Opinions

Eva van de Wijdeven en Teun Luijkx vertolken de twee jonge mensen die met elkaar in aanraking blijven komen en wiens levens in contact staan met (hen onbekende) mede-Amsterdammers. De boel is vlot in beeld gebracht met zijn hippe montage en fijn in het oor liggende muziek. Ze hebben ervoor gekozen om niet met opgebouwde sets te werken, zoals gebruikelijk in dramaproducties, maar het on-the-fly te filmen om zo een sfeer van authenticiteit te creëren. Het is zo een fijne serie die ook nog lekker compact is door de maar acht afleveringen. Mijn grootste struikelblok is de vluchtigheid waarmee zijlijntjes komen en gaan, terwijl de centrale verhaallijn ook niet zo bijzonder sterk is. De serie kijkt zoals hij gepresenteerd wordt: als een vluchtig eerbetoon aan de stad Amsterdam, maar zonder ergens lang genoeg bij stil te staan om werkelijk onder de huid te gaan zitten.

Een zeldzaam geval waar de vervolgserie beduidend beter is dan zijn eerste reeks. De acteurs zitten beter in hun rol, waardoor Adam en Eva eindelijk uitgroeien tot interessante karakters. Ik heb ook meer het gevoel dat de ambities van intermenselijke netwerken rond de grote stad ook wat getemperd zijn. Nu gaat het echt om de vrienden en familie rond de hoofdpersonages en zijn de bijrollen niet meer dan een leuke toevoeging. Daarmee krijgt het een zekere gelaagdheid die het origineel nooit helemaal wist te bereiken.

Wel blijft mijn kritiek overeind dat de rijke verscheidenheid aan personages met verschillende achtergronden wordt neergezet als platte stereotypen. Zeeuwen zijn godvrezende boerenkinkels met een vreselijk accent. Oost-Europeanen komen óf om muziek te spelen óf om criminele activiteiten te bedrijven. Het blijft jammer dat het de verscheidenheid aan verschillende subculturen tekort doet met louter oppervlakkige observaties.

Niet zo goed als het vorige seizoen, maar het blijft een groot pluspunt dat de makers beter de balans houden tussen de belevenissen van Adam en Eva en de vele Amsterdamse passanten. Het seizoen begint met een paar hele sterke afleveringen, waaronder 'Het Mirakel van Amsterdam', 'Kermiskinderen' en 'Brand in Mokum'. Vooral ook omdat de kleine verhaaltjes eromheen een meerwaarde hebben in het grotere geheel. Soms hilarisch, soms morbide. Helaas duurt het tot 'Sail' (aflevering zeven) tot het niveau van die eerste episodes weer wordt gehaald. Het blijkt dan ook dat de serie niet echt ergens naar toe aan het werken was, want 'Chaostheorie' (de slotaflevering) voelt als een wel erg tamme manier om de serie mee uit te zwaaien. Het is leuk aan dit seizoen dat het de bureaucratie op de hak neemt van systeempjes waarmee de levens van zulke verschillende mensen steeds gereguleerd worden, terwijl de personages pas vrijheid en geluk vinden als ze de touwtjes laten vieren. De serie vangt daarmee de bruisende gevoelens die ik zelf ook altijd heb als ik in Amsterdam kom. Een bijzondere serie voor een bijzondere stad.

Kijkt lekker weg door de snelle montages en het overdreven hypergeweld. Maar ik moet eerlijk zeggen dat de gimmick van mindful moorden een beetje tegen gaat staan als die maffe Björn Diemel (Tom Schilling) zijn zen-momentjes pakt of innerlijke monologen voert met z'n therapeut. Anders dan de therapiegesprekken uit 'The Sopranos' of de cathartische moorden uit 'American Psycho'', krijg je ook niet écht het idee dat er iets diepgaands mee wordt gedaan. Gewoon een leuke running gag om twee uitersten (mindfulness en moorden) bij elkaar te brengen. Het helpt ook niet dat Björn Diemel nauwelijks psychologische ontwikkelingen doormaakt.

Ik moet eerlijk bekennen dat het niet meteen liefde was tussen mij en deze drukke, hyperactieve serie. Het is even doorzetten geweest om de surreële wereld en de krankzinnige humor te leren waarderen. Maar onder het compleet bizarre sfeertje zit één van de scherpste animatieseries van de laatste tijd, met intelligente grappen en verhaallijnen die goed in elkaar zitten. Nu ik een zwak heb voor de voornaamste karakters hoop ik dat komende seizoenen ook leuker gaan worden. It's Adventure Time!

Bij het tweede seizoen was óók ik verkocht: de surreële gekte, in combinatie met een plot van epische proporties, levert één van de meest eigenzinnige animatieseries ooit op. Onder het kinderlijk naïeve uiterlijk schuilt een gitzwarte dystopie over een wereld waar iedereen even gek of gestoord is, zelfs de personages die heldenrollen vervullen. Langs de andere kant blijken de schurken vaak een verborgen en ontroerende menselijke kant te bezitten.

De stijgende lijn zet zich onverminderd voort. We krijgen meer inzichten in de mythos achter deze krankzinnige wereld, terwijl het ook onvoorspelbare episodes heeft waarin het met bizarre vondsten komt. Het gaat ook wat meer richting een volwassen lijn die ik lyrisch ga bejubelen naarmate de opvolgende seizoenen hun weg hierheen vinden. Voor (pre-) pubers om te kraaien van plezier om de felle kleurtjes en de hyperactieve stemmetjes, maar het is evengoed geschikt voor een vrijgezelle, kinderloze man als ik (such sad ) die er een behoorlijk cynische kijk op de wereld in ziet.

Ik was verliefd op de handgetekende animatiestijl en de koddige poppetjes in deze serie, maar ook omdat je met kangoeroes, wallaby's en koala's zo ongeveer het schattigste bij elkaar hebt uit het dierenrijk. Of het de tand des tijds heeft doorstaan wil ik eigenlijk niet weten. Of dat er inmiddels misschien een oerlelijke, zielloze CGI-versie bestaat waarmee de jeugdherinneringen van twintigers en dertigers genadeloos worden vertrapt. Nee, ik koester mijn warme momentjes met 'hey hey Blinky Bill!'

Meer dan behoorlijke Nederlandse thrillerserie over onderzoeksjournalistiek en grote geopolitieke hangijzers. Het is zo'n serie die (mochten ze het vervolgd hebben) vast betere seizoenen zou opleveren, maar ze gaven er na één seizoen de brui aan. Peter Blok en Kiki van Deursen zijn leuk op elkaar ingespeeld als respectievelijk oude rot in het vak versus het naïeve groentje. Allemaal niet vernieuwend of origineel.

Fijne Zweedse SF-serie die onderwerpen aansnijdt als ethiek tegenover vergevorderde robotica en wat maakt ons eigenlijk tot menselijke subjecten. De grootste attractie is de waanzinnige make-up van de hubots. Ze zijn allemaal even schitterend ontworpen als een soort ongenaakbare mensen die zowel fascineren als angst inboezemen. Wel jammer dat er iets te geforceerd geprobeerd is om er een thriller-element in te krijgen. Het ene moment worden er diepzinnige zijspoortjes aangesneden die op zichzelf best interessant zijn, maar die vervolgens nergens toe leiden omdat er iets spannends moet gebeuren.

Net als bij het eerste seizoen is er genoeg aan te merken op de wel erg gemakkelijke plotwendingen. Deze eigenzinnige science fiction voelt daarmee als iets met meer potentie dan dat het uiteindelijk waar kan maken. Toch is het nog altijd genieten om het vakmanschap waarmee dit geloofwaardige universum tot leven wordt gebracht. Ook hier gaat er zeker een pluim naar de schitterende make up en de intrigerende locaties die de makers steeds weten te vinden. Leuk ook dat sommige karakters uit het vorige seizoen op hele andere manieren terugkomen dan je in eerste instantie verwacht.

Jeugsentiment waarvan ik het karkas waarschijnlijk beter niet opdreg, want het zou zomaar een stuk slechter kunnen zijn dan het in mijn herinnering is. Ik vond het vooral gaaf dat er een beetje zwarte humor zat in een sit-com met een knuffelbare pop in de hoofdrol. Die ALF is eigenlijk een hypocriete, egoïstische rotzak.

Soms stuurt God een zondvloed op de mensheid af om ons te testen. Dat de keuze wordt opgeworpen waarin zelfmoord/euthanasie de enige uitweg lijken. Dat een trouwe maîtresse wordt weggespoeld zodat een overspelige echtgenoot opgescheept zit met zijn vrouw en kinderen. Dat een politicus moet accepteren dat er hogere machten zijn dan de Nederlandse politiek of de Europese unie, maar dat God de vader over ons waakt in tijden van nood en onheil. Dat een plichtsgetrouwe gevangenisbewaker en een agressieve gevangene ermee geconfronteerd worden dat zij hun gezin niet altijd kunnen of moeten willen beschermen. Het is een achterhaald wereldbeeld dat je eigenlijk alleen nog terugziet in verguisde Amerikaanse producties als 'God's not Dead'.

'Als de Dijken Breken' (2016) heeft een irritante evangelische agenda, waarmee het inhaakt op belangrijke maatschappelijke issues als de vluchtelingenproblematiek en het wantrouwen in de politiek en rechtstaat. Het is niet dat er religieuze thema's worden aangesneden wat me uiteindelijk tegenstaat, maar de manier waarop het de actualiteit versimpelt door religieuze waarden (vergeving, familie, huwelijkse trouw) door je strot duwt, gaat in de loop van de serie tegenstaan. Ik begrijp niet goed wat Aart Staartjes, Bianca Krijgsman, Gijs Scholten van Aschat en Susan Visser hier te zoeken hebben. Ook omdat er dan eindelijk eens een serie met een hoog budget wordt geproduceerd, maar dan blijkt het weeral een dure preek voor de eigen EO-parochie.

