Opinions

Lady in the Lake is een ambitieuze en grimmige serie noir met in de hoofdrol Natalie Portman (als Maddie Schwartz). Portman maakt hier haar volwaardige seriedebuut. De tweede verhaallijn draait om Cleo Johnson (Moses Ingram), een vrouw die de boekhouding doet voor een gewiekste maffiabaas in het Baltimore van de jaren zestig. Lady in the Lake beweegt zich tussen misdaadthriller en sociaal-kritisch drama. Zoals Apple Original Series bekend staan is ook Lady in the Lake geen oppervlakkige serie, maar een diepgravende en complexe zoektocht naar bevrijding.

Thematisch snijdt het zevendelige Lady in the Lake veel thema's aan. We kijken naar een crime mystery, een historisch drama en een whodunnit. We zien racisme, misogynie, antisemitisme, emancipatie en de prijs die vrouwen betalen voor hun dromen. Ondanks de hoge productiewaarden, de uitstekende cast en het goede maar gewaagde scenario - naar het boek van Laura Lippman - valt Lady in the Lake toch een beetje tegen. De vele nevenpersonages maken de serie in de eerste afleveringen rommelig. Onwillekeurig moest ik denken aan The Underground Railroad; ook Lady in the Lake gaat bijna ten onder aan de gitzwarte sfeer die er hangt. Ook letterlijk, omdat het overgrote deel van Lady in the Lake zich afspeelt in donkere steegjes, bedompte nachtclubs en claustrofobische woonruimten. Een soms verwarrende ervaring; als een koortsdroom waar je maar niet uit ontwaakt.

Het 10-delige drama Landman kijkt als een ongelikt en verouderd pleidooi voor fossiele energie. Landman komt uit de koker van Christian Wallace en Taylor Sheridan (welke belangrijke SkyShowtime-serie is niet van zijn hand?). Ergens tussen de series Dallas en Yellowstone gaat Landman over moed, opoffering, patriottisme, verlies, christelijk conservatisme en het belang van olie. Gelardeerd met 'levenslessen' van landmancowboy Tommy Miller (Billy Bob Thornton).

De simpele realiteit van Sheridan is typisch Amerikaans, en is - ondanks het wervelende verhaal - zo plat als Texas. Als een modern sprookje waarin de tijd op alle gebieden lijkt stil te staan. En stil blijft staan. De karikaturale karakters - boertig, bitchy of bekrompen - doen het sterrenensemble van acteurs tekort. Oliebaas Monty Miller (Jon Hamm - Fargo, Mad Men) voelt zich in de loop van dit seizoen steeds beroerder. Te hopen is dat dit in het script stond, maar niet uit te sluiten valt dat Hamm zijn rol ook zelf niet meer zag zitten. Taylor Sheridan is een meesterverteller met een indrukwekkend oeuvre. In Landman zijn zijn verhalen achterhaald en inhoudsloos.

Het vierdelige Landscapers kan het best omschreven worden als een surrealistisch tragikomisch true-crime drama. Landscapers vertelt het verhaal van echtpaar Susan (een weergaloze Olivia Colman) en Christopher Edwards (David Thewlis) dat verdacht wordt van de moord op Susans ouders. De complexe liefde tussen Susan en Christopher moet een verklaring geven van het hoe en waarom van de moord. Kloppen hun verklaringen, of wordt iedereen om de tuin geleid?

De introverte Susan en Christopher vluchten naar Frankrijk én in escapisme. Door zich hoofdrolspelers in beroemde films te wanen en te corresponderen met filmster Gérard Depardieu. Met flashbacks en visioenen wordt Landscapers een bijna toneelmatige verfilming tussen steeds wisselende kamer- en filmdecors. Ondanks de sterke acteerprestaties weet bedenker/schrijver Ed Sinclair (echtgenoot van Colman) van Landscapers een opvallend oppervlakkig en onverschillig geheel te maken. De eigenzinnige en creatieve stijl lijkt er vooral voor de vorm te zijn. Die aanpak is origineel en gedurfd, maar niet geslaagd.

