Opinions

De introverte hoofdpersoon Iris Broman (Sofia Helin - The Bridge, Atlantic Crossing) verhuist na een traumatische ervaring van Stockholm naar Malmö om daar een cold case zaak te onderzoeken. Met scenariste Camilla Ahlgren (The Bridge, Quicksand) aan boord kan Sanningen bijna niet misgaan. Toch valt het zesdelige psychologische drama - een lichte, emotionele variant op de Nordic Noir - tegen.

De onvolprezen Sofia Helin acteert goed en letterlijk zonder opsmuk, maar lijkt een beetje te verdwalen in het rommelige en gekunstelde plot. Er gebeurt veel in Sanningen, dat verwantschap vertoont met de Zweedse klassieker Beck. Wat niet helpt zijn de verschillende subplots die onaf eindigen in de Zweedse Bermudadriehoek, ergens onder de Øresundbrug. Sanningen is te ambitieus in de talrijke verhalen en gebeurtenissen die verteld moeten worden. Een tweede seizoen lijkt in de maak; de karakters in Sanningen zijn er boeiend genoeg voor. Nu het verhaal zelf nog.

Santos is een achtdelige Rotterdamse Surinarcos met Kaapverdische invloeden en draait om via de haven ingevoerde pekkies. Een handelslijn vakkundig georganiseerd door maffiafamilie Dos Santos. Mater familias Erveline Dos Santos - een uitstekende Romana Vrede - richt zich vooral op het netwerken, haar twee zonen knappen het vuile werk op.

Centraal staat liefdeskoppel Yola Dos Santos (Yootha Wong-Loi-Sing) en Glenn (Yannick Jozefzoon), die tegen de stroom in van verkeerde vrienden en familie een bestaan proberen op te bouwen. Hoewel de makers hun sporen verdiend hebben als regisseurs en schrijvers van Penoza en Mocro Maffia, is Santos meer een drama dan een spannende narcothriller.

In de eerste sterke afleveringen - er is nog weinig aan de hand voor het verliefde stel - valt de prachtige fotografie in warme kleuren op. De laatste afleveringen worden geforceerd spannend gemaakt, en missen overtuigingskracht en geloofwaardigheid. Verwacht in Santos gure havenloodsen, foute horeca en ongure types, maar geen keiharde actie of geweldsexplosies. Wat resteert is een redelijk overtuigend verhaal over vriendschap, loyaliteit en trouw aan jezelf. Of zoals regisseur Ivan Barbosa het zelf zegt: 'niet elke crimineel wil een crimineel zijn.'

De waargebeurde gedramatiseerde negendelige serie Say Nothing beschrijft gedurende 30 jaar de periode van The Troubles, het gewapende onafhankelijkheidsconflict in Noord-Ierland. Vanuit het perspectief van de IRA - het paramilitaire Ierse Republikeinse Leger - zien we een zorgvuldig gemaakt thrillerdrama vol authentieke details. Rode draad vormt de ontvoering van weduwe en moeder van 10 kinderen Jean McConville en het leven van de zusjes Price, uitmuntend gespeeld door Lola Petticrew (Bloodlands) en Hazel Doupe (Smother).

De zwijgcultuur - Say Nothing - wordt in al zijn facetten belicht. Ondanks voortdurende flashbacks, blijft Say Nothing overzichtelijk. Minpunt van dit historische drama is de romantisering van de IRA als een groepje brutale meisjes en een paar kwajongens. Het doet geen recht aan de gruwelijke realiteit. Gewapende etnische conflicten leveren zelden iets goeds op. Maar in ieder geval wel een fijne serie.

Het huwelijk blijft de belangrijkste ontdekkingstocht die een mens kan ondernemen (Søren Kierkegaard).

