oogt. En is. Een kleine onvolkomenheid. Met twee prima seizoenen treedt Manhunt (een beetje) in de voetsporen van een serie als Unforgotten, dat al vier seizoenen uitmuntende kwaliteit weet te leveren. Goed, beter, Brits.

S3 vind ik wat minder dan de vorige 2 seizoenen.

In de plus: de verandering van setting naar Ierland naar een maffia-familie, de nieuwe personages werken aanvankelijk goed, het scenario van Hans Rosenfeldt, het acteren van Anna Friel en de spanningsopbouw van de eerste delen.

In de min: de hallucinaties van Marcella hebben we op een gegeven moment wel gezien (in de slotaflevering is ze opeens weer haarscherp) en de ontknoping is grotesk.

Uitstekend HBO thrillerdrama, met goede cast geleid door superieure Kate Winslet. In Easttown (een voorstadje van Philadelphia) heeft de crisis flink toegeslagen; met drank en ogenschijnlijk sterke familiebanden -iedereen is oom, broer, tante, neef of nicht van elkaar- worstelt de gemeenschap zich naar een betere toekomst. Mare Sheehan (Kate Winslet) is rechercheur bij de lokale politie en wordt geconfronteerd met een vermissingszaak die parallellen lijkt te vertonen met een eerdere zaak. Mare is het type anti-held, of held tegen wil en dank, en heeft zelf de nodige trauma's te verwerken. En zoals dat hoort: Mare's verdriet is geïmplodeerd. De komst van de vriendelijk en naïeve collega-rechercheur Colin Zabel (Evan Peters) lijkt een einde te maken aan het fatalisme.

Het vlotte scenario geeft met tal van verhaallijnen een realistisch en intens beeld van het huidige Amerika. Deze tijding van Easttown is geschoten in deprimerende, fletse kleuren, en zorgt daarmee voor een prachtige fotografie. Regisseur van dit sublieme drama is Craig Zobel (regisseerde afleveringen van Westworld, The Leftovers en American Gods) en bezorgt HBO na het tegenvallende en geforceerde The Undoing, een geweldige return to form.

Het vierdelige Marriage begint met een disharmoniërend a-capella muziekintro. Staat dit intro symbool voor wat komen gaat; elkaar niet begrijpen en niet horen? Marriage is een dramedy met trage en stille camerashots, onderhuidse emoties en pijnlijk ongemakkelijke momenten. Centraal staat het 27-jaar getrouwde stel Ian (Sean Bean) en Emma (Nicola Walker). Tweevoudig BAFTA-award winnaar en bedenker Stefan Golaszewski schetst in sobere stijl hun leven met collega's, kinderen en ouders, rond thema's als verlies, rouw en zelfontplooiing.

Marriage overtuigt - laat dit maar aan de twee topacteurs over - maar werkt soms ook vervreemdend. Dochter Jessica (een uitstekende Chantelle Alle) zorgt voor frisse inbreng en een vleugje luchtigheid en humor. Dit Britse drama is geen hapklare brok, maar vraagt de kijker mee te gaan naar de diepere lagen in het verhaal. Marriage viert het dagelijks leven in een huwelijk. Zonder franje. Zonder slingers.

Nadat hun moeder overleden is ontdekken dochters Becca (Suranne Jones - Vigil, Doctor Foster) en Rosaline (Eve Best - House of the Dragon, Nurse Jackie) dat moeder Mary grote geheimen had. De driedelige miniserie Maryland gaat uit van een onwaarschijnlijk gegeven, maar blijft door het goede acteerwerk - ondanks de soms houterige dialogen - net geloofwaardig. Maryland is een typisch Britse serie. Mooie landschapsbeelden (Isle of Man) in een pakkend scenario. Alles blijft in Maryland keurig binnen de lijntjes. Voor een serie over een emotioneel disfunctionele familie is dat nauwelijks een compliment te noemen.

9-delig oorlogsepos van executive producers Spielberg, Hanks en Goetzman die eerder Band of Brothers en The Pacific aan ons voorschotelden. Masters of the Air speelt zich af tijdens de 2e Wereldoorlog en biedt spectaculaire en overweldigende luchtgevechten. Maar ook doorsnee scenes op de grond, en oppervlakkige karakters in een onopvallend en rommelig scenario. De serie wint in het tweede deel aan overtuigingskracht. Vooral omdat de piloten, na zich gered te hebben met de parachute, met beide benen in de uitputtende grondoorlog terecht komen.