De zoveelste variant op 'Making A Murderer' met dubieuze systeemfouten bij justitie en bijna een veroordeling op basis van vooroordelen. Hier door het walgelijke seksisme dat slachtoffer Denise Huskins over zich heen kreeg omdat haar zaak zogenaamd parallellen vertoonde met de eigen ontvoering uit 'Gone Girl' (2014). Maar 'American Nightmare' (2024) blijft aan de oppervlakte als een eenduidig politiek pamflet met duidelijke helden en schurken. Misschien belangrijk dat zulke MeToo-aanklachten gemaakt blijven worden, maar ze beginnen inmiddels allemaal op elkaar te lijken. Al heb ik een enorme sympathie voor Misty Carausu als een soort Fargo-personage dat het absolute goede in de mens belichaamt.

Net als bij 'Nostalgia Critic' is er iets verloren gaan toen James Rolfe het een beetje hoog in zijn bol kreeg en de aandacht ging verleggen naar meer ambitieuze projecten. Deze 'franchise' had het eigenlijk niet nodig dat 'The Angry Videogame Nerd' een typetje zou worden met eigen verhaallijnen en gedoe eromheen. James Rolfe zette gewoon een brilletje op, deed een wit jasje aan en keek chagrijnig terwijl hij oude flutgames speelde. Echt diepzinnig is het allemaal niet, maar het werkt aanstekelijk als AVGN losgaat op nauwelijks speelbare games en je dan ook nog in-game footage ziet van historisch slecht programmeerwerk. Dr. Jekyll and Mr. Hyde, Castlevania 2: Simon's Quest, Bible Games en The Power Glove heb ik meerdere keren gezien.

Ongeveer zo bevredigend als uiteenspattende hoofden, emmers bloed, een oneliners spuwende Bruce Campbell en ouderwetse creature design kunnen zijn. Misschien is de serie zelfs beter dan ik had verwacht, want voor een horrorkomedie weet het verrassend goed de willekeurige waanzin aan te vullen met horror/suspense van niveau. Echt ondragelijk eng wordt het niet, maar bij vlagen is het absoluut vakkundig griezelwerk. Het is ook knap hoe de serie nooit gas terug lijkt te nemen; ik heb 'm in twee sessies van vijf afleveringen per keer gezien, en het kijkt nog steeds weg alsof de makers hun voet op het gaspedaal hebben gezet en door blijven knallen. Het budget is dan ook toereikend voor zeer behoorlijke CGI en ambitieuze actiescènes. Een beter script met minder 'die persoon redt die persoon' had het misschien nóg beter gemaakt, maar 'Ash vs Evil Dead' maakt verder precies de juiste keuzes als energieke pulphommage.

Met de oorspronkelijke Baantjer heeft het weinig meer van doen, maar het is zeer geschikt als voortzetting van de gelijknamige bioscoopfilm. Die hardere, grimmigere toon van een Mokum in de jaren tachtig als een soort wilde westen waar onder- en bovenwereld elkaar de hand boven het hoofd houden. Waar een ideële rechercheur als Jurre de Cock (Waldemar Torenstra) het trauma meetorst van de ene keer dat hij moest ingrijpen met zijn dienstwapen, terwijl Andy Ruiter (Yannick Josefzoon) vers uit de Bijlmer terechtkomt in een bolwerk vol racistische dienders. Ook leuk hoe zo'n kenmerkend element uit de boekenreeks (de Cock zal nooit zijn wapen gebruiken) onderdeel is van de psychologische ontwikkeling van de hoofdpersoon en zelfs ter discussie wordt gesteld. Is het wel ethisch van de Cock om zijn collega-agenten in gevaar te brengen met zijn individuele keuze? Of is zijn samenwerking met een internationale inlichtingendienst, die vrijelijk een loopje nemen met de regels, moreel bezwaarlijker dan dat gewapend zijn? Echt diepgaand wordt het allemaal niet, maar het is leuk dat hiermee het hoofdpersonage wat meer gelaagdheid en psychologisch cachet krijgt. En niet onbelangrijk: het oogt opvallend verzorgd. Met een aantal enerverende actiescènes en een plot dat tot het einde verrassingen in petto heeft. Ik zie voldoende plotruimte voor vervolgseizoenen. Al hoop ik dat ze druk op de ketel houden en we een confrontatie kunnen verwachten met 'de slechteriken' die dit seizoen heelhuids hebben doorstaan.

Volkomen onterecht, maar deze bak nostalgie krijgt van mij vijf volle sterren voor de fijne jeugdherinneringen. Uit een tijd dat een bejaarde clown en stramme acrobaat nog subsidiegeld mochten opstrijken voor een weinig eurosceptische blik op de toekomst van Europa. Ook voor het olijke duo heeft de werkelijkheid (belastingschuld en ruzies) de mooie droom ingehaald. Desalniettemin een fijn stukje jaren '90-sentiment. Nog eens herzien als eind tiener, begin twintiger toen alcohol in mijn leven kwam en Nickelodeon het in hun nachtprogrammering had opgenomen. Deze reeks deed het toentertijd goed binnen onze vriendengroep.

Altijd wel een zwak voor 'De Plaaggeest' gehad. Voor een appel en een ei gefabriceerde knulligheid, maar het heeft daarom juist een vreemde surreële sfeer. Sowieso doet de gemaskerde ellendeling het altijd goed, omdat je wil weten wie er schuilgaat achter dat creepy masker. Deze heb ik pas in mijn tienerjaren ontdekt, tijdens het nachtelijk herstellen van onchristelijke hoeveelheden alcoholische dranken.

Ik had niet veel met het karakter Saul Goodman (ietwat een komisch typetje) maar Bob Odenkirk geeft hem minstens zo'n tragische gelaagdheid als Walter White. Jimmy McGill is een man die er alles aan gelegen is om zich te bewijzen in de advocatuur, maar gedwarsboomd wordt omdat hij nergens die benodigde springplank krijgt. Teruggeworpen op zichzelf, een selfmade man, moet de straatvechter op zoek naar manieren om zijn overduidelijke talenten te ontplooien. Zijn alter ego als vroegere straatoplichter (Slippin' Jimmy) geeft hem in ieder geval een wendbaarheid om oplossingen te zoeken in het criminele milieu. Waar in 'Breaking Bad' de meth-handel zelf bijzaak leek, kun je van 'Better Call Saul' in ieder geval niet zeggen dat de advocatuur te weinig ruimte krijgt. Zelfs het kloppende hart van de serie, de zorgrelatie van Jimmy naar broer Chuck, is diep verweven met rechtspraak en wetgeving. Zoals Jimmy tegelijkertijd opkijkt naar zijn grote broer als naamgenoot van zijn eigen prestigieuze advocatenfirma, maar ook in het besef dat hij misschien nooit uit diens schaduw komt. Zo mooi geïllustreerd met de scènes waar hij sigaretten bietst van zijn ex (Kim Wexler) waarbij Chuck's kantoor, als een donkere aanwezigheid, wegvalt achter de straatverlichting.

Sowieso doet 'Better Call Saul' visueel in ieder geval niet onder voor zijn oudere broer. Het heeft bij vlagen nog dezelfde broeierigheid als BB - al is het alleen in de magnifieke openingscredits - maar de serie zit vol met aardige vondsten. Persoonlijk favoriet is wanneer Mike Ehrmantraut, de hinderlijke parkeerwachter die Jimmy steeds naar zijn stickers vraagt, te zien is in een overgangsmontage. (Alpine Shepherd Boy) De tijd verstrijkt en Mike opent en sluit de hefboom voor automobilisten. De episode eindigt wanneer hij in een diner zijn ochtendkoffie drinkt en naar een onbekende vrouw rijdt. Het blijkt een prelude voor de volgende aflevering (Five-O) in hoe Mike Ehrmantraut als corrupte agent misschien altijd de crimineel was zoals we hem kennen. Wel had ik het gevoel dat deze episode qua emotionele gravitas niet meer werd overtroffen, zelfs niet in de seriefinale. Daarvoor voelt Jimmy's uiteindelijke omslagpunt richting Saul Goodman te geforceerd en te voorspelbaar. Ik weet nog niet of ik bij het kamp ga horen dat deze serie beter vindt dan de oorspronkelijke reeks, maar deze prequel is een respectvolle toevoeging op het bestaande universum.

Het wat plotselinge einde uit het eerste seizoen blijkt toch de aanzet tot een vervolg waarin de morele neergang van Jimmy McGill keurig uiteen wordt gezet. En tot mijn positieve verrassing is het (nog) geen 'zaak van de week' en blijft de verwordingsgeschiedenis het voornaamste focuspunt. Nog altijd met een belangrijke rol voor de broedertwist tussen Chuck en Jimmy, maar dit is toch wel het seizoen waarin Kim Wexler (Rhea Seehoorn) haar mannetje staat tegenover de kwetsbare ego's in de advocatuur. Een beetje zoals Skyler White (Anna Gunn) de antagonist was als het laatste beetje morele geweten van haar meth-dealende echtgenoot. Ik zou zeggen dat Kim Wexler een sterker en meer feministisch karakter is, omdat ze op gelijke hoogte handelt (of probeert te handelen) en zichzelf daarin wil ontplooien. Voor mij is het ook geen enkel probleem dat de serie een slowburner is en de psychologische machtsmachinaties belangrijker zijn dan uitgesproken of cartoonesk geweld. Al begin ik me eerlijk gezegd af te vragen of de serie ook niet 'lijdt' onder de gelijkenissen met haar illustere voorganger. Bij Mike's verhaallijnen voelen het kartelgeweld en de BB-cameo's meer als misplaatste fan service dan dat ze veel bijdragen aan het centrale conflict.