Het prachtige Amerikaanse drama Scenes From A Marriage (SFAM) is gebaseerd op de gelijknamige Zweedse serie uit 1973 van regisseur Ingmar Bergman. Liv Uhllman en Erland Josephson speelden destijds de hoofdrollen. Scenes From A Marriage belicht in een 5-delige serie, 20 jaar uit het complexe huwelijk van Mira (Jessica Chastain - Ava, Molly's Game) en Jonathan (Oscar Isaac - Dune, Star Wars, A Most Violent Year). SFAM is een echte acteursserie waar het draait om de dialogen. En die zijn uitstekend. Elke aflevering begint met een minuutje op de set waar alle binnenopnames zijn gedraaid. Vooral de mondkapjes vallen op. Vanuit de set wandel je zo de serie in. De serie zelf is bijna toneel; een beperkt aantal acteurs, een beperkt aantal binnenlocaties en soepele dialogen, bewerkt en geschreven door de Israëlische regisseur Hagai Levi (In Treatment, The Affair), hier tevens executive producer. Chastain en Isaac zijn privé al jarenlang bevriend en dat is te merken in de intimiteit van hun spel. In een woord: uitmuntend.

Er zijn veel overeenkomsten met het Zweedse voorbeeld. Verschillen zijn er ook: niet de man gaat hier vreemd, maar Mira. Kennelijk is dat de evolutie van 50 jaar huwelijksgeschiedenis. Scenes From A Marriage vertoont overeenkomsten met de films Marriage Story en het Before-drieluik, en ook met de serie Normal People. Normal People komt jeugdiger en levendiger over. SFAM is sober en daarom soms wat statisch. Ook worden in de serie grote stappen in de tijd gezet. Een volgende aflevering maakt zomaar een sprong van enkele jaren. De mentale ontwikkeling die de hoofdpersonen daarin ondergaan (en die we dus niet zien) voelt daardoor af en toe geforceerd en gekunsteld aan. Het zijn mineure punten. Ik heb genoten van het scenario, de acteurs en de dialogen op het scherpst van de snede. Het boterbriefje verscheurd, lang leve de liefde.

Het Duitse drama met de wonderlijke titel Schneller als die Angst / Faster than Fear, is hopelijk niet maatgevend voor de ontwikkeling van de Duitse Polizei-seriecinema sinds Tatort (1145 afleveringen) en Derrick (25 jaar). Rechercheur Sunny Becker (Friederike Becht) maakt jacht op seriemoordenaar en verkrachter André Haffner (een over-acterende Felix Klare, met opvallende gelijkenis met Götz 'Schimanski' George). In aflevering 1 weet je ongeveer wat je te wachten staat. In aflevering 6 volgt de bevestiging. Naast allerhande obligate subplotjes is de verhaallijn van Sunny Beckers eigen trauma nog de meest interessante.

Faster than Fear is niet alleen voorspelbaar, maar ook plat, nergens echt spannend en eendimensionaal; hier wordt geen beroep gedaan op je intelligentie. Het zwiepende en onrustige camerawerk werkt op je zenuwen en is zelfs lachwekkend op het moment dat de camera, tot ieders verrassing, uit de bosjes schiet. Ook de seriemoordenaar zelf is met z'n levensgrote tattoos (gaap) en huppelend in string (om de billetjes-tattoo zichtbaar te houden), eerder een parodie op het genre dan een iconische vleesmeester.

We klagen wel eens over de kwaliteit van Nederlandse en Vlaamse series. Niet helemaal onterecht. Afgaande op Faster than Fear kunnen we ook de Duitsers in onze armen sluiten.

Op de een of andere manier heb ik nooit de gelegenheid gehad de vijf seizoenen van Scott & Bailey te bekijken. Maar S1 en S2 kan ik na meer dan een decennium afvinken. Scott & Bailey is goed Brits drama. Tegen de achtergrond van het Major Incident Team (MIT) van het Politiebureau in Manchester vormen hoofdrolspelers en detective constables Rachel Bailey (Suranne Jones - Doctor Foster, Gentlemen Jack) en Janet Scott (Lesley Sharp - Before We Die) de spil in het oplossen van de misdrijven en de nogal hectische verwikkelingen in hun privé levens. Jones en Sharp laten hier zien waarom ze gevierde actrices zijn; vooral Sharp is uitstekend op dreef als de empathische Janet. Suranne Jones moet het meer van haar jeugdige presence hebben, maar haar acteren is goed en overtuigender dan wat ze soms tegenwoordig laat zien (Vigil).