Het Amerikaans patriottisme is ergerlijk - er wordt nogal afgegeven op de Britten en de dialogen zitten vol holle oorlogsretoriek - maar het grootste bezwaar is dat Masters of the Air je nergens raakt; de verhalen over de jonge piloten zijn obligaat en de meeste scenes zijn - ondanks de prachtige cinematografie - routineus. Pas in de allerlaatste aflevering voel je een beetje de kracht van het verhaal. Te laat en te weinig.

Het zesdelige Maternal (moederlijk) is een ziekenhuisdrama dat draait om moederschap in relatie tot het vinden van de werk-privé balans. In een perfecte mix van drama en een beetje humor zoals vooral de Britten dat kunnen, heeft Maternal veel weg van ER en This is Going to Hurt. Het medisch team waar alles in Maternal om draait wordt gespeeld door Parminder Nagra (DI Ray, en 129 afleveringen in ER), Lara Pulver (The Split) en Lisa McGrillis (No Offence). Maternal is bedacht door debuterend scenariste Jacqui Honess-Martin, een naam om te onthouden.

Na honderden ziekenhuisdrama's valt aan het genre weinig nieuws toe te voegen. Dat doet Maternal dan ook niet. Maar Maternal is wel een uitmuntende en vooral frisse dramaserie met vakwerkacteurs in een heerlijk eigentijds scenario. De mannen in de serie komen er niet goed vanaf, maar gelukkig wel op een manier die enige complexiteit in de karakters verraadt. Je kunt Maternal gerust feministisch noemen; een ode aan vrouwen - zij aan zij - in de zorg.

De serie lijkt, ook in Nederland, al snel van de radar verdwenen te zijn. Onterecht. Helaas komt er geen tweede seizoen, heeft ITV bevestigd. En daarmee wordt Maternal stiefmoederlijk behandeld. Ga dit zien, zolang het nog kan.

We kijken in Mayor of Kingston naar een mix van gevangenisdrama en politiethriller (denk aan: We Own This City). De informele burgemeester Mike McLusky (Jeremy Renner) probeert in Mayor of Kingstown de balans te bewaken tussen lokale bendes, politie, gevangenisbewaarders en gevangenen, een tamelijk explosieve cocktail. Op veel nuance hoeven we in Mayor of Kingstown niet te rekenen. Dat zie je terug in de dialogen, die wisselend van kwaliteit zijn, maar regelmatig juist ook heel sterk. De verhaallijnen van High Dillon en Taylor Sheridan (Yellowstone, 1883) staan met puike plottwists als een huis.

Wat eveneens opvalt is dat bijna alle karakters onsympathiek zijn hoewel McLusky naarmate de 10-delige serie vordert, aan sympathie wint. Hier geen sterke vrouwenrollen, of het moet de moeder van McLusky zijn (een rol van Dianne Wiest). Deze wereld van Toni Sheridan is goed of kwaad, mannen zijn simpel of macho. Of beide. Maar ondanks het trieste, harde en uitzichtloze wereldbeeld dat geschetst wordt, boeit Mayor of Kingstown. Niet in de laatste plaats door het uitstekende acteren en het fijne scenario.

Deens/Noorse co-productie over twee stellen, verteld vanuit vier perspectieven. Dit is een topproductie op alle vlakken: een boeiend en herkenbaar scenario, uitstekende acteurs en die heerlijke Scandinavische sfeer die we kennen uit Bonusfamiljen. Waar er tal van herkenningspunten uit beide series zijn (de psychologen, de relatieproblemen, de kinderwens), bevindt Bonusfamiljen zich meer tussen drama en comedy, terwijl Between Us echt op en top drama is. Met hier en daar een donker randje. Alle personages blijven sympathiek ondanks hun soms onsympathieke of zelfzuchtige gedrag. De serie blijft daarmee fris en luchtig. Dit vraagt om meer seizoenen. Fremragende!

De eerste Noorse Original van Max heeft als thema een vrouw (gespeeld door Mariann Hole), die in haar uitgebluste relatie de grenzen op zoekt. De comedy Milf of Norway gaat over midlife-crises (het zijn er nogal wat), zelfontplooiing en erotiek, oh la la. Deze parodie op social media-platform OnlyFans is niet bijzonder geslaagd. Hoewel typisch Scandinavisch qua toon, is Milf of Norway niet grappig, niet dramatisch en vooral heel erg flauw. De karikaturale karakters die voorbij komen maken het allemaal nog erger. Rode oortjes? Ja, van ergernis.