Opnieuw een heerlijke Zuid-Koreaanse serie. 'Stranger' (2017) begint als een vrij standaard whodunnit, maar ontpopt zich tot een corruptieschandaal dat zich als een inktvlek verspreidt. Vol intriges, ethische dilemma's, loyaliteitsverschuivingen en verschillende machtsvelden. Het is echt genieten als personages elkaar staan af te luisteren in kantoorruimtes of de achterliggende spanningen rond gezamenlijke rituelen. Met de immens sympathieke openbaar aanklager Shi Mok (Cho Seung-woo) en politieagente Han (Bae Doona) als het morele centrum. Hij heeft door een hersenaandoening een gebrekkige empathie, terwijl zij misschien iets te betrokken is bij de menselijke kant. Net als bij 'D.P.' (2021- X) sta ik te kijken van hoe ze zulke complexe hiërarchische verhoudingen en verschillende bestuurslagen terugbrengen tot pakkende genrefictie.

Mooi einde. De goeierikken moeten nu eenmaal een zwaarder pad doorlopen dan de opportunisten. Verder is het tweede seizoen van 'Stranger' (2020) op een vreemde manier zowel overgecompliceerd als enorm voorspelbaar. Of hoe ze zoveel curveballs opwerpen om het plot een andere richting op te sturen. En dat terwijl het al vrij vroeg duidelijk is hoe de vork ongeveer in de steel zit met de samenwerking tussen openbaar aanklager Woo Tae Ha en politiecommissaris Choi Bit. En het blijft natuurlijk een enorme sof dat Sek Dong-Jae als leukste personage voor het grootste deel eruit is geschreven. Al zit er kennelijk een veelbelovende spinoff-serie in de pijplijn.

Met de subtiliteit van een klauwhamer. Op zich weet 'Black Doves' het maximale te halen uit immens charismatische acteurs als Keira Knightley en Ben Whishaw. Hun continue rollenspel waarin burgerlijke verlangens en levensgevaarlijke situaties door elkaar gaan lopen. Steeds schakelen tussen die verschillende persona, zelfs tot op het punt dat Helen en Sam eraan gaan twijfelen wie ze werkelijk nog zijn. Maar echt origineel of vernieuwend wordt hun innerlijke zoektocht nooit. 'Black Doves' kiest toch te vaak voor sentimentele clichés en voorspelbare loyaliteitsconflicten. Zelfs het antwoord op Jason's moord hebben we nu al in zoveel verschillende vormen gezien. Het helpt ook niet dat het hypergewelddadige stripboekgeweld misplaatst voelt in een serie die eigenlijk drijft op de personages. Ik heb het met plezier gekeken, maar er is nog weinig van blijven hangen.

Fijne poëtische SF die zich niet makkelijk in een hokje laat plaatsen, maar die zeker maatschappelijk relevante thema's aansnijdt over onze houding ten aanzien van moderne technologie.

Tweede seizoen van verhalen vanuit de unheimliche dystopie dat sociale media en moderne technologie andere facetten van ons leven gaan beheersen. Hier een verhaal over de mogelijkheid om doden opnieuw leven in te blazen door wat zij voorheen op hun wall hebben gepost, wakker worden in een wereld waar mensen tot foto's makende zombies zijn verworden, en een virtueel beertje dat de politiek gaat beheersen. Net als bij het vorige seizoen ligt de kracht bij hoe de absurde verhaallijnen verrassend actueel lijken te zijn.

In de volgorde dat ik ze zelf zag:

Shut Up and Dance - 3.5*

Simpel maar doeltreffend: een tienerjongen komt erachter dat een mysterieuze partij een masturbatievideo in handen heeft en hem dwingt om steeds een stapje verder te gaan. Het is een terugkerend thema dit seizoen hoe beklemmende kleinburgerlijke moraal en de technologische mogelijkheden een giftige cocktail zijn. Misschien nog wel enger en meer beklemmend omdat het gegeven geen dystopische toekomstmuziek is maar een alledaagse realiteit. De sobere sociaal realistische opzet van dit kortverhaal doet me wat denken aan James Watkins' debuutfilm 'Eden Lake' (2008), waarin de horror ook kwam vanuit alledaagse hardheid en pesterijtjes die steeds grimmiger werden. Naar het einde toe neemt 'Shut Up and Dance' (2016) te extreme wendingen die (hoewel ze de maatschappijkritische boodschap onderstrepen en een wrang gevoel achterlaten) de aflevering ook wat ongeloofwaardig maken.

San Junipero - 4*

Hallucinant hoe Yorkie (Mackenzie Davis) minutenlang door San Junipero wandelt, waar de jaren tachtig als een nostalgische retrodroom jeugdiger en onbezorgder dan waar ook ter wereld. Hoe het muurbloempje met jampotbril en verhullende kleding wordt aangetrokken tot die sprankelende Kelly (Gugu Mbatha-Raw) met haar hedonistische, no-nonsense levensstijl. De twist laat zich raden, maar door het lome tempo en die hyperrealistische sfeerfantasie werd ik zelf ook meegezogen in deze lesbische liefdesrelatie. Anders dan in de meeste episodes van Black Mirror (waar toch vaak een waarschuwend toontje klinkt) is technologie hier niet per se de vijand, maar tevens een vat vol ongekende mogelijkheden. Het ligt bij de kijker of het concept van San Junipero een nachtmerrie is of een hemel die door mensen is gecreëerd.

Men Against Fire - 2.5*

The poor man's version of 'Starship Troopers' (1997). Maar wist 'onze' Paul Verhoeven nog op magnifieke wijze nazi-esthetiek te vermengen met Amerikaanse genrecinema, hier heeft 'Men Against Fire' (2016) vooral zelf de houterigheid van een B-productie met een hoog net niet-gehalte. Het verwassen, grijzige filtertje waarmee het eruit zou moeten zien als een somber toekomstbeeld, maar hierdoor vooral lelijk en flets oogt. Het houterige acteerwerk en de voorspelbare militaire clichés. (Positieve noot: wel een diverse cast met veel vrouwen in atypische rollen en een zwarte hoofdpersoon.) Het budget was niet toereikend voor een geloofwaardige toekomstwereld, maar is kleinschalig door steeds te focussen op een handjevol militairen in weinig zinderende oorlogssituaties. Zelfs de achterliggende boodschap - technologie kan oorlogsgeweld dehumaniseren - is niet bijster fris of origineel, want het blijkt toch vooral een obligate verwijzing naar fascistische regimes die allang hebben bestaan of nog steeds bestaan. In Nazi-Duitsland had men geen vernuftige nanotechnologie nodig om tot de grootste verschrikkingen te komen. Het onderwerp had beter uitgewerkt kunnen worden door de nadruk te leggen op drones, robotisering en afstandsoorlogsvoering (hier hebben we nú mee te maken) in plaats van fantaseren over de zoveelste fascistoide dystopie.

Bandersnatch - 3.0*

Het concept is leuker dan de uitwerking. Een gamedesigner in de jaren tachtig (Fionn Whitehead) probeert een illuster SF-boek over parallelle universa te vertalen naar een computergame, maar gaat twijfelen of hij zelf nog de controle heeft over zijn levensbeslissingen. De grap is dat wij als Netflix-consument steeds keuzes krijgen voorgeschoteld over het pad dat de jongeman kiest. Waar begint zijn vrije wil als onafhankelijk denkend mens en waar zet onze goddelijke aanwezigheid de impulsen in werking die hem vormen? Of (heel meta) worden wij aan het lijntje gehouden en is er geen ontkomen aan het vooraf afgelegde pad dat steeds weer terugkomt bij hetzelfde? Vormen wij technologie of vormt de technologie ons? Maar 'Bandersnatch' (2018) gaat nooit écht onder de huid zitten, omdat het met haar game-opzet steeds terugkeert naar een restart en onze gemaakte keuzes irrelevant maakt. In lijn met de dieperliggende boodschap, maar tegelijkertijd mist hierdoor de psychologische ontwikkeling van het hoofdpersonage elke gravitas of tragiek. En qua stijl en sfeer (los van de heerlijk obscure jaren '80 muziek) wordt weinig toegevoegd aan dit matig uitgewerkte meta-uitgangspunt.

Striking Vipers - 2.5*

Er begint me de cynische gedachte te bekruipen dat ze die afleveringen alleen maken om content te hebben voor Netflix. Vanuit de gedachte om langs andere weg een nieuwe demografie op dat medium te bereiken. De episodes zelf vertrekken niet echt meer uit grote ideeën en de maatschappijkritische kijk op technologie is flinterdun. Of erger nog: bestaande ideeën worden gerecycled en de aangesneden issues lijken eerder erbij gesleepte bijzaken dan spot-on verbeeldingen van onze tijdsgeest. 'Striking Vipers' (2019) heeft op zich een interessant uitgangspunt met twee tegenpolen in de liefde - een brave burgerman (Anthony Mackie) en een notoire flirt (Yahya Abdul-Mateen II) - die via een VR-spel experimenteren met genderrollen en hun seksualiteit. Door een glitch kan een hypermasculiene fighter game á la Street Fighter ruimte bieden voor latente bi- of homoseksuele handelingen in de digitale ruimte.