Bedenker Sally Wainwright (Happy Valley, Coronation Street) heeft samen met Suranne Jones een fijn drama ontwikkeld, vol met powervrouwen. De mannen van dienst komen er bekaaid vanaf en zijn sukkelig, hanig of hitsig. Of gewoon niet zo slim. Wat vooral opvalt is dat de misdrijven - binnen 40 minuten opgelost - toch voldoende zeggingskracht hebben. Het risico van versnippering en oppervlakkigheid wordt vakkundig vermeden. Speciale vermelding voor Amelia Bullmore als DCI Gill Murray, die op een prachtige en krachtige manier leiding geeft aan het MIT in WoManchester. Hoewel logischerwijs enigszins gedateerd staat Scott & Bailey als een huis.

Op de een of andere manier heb ik nooit de gelegenheid gehad de vijf seizoenen van Scott & Bailey te bekijken. Maar S1 en S2 kan ik na meer dan een decennium afvinken. Scott & Bailey is goed Brits drama. Tegen de achtergrond van het Major Incident Team (MIT) van het Politiebureau in Manchester vormen hoofdrolspelers en detective constables Rachel Bailey (Suranne Jones - Doctor Foster, Gentlemen Jack) en Janet Scott (Lesley Sharp - Before We Die) de spil in het oplossen van de misdrijven en de nogal hectische verwikkelingen in hun privé levens. Jones en Sharp laten hier zien waarom ze gevierde actrices zijn; vooral Sharp is uitstekend op dreef als de empathische Janet. Suranne Jones moet het meer van haar jeugdige presence hebben, maar haar acteren is goed en overtuigender dan wat ze soms tegenwoordig laat zien (Vigil).

Bedenker Sally Wainwright (Happy Valley, Coronation Street) heeft samen met Suranne Jones een fijn drama ontwikkeld, vol met powervrouwen. De mannen van dienst komen er bekaaid vanaf en zijn sukkelig, hanig of hitsig. Of gewoon niet zo slim. Wat vooral opvalt is dat de misdrijven - binnen 40 minuten opgelost - toch voldoende zeggingskracht hebben. Het risico van versnippering en oppervlakkigheid wordt vakkundig vermeden. Speciale vermelding voor Amelia Bullmore als DCI Gill Murray, die op een prachtige en krachtige manier leiding geeft aan het MIT in WoManchester. Hoewel logischerwijs enigszins gedateerd staat Scott & Bailey als een huis.

Ook seizoen 3 van Scott & Bailey kenmerkt zich primair door de krachtige, levendige en herkenbare karakters, die het Major Incident Team van de Manchester politie bemensen. Het niveau van seizoen 1 en 2 wordt niet gehaald. De misdrijven en verhaallijnen - vooral over de privélevens - zijn net wat minder pakkend.

Nicola Walker (The Split, Unforgotten, River) maakt haar opwachting met haar typische, soms licht-gecultiveerde stijl van acteren. Hier gelukkig helemaal op zijn plaats. Dit derde seizoen oogt wat versnipperd, met het basisplot dat soms een aflevering overslaat. Gelukkig geen Major Incident; er valt genoeg te genieten.

The Serpent is een broeierige en prachtig vormgegeven thriller, met authentieke locaties en een prachtige aankleding. Letterlijk: voor nieuwe modetrends (of verkleedpartijtjes) vind je in The Serpent meer dan voldoende inspiratie. Er wordt hier niet op de centjes is gelet, dat is duidelijk, en stijlvol wordt het leven van seriemoordenaar Charles Sobhraj uitgeserveerd. In The Serpent wordt redelijk goed geacteerd, al zijn de bijrollen soms zwak bezet. Het scenario is boeiend maar traag. Nagelbijtend spannend wordt het bijna nergens, maar de voortdurende latente dreiging houdt de serie overeind. En de fotografie natuurlijk want die werkelijk fenomenaal. Halve ster extra Nippenberg.

Het dystopische drama Severance komt van executive producer en regisseur Ben Stiller (Escape at Dannemora). Het vertelt het verhaal van Mark S(cout) (Adam Scott) die een kantoorteam binnen Lumon Industries leidt waarbij een geïmplanteerde chip ervoor zorgt dat kantoor en thuis volkomen gescheiden zijn. Voor het bewaken van de werk-privé-balans uitermate handig! Om je een indruk te geven: als referentie zou ik S1 van Homecoming noemen. Dat overigens wel beter was.