Billionaire Island klinkt als de zoveelste realityshow, maar is een zesdelig Noors comedydrama. CEO Julie Lange (Trine Wiggen, Wisting) probeert het concurrerende en rivaliserende familiebedrijf van Gjert Meyer (Svein Roger Karlsen - Heimebane) over te nemen, om samen de grootste viskwekerij van Europa te worden. Billionaire Island is een dramedy vol intriges, soapy wendingen en zalm.

Bedenkers Anne Bjørnstad en Eilif Skodvin - beiden verantwoordelijk voor Lilyhammer en Beforeigners - hebben goed naar Succession gekeken. En ook naar State of Happiness, het pakkende Noorse familiedrama over de opkomst van de olie-industrie. Billionaire Island blijft in ondiep water en neemt zichzelf niet al te serieus. Het levert een fris drama over een disfunctionele familie op vol wrok, wraak en droge humor. In Billionaire Island werkt deze combinatie uitstekend.

Mindhunter gaat over de psychologie van seriemoordenaars, hoe ze denken en handelen, hun obsessies, dwanggedachten en verlangens. In S2 doen FBI-agenten Holden Ford (Jonathan Groff) en Bill Tench (Holt McCallany) samen met de koele dr. Carr (Anna Torv) onderzoek naar de psyche van onder andere de BTK-killer (Bind, Torture, Kill, you know) en Charles Manson. Het levert een spannend, sprankelend, perfect geënsceneerd en subliem seizoen 2 op. Met wederom uitstekende dialogen.

Na het zien van S1 in 2017, dat toch een beetje tegenviel na alle euforie, stelde ik S2 in 2019 uit tot een later moment. Waar S1 meer beschrijvend, belerend (kijk eens wat die FBI allemaal doet) en afstandelijk is, is S2 persoonlijker, levendiger en zeker ook conventioneler. Zo worden de karakters veel meer uitgewerkt, en krijgen we inzicht in de persoonlijke verwikkelingen van het onderzoeksteam. Dat is een geniale zet van mede-regisseur David Fincher en bedenker Joe Penhall. Mis S2 niet.

Seizoen 2 van Modern Love biedt acht korte hedendaagse liefdesverhalen, gebaseerd op de columns van John Carney in de New York Times. Deze miniatuurtjes van 30 minuten (soms iets meer, soms zelfs minder) vormen samen een romantische anthologieserie. De nieuwe liefde, de verloren liefde, de onbeantwoorde liefde; allemaal komen ze aan bod. De kwaliteit van de acht afleveringen is gemiddeld tot hoog.

Het knappe is dat in een half uurtje een verhaal met kop en staart wordt verteld. Oké, soms gaat dat met (te) grote sprongen in het scenario of een abrupt einde. De eerste en laatste aflevering vind ik het beste, aflevering 6 met Anna Paquin begint nogal rommelig. Een fijne serie, die uiteindelijk door de versnippering niet blijft hangen.

Modern Love Amsterdam is de Nederlandse versie van Modern Love; toegankelijke, korte verhalen over de liefde en familierelaties. Zes afleveringen (23 tot 39 minuten) met de top van ons acteursgilde, waaronder Eva van de Wijdeven, Rifka Lodeizen en Fedja van Huêt. Met ervaren schrijvers en regisseurs zoals Robert Alberdingk Thijm (A'dam - E.V.A. en Dunya en Desie) kan hier bijna niets mis gaan.

In aflevering twee zien we Romijn Conen die in 2015 getroffen werd door een herseninfarct, en in Modern Love Amsterdam een man speelt die zijn leven probeert op te pakken na een ... herseninfarct. Het is een aangrijpend, intiem en prachtig documentje geworden. En bovendien een van de eerste rollen van Conen in de zeven jaar na zijn infarct. Bij vier van de zes afleveringen verlang je naar de speelfilmversie.

Het format kent ook zijn beperkingen. In aflevering vier wordt een complex trauma aangesneden dat zich met geen mogelijkheid goed laat verfilmen in minder dan 23 minuten. Ook de vijfde aflevering overtuigt niet. De liefde is een onuitputtelijke bron van intieme verhalen. Dat laat Modern Love Amsterdam prachtig zien.