Legenden (The Asset) is een zesdelige misdaadserie uit Denemarken, met in de hoofdrol een vlijmscherpe Clara Dessau (Skruk) als onervaren undercoveragente die de onderwereld infiltreert door bevriend te raken met de vriendin (actrice Maria Cordsen) van de lokale drugsbaron. Spanning, dubbelspel en morele dilemma's zijn volop aanwezig en daarmee weer eens een Scandi Noir die weet te overtuigen. De vrouwelijke leads zijn krachtig en het scenario is vlot en fris, ondanks het afgekloven thema. Bedenkers Samanou Acheche Sahlstrøm (Carmen Curlers) en Adam August (Bedrag) hebben goed gekeken naar de serie Innan vi Dör (Before we Die). Legenden is een kwaliteitsserie.

Chemicus Elisabeth Zott (Brie Larson - The Marvels, Room) voert in het uitstekende Apple TV+-drama Lessons in Chemistry een stevige strijd tegen ongelijkheid in de VS van de jaren 50. Een vrouw kan geen chemicus zijn. In een mannenwereld al helemaal niet, is de algemene opinie. En dus maakt Zott - in arren moede - haar opwachting in een tv-middagprogramma waarin ze gerechten en chemische formules uitserveert als tv-kok. Haar zwarte buurvrouw - gespeeld door Aja Naomi King - voert haar eigen strijd tegen racisme. Met onverwachte plotwendingen, een vlot scenario, veel sprongen én grote stappen in de tijd, bestaat een risico op onoverzichtelijkheid. Dat gebeurt allerminst. In een fijn tempo heeft Lessons in Chemistry een aantrekkelijke dosering van luchtig en zwaar. Thematisch doet de serie denken aan Mad Men of het recente Carmen Curlers.

Een enkel subplot, onder andere over het jonge leven van collega-wetenschapper en levenspartner Calvin Evans, wordt erg breed uitgemeten. Het leidt soms af van het werkelijke verhaal; hoe ontrolt het leven van Zott zich? Het is een kritiekpunt dat overkomelijk is. Tot in de puntjes verzorgd, kijkt Lessons in Chemistry als een gekleurd polygoonjournaal uit een lang vervlogen wereld. En toch ook weer niet. Wat Lessons in Chemistry bijzonder maakt is de karakterontwikkeling van Zott. Van afstandelijke, rigide, onaangepaste en rechtlijnige wetenschapper naar empathische, scherpe en sympathieke wereldverbeteraar. Met vallen en opstaan. Misschien is deze omslag precies de zachtheid en medemenselijkheid waar iedereen anno nu zo naar verlangt.

Typisch Amerikaanse serie, die erg oppervlakkig blijft. Wat fancy high-tech gadgets er doorheen, 1- dimensionale karakters, wat gruwelijke moorden en klaar is kees. Voorspelbaar tot op de bone.

Line Of Duty S6 biedt weer serievermaak als vanouds. Anti-corruptie-eenheid AC-12 zoekt gedreven door naar bent coppers. Zaak van dienst is de moord op journaliste Gail Vella. Topactrice Kelly Macdonald (The Victim, waarin zij subliem acteert, Giri/Haji) speelt een hoofdrol en doet dat goed; dragend maar tegelijk qua acteren onopvallend. We zien natuurlijk spannende actiescenes, veel mysteries en verdachtmakingen, en de bekende hiërarchische, elkaar tegenwerkende Britse politieonderdelen. Yes sir, no boss, sorry ma'am; het blijft ook in S6 onwerkelijk formeel.

Maar eerlijk is eerlijk, de verhoren, het speurwerk de tegenstribbelende politietop: we hebben het allemaal vaker gezien in eerdere seizoenen. In dat opzicht is S6 vrij degelijk en old skool. Niettemin blijft Line Of Duty een van de beste thrillerdrama's van de afgelopen 10 jaar. En heeft Jed Mercurio (Bodyguard) opnieuw een uitstekend zesde seizoen gecreëerd, in de ongoing zoektocht naar 'H'.