Adam Scott is perfect gecast als kantoorslaaf. Scott acteert afwisselend naïef, mysterieus en aanvankelijk onpeilbaar. Het wordt al snel duidelijk dat het donkere Severance geen hapklare 9-delige brok is. Ik hou van trage dramaseries en karakterstudies, maar de eerste vier/vijf afleveringen van Severance waren een worsteling. Severance is vooral geheimzinnig en statisch, en houdt de dramatische kaarten veel te lang op de borst. In een traag tempo, met een vleugje Debiteuren Crediteuren-humor wordt toegewerkt naar de grande finale. Dat geen grande finale is, maar niet meer dan een prelude op S2. Teleurstellend.

Seizoen 2 is wellicht een tandje minder dan S1 (de verrassing is verdwenen), maar dat mag de pret niet drukken. Serie doet hier en daar Amerikaans aan, maar is Brits. Veel seksuele voorkeuren komen hier voorbij, zelfs de hetero relatie. Alles kan. Scenario kent met name in S2 wat dipjes, maar de vaart, de humor en het acteerwerk maken dit een heerlijke serie.

Shining Girls geeft een nieuwe draai aan het serialkiller-genre. Een impuls die welkom is, maar nog niet helemaal geslaagd. Shining Girls is een donkere thriller die in de eerste helft conventioneel van opzet is, maar vanaf aflevering vier een meer bovennatuurlijk karakter krijgt. De serie speelt zich af in verschillende tijdzones in de vorige eeuwen, en de killer van dienst beweegt zich als een tijdreiziger tussen deze periodes. Zien is geloven.

Elisabeth Moss (The Handmaid's tale, Top of the Lake), tevens executive producer, is uitstekend als hoofdpersoon en slachtoffer Kirby Mazrachi. Afwisselend kwetsbaar, koppig en volhardend doet zij op de rand van paranoia onderzoek naar de moorden die teruggaan naar een ver verleden. Met een vleugje Stephen King (zoals in The Outsider) is Shining Girls een spannende, frisse en verrassende kijk op een genre dat mede door alle films, series en truecrime docu's wat sleets begint te worden. Alle wisselingen in tijd vermoeien uiteindelijk behoorlijk (met als dieptepunt aflevering 6), en doen afbreuk aan het intrigerende verhaal. Voor de liefhebber van een intelligente thriller, blijft er (net) voldoende te genieten.

De serie Shooter is de opgerekte versie van de gelijknamige film. Bob Lee Swagger (Ryan Philippe) is een decorated US sniper in ruste. Totdat hij gevraagd wordt een klus te doen waarbij de Amerikaanse president doelwit van een aanslag lijkt. Voor minder doen we het niet, en voorkomen is beter dan genezen. Wat volgt is een The Fugitive/Rambo-achtig verhaal met een kleine dosis American Sniper er doorheen gemixt. In Shooter speelt een aantal scenes zich af in Afghanistan.

Origineel is het niet; van misdaad verdachte man op de vlucht om de waarheid te achterhalen. Heel erg goed is Shooter overigens ook niet. Ik verwacht meer: meer spanning, veel beter acteerwerk (Philippe acteert hier op b-niveau) en vooral meer diepgang. Het is allemaal eendimensionaal, en de wapenverheerlijking irriteert ook. Bobs vrouw wordt gespeeld door Shantel VanSanten, en hoewel ze met haar rol niet heel veel kan, zie je al wel wat van haar klasse zoals ze die in For All Mankind laat zien. Ook het acteren van Cynthia Addai-Robinson vormt een schaars hoogtepunt. Het scenario is vlot en de serie kijkt in het algemeen makkelijk weg.

Kortom: Shooter maakt mijn verwachtingen niet waar. Voor genre-fans daarentegen is deze serie gefundenes Fressen.

Shrinking is in zekere zin vergelijkbaar met Ricky Gervais' After Life; ook therapeut Jimmy (Jason Segel) rouwt om het overlijden van zijn vrouw. In Shrinking zien we na 1923 het tweede volwaardige serieoptreden van Harrison Ford. Ford speelt oudere collega Paul, die als mentor fungeert voor Jimmy. Ford speelt degelijk met hier en daar wat overacting, maar vooruit, this is comedy. Gelukkig loopt er in de persoon van collega Gaby (Jessica Williams) in ieder geval een (1) aanstekelijk karakter rond.