Hoofdrolspeler Loes Haverkort had het zich vast anders voorgesteld. In Moedermaffia (met uitroepteken! Waarom?) speelt ze Daniëlle. Een gescheiden moeder met twee kinderen die van haar leven een voortdurende puinhoop weet te maken. Heerlijk over de top (maar niet heus) zien we fysiek geweld, drammende kinderen, verwende moeders, een venijnige oma en oh ja, ook nog de kinderbescherming en een praatgroep. Lachen! Lachen? Moedermaffia! is een comedy waar niet om te lachen valt. Een serie met kinderen die meer lijkt op een kinderserie. En een drama zonder gevoel. Ondanks Loes Haverkort. Want die slaat zich er vrouwmoedig doorheen.

Na de vele (true crime) series over serial killers is het nu eindelijk tijd voor Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story. Minutieus wordt Dahmers geschiedenis in bijna 10 uur aan ons voorgeschoteld. Groezelig, donker, naargeestig, weird, onsmakelijk; makers Ian Brennan (Ratched, Glee) en Ryan Murphy (American Horror Story) sparen ons niet. Ondanks dat, of misschien wel juist omdat er niet veel gore te zien is.

De charmante Dahmer, uitstekend vertolkt door Evan Peters (Mare of Easttown, WandaVision), zet hulpverleners en politie onder het motto van 'gay stuff', regelmatig op het verkeerde been. Met veel diepgang en detail worden in flashbacks ook de kinder- en tienerjaren van Dahmer geschetst. Feilloos wordt ontrafeld wat er allemaal mis ging; een kijkje in Dahmers lijdensweg, en dat van sommigen van zijn slachtoffers. Mooie rol ook van Richard Jenkins als Dahmers vertwijfelde vader. Als Dahmer zelf om hulp vraagt wordt een menselijk beeld geschetst van iemand die volkomen verdwaald is. Verdwaald in zijn eigen onmenselijke hel.

De score is van Nick Cave en Warren Ellis. Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story is een topserie.

Een Moord Kost Meer Levens is een vierdelige miniserie naar het gelijknamige boek van Peter R. de Vries uit 1994. Videoland zet er met een forse marketingcampagne vol op in. Dat is bijzonder want aan deze true crime-serie mankeert nog wel het een en ander. Zo zitten de eerste twee rommelige afleveringen vol flashbacks én een reconstructie. Met flashbacks. Een Moord Kost Meer Levens wordt daarmee een lang uitgesponnen herhalingsoefening die de kijker in slaap weet te sukkelen.

Afleveringen drie en vier zijn meer gevangenisdrama, zonder al te veel drama, met routineus acteerwerk van hoofdrolspelers Chris Peters en Jacob Derwig. De makers verklaarden het heftige boek van Peter R. de Vries vooral toegankelijk te willen verfilmen. Dat is zonder meer gelukt. Tegelijk is Een Moord Kost Meer Levens afstandelijk, fragmentarisch en oppervlakkig. Misschien verdient het interessante en complexe uitgangspunt - kun je je als kind ontworstelen aan de loden last van een vader als kindermoordenaar - meer dan vier korte afleveringen.

Met The Morning Show lanceerde Apple de streamingsdienst Apple TV+. De sterrencast is veelbelovend: Jennifer Aniston, Reese Witherspoon en Billy Crudup. The Morning Show (TMS) verwijst naar Amerikaanse ochtendtelevisie, gefinancierd door geldschieters die er zo hun eigen moraal op na houden. Dat levert een aantal verhaallijnen op die onder andere gaan over de vraag in hoeverre een eigenaar zich met de journalistieke inhoud van het programma mag bemoeien. TMS is meer drama dan comedy. Maar, met een beetje fantasie zou je het hysterische gedrag van presentatrice Alex Levy (Aniston) in de eerste afleveringen komisch kunnen noemen. Ze won er een Emmy-award mee. Ik vond het over-the-top.

The Morning Show is gebaseerd op #MeToo. Co-host Mitch Kessler (Steve Carell) wordt beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag. In TMS schijnt het licht niet alleen op de vrouwelijke slachtoffers maar wordt ook het mannelijk perspectief belicht. Of zoals de executive producer van TMS in de serie zegt: 'de MeToo-beweging is een overdreven correctie van eeuwen slecht gedrag waar mannen als wij niets mee te maken hebben'. De toon is gezet.