Met 'San Junipero' (2016) had de serie al een schitterende aflevering over cyberspace als een vat vol nieuwe mogelijkheden. Waar avatars uiting geven aan hun queer verlangens in een omgeving waar constricties van de echte wereld - zoals het eigen lichaam en maatschappelijke normen - niet meer van toepassing zijn. Het was zwoel en zinnelijk. Het was een beetje droevig en melancholisch. Het was in de kern een perfect liefdesverhaal over eeuwige trouw en vergankelijkheid. 'Striking Vipers' (2019) bedoelt het goed met haar progressieve boodschap, maar slaat de plank mis door van menselijke seksualiteit een technologisch probleem te maken. Alsof vragen als 'gaan deze mannen vreemd?' of 'wat zegt deze cyberseks over hun geaardheid?' gesteld moeten worden. Hierdoor lijkt het alsof online persona volledig losgekoppeld zijn van offline verlangens, terwijl dit eigenlijk een karikatuur is van menselijke seksualiteit. Het was sterker als een 'bi-curious' ontdekkingstocht - zowel digitaal als in het echt- het startpunt was en van daaruit vragen werden gesteld over de rol van technologie.

Smithereens - 2.5*

Net als 'Striking Vipers' (2019) is 'Smithereens' (2019) een allegaartje van eerdere (beter uitgewerkte) ideeën uit de serie. De invloed van verregaande privacyschending op strafzaken. De maatschappelijke distantie tegenover elkaar en elkaars lijden. Een mediacultuur waarin alles uitvergroot wordt. Al moet ik zeggen dat Black Mirror nog niet eerder zo expliciet de bedrijfscultuur van tech-companies en hun machtsmonopolie op de hak namen. Het is dan ook meer contemporaine satire dan sciencefiction, een beetje in lijn met 'The Circle' (2013) van Dave Eggers. Maar het onwaarschijnlijke thrillerplot voelt voorspelbaar, met haar sleetse clichés als een dromerige techgigant (Topher Grace) wiens macht en invloed zijn losgezongen van de alomvertegenwoordigde aanwezigheid van sociale media. En het ergste is dat 'het werkelijke punt' - namelijk de verslavingsstrategieën van sociale media - zo lachwekkend indirect in het verhaal zit verweven, dat het elke scherpte of urgentie mist. Het voelt alsof 'Smithereens' (2019) een jaar of tien geleden precies zo gemaakt had kunnen worden en alsnog dezelfde prekerige boodschap had.

'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019) - 2.0*

Een studiegenote sloeg me ooit met haar handtasje omdat ik durfde te beweren dat Miley Cyrus vast niet zelf haar teksten schrijft. Daarna liep ze huilend weg. Ik moest terugdenken aan dit merkwaardige voorval tijdens 'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019), een Black Mirror-aflevering over authenticiteit, de cynische schaduwkant van popmuziek en de hysterische tienercultuur eromheen. Eerst het goede nieuws: Miley Cyrus is oprecht leuk. Of ze als opgedirkt poppedeintje nummers staat te playbacken met een autotune waar alle emotie uit is gefilterd. Of als haar warme, melodieuze stem een AI-poppetje tot leven brengt en irritant optimistische levensadviezen geeft. Of datzelfde poppetje krijgt opeens een ziel en gooit met veel fuck's haar frustratie eruit. En dan nu het slechte nieuws: het peppie en kokkie-verhaal eromheen is te flauw voor woorden. Compleet met sullige boeven, een gehaaide manager en een race tegen de tijd met een bus in de vorm van een grote muis. Met wat kleine aanpassingen zou het daadwerkelijk een tienerfilm zijn, maar zonder enige ironische knipoog. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat vlaggenschip Black Mirror steeds meer van gimmick naar gimmick gaat en kwaliteit niet meer doorslaggevend is.

(Sorry Spacejet, was graag wat enthousiaster!)

In alles beter dan het vorige seizoen. Meer explosieve loyaliteisverschuivingen en bloedvetes. Meer bitterzoete romances en vriendschappen tussen dolende zielen. Meer psychopatische kapiteins die niet malen om een onschuldig leven meer of minder. Meer terugblikken naar de man die James McGraw ooit was en het monster dat Captain Flint is geworden. Meer gekonkel en achterkamerspelletjes in de taveerne. 'Black Sails' laat je soms wat lang op je honger zitten, maar de spaarzame actiescènes stellen nooit teleur. Al hoop ik dat de volgende seizoenen meer zeegevechten zullen bieden. Ironisch genoeg speelt de meeste actie in 'Black Sails' zich af op het land of in havens.

Meer mythe dan mens. Of zoals de verschillende personages onmenselijke beslissingen moeten nemen die tegen hun eigen gevoel ingaan. De getergde Captain Flint (Toby Stephens) ligt op ramkoers met het Britse rijk en hun zogenaamde beschaving. De gladde John Silver (Luke Arnold) proeft aan zijn nieuwverworven macht als hij uit de schaduw komt van Flint. Eleanor Guthrie (Hannah New) weet op slinkse wijze opnieuw macht te krijgen over haar voormalige imperium. Opnieuw een heerlijk seizoen vol messen in ruggen en onvervalste piratenromantiek. Achter de meest bikkelharde schobbejak schuilt niet zelden een gevoelige ziel. Dit seizoen lijkt grootschaliger en epischer. Het strijdgewoel verplaatst zich vaker naar open zee. Vol tactische strategieën om de bovenhand te krijgen.

De piratenvlag gaat een laatste keer omhoog voor het slotseizoen. Toch best wat verrassingen richting het einde, want 'Black Sails' schroomt nog steeds niet om hoofdfiguren plotseling te vermoorden. Er is één specifieke dood die indruk maakt en wiens afwezigheid doorwerkt in de verdere ontwikkelingen rond de toekomst van Nassau. Verder is het wel jammer dat 'Black Sails' in de laatste afleveringen steeds opzichtiger de connectie legt met 'Treasure Island'. Het einde is om die reden lang niet zo episch of grootschalig als het middenstuk waar ik eerder naar verwees. Maar ik zal 'Black Sails' blijven onthouden als een heerlijke mix van 'swashbuckling fun' met duistere thema's over kolonialisme en de schaduwkanten van het Britse Rijk.

HBO stond lange tijd eenzaam aan de top in het produceren van magistrale producties. Wederom een oogverblindend mooi staaltje cinema teruggebracht tot episodes van 60 minuten. Met het vakmanschap waar de zender om bekend staat worden de mooiste sets gekoppeld aan goed geschreven verhaallijnen en overtuigend camerawerk. Het is een waar genoegen om als toeschouwer te mogen kijken naar de tot leven gebrachte wereld van het Amerika onder de drooglegging. Finesse zit hem dan ook hier in de details. Daar komt nog eens bij dat de rollen fantastisch gecast zijn en dat het ook op het muzikale vlak swingt. Alles klopt? Nou, sommige verhaallijntjes worden simpel uigewerkt en het geheel is wat voorspelbaar.

Ik was bang dat het een slap aftreksel van Entourage/Californication zou zijn. Invloeden van die populaire shows zijn terug te zien, maar de aanwezigheid van antropomorfe karakters maakt dat het een eigen feel heeft. De show is het grappigst in zijn subtiele visuele grapjes waarin je niet meer ziet dan een giraffe die in een Ferrari stapt of levensgrote musjes die wegvliegen. BoJack zelf is een prettig overdreven karikatuur van een narcistische klootzak, die het eigenlijk niet verkeerd voor heeft met de mensen om hem heen. Daarmee wordt het onverwacht ook een meer ontroerende serie dan je van het flauwe concept zou verwachten. Ergens begon ik het idee te krijgen dat dit de diepgang heeft waar latere seizoenen van Californication geforceerd naar op zoek waren. Nu maar hopen dat het niveau hetzelfde blijft in vervolgseries.

De zeldzame uitzondering waar een tweede seizoen consequent dezelfde kwaliteit heeft als zijn eerste reeks te bieden had. Leuk hoe het blijft spelen met de nostalgische herinneringen die Bojack heeft aan zijn glorietijd in Horsin' Around. Vreemd óók hoe een tekenfilmserie over een pratend paard volwassen thema's aansnijdt over liefdesrelaties.

'Fish Out of Water', 'Best Thing That Ever Happened' en 'That's Too Much, Man!' zijn mijn favoriete episodes van dit seizoen. Het blijft merkwaardig hoe iets zo onzinnig, gestoord én toch zo diep overtuigend kan zijn. Sowieso is het leuk dat ze de verhoudingen tussen BoJack met Princess Carolyn en Sarah Lynn verder uitdiepen. Toch ben ik ook niet helemaal overtuigd waarom nu juist dit derde seizoen zulke waanzinnige kritieken kreeg. De animatie is dan wel van een hoger niveau, maar veel bijrollen als Todd met zijn nieuwe vriendinnetje en de datingavonturen van Princess Carolyn zijn niet zo interessant. Wat het seizoen consequent goed blijft doen is dat het volgestouwd zit met kleine grapjes en merkwaardige figuranten, dat op zichzelf maakt het al een klein kijkplezier. Helaas is dit ook mijn minst favoriete seizoen omdat het meer inzet op de willekeurige flauwigheid dan op de opbouw van dramatische confrontaties.

Zo met het oog op Moederdag moet ik constateren dat de disfunctionele moeder- en zoonrelatie tussen BoJack en Beatrice Horseman het pareltje is van dit seizoen. 'The Old Sugarman Place' en 'Time's Arrow' weten sterk het intergenerationele trauma te schetsen tussen twee beschadigde zielen. Hoe zij (Beatrice) opgroeide met de zeden en gewoonten waarin gevoel onderdrukt moest worden en vrouw-zijn gekoppeld was aan rigide leefregels. Hoe hij (BoJack) opgroeide in een liefdeloos, gedesillusioneerd huwelijk tussen een 'Beatnik' vader en een rijkeluisdochter die een gearrangeerd huwelijk wist te omzeilen. Twee paardmensen tot elkaar veroordeeld door gemiste kansen, hun frustrerende levenservaringen en allebei psychologisch gevormd in een harde, cynische tijdsgeest. En allebei zijn ze hun grip op het heden kwijtgeraakt: haar geheugen takelt af door dementie en hij worstelt nog altijd met depressieve schuldgevoelens en de gevolgschade van zijn leefstijl.