Er is veel aan te merken op Shrinking. De hoge grapdichtheid helpt niet als de grappen flauw zijn. Door gebrek aan diepgang blijft Shrinking erg oppervlakkig. Wat luchtige psycho-analyse, wat probleempjes, wat liefdesperikelen; ontdaan van alle scherpe randjes is Shrinking een typische Amerikaanse comedy waarin de dramatische puzzelstukjes net te perfect in elkaar vallen.

Sihame komt uit onze nationale schatkamer NPO. Dit uitstekend geregisseerde thrillerdrama is bedacht door ontwikkelaar en scenarioschrijver Achmed Akkabi (Mocro Maffia). We maken kennis met Sihame (Ahlaam Teghadouini) op de dag dat zij uit de gevangenis ontslagen wordt. Sihame, zo zien we in flashbacks, is slachtoffer geworden van online exposing; een seksvideo is online gezet en eindeloos gedeeld. In hoog tempo wordt duidelijk dat Sihame - Siham betekent pijlen in het Arabisch - verhaal wil halen bij de daders.

Sterkste troef van Sihame is actrice Ahlaam Teghadouini. Teghadouini balanceert voortdurend tussen woede, hoop, vrees, verliefdheid en kwetsbaarheid, en doet dat invoelbaar. Ondanks, of wellicht dankzij het nogal aangezette verhaal. Halve ster extra. Shamira Raphaela en Lisette Donkersloot regisseren strak en met elementen uit commercials en videoclips. Pakkend en snel, met uiteraard een rappende soundtrack belicht Sihame een actueel en maatschappelijk pijnlijk en beschamend onderwerp. Wraak met een boodschap.

Het zesdelige The Silence laat zich het best omschrijven als een Croatian Noir. In de traditie van Scandinavische misdaaddrama's is deze Oekraïens-Kroatische productie donker, intens, grauw en doordrenkt van een opvallend sterke cinematografie. De serie duikt diep in thema’s als mensenhandel en corruptie, en roept daarmee herinneringen op aan het Zweedse Missing People. The Silence vertelt een waargebeurd verhaal naar het boek van onderzoeksjournalist Drago Hedl.

De opbouw vraagt wat geduld. The Silence kent een trage start waarin de kijker op de proef wordt gesteld, maar wie volhoudt, ziet gaandeweg een gelaagd verhaal ontstaan. Pas in de laatste afleveringen grijpt de plot je echt vast en vallen de puzzelstukken - zonder al te grote verrassingen - overtuigend op hun plek. Het acteerwerk is over de hele linie uitstekend en tilt de serie naar een bovengemiddeld niveau. De prijs van spreken hoog, de prijs van zwijgen nog veel hoger.

Bill Pullman speelt al vier seizoenen de hoofdrol als de rustige, vriendelijke en getormenteerde rechercheur Harry Ambrose. In S4 is hij inmiddels gepensioneerd, maar op het idyllische en fictieve Hanover Island vraagt een zaak toch zijn aandacht. Jessica Biel, al vier seizoenen executive producer, heeft de touwtjes strak in handen; scenario en uitwerking zijn uit het boekje.

Zoals we gewend zijn draait een nieuwe zaak in The Sinner om veel mysterie en red herrings (sic!), vertolkt door een uitstekende cast. Het decor verdient een bijzondere vermelding. Gefilmd in Canada (Nova Scotia, Lunenburg) komt er welhaast een Scandinavische sfeer tevoorschijn. Het zonnetje, de zee, gekleurde houten huisjes... Ben ik verdwaald in een seizoen van de Sandhamn Murders? Zeker niet. Hoewel S4 niet het sterkste seizoen is, blijft The Sinner een ijzersterke formule met een aimabele hoofdpersoon die zijn eigen demonen bevecht.

Six Four draait om drie afzonderlijke, door elkaar gehusselde verhaallijnen rond drie vermiste meisjes. Met ook nog een politiek plotje. Dat klinkt spannend maar wordt het niet. Verwacht geen serie als The Missing of Line of Duty. Het vierdelige Six Four schiet flink tekort op spanningsopbouw, karakterontwikkeling en acteerwerk. In de overvolle seriemarkt verlangt de kijker tegenwoordig meer dan voorspelbaarheden en clichés in een slaapverwekkend scenario.