Eerlijk gezegd viel The Morning Show een heel klein beetje tegen. Hoewel het acteren in het algemeen goed is (Billy Crudup schittert) is TMS een op en top Amerikaanse productie; oppervlakkig, glad en weinig subtiel. Qua thema of setting vergelijkbare series als The Loudest Voice (over het leven van Fox News-oprichter Roger Ailes), het Britse Press en het Noorse Heksejagt/Witch Hunt, zijn stuk voor stuk beter dan TMS. Niettemin kijkt de serie vlot weg en is er volop stof voor een tweede seizoen.

S2 van The Morning Show (TMS) borduurt naadloos voort op het eerste seizoen. Opvallend want dit tweede seizoen is n.a.v. de pandemie helemaal herschreven. Maar opnieuw dus drama, een beetje humor, ontelbare iPhones in beeld, veel oppervlakkige buitenkant, een vlot verhaal en karakters die niet zelden neurotisch zijn. TMS is gelikt, er wordt goed in geacteerd en we krijgen een beeld van een media-organisatie in de VS anno nu. Opnieuw een pluim voor Billy Crudup, die zijn rol met verve vervult. Heerlijk ongrijpbaar. Goede vondst zijn de mooie scenes rond het Comomeer in Italië waar Mitch Kessler (Steve Carell) tijdelijk verblijft. Petje af voor de production designers; het hele seizoen is gefilmd in Los Angeles/Californië!

Ook dit seizoen zijn er behoorlijk wat minpunten. Het gevoel bekruipt me dat ik 10 afleveringen naar een reservaat vol wonderlijke figuren zit te kijken. In die zin dringt de vergelijking met The Voice zich op, want ook in TMS echoot de seksuele intimidatie flink na. De wending die in aflevering 8 wordt gekozen komt nogal geforceerd over. Alex Levy (Jennifer Anniston) houdt in aflevering 10 een minutenlange monoloog over corona en haar wederopstanding. Ik zit er niet op te wachten. Waar ik wel op zit te wachten is meer satire en scherpe kantjes. Zoals bijvoorbeeld in Succession, of zelfs The Loudest Voice. Zonder echte cliffhangers rollen we op deze manier gladjes naar S3. Gemiste kans.

The Morning Show is terug met een 3e seizoen, en hoe! Mijn kritiek op de eerste twee seizoenen van The Morning Show was dat het een goede maar gladde productie was over neurotische karakters in een reservaat vol wonderlijke figuren. Weinig van dat alles in seizoen 3. Hoewel de thema's grotendeels hetzelfde zijn, verlegt TMS haar focus naar racisme, onderbetaling, de macht van adverteerders, overnames en bezuinigingen. Het strijdtoneel verplaatst zich naar de top van mediaconcern UBA.

Een sterke vondst is de hack die op grote schaal privé e-mailgegevens van medewerkers openbaart. Alle verhoudingen komen op scherp te staan, op grandioze wijze culminerend in een interview van TMS-presentatrice Chris Hunter (Nicole Beharie) met UBA bestuursvoorzitter Cybil Reynolds, gespeeld door een uitmuntende Holland Taylor. Toptelevisie. In dit derde seizoen zien we meer soap, maar vooral meer spitsvondigheid, verrassende plotwendingen, scherpe randjes en - nog steeds - uitstekend acteerwerk. Op deze manier kan The Morning Show weer een tijd vooruit en doet een gooi naar de kroon van Succession.

Het vierde seizoen van The Morning Show (TMS) speelt zich vaker buiten de studio af, iets dat de makers Jay Carson (House of Cards) en Kerry Ehrin (Bates Motel) meer vrijheid in de verhaallijnen geeft. Het leidt niet perse tot een beter seizoen. Net als de vier seizoenen wisselen de afleveringen in seizoen 4 ook behoorlijk in kwaliteit. De top van network UBN bestaat inmiddels uit vileine en valse vrouwen, die zich gedragen als oude marchanderende witte mannen. De thema's - een milieuschandaal, de Olympische Spelen, familiebanden - lijken dit vierde seizoen soms net wat te gezocht en gekunsteld. Toch is TMS opnieuw juicy, soapy en sexy, en gaan alle remmen los. Ook zonder de spitsvondigheid en diepgang uit met name het derde en beste seizoen.

In 1986 was er film The Mosquito Coast. Met een piepjonge Hellen Mirren en Harrison Ford. Nu is er een 7-delige gelijknamige serie naar het boek van Paul Theroux, de oom van hoofdrolspeler Allie Fox (Justin Theroux). Het scenario komt van Neil Cross, die eerder zijn kwaliteiten bewees voor series als Luther en Spooks.