Maar er komt dit seizoen een glimmertje hoop in de vorm van het nieuwe personage Hollyhock. Het paardenmeisje is op zoek naar haar moeder, terwijl ze zelf opgroeide in een polyamoreus homohuwelijk met acht vaders. Ook zij zoekt naar zichzelf in een tijd waar oude waarden niet meer vanzelfsprekend zijn. Met haar komst gebeurt het ondenkbare: BoJack moet kritisch voor zichzelf bepalen wat wezenlijk van belang is en wat niet. Neemt hij de verantwoordelijkheid over zijn nieuwe dochter en aftakelende vader? Of blijft hij luisteren naar dat geniepige stemmetje wat hem naar beneden praat en hem aanzet tot impulsieve acties? 'Californication' bleek uiteindelijk een sof omdat Hank Moody (David Duchovny) in het laatste seizoen nauwelijks meer hetzelfde personage was als aan het begin. BoJack blijkt zoveel gelaagder in hoe hij nog steeds het geanimeerde paard is zoals we hem kennen, maar zijn nieuwe momenten van introspectie voelen oprecht.

'Ruthie' is ook een aangrijpende episode waarin poezenmeisje Ruthie uit de verre, verre toekomst reflecteert op Princess Carolyn, haar aanrommelende voorouder. Een zwangere Princess Carolyn en Ralph Stilton mogen wel dromen over liefdeskindje Philbert, maar ze heeft een miskraam en blijkt onvruchtbaar. Ruthie is maar een fantasie waarmee Carolyn haar eigen angsten probeert te sussen. Het is zo absurd en cartoonesk en toch een geniale metafoor voor het gevoel dat nalatenschap je eigen kleine leventje ten minste nog een doel geeft. En dan kom ik nog niet eens toe aan de briljante Trump-satire met Mr Peanutbutter die in de race is voor het gouverneurschap tegenover een geroutineerde politicus als Woodchuck Coodchuck-Berkowitz. Of hoe Todd weer de komische noot is met enkele hysterische visuele vondsten die ik niet eens durf te verraden.

'BoJack Horseman' is flink gerijpt als een serie waar realistische, volwassen thema's contrasteren met de mogelijkheden van animatie. Ik heb gelachen. Ik heb gehuild. Ik heb me opgewonden over hoe deze antropomorfische figuurtjes zo wezenloos rond elkaar blijven draaien. Ik heb vooral mezelf teruggezien in een serie die elk seizoen weer een loepzuivere spiegel blijkt op herkenbare mores uit onze tijd.

Voor mij blijft BoJack Horseman de animatieserie die oldtimers (The Simpsons, South Park) overtreft in dat het veel beter doorheeft hoe satire te bedrijven in dit tijdsgewricht. Niet holle provocatie of absurdistische willekeur, maar de zachte en invoelbare dysfunctionaliteit van personages die op zoek zijn naar zichzelf. Of het Diane is die op zoek gaat naar haar Vietnamese roots of Todd's twijfels over zijn aseksualiteit, of Mister Peanutbutter die reflecteert op waarom zijn liefdesrelaties steeds stuklopen. De mooiste afleveringen zijn 'The Emalia Earheart Story' en 'Free Churro' waarin Princess Carolyn op zoek gaat adoptiekind en BoJack zijn moeder ten grave draagt. Vanuit die schrijnende, diepmenselijke pijn waar hilariteit en tragiek dicht bij elkaar liggen, terwijl niet alle verstoorde relaties opgelost worden. Dit is zonder meer ook het seizoen van Gina Cazador als de Hollywood-actrice die flink aan de weg timmert, maar opbokst tegen institutioneel seksisme in hoe ze steeds over haar eigen grenzen moet laten gaan. Haar verhaal wordt op een slimme manier verweven met BoJacks sluimerende schuldvraag over de consequenties van zijn hedonistische leefstijl.

(Een klein smetje op een anderszins puik seizoen: de grappen rond een seksrobot en internetbedrijf 'What Time Is It Right Now' zijn echt een beetje te flauw.)

Talpa deed Baantjer. Echt grensverleggend was het allemaal niet, maar Maarten Spanjer zette een leuke knuffelchagrijn neer en Jim Bakkum was een sympathieke miscast als de jonge agent die nog niet van de academie leek. Ook leuke bijrollen van Joost Prinsen en Sabri Saad El Hamus.

Erg van genoten. Het contrast tussen de homoseksuele hoofdpersoon en de harde mannenwereld waar hij zich in bevindt. (Of juist de merkwaardige overeenkomsten, want sommige gebruiken en tradities van de mariniers hebben ook wel een queer tintje.) De puike sfeerschets van begin jaren negentig. Nostalgische muziek. Felle kleurtjes. Energieke trainingsmontages. Echt die perfecte balans tussen luchtigheid en betekenisvol sociaal realisme. Grappig genoeg is deze serie me aangeraden door een kapitein bij de luchtmacht, die niet bepaald bekend staat om zijn affiniteit met woke. Maar zelfs hij vond het een sterke serie om de realistische weergave van militaire training.

Erg van genoten. De soundtrack en de jaren '80- nostalgie. De rauwe Australische underdogs als zo'n beetje de slechtst denkbare rolmodellen. Het contrast tussen het schrijnende sociaalrealisme met magisch-realistische ondertonen. Zelfs de kindacteurs zijn erg aanstekelijk met hun naïeve dromen in een wereld die steeds iets cynischer blijkt te zijn dan ze al dachten. Voor mij piekt 'Boy Swallows Universe' (2024) in aflevering vijf wanneer Eli een kansloze reddingspoging onderneemt om zijn drugsverslaafde moeder te redden uit de gevangenis. Het trekt alle registers open als Eli onder ogen moet komen wat er eigenlijk van hem is afgepakt en dat hij daar zelf minder een rol in heeft dan hij zou hopen. Helaas neemt de kwaliteit wat af als de oorspronkelijke kindacteur wordt ingeruild door een minder charismatische tieneracteur. Opeens slaat het eerdere magisch-realisme door in misplaatste actieclichés uit pulpcinema met een onverwoestbare huurmoordenaar en een rijke weldoener die handelt in de orgaanhandel..

The Pinky and The Brain hebben samen een meth-lab opgericht. Breaking Bad is de soort veelbesproken hitserie waar ik me teveel een einzelgänger voor voel om eraan mee te doen. Toch ging het knagen na de zoveelste vergelijking met 'The Sopranos'; dat Walter White zeker zo iconisch zou zijn als Tony Soprano. Zo goed vind ik het eerste seizoen nog niet (oninteressante subplots, weinig spanningsopbouw), maar de toon is in ieder geval gezet voor meer drugsgerelateerde avonturen met Heisenberg. Bryan Cranston IS Breaking Bad, die man weet zo goed te schakelen van getergde kankerpatiënt naar een gangstertypetje. Hij heeft de goede mix van dat hij afschuw en sympathie oproept met zijn moreel ambigue handelen. Van Aaron Paul snap ik nog niet helemaal waarom hij zo'n cultstatus heeft gekregen, want zijn typetje zit steeds tegen het irritante aan. Al krijgt hij óók een paar mooie scenes toebedeeld.

In het misdaadgenre is het een ongeschreven regel om 'het kwaad' te verbeelden als iets wat voortkomt uit de maatschappelijke onderklasse: etnische of raciale minderheidsgroepen, met hun eigen wetten, regels en gebruiken. Criminelen zijn provocerende underdogs met een duidelijke eigen identiteit, waarmee zij de 'status quo' van de heersende machten bevechten. Zo niet bij de misdaadpraktijken van Walter White. In het vorige seizoen was hij nog een vriendelijke familieman: vrolijk experimenterend met het fictieve persona van de kingpin 'Heisenberg'. Vooral nieuwsgierig naar een wereld vol potentieel om snel geld te verdienen om zijn ziektekosten terug te verdienen. Een mengeling van plezier en bittere noodzaak.

Deze tweede reeks maakt het een stuk cynischer, want de getergde scheikundedocent heeft inmiddels zelf een verandering doorgemaakt: de meth business biedt hem namelijk meer dan alleen geldelijk gewin. Het is óók een wraak op de wereld die hem frustraties, minderwaardigheidsgevoelens en schaamte hebben bezorgd. En dan blijkt hij niet de enige te zijn. Walter komt namelijk in aanraking met een rijkgeschakeerd gezelschap van kleurrijke figuren die de grens tussen onder- en bovenwereld doen vervagen. Het 'Breaking Bad' is ingezet met een compleet geflipte cliffhanger, waarbij duidelijk moge zijn dat de figuur voorbij een punt is geraakt dat hij nog terug kan naar zijn veilige burgermansbestaan. En Jessie? Die zal mee worden gesleurd in het kielzog van een maniakale figuur die barstjes begin te vertonen in zijn menselijkheid.