The Sixth Commandment is een truecrime misdaadverhaal. Gij zult niet doodslaan, of, wat eenvoudiger gezegd: dood niet, maar heb lief. Over dit schokkende verhaal uit 2015 en het zesde gebod uit de bijbel is door Sarah Phelps (A Very Britisch Scandal, EastEnders) een sterke miniserie gemaakt. De slachtoffers staan in dit acteursdrama centraal.

Een sublieme Timothy Spall speelt Peter Farquhar, een gepensioneerde docent die benaderd wordt door een student die langzaam zijn leven binnendringt. De eerste twee afleveringen zijn uitstekend. Daarna volgen in aflevering drie en vier een police procedural en rechtbankdrama, waarmee de serie veel glans verliest. The Sixth Commandment is uiteindelijk een keurig en typisch Brits drama waar de scherpe kanten een beetje ontbreken. Het verhaal over eenzaamheid en kwetsbaarheid is niettemin beangstigend indrukwekkend.

Conventioneel zesdelig Zweeds maar Brits aandoend drama over de eerste vrouwelijke politieagenten in Stockholm in 1958. Met goede acteurs, een vlot scenario en geloofwaardige jaren 50 enscenering, biedt Skiftet een aangenaam verhaal over vrouwenrechten, seksisme, genderongelijkheid - dat heette toen nog kansen voor vrouwen - en de zoektocht naar autonomie.

Verwacht tegelijk geen opvallende inzichten of verfrissende blik: het drama is braaf, voorspelbaar en de karakters blijven afstandelijk. Skiftet blijft uiteindelijk niet lang hangen. Wat wel blijft hangen is Ice Cube's gangsta rap Good Cop, Bad Cop. Het moet de serie naar het heden transporteren, maar voelt volkomen misplaatst. Skiftet is voor liefhebbers van State of Happiness, Carmen Curlers of Lessons in Chemistry. Overigens allemaal series die wél iets toevoegen aan de blik op de jaren 50 en 60.

Zesdelige Deense romantische dramady die uitgaat van een wonderlijke premisse: wat gebeurt er als fertiliteitsarts Nana (Josephine Park) zichzelf insemineert met zaad van een ex, in de kliniek waar zij werkt? Een hoop gedoe, zo zien we. Nana is onsuccesvol in de liefde, haar biologische klok tikt en vanuit haar praktijk als arts weet ze dat vruchtbaarheidsproblemen vragen om sensitiviteit. Skruk stipt ethische kwesties luchtig aan, maar de vele subplots leiden af van waar het werkelijk om draait. Deze romcom is nergens onderhoudend, grappig, romantisch of dramatisch. Less is more.

Na het succes van Mocro Maffia wordt er door Videoland fors ingezet op Sleepers. Het zesdelige Sleepers is een mix van Mocro Maffia, Penoza, Doodstil en, vooruit, Line of Duty. Ontwikkeld door hoofdrolspeler Robert de Hoog (rechercheur Martin Oudkerk) en - rechercheur in het dagelijks leven - Simon de Waal (Het Gouden Uur), wordt deze misdaadthriller door Videoland gekoesterd. In ieder geval met een tweede seizoen. Is Sleepers goed? Spannend zeker.

Sleepers gaat over drugshandel, corrupte rechercheurs, de onder- en bovenwereld en harde actie. Gefundenes Fressen voor de liefhebber. Met de finefleur van de Nederlandse cinema (in de bijrollen alleen al Rifka Lodeizen en Gijs Scholten van Aschat) zit het acteertechnisch helemaal goed. Waar het mis gaat in het scenario, is het ontbreken van ruimte voor karakterontwikkeling. Sleepers lijkt daarmee soms op een haastklus van de makers; twee afleveringen extra was geen overbodige luxe geweest.

De hoofdrolspelers blijven eendimensionaal, kennen weinig profiel en diepgang. De relatie bijvoorbeeld tussen rechercheur Martin en zijn vrouw Noura (Maryam Hassouni) is nogal levenloos. Hopelijk niet een gevolg van alle sociale onveiligheid en seksuele intimidatie in de culturele sector, waar Hassouni zelf een boek over schreef; Wat the Fak. Ook professioneel zijn er ongeloofwaardigheden; Noura werkt bij Interne Zaken (of OM? Dat is niet helemaal duidelijk), maar manlief Martin logt ongezien (!?) op haar werk makkelijk in op haar computer (!?).Het voortdurende gevloek (het gáát maar door) is onnodig en wekt irritatie.