Allie Fox is uitvinder. Dat is een mooi gegeven, een hoofdpersoon met principes die verder gaan dan eerlijkheid en rechtvaardigheid. Allie wil een betere wereld en kan bijvoorbeeld ijs uit vuur maken, en biobrandstof uit frituurvet. Waar vind je ze nog deze Willie Wortels? Allie strijdt tegen consumentisme, is gedreven en radicaal, en heeft natuurlijk een geheim uit het verleden. Tot zover het goede nieuws, want na twee afleveringen blijft er van dit activisme weinig over. In die zin verschilt de serie behoorlijk van de film.

In een mix van The Fugitive, Ozark en vooral veel roadtrip, is The Mosquito Coast verrassend traag, voorspelbaar en saai. Ik voel niet veel chemie met Allie en zijn gezin, waaronder vrouw Margot (Melissa George). Er zitten wat thrillerelementen in, wat actie, maar ook uitzonderlijk veel dialogen tussen de familieleden. En meestal zijn die volkomen oninteressant, en halen alle tempo uit wat een vlot avontuur had moeten worden. Er komt een S2. Ik ben benieuwd. Not.

Na een sterk en verrassend begin, zakt dit familiedrama ver weg in het moeras van corruptie, intimidatie en machtsmisbruik. Of erger. Het verhaal gaat over een kranten- en staalmagnaat (Gere) die zoonlief (Howle) een deel van zijn mediabedrijf heeft toevertrouwd. En dat loopt niet helemaal lekker. Hoewel ik de serie zeker niet slecht vond, zwabbert het scenario alle kanten op. We kijken sinds Berlusconi, Trump en Ailes (The Loudest Voice, topserie) nergens meer van op, hier ontbreekt de focus. Howle speelt de pannen van het dak, McCrory en Gere kunnen mij niet overtuigen. Voor wie denkt, mijn familie zit vol rare snuiters, dat kan niet erger: kijk naar deze serie. Alle anderen suggereer ik graag The Split of S1 van Thicker Than Water.

Het drama Mr. Bates vs The Post Office lijkt nog het meest op een Britse versie van het toeslagenschandaal. Een - nog altijd - slepende kwestie. Het vierdelige drama belicht een tijdsperiode van bijna 20 jaar. Dat is ambitieus, zeker als ook het persoonlijk leven van enkele slachtoffers een plek moet krijgen. In die zin voelt Mr. Bates vs The Post Office onevenwichtig.

Het centrale thema is herkenbaar; hardwerkende ondernemers en burgers worden vermorzeld door de overheid en een staatsbedrijf. En in dit geval ook nog eens door een techbedrijf. De landelijk-Britse sfeer wordt zwaar aangezet. Deze kneuterigheid en luchtigheid doet niet altijd recht aan de omvang en impact van het drama. Hoewel sympathiek opgezet - van acteurs tot scenario - blijft het gevoel van gemiste kans toch een beetje hangen.

Hoe beoordeel je een serie over het dagelijks leven van een 30+ hoofdpersoon die niet heel interessant of sympathiek is? Nee, ik ook niet. Toch doe ik het. Joseph Gordon-Levitt regisseerde, produceerde en schreef Mr. Corman. En Gordon-Levitt speelt zelf de hoofdrol. Mr. Corman is veel en van alles wat. Het is een comedy (maar lachen kunnen we niet), een drama (maar het raakt ons nergens) en en er zitten ministukjes musical in (gaap), superhelden (flauw) en veel gefilosofeer (vaag). Rode draad is gepieker en negativisme, afgewisseld met paniekaanvallen. Hebben jullie er al zin in? Oh ja, en dan vergeet ik nog de muzikale experimentjes die symbool staan voor volg je dromen. Unfollow.

Grootste probleem is het ontbreken van aandacht voor het verhaal dat vertelt wordt. Wat wil Mr. Corman en waarom? De 10-delige serie meandert van links naar rechts, versnelt even en kabbelt weer rustig verder. Ook bij alle vriend-, ex-, vader-, zus- en moederissues valt weinig lijn te ontdekken. Bij de hoofdpersoon denk je steeds 'who cares?'. En elk ander personage laat ons koud. Kijk eens wat ik allemaal kan, lijkt Gordon-Levitt ons te willen laten zien. Less is more, dat blijkt maar weer eens.