Hoe overtref je een seizoen dat inmiddels iconisch is geworden omdat het zo treffend aan de mores van onze tijdsgeest raakt? Door op de juiste momenten in de versnelling te gaan. Het meest in het oog springt de explosieve actie waarmee hoofd- en bijrollen tegen hun wil om in het moeras van de georganiseerde misdaad worden geslingerd. Het plot gaat van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt. Toch is dat maar ten dele waarom het derde seizoen zo tot de verbeelding spreekt. Meer dan in de twee vorige seizoenen lijken de schrijvers een duidelijke koers te hebben gevonden voor hun misdaadepos. Het is vlijmscherpe maatschappijkritische satire vol morele patstellingen en filosofische vraagstukken, waarin de hoofdrolspelers inmiddels voldoende in hun rol gegroeid zijn om ook het drama-aspect te dragen.

Eerlijk gezegd vond ik het vierde seizoen van een minder niveau dan de vorige twee reeksen. Het gedoe rond de calculerende Gus wordt repetitief. Veel episodes focussen op oninteressante bijrollen (Tyler, Hank, Marie, Ted Beneke) terwijl de grote hoofdlijnen - de confrontatie tussen Hank/Gus - ongeloofwaardig worden afgeraffeld. Het seizoen scoort punten omdat het de verhoudingen tussen Jesse en Walt op scherp zet op een manier die doet snakken naar het volgende seizoen. Bryan Cranston is ook ouderwets op dreef, zeker nu hij steeds in beeld komt met blauwe ogen, bloeduitstortingen, revolverafdrukken en littekens op zijn gehavende kop. Maar de intense gebeurtenissen laten te lang op zich wachten en veel episodes zijn zelfs een tikkeltje aan de saaie kant. Een vermakelijk tussenseizoen naar wat (hopelijk!) het vuurwerk gaat zijn waarmee de serie wordt afgesloten.

Het gebeurt niet vaak dat een serie zijn vaste kijkers precies datgene geeft waar het al seizoenen lang naar opbouwt: een bevredigende climax. De kracht van BB is altijd geweest dat het een middenweg wist te vinden tussen cartoonesk over the top en gevoelig klein drama. Hoewel er zeker het nodige spektakel voorbij komt, legt het slotseizoen opvallend veel nadruk op de dramatische ontwikkeling van een Walter White die in sneltreinvaart onmenselijke beslissingen moet nemen. Meer dan ooit spreidt de kwaadaardigheid uit als een inktvlek over de twee burgerlijke families waar de serie om draait. Ook opvallend sterk geschreven vrouwenrollen (m.u.v. Marie...brrr) die - in tegenstelling tot de clichés van het misdaadgenre - meer zijn dan de eye candy of louter de onschuldige slachtoffers van het bendegeweld. De ontwikkeling van Skyler is uiteindelijk minstens zo interessant als die van Walter White. Misschien dat de serie iets meer nieuwe karakters introduceert dan je zou verwachten van een episch slotstuk, maar het biedt zo in ieder geval genoeg slachtvoer om ook het pulp-aspect erin te houden. Ik geloof dat Saul ook maar eens een telefoontje van mij gaat krijgen in de nabije toekomst.

Opnieuw een prima seizoen. Fijne mengeling van komedie op de werkvloer en detectivewerk met een knipoog. Het is niet eens zo dat dit vijfde seizoen dingen radicaal anders doet dan in vorige seizoenen, maar de personages zijn zo sterk op elkaar ingespeeld. Allemaal nerdy op een volstrekt eigen manier en toch vullen ze elkaar uiteindelijk aan. Ik pinkte zelfs een traantje weg bij de slotaflevering.

Ik vind 't eigenlijk wel meevallen. Het gebeurt toch niet vaak dat ik na zes seizoenen nog steeds blijf schaterlachen om een komedieserie. Een beetje formulematig en voorspelbaar is het soms wel, maar naar mijn bescheiden mening niet erger dan andere seizoenen. Alles wat je leuk zou kunnen vinden aan 'Brooklyn Nine-Nine' zit ook weer in dit seizoen. Ik wil zelfs zover gaan dat ze best clever afscheid nemen van Gina als ze haar vleugels uitslaat. Ontroerend, want het voelt echt als een welgemeend afscheid van het personage. Het gebeurt bijna terloops dat Scully/Hitchcock haar plek innemen. Het is sowieso leuk dat 'Broolyn Nine-Nine' goed weet wanneer ze oude personages laten terugkeren. De seizoensfinale met Wuntch, The Vulture en C.J. is het allemaal waard, met een geweldige pay-off.

Het format begint sleets te worden. Op zich proberen ze 'Brooklyn Nine-Nine' nog wel te verfrissen met de demotie van Captain Holt en de introductie van nieuwe personages als Dillman, Captain Kim en Debbie. Maar ik merk steeds vaker dat de verhaallijnen steeds willekeuriger worden. Ook minder gericht op de dynamiek van de groep, maar gewoon rare dingen om verschillende personages bezig te houden. Ook veel flauwigheden rond een kinderwens en een mogelijke zwangerschap. Het begint zelfs vervelend te worden dat er wééér een heist is rond Doug Judy en wééér een heist met Halloween.

'Brooklyn Nine-Nine' is acht seizoenen lang met veel liefde gemaakt. Of zoals die tweedelige seriefinale zo treffend aan 't gevoel raakt waarom je zo van de Nine-Nine bent gaan houden. Helaas hangt de rest van het seizoen een beetje als los zand aan elkaar. Net als in het vorige seizoen is het allemaal niet meer zo scherp geschreven en de grappen komen lang niet altijd meer aan. Het helpt ook niet dat ze enigszins geforceerd inhaken op maatschappelijke problematiek rond politiegeweld en agenten die elkaar beschermen. Zulke zware problematiek weet nooit écht te landen in het onbezorgde sfeertje wat deze serie zo kenmerkt. Gelukkig krijg je met het slot dus wel vooral het vuurwerk van goed op ekaar ingespeelde komedieacteurs. Eeuwig zonde dat we nooit meer een reboot of spin-off kunnen verwachten met de oorspronkelijke groep. Zonder Captain Holt (Andre Braugher) zal het nooit meer hetzelfde zijn...

Toen kindervermaak nog niet afgevlakt en politiek correct was - waar ik overigens wel een voorstander van ben, want ik ben op 'die leeftijd'. Maar ik ben toch fijne herinneringen aan een serie waarin karakters gewoon gruwelijk doodgingen en de hoofdpersonages een genocide achterlieten op het kwaadaardige paddenras. Schietpartijen. Exploderende ruimteschepen. In de intro al een verwijzing naar een vermoord kind. Let's croack us some toads! Mijn eerste graffiti was trouwens dat ik met een zwarte viltstift 'The A-Team' en 'Bucky O'Hare' op een speelhuisje heb vereeuwigd. Die goede oude tijd dat televisieseries nog zulke baldadigheid in mij wisten te ontsteken.

Ooit veel plezier gehad aan het eerste seizoen, maar de serie wist me net te weinig te triggeren om de tweede reeks ook op te zetten. Daarvoor was het voor mij toch te langdradig op dezelfde manier als 'Naruto' of 'Dragon Ball Z'. Veel actie. Veel comic relief. Wel leuke en intrigerende personages met Ichigo, Rukia en Kon. Of het wat ging worden zal ik nooit meer weten, en eerlijk gezegd vind ik dat niet heel erg.

Dit tweede seizoen doet eigenlijk nauwelijks onder voor de eerste reeks. Op sommige vlakken is het zelfs een tandje scherper geworden door de intensiteit van de relatie tussen Hank en Karen. Het nieuwe personage Lew Ashby is echt een enorme vondst als de Hank-Moody-in-het-kwadraat, maar ook oudgedienden als Charlie Runkle, Marcie, Mia en Becca zijn wederom hilarisch. Meer sex, drugs, rock'n roll, meer gevatte dialogen over relaties en meer krankzinnige situaties. Klein minpuntje is de wat ranzige subplot rond de porno-industrie, dat was mij echt een tikkeltje teveel dirty om dirty te zijn.

Het frisse en sprankelende van eerdere seizoenen is er wel een beetje af en dus is lang niet elke episode even geslaagd. Zo ben ik niet zo te spreken over het repetitieve geneuzel tussen Charlie en Marcie. Ook de bijrol van Kathleen Turner als Sue Collini begon op een bepaald punt mijn irritatiegrens te raken. Gelukkig staat daar heel veel moois tegenover. Wat ze in dit seizoen goed weten te vangen is de ''bromance'' (mannenvriendschap die de vorm van een relatie aan gaat nemen) tussen Charlie en Hank. In de vier laatste episodes zitten enkele gouden een-tweetjes tussen de twee mannen: huilend in elkaars armen liggen, per ongeluk betrokken raken bij een gewapende overval en wakker worden in de Porsche.

Maar het absolute hoogtepunt komt in de seizoensfinale. Na een heel seizoen met luchtige spielerei van een man die wel erg makkelijk de vleselijke lusten tot zich neemt, slaat de bui om. Mia, uit de vorige seizoenen, keert terug en dat zullen we weten óók. De duistere ondertoon uit vorige reeksen is opeens terug. Ik hoop dat ze het oppakken op een manier die recht doet aan de luchtige feelgood-vibe maar die ook onder de huid gaat zitten. De deelname van Rob Lowe als gewetenloze agent doet al smaken naar meer.

Het zwaard van Damocles -de seksuele affaire met Mia- daalt eindelijk neer op Hank Moody en het hele seizoen staat dus in het teken van hoe hij in het reine moet komen met justitie. Maar het ergste is dat zowel Karen als Becca zich van hem distantiëren omdat zij niet meer om kunnen gaan met het destructieve hedonisme waarin Hank tot zijn foute beslissing is gekomen. De serie heeft eindelijk weer de duistere toon teruggevonden die ik in het vorige seizoen een tikkeltje miste. Hoewel er ook hier weer genoeg ruimte is voor humor, want uiteindelijk wordt vaak de hilariteit opgezocht in grappige bijrollen (Rob Lowe!) en heerlijk kluchtige situaties. Californication is niet meer zo fris als het eerste seizoen ooit was, maar het blijft een aangename serie.