Toch is er potentie. Het uitgangspunt (corruptie) is solide en dreigend, ondanks dat bijna alle karakters onprettig zijn. De grauwe Utrechtse filmlocaties worden goed ondersteund door de kille synthsoundtrack van Thomas Goralski. In het complete aanbod van Videoland springt Sleepers er bovenuit. Dat zegt meer over Videoland dan over Sleepers. Maar Nederlands drama koesteren we. Met het spannende Sleepers kan dat.

Tegenvallend tweede seizoen van showrunner Robert de Hoog, dat vooral opvalt door de forse dosis geweld. Er leggen nogal wat karakters het loodje. Zou de titel daarom Sleepers zijn? Gelukkig rollen verse slachtoffers regelmatig van de lopende band. De onnodige hardheid gaat ten koste van het verhaal, dat flinterdun en voorspelbaar is. Van enige inhoud, diepere laag of noodzakelijke karakterontwikkeling is nauwelijks sprake.

Bijvoorbeeld t.a.v. het karakter van Noura Oudkerk, in dit tweede seizoen gespeeld door Sinem Kavus. Haar beweegreden om manlief Martin Oudkerk (Robert de Hoog) uiteindelijk toch te helpen, vormt - moeder met gehandicapte zoon! - een mysterie. Het acteerwerk is wisselend maar ik heb genoten van Teun Kuilboer in zijn rol van Willem. Sleepers kijkt makkelijk weg, het tempo is hoog en de plottwists zijn soms verrassend. De slotaflevering is dan weer erg rommelig. Mij bekruipt het gevoel dat er veel meer in had gezeten als aan het scenario wat meer aandacht was besteed.

Het tegenvallende tweede seizoen van Sleepers leed na het succes van seizoen 1, onder het haastig in elkaar geflanste scenario dat rommelig en voorspelbaar was. Het derde seizoen is spannend, consistent en kent een paar aardige plotwendingen. De (drugs)criminaliteit wordt niet opnieuw uitgevonden, het acteerwerk is daarentegen uitstekend. Dat geldt in belangrijke mate voor Pierre Bokma, die de doorgedraaide en onvoorspelbare Stanley speelt in een verfrissende kijk op het boevengilde. Ook Glennis Grace maakt haar opwachting, al krijgt zij weinig airtime. Ze valt niet uit de toon en maakt nieuwsgierig naar meer. Showrunner Robert de Hoog heeft in 2025 de beste Sleepers to nu toe afgeleverd in een seizoen waarin loyaliteit voortdurend onder hoogspanning staat.

De openingssequence van het undercoverdrama Slow Horses is uitstekend. Slow Horses kan de spanning redelijk vasthouden gedurende de 6 afleveringen. Maar als iemand zegt dat we naar een donkere comedy kijken, ga ik daarin mee. Het doet me een beetje denken aan de serie Hunters, eveneens met een bijeengeraapt stelletje buitenbeentjes en losers. Niet echt natuurlijk, want de agenten van Slough House zijn weliswaar mislukt bij het officiële MI 5, maar hebben wel een missie.

Deze trage paarden staan onder leiding van bullybak Jackson Lamb (een schmierende Gary Oldman) en doet me denken aan de serie Spooks (10 seizoenen van 2003 - 2011), exclusief humor. Slow Horses moet het primair hebben van de interactie tussen de karakters. Deze mix van drama, spanning en humor werkt prima. Puntaftrek omdat Slow Horses soms volledig over the top is, hetgeen nogal geforceerd aan doet. Voor een parodie op het genre zijn de gebeurtenissen te dramatisch.

Routineuze zesdelige Britse spionnenthriller met echo's van de Koude Oorlog. Een naadloos vervolg op het eerste deel, nu over zingende krekels die de stilte verbreken. Onder bezielende leiding - of iets dat daar niet op lijkt - stuurt Jackson Lamb (Gary Oldman - Tinker Tailor Soldier Spy) de gesjeesde MI5 agenten aan. Lamb - drinker, thinker, rebel, spy - zorgt voor verbaal humoristisch vuurwerk, maar het tweede seizoen van Slow Horses kan de hoge verwachtingen niet waarmaken. Slow Horses is weliswaar degelijk, maar vooral voorspelbaar, pretentieloos en weinig opwindend.