Goed zij het typisch Amerikaans drama. Qua sfeer doet het sterk aan het iets betere Big Little Lies denken, met een vleugje Desperate Housewives. Witherspoon speelt een vergelijkbare rol als in BLL, hier is ze van het opgeruimde, perfect neurotische type in een Amerikaanse modelwijk. Samen met modelman, modelvrienden en modelkids. Tot Kerry Washington haar intrede doet: Big Little Fires & Lies Everywhere. Met een strak scenario, subtiele (racisme) en minder subtiele thema's (draag)moederschap), een aantal dramatische wendingen, goed acteerwerk (vooral van Lexi Underwood en Reese Witherspoon) vliegen de 8 afleveringen voorbij. Minpunt: met haar uitgesproken mimiek valt Washington behoorlijk uit de toon.

A long bright river of departed souls

Long Bright River is een intrigerende serie die zich langzaam maar zeker onder je huid nestelt. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Liz Moore, combineert de achtdelige serie een duister misdaadmysterie met een emotioneel familieportret. De sfeer is rauw en realistisch, met een sobere maar effectieve cinematografie die goed past bij het sombere decor van het door de opioïdencrisis getroffen Philadelphia.

De kracht van Long Bright River ligt in de karakterontwikkeling. Hoofdrolspeelster Mickey (Amanda Seyfried - The Dropout, The Crowded Room), een agent die zoekt naar haar vermiste zus, wordt indrukwekkend neergezet. Haar worsteling met loyaliteit, schuldgevoel en onverwerkt verdriet voelt oprecht aan. De serie neemt de tijd om haar persoonlijke reis te verkennen, wat soms ten koste gaat van de vaart in het verhaal, maar uiteindelijk zorgt voor meer diepgang. Sommige afleveringen voelen langgerekt, en niet alle plotwendingen weten de spanning consistent vast te houden.

Long Bright River is geen sensationele thriller, maar eerder een bedachtzame, goed geacteerde serie die sociale problemen niet schuwt en haar personages met respect behandelt. Het is misschien niet voor iedereen, maar wie houdt van karaktergedreven drama’s met een duister randje, zal deze serie weten te waarderen.

Waargebeurd en gedramatiseerd crime drama over de lange zoektocht naar de Yorkshire Ripper, een van de bekendste Britse seriemoordenaars. In vergelijking met series als Des, Manhunt, White House Farm en The Pembrokeshire Murders springt The Long Shadow er door het levendige en ingenieuze scenario bovenuit.

De Britse bureaucratie, de racistische vrouwonvriendelijkheid, elkaar tegenwerkende diensten: het is allemaal eerder vertoond. In The Long Shadow echter krijgen de trage gruwelijkheden een bijzondere lading door te focussen op de slachtoffers, de familie en de incompetente Britse politie. In opzet is The Long Shadow vergelijkbaar met het Deens-Zweedse The Investigation.

Het 7-delige The Long Shadow maakt flinke sprongen in de tijd en beslaat een periode van meer dan 4.263 dagen én een epiloog. Met prachtige cinematografie, heerlijke jaren 70 aankleding en uitstekend acteerwerk is The Long Shadow een slow burner om in te lijsten. En de slachtoffers? Die worden uiteindelijk uit die eeuwig lange schaduw gehaald.

Het zesdelige The Lovers speelt zich af in Belfast. Tegen de historische en pijnlijke achtergrond van het gewapende onafhankelijkheidsconflict in Noord-Ierland destijds, gaat presentator Seamus (een slappe en verveelde Johnny Flynn - Ripley) naar Belfast voor een nieuwsuitzending waar hij Janet (Roisin Gallagher - The Dry) tegen het lijf loopt. Wat volgt is een ambitieuze romantische komedie. Met een bijna zelfmoord, botsende culturele achtergronden en een vrachtwagen vol geheimen komt het liefdesleven maar moeizaam op gang. Het helpt niet dat The Lovers te veel een romcom met diepgang wil zijn. Het resultaat is weinig meer dan een ergerniswekkende versie van The Troubles van The Lovers. Zei ik komedie? Veel te lachen valt er niet.