Ik had deze serie eigenlijk al afgeschreven na het vierde seizoen. Het idee dat ze de rapscene erin moesten verwerken voelde echt als nutteloze commerciële exploitatie. Hoewel die link met Samurai Apocalypse en Kali inderdaad de zwakste schakels van het seizoen zijn, hebben ze het gelukkig op een manier gedaan dat het niet de overhand gaat hebben. Er zijn meer dan genoeg komische vondsten die helemaal niks met die karikaturale nepgangsters te maken hebben. Moet zeggen dat het vooral de bijrollen van Stu, Richard Bates, Tyler Durden, e.a. zijn die het seizoen zeer de moeite warad maken. Er is iets van het plezier en het enthousiasme terug in de serie gekomen. Wel jammer dat de seizoensfinale tegenvalt.

Het zesde seizoen laat mij met gemengde gevoelens achter. De scherpe dialogen en de satirische humor zijn ingeruild voor ordinair choqueren met vunzigheid. Er zijn net iets teveel episodes die pijnlijk ongrappig. In eerdere seizoenen kwamen ze hier nog mee weg omdat de opbouw naar komische situaties daadwerkelijk grappig was, maar nu is het meestal te geforceerd gebracht om de controverse af te dwingen. Toch weet de serie net op de juiste momenten de goede toon weer terug te vinden. Vooral de relatie van Hank met zijn dochter blijft onverminderd één van de mooiste aspecten van de serie. En dan is er leading lady...MAGGIE GRACE! De seksuele spanning tussen Faith en Hank Moody weet dit middelmatige seizoen aardig op te peperen.

Het is dan eindelijk klaar met Hank Moody en zijn seksuele verwikkelingen. Na vele teleurstellende over the top seksuele uitspattingen gaat het iets meer terug naar zijn basis: Hank wil Karen terug, maar er is teveel tussen hun gebeurd...bla bla. Bijna conservatief hoe de makers echt obsessief geprobeerd hebben die liefdesgeschiedenis erin te blijven rammen. Echt goed is dit seizoen ook niet, want de driehoeksverhouding tussen Stu, Marcie en Charlie blijft doorgaan tot voorbij een punt dat het echt niet meer leuk is. Ook was ik bijzonder teleurgesteld in de hele setting rond televisie maken, die uiteindelijk niet veel meer blijkt dan opvulling voor de affaire tussen Karen en Hank. Toch wordt de serie bevredigend genoeg afgesloten. Fijn gevoel om een steeds zwakker wordende serie af te kunnen sluiten met een redelijk ontroerend einde.

Absoluut prijzenswaardig dat NPO zijn best doet om een jongere doelgroep te bereiken met nieuwe formats. Beter gigantisch op je bek gaan dan continu die uitgemolken biopics over politici en publieke figuren. Toch weet deze found footage meets misdaaddrama net niet de juiste toon te raken. Het gaat eigenlijk al mis als Robert de Hoog zijn strot opentrekt en een poging doet tot een Deens accent. Maarten Heijmans en Sallie Harmsen zijn te 'toneelschool acteren' om de rauwe, mistroostige sfeer over te brengen. De misplaatste karakteracteurs in een 'realistische setting' maken het tot een lachwekkende guilty pleasure, maar de competitie met Amerikaanse netflix-toppers haalt het in geen velden of wegen.

Heerlijke sensuele serie rond een vrouwengevangenis en allerhande karakters die daarbinnen snode plannetjes met elkaar bekokstoven. Het neemt zichzelf net serieus genoeg om de kijker mee te krijgen, maar het zit toch vol met heerlijk over the top karakters. Dat komt met name door de fantastische rollen van Inge Ipenburg en Eva van de Wijdeven. In alles oogt het als een serie waar budget voor geweest is om het aantrekkelijk duister en sfeervol in beeld te krijgen. Mijn enige puntje van kritiek is dat ik Isa Hoes niet echt een denderende actrice vind. Ze doet het niet slecht, maar ik blijf maar het idee houden dat ik naar Isa Hoes kijk die een rol speelt.

Het eerste seizoen blonk al niet uit in geloofwaardigheid, maar deze tweede serie doet er nog even een schepje fantasie bovenop. Soms tot op het lachwekkende af. Toch heb ik de volle twaalf afleveringen genoten van de knotsgekke verwikkelingen en de sfeervolle setting. Uiteindelijk komt het zelfs als een opluchting dat het derde seizoen al is aangekondigd.

Gemengde gevoelens.

Enerzijds is het een intens seizoen vol heftige emotionele gebeurtenissen voor zowel gevangen dames als personeel. Elke episode heeft een ontroerend een-tweetje waarbij twee (of meerdere) karakters de psychische druk van het gevangenisbestaan niet meer aankunnen. De personages zijn beter dan ooit op elkaar ingespeeld, waardoor de serie als dramaproductie bij vlagen werkelijk op een hoger plan weet te komen. Anderzijds is het script onlogischer, meer vergezocht en willekeuriger dan ooit. De volstrekt ongeloofwaardige ontsnapping uit seizoen twee wordt overtroffen met autoriteiten die in een stripboek nog karikaturaal zouden zijn. Het maakt de serie onbedoeld grappig.

Plus- en minpunten resulteren in een climax, die naar Nederlandse standaarden best imposant oogt, maar die tegelijkertijd op een hilarische manier de suspension of disbelief tart. Oprechte ontroering raakt ondergesneeuwd onder het hardop lachen om zoveel onzin en gemakkelijke plotlijnen. Toch hoop ik stiekem dat de serie een vierde seizoen gegund is, al is het maar omdat het zoveel levendiger is dan de normaliter statisch ogende series op de Nederlandse televisie.

Deze gevangenissoap heeft haar beste tijd gehad. De laatste reeks stuitert alle kanten op met Brinkhorst als een soort megalomane, psychopathische superschurk uit James Bond, maar die onverminderd invloed uitoefent op het reilen en zeilen in de gevangenis. Op zich is het leuk dat ze geprobeerd hebben om er een onvoorspelbaar seizoen van te maken, waarin het soms alle kanten op kan gaan omdat er verbondjes worden gesloten tussen de meest onwaarschijnlijke bondgenoten. Tot aan aflevering zeven (Paniek Knop) zijn ze op de goede weg, maar dan blijkt Brinkhorst een slap excuus om het echt alle kanten op te laten gaan. Ook de dramatische zijlijnen als de kanker van Maxime en de babywens van Boomer blijken vooral sentimentele opvulling. Ik weet niet of ik een vijfde seizoen nog een kans geef (en het lijkt waarschijnlijk dat die eraan zit te komen, met alle open eindjes.)

'Centraal' is niet over de gehele linie even sterk, maar heeft zeker een aantal positieve uitschieters die vertrouwen inboezemen over jonge filmmakers. De openingsfilm 'Wat je vindt mag je houden' heeft de meeste aandacht getrokken als een soort zedenschets tussen een jonge gelovige met een kinderwens (Judith Noyons) en een antireligieuze travestiet (Maarten Heijmans). Een mooi, simpel sfeerportret van een underground dragscene en de toenadering van twee tegenpolen die meer gemeen hebben dan ze denken. 'Afua' vind ik zelf nog wat fijner, omdat het zo'n heerlijk simpel uitgangspunt heeft: een meisje wordt uit de schoolbus gezet als haar moeder een tripje naar de Efteling niet heeft betaald. De minderjarige haakt op het station aan bij een adolescente ijsjesverkoper en wordt meegenomen in het Rotterdamse uitgaansleven. Waar seks, alcohol, drugs en mannen een sluimerende dreiging zijn. 'Teef' heeft een gave synthesizersoundtrack, maar het is eigenlijk de zoveelste Flodder-misère rond mensen in de marge. 'Khata' over jongensprostitutie kwam snoei- en snoeihard binnen, ook omdat de liefdesrelatie tussen een Nederlands-Marokkaanse jongen en een witte architect zó mooi en tegelijkertijd zo wreed is. De meer absurdistische vertellingen als 'Beenlampman' en 'Karman' voelen ietwat als een stijlbreuk met de sociaal-realistische verhalen die de hoofdmoot vormen. Maar ik teken absoluut voor een nieuwe reeks verhalen rond een ander Nederlands station.

Dansend op de ruïnes die onverantwoordelijke mannen achterlieten. Of hoe universiteitslerares Leah (Katherine Kelly) in afwachting is van een belangrijke benoeming, terwijl ze standvastig blijft wanneer studente Rose (Molly Windsor) een geplagieerd essay inlevert. Tussen de twee vrouwen ontstaat een venijnig psychologische machtsspel dat de lont in het kruidvat blijkt van Leah's huwelijk met een man waar ze niet van houdt. Op de achtergrond dwingende vaderfiguren en een maatschappij waar vrouwen strenger worden afgestraft om hun seksualiteit of in machtsposities sowieso met argwaan worden bekeken. Het leuke aan 'Cheat' (2019) is hoe de promiscue studente haar deugdzame professor ertoe aanzet dat ook zij maatschappelijke verwachtingen richting vrouwen - over zichzelf of de ander - moet gebruiken om de ander een hak te zetten. Helaas verlegt de serie na twee heerlijk vileine afleveringen de focus naar een gecompliceerde en ongeloofwaardige achtergrondgeschiedenis. Het had wat meer bij de kern kunnen blijven van twee vrouwen die met hun psychologische terreur aan elkaar gewaagd zijn.