Hoofdrolspeler Frankie Shaw doet in SMILF bijna alles zelf; acteren (de hoofdrol), schrijven, regisseren en produceren. Voor Shaw is SMILF (klopt, daar staan die letters voor) ongetwijfeld haar magnum opus. In deze Amerikaanse serie gebeurt veel. Wellicht mede omdat er voor elke aflevering een gastschrijver is uitgenodigd om het script nieuwe impulsen te geven. En om zijn of haar stempel op het verhaal te drukken. Noem het levendig. Vermoeiend mag ook.

Is het grappig? Hoewel de serie als comedy te boek staat valt er weinig te lachen. Gelukkig zakt SMILF nergens helemaal door de ondergrens. De verwikkelingen van een single jonge moeder die wordt omringd door een handvol vervelende karakters, is vooral een pijnlijke zoektocht naar vrijheid.

Smoke is een diepgravende en vernuftige psychologische thriller. Bedenker en schrijver Dennis Lehane (Black Bird, The Outsider, Mr. Mercedes) kent zijn klassiekers. Alle verhaallijnen zitten uitstekend in elkaar en zijn logisch met elkaar verbonden. Smoke kijkt als Se7en on fire, is aanvankelijk mysterieus maar blijft tot het einde uitermate spannend. Dat is knap, want de 9-delige serie geeft een deel van haar geheimen al snel prijs.

Taron Egerton (Black Bird) speelt de rol van Dave Gudsen indrukwekkend. Als brandonderzoeker, liefhebbende partner en schrijver, en gaandeweg vooral als getraumatiseerde, licht ontvlambare narcist. De dualiteit in Egertons hoofdrol loopt synchroon met de betekenis van vuur in Smoke: het belichaamt zowel creatie als vernietiging, transformatie en gevaar, en symboliseert energie, warmte, passie en zuivering. Smoke is onweerstaanbaar goed.

Na de speelfilmtrilogie (en de doorbaak in de VS van Joel Kinnaman) is er nu de serie Snabba Cash. Deze Zweedse variant op Mocro Maffia is uiterst genietbaar; snel, hard, dreigend, deprimerend en voortdurend spelend met de vraag wie is loyaal aan wie? Bestseller auteur Jens Lapidus (Top Dog) heeft als executive producer opnieuw een dikke vinger in de pap. Hij wordt terzijde gestaan door co-auteur Michael Hjort, bekend van vergelijkbare crimeseries als Advokaten en Alex. Het scenario en uitwerking van Snabba Cash ogen realistisch. Dit wordt versterkt doordat de camera de acteurs voortdurend dicht op de huid zit, en meerent, meerijdt en meevliegt. In het hedendaagse Stockholm spelen grote problemen met drugs, geweld en bende-oorlogen, en de acteurs van dienst spelen naturel en vol overtuiging. Hoewel het verhaal een beetje één-dimensionaal om gajes en graaiers draait, is Snabba Cash een vlotte bingewatcher. Yalla!

Na het zien van Snabba Cash begrijp je waarom Zweden tot de top behoort van de Europese moordstatistieken. Het aantal moorden met wapens is zelfs drie keer zo hoog als het Europees gemiddelde. S2 van Snabba Cash - de Zweedse Mocro Maffia - kenmerkt zich door drugs, geweld en straatbendes in de troosteloze buitenwijken van Stockholm. Er heerst een continue dreiging onder de kansloze losers, die scholieren van 12 of 13 jaar proberen te rekruteren voor het eerzame vak van bendelid.

Middelpunt is start-upondernemer Leya (een sublieme rol van Evin Ahmad), die voortdurend balanceert tussen moederschap, management en misdaad. Hoewel managen..., daar heeft ze helemaal geen tijd voor; de verhaallijn rond TargetCoach doet nogal gekunsteld aan. Neemt niet weg dat het realistische Snabba Cash een vlotte en spannende bingewatcher is. Bandeloos, uitzichtsloos, een volstrekt afwezige Polis en ouders die kinderen aan hun lot over laten; het is niet verwonderlijk dat Zweden kampt met een enorm criminaliteitsprobleem. Snabba Cash laat dat genadeloos zien.