Ik kom graag in Frankrijk, heb iets met het land maar Franse series konden me nooit helemaal bekoren. Waar de cinéma francais me al vroeg kon overtuigen met films van Eric Rohmer en actrices als Isabelle Huppert, vind ik series al jaren wat tegenvallen. Toegegeven, ik heb ze niet allemaal gezien. Maar Engrenages, Braquo, Les Témoins en nog een half dozijn andere, scoorden bijna nooit veel meer dan een krappe voldoende. Of minder. Dat geldt ook voor S1 van Lupin.

Assane Diop (Omar Sy) is gentlemen thief Lupin. Tenminste, het verhaal is gebaseerd op het boek van Maurice Leblanc uit 1905 en Diop heeft het boek van voor naar achteren gelezen en haalt er al zijn inspiratie uit. Het verhaal is dun, en de avonturen obligaat en grotesk. Dat hoort weliswaar een beetje bij dit type series maar Diop lijkt als een soort Houdini overal mee weg te komen. Schurken zijn eendimensionaal en La Police opereert un peu ridicule. Het verhaal doet in al zijn inconsistenties en ongeloofwaardigheden niet onder voor een gemiddelde Bollywood-film. Of zoals ze in Frankrijk zeggen: Frollywood.

Deze drama-crime-comedy leunt zwaar op Omar Sy. Wie kent hem niet als knuffelbeer uit Les Intouchables? In Lupin speelt hij een soortgelijke, aimabele rol en doet dat uitstekend. Dus wie houdt van een vlotte serie in een mélange aan stijlen, met een über-likable hoofdpersoon en een scenario dat niet te veel diepgang heeft, zit met Lupin goed.

De Zweedse 8-delige serie Lust volgt vier 40+ vriendinnen in hun leven met partners, banen, kinderen en ex-en. Lust zit vol ongemakkelijke situaties en sociale onhandigheden en is openhartig, scherp en vilein. Zonder topacteurs zou Lust finaal de plank mis kunnen slaan. Dat gebeurt niet. Met bedenkers Sofia Helin (The Bridge, Atlantic Crossing), Julia Dufvenius (Blinded, Honour) en Anja Lundqvist (Honour, Gåsmamman) is een sterrencast aan het werk. De mannen komen er bekaaid af; we ontmoeten nietsnutten, leeghoofden en sexisten. Gelukkig is dat alleen in Lust zo. Met een flinke dosis Sex and the City, Workin' Moms en een beetje Love & Anarchy, is Lust een moderne en ondeugende comedy over de zoektocht naar geluk.

Het tweede seizoen van Noorse Lykkeland/State of Happiness borduurt voort op de enorme welvaart die de oliewinning voor Noorwegen bracht. Hoofdrolspeler Anna Hellevik - uitstekend gespeeld door de onbekende en zelf in Stavanger geboren Anne Regine Ellingsaeter - werkt voor het Directoraat voor Olie en is het geweten van de serie in een nietsontziende industrie, midden jaren 70.

Maar Lykkeland biedt veel meer; emancipatie van werkende vrouwen in de jaren 70, sterke Amerikaanse invloeden, de religie die nog altijd een belangrijke positie inneemt, familie- en relatieproblemen... Het leren omgaan met de grote rijkdom die met de oliewinning komt, is niet eenvoudig zo blijkt.

Het levert een prachtig en levendig tijdsbeeld op dat wellicht voor sommigen iets te veel soap is. Gelukkig worden emoties nergens onnodig vergroot of geëxploiteerd. Het acteerwerk, de vormgeving en de morele dilemma's maken van Lykkeland een aangrijpend drama.