Opinions

Observerende en oordeelvrije serie over wakkere Nederlanders op de vlucht voor regels, vluchtelingen en overheid. Ex-criminelen, complotdenkers, geldzoekers, chemtrails-professoren, stralingsdeskundologen, corona-ontkenners én vleeseters ontmoeten elkaar in beloofde land Paraguay. Paraguay kent een roerige geschiedenis. Na de oorlog vluchthaven voor 1 tot 2 duizend nazi's (waaronder Josef Mengele) en vanaf 1954 voerde dictator Stroessner (tot 1989!) een waar schrikbewind. Maar nu is alles anders voor onze mannen en vrouwen van stavast.

'Je kunt inheemsen beter niet als buren hebben, dat leidt tot moeilijkheden', en dus integreren de ondernemende Nederlanders gezellig onder elkaar. Op zoek naar ultieme vrijheid, maar wel beschermd en bewapend. Niet alles is koek, ei en zopie zo blijkt al snel. Waarop onze gelukszoekers verzuchten dat het duidelijk maakt 'hoe de Joden zich gevoeld moeten hebben'. Wakker in Paraguay is een intrigerende documentaire over wakkeren met een flinke dosis ongezond verstand. Verdwaald in Paraguay.

Tegen de achtergrond van de Brexit vertelt het vijfdelige The Walk-In het verhaal van voormalig racist Matthew Collins (een zoals gewoonlijk uitstekende Stephen Graham) die strijd voert tegen opkomende extreemrechtse bewegingen van witte jihadisten en neonazi's. Het scenario van deze biopic is van Jeff Pope (A Confession). Pope baseerde zich o.a. op de boeken van de echte Matthew Collins. Het eindresultaat is een boeiende serie die laveert tussen een recent historische vertelling, drama en thriller.

Helaas is dat gelijk het zwakke punt. Het geheel doet door de veelheid aan thema's - onder andere (de)radicalisering, sociale ongelijkheid, eenzaamheid, familiaire issues - nogal rommelig aan. Hierdoor, en door het vermengen van fictieve en feitelijke nieuwsbeelden ontstaat een cocktail die pittig belooft, maar uiteindelijk een beetje smakeloos proeft.

Vijf moslimvrouwen beginnen een punkrockband, Lady Parts genaamd. De Britse comedy We are Lady Parts is in toon vergelijkbaar met Extraordinary. Beide comedy's kregen in de media lovende kritieken, ik ben niet helemaal overtuigd. Baldadig, ergerlijk en opstandig, maar ook zoet en religieus; misschien zien we jonge moslimvrouwen niet vaak op deze manier in een serie en zit daar de kracht. Uiteindelijk is We are Lady Parts een hypercorrecte comedy van kleur, die bijna nergens echt grappig wil worden.

Brits thrillerdrama with a twist. Mysterieuze Freddy en voormalig kindsoldaat Baba proberen uit handen te blijven van rechercheur Jackson Mendy (glansrol van Babou Ceesay) en getraumatiseerde collega Lola Franks. Hoewel het nergens nagelbijtend spannend wordt, is dit een onderhoudend drama. De precies goed gedoseerde humor draagt bij aan het vlotte en degelijke scenario. Toegegeven, de serie zakt na aflevering 4 (van 6) behoorlijk in en wordt dan formulaïsch en voorspelbaar. En het uitstekende acteerwerk verhult onvolkomenheden en plotgaten. Maar de mooi uitgewerkte onderlinge verhoudingen van de duo's en het fijne tempo, maken dit toch een prettige kijkervaring.

Makers David Simon en George Pelecanos hebben met The Deuce en The Wire hun sporen al ruimschoots verdiend. Na het ietwat tegenvallende The Plot Against America kan We Own This City zich weliswaar niet meten met hun iconische voorgangers, maar proef je wel de klasse die de makers in huis hebben. Gebaseerd op ware gebeurtenissen is systematische corruptie binnen de politie een dankbaar thema. Vele karakters worden ten tonele gevoerd: agenten, handlangers, slachtoffers, politici en de corpsleiding van de Baltimore Police. Familie blijft in het zesdelige We Own This City grotendeels op de achtergrond.

Na een onoverzichtelijk en wat rommelig begin levert dit een aardig drama op. De hoofdrol is voor Jon Bernthal, die verdachte Wayne Jenkins subliem neerzet. Door de voortdurende terugblikken doet We Own This City fragmentarisch aan. Omdat privé-beslommeringen (en beweegredenen) nauwelijks uitgediept worden blijven de karakters nogal oppervlakkig. Ook dramatisch zit het scenario vol met technische formaliteiten en juridische bewijslast, in een bijna documentary - true-crime-achtige stijl. Neemt niet weg dat We Own This City een fijne serie is, die gerust wat meer afleveringen had mogen hebben om de karakters beter uit te diepen.