Lastig te beoordelen. Duidelijk knap gemaakt en decorsetting/acteerwerk zijn van een magistraal niveau. Kosten noch moeite zijn gespaard om de omgeving van Tsjernobyl en Pripjat tot leven te brengen. In die zin begrijp ik dat veel mensen betoverd zijn door deze productie, want het is zonder meer een meeslepende vertelling. Maar er bekroop me gaandeweg de serie een zekere irritatie naar hoe de complexe geopolitieke geschiedenis van de Sovjet-Unie en Oekraïne worden versmald tot een Amerika dat naar zichzelf kijkt. De weinig subtiele analogieën met het presidentschap van Trump. Zoals het erin hameren van de tagline 'What is the cost of lies?' als alarmistische boodschap om het gevaar van populistische en antiwetenschappelijke politiek mee te schetsen. Helden en schurken worden uitvergroot, en er is zelfs ruimte voor een komische 'buddy cop' dynamiek tussen een wetenschapper en een legerfiguur. En dat terwijl de miniserie- ironisch genoeg - zelf ook mythologieën bestendigt, zoals een spectaculaire helicoptercrash of de poëtische gebeurtenissen rond de Bridge of Death. Erg zelfreflectief naar eigen 'leugens' is 'Chernobyl' (2019) niet, terwijl het zich presenteert als historisch accuraat en wetenschappelijk onderbouwd.

Het blijft toch wonderlijk hoe in Amerika de beeldvorming zo gevangen zit tussen opgeklopt sensationalisme en een puriteinse moraal. Of zoals 'Cold Case: Who Killed JonBenét Ramsey' (2024) suggereert dat de politiediensten het onderzoek traineerden door overtrokken verhalen te lekken naar roddelbladen. De Ramsey's móesten veroordeeld worden op basis van die geruchten over seksueel misbruik, zelfs bij bewijs voor het tegendeel. Welke gezonde ouder laat zijn/haar kinderen meedoen aan zulke schoonheidswedstrijden voor kinderen!? Het maakt 'Cold Case: Who Killed JonBenét Ramsey' (2024) de zoveelste true crime-documentaire over media-invloed op het Amerikaanse rechtssysteem. Ik ben niet bekend met de zaak rond JonBenét, maar volgens mij leer je geen schokkende nieuwe dingen. Toch een onderhoudende introductie tot de zaak.

Ik was destijds fan van 'Little Britain' (2003-2005) dus de verwachtingen rond deze nieuwste telg waren hooggespannen. Op zich was de setting van een soort Easy Jet op een derderangs vliegveld leuk gevonden, maar het leek alsof ze flink gas terug hadden genomen op de gore grappen en de gestoorde karakters. Daarnaast hadden hun klassieke typetjes als Andy & Lou, Vicky Pollard en Daffyd (I'm the only gay in the village!) nog iets wat ze sympathiek maakten. Hier veel pijnlijk gedoe rond immigranten en buitenlandse investeerders. Was hun meest succesvolle franchise zelf al met elk seizoen meer aan het verwateren; deze nieuwe serie was de genadeklap voor David Walliams en Matt Lucas. Geen idee wat beide heren momenteel uitspoken, maar ik zie ze vooral terugkomen als de eeuwige bijrolacteurs in andere producties.

Het bizarre verhaal van hoe de Texas Rangers met de pathologische leugenaar Henry Lee Lucas een zwart schaap hadden om diverse moordzaken op af te schuiven. Een onwelriekend heerschap, niet bijster intelligent, maar opvallend goed in staat om zijn eigen verhalen rond te krijgen door er feiten omheen te verzinnen. Wat plaatselijk begon met tientallen moordzaken, groeide uit tot iets waarbij de man landelijk honderden zaken bekende. Je hoefde 'm maar een slof sigaretten te geven of een milkshake, en hij was bereidwillig om de schuld op zich te nemen. Iedereen blij. Henry kreeg de erkenning waar hij z'n hele leven om smeekte en politiediensten konden lopende strafzaken sluiten. Zelfs toen de zaken opstapelden en er geen jota kon kloppen van de verschillende tijdlijnen. 'The Confession Killer' (2019) is 't gebruikelijke knip- en plakwerk van archiefmateriaal afgewisseld met sfeerinterviews rond sleutelspelers. Ietwat sensationalistisch gemonteerd met spannende cliffhangers en snerpende achtergrondmuziek. Ook veel herhaling wanneer duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit. Al is 't in dit geval goed dat de serie gaandeweg weggaat van de persoon Henry en meer de focus legt op hoe gezaghebbende politiediensten zo'n flater konden slaan. Of het leed dat werd veroorzaakt omdat nabestaanden valse hoop kregen.

De miniserie waar uiteindelijk ook The Wire uit voort is gekomen. Het is niet helemaal eerlijk om de twee met elkaar te vergelijken, want hier staan de verslaafden meer centraal en minder de drugstrafiek/het politiewerk. Wat deze serie goed doet is dat het zowel de eigen keuzes en verantwoordelijkheid laat zien van individuen, maar daarnaast toont het ook drugsgebruik qls maatschappelijk probleem. En dat alles gekruid met de heerlijke ironische humor die The Wire ook al zo leuk maakte.

Surrealistisch en duister, maar altijd met een ontroerende insteek. Misschien wel één van de beste tekenfilms ooit in hoe het zo treffend de sfeer neerzet van een verlaten boerderij te midden van paranormale gebeurtenissen. Ook de soort serie die bij terugkijken nog beter blijkt te zijn dan je in een kinderlijke onschuld dacht. Trendsettend ook naar nieuwe series als Gravity Falls en Adventure Time. Vraag mij af of ik mijn jonge neefje deze naargeestige ellende aan zou doen, maar dat terzijde...;)

Tikkeltje braaf. En je ziet er aan af dat er (nog) geen bloeiende Saoedische film- en televisiecultuur bestaat. Filmisch stelt het allemaal niet veel voor. Maar 'Crashing Eid' (2023) is niettemin een alleraardigste zedenkomedie met sympathieke karakters en een maatschappijkritisch tintje. Paar keer hard gelachen om de malle fratsen rond de huwelijksplannen van Razan en Sameer. Vanuit westers perspectief suf dat er moeilijk over dat interculturele huwelijk wordt gedaan, maar 'Crashing Eid' (2023) legt op een speelse manier uit waar de schoen wringt. Zoals de racistische bejegening van Pakistanen en de schaamtecultuur rond huiselijk geweld en scheiding. Het helpt dat sommige tradities en ongeschreven regels voor de hoofdrolspelers net zo absurd zijn als voor de kijker. En toch krijg je ook een zwak voor de conservatieve ouders en de moeilijke broer.

Echt stomtoevallig heb ik 'D.P.' (2021) een dag eerder opgezet dan de mislukte militaire coup in Zuid-Korea. Op deze manier kun je dingen wel beter plaatsen. De strenge gezagscultuur vol ongelijkwaardige hiërarchieën, waardoor machtsmisbruik heel normaal wordt en niemand elkaar tegen kan spreken. Met als resultaat akelige pesterijen die qua heftigheid niet onderdoen voor de geseling van Private Pyle in 'Full Metal Jacket' (1987). Het sterke aan 'D.P.' (2021) is dat eigenlijk iedereen slachtoffer is van de verplichte dienstplicht. Zowel voor de teamleden van het Deserter Pursuit als voor de gedeserteerde jongeren die zij opjagen. Hoe kun je je beschermd voelen door het eigen leger als tirannie zo welig tiert!? Gelukkig valt er genoeg te lachen in luchtigere passages rond sympathieke schavuiten en kluchtige achtervolgingen.

Het uitgangspunt van 'D.P.' blijft zo heerlijk poëtisch: jonge soldaten moeten hun eigen dienstplicht gebruiken om dienstweigerende leeftijdsgenoten op te pakken. Eigenlijk hebben ze meer gemeen met de deserteurs dan met hogergeplaatsten. Bij elke nieuwe arrestatie krijgen ze een dieper besef dat het leger niet garant kan staan voor de veiligheid van de eigen soldaten. In dit tweede seizoen komt het er nog iets dikker bovenop te liggen dat het leger zich opstelt als een criminele organisatie vol doofpotaffaires en kafkaëske hiërarchieën. Opnieuw een heerlijk diverse mengeling van verschillende genre-elementen en stijlen. Van de gruwelijke eerste afleveringen rond een massamoord tot knotsgekke achtervolgingen en martial arts-gevechten. Zelfs een stukje gotische horror in de episode rond een voorpost tegen de Noord-Koreaanse grens. Toch blijft 'D.P.' van begin tot eind consequent met melancholische en schrijnende mijmeringen over dienstplichttrauma's.

Ik ben deze serie tegelijkertijd beginnen te kijken met Dirt. Beide series hebben een aantal overeenkomsten; het zijn maatschappijkritische verhalen met in de hoofdrollen female powerhouses. Deze titel heeft echter zonder twijfel mijn voorkeur, omdat het geen seks gebruikt om ook de gemiddelde SBS-kijker aan te spreken. Sexy is de serie zeker, maar nooit op een manier dat het tegen gaat staan.

In het allereerste fragment zien we hoe een jonge vrouw - naar wat al gauw de hoofdrolspeelster blijkt - wegvlucht uit een gebouw. Ze is in radeloze paniek en heeft bloed aan de handen. Opeens switcht het verhaal maanden terug in de tijd en leren we dat het gaat om de jonge juriste Ellen Parsons (Rose Byrne). Net afgestudeerd, en legio aanbiedingen bij grote firma's liggen al in het verschiet. Zij kiest echter voor het prestigieuze Hewes en associates, geleid door de gewiekste Patty Hewes (Glenn Close). Het blijkt al vrij snel