Aardige serie in typisch Britse kwaliteit. Goed scenario, uitstekend geacteerd. En waargebeurd. Er is niet zoveel aan te merken, hooguit dat het allemaal wat degelijk en voorspelbaar is. Aflevering 3 is top notch, maar dat niveau wordt daarvoor en daarna niet gehaald. Kortom: een keurige serie, die spanning mist om volledig te kunnen boeien.

The White Lotus is een vileine comedy die de draak steekt met the American dream. Bedenker, schrijver en regisseur Mike White (Enlightened) vertelt het verhaal van een aantal rijke, welvarende gasten die een weekje op vakantie gaan in een luxe resort op Hawaï. Met vaart, humor en scherpe maatschappijkritiek schetst White een valse, Disneyachtige sprookjeswereld. Inclusief 'authentiek' Hawaïaans animatieprogramma, dat mooi contrasteert met de Amerikaanse decadentie.

Alle karakters zijn kleurrijk. Vooral tienerdochter Olivia (Sydney Sweeney) en haar vriendin Paula stelen de show. Zij vertegenwoordigen de jonge woke generatie, dol op filosofen en Freud. Maar ondertussen geen haar beter dan de generatie waartegen ze zich afzetten. Hoe herkenbaar!

Niet alles werkt in The White Lotus. De verhaallijn rond de as van de overleden moeder van een van de gasten (m.n. in aflevering drie), is flauw en traag. Ook de muziek, door velen geprezen, werkt me soms op de zenuwen. Is vast de bedoeling. Desalniettemin is The White Lotus een verfrissend modern, donker en koloniaal sprookje, waarin in elke hotelkamer een witte heks (m/v/x) op de loer ligt.

[Edit moderator: spoiler gemarkeerd.]

S2 van The White Lotus voelt meteen heel vertrouwd; aankomst per boot, luxe resort, Jennifer Coolidge, een bonte stoet aan kleurrijke karakters en één grote flashback. Vertrouwd, mysterieus, maar toch anders. S2 is meer soap, platter en het vileine venijn dat S1 zo kenmerkte, is wat meer naar de achtergrond verdwenen. Neemt niet weg dat deze donkere comedy alle ingrediënten heeft voor 7-delig ultiem vermaak; een ingenieus scenario, prachtige cinematografie, heerlijke locaties en fijne acteurs. De witte lotusbloem straalt in al z'n perfectie.

Bedenker en regisseur Mike White heeft met het derde seizoen van anthologieserie en donkere komedie The White Lotus opnieuw een maatschappijkritisch, ongemakkelijk, opwindend en vilein seizoen afgeleverd. In dit misschien wel beste seizoen, vallen de (Amerikaanse) gasten in het luxe ressort in Thailand langzaam maar zeker van hun voetstuk en komt hun ware aard naar boven. Subtiel komen er barstjes in de luxe levens van de verwende gasten.

Culturele- en klasseverschillen gaan hand in hand met venijnige geheimen, liederlijk gedrag en moreel verval. Maar nooit zonder een vleugje optimisme of empathie. De apen symboliseren het dierlijke gedrag van deze menselijke dieren. De soundtrack van Cristobal Tapia de Veer voegt - nog meer dan in eerdere seizoenen - met Thaise invloeden een extra dimensie toe; van de vrolijke onderhuidse dreiging in de eerste aflevering tot aan de grande finale. What happens in Thailand, stays in Thailand. The White Lotus is visueel schouwspel maar bovenal een masterclass storytelling.

Het zesdelige Wilderness van Amazon Prime Video, is nog het best te omschrijven als een wraakserie. Als recent getrouwd stel lacht Liv (Jenna Coleman - The Cry, Doctor Who, The Serpent) en Will (Oliver Jackson-Cohen) het leven toe. Tot Olivia begint te twijfelen aan de eerlijkheid van haar echtgenoot. Bedenker Marnie Dickins (Gold Digger) schreef het scenario naar het gelijknamige boek van B.E. Jones.

Als psychologische thriller overtuigt Wilderness niet. Ondanks de sterke cast wil het verhaal maar niet ontbranden. Verwacht evenmin een spannende survivaltocht door de in Canada opgenomen schitterende natuur. Dit is vooral een reis door de psychische wildernis van getormenteerde en gemankeerde figuren. Taylor Swift kan het niet beter zingen in de titelsong Look what you made me do; I don't like your perfect crime.

Het vierdelige Without Sin gaat van acquit met een spannende en intrigerende openingsaflevering. De getormenteerde moeder Stella (Vicky McClure - Line of Duty, Trigger Point) zoekt jaren na de dood van haar dochter nog steeds naar antwoorden; wie heeft Maisy vermoord? Het levert een goede thriller op, die vrijwel nergens inzakt. Het frisse scenario (van nieuwkomer Frances Poletti), de mooie plotwendingen en het uitstekende acteerwerk, tillen Without Sin naar een hoger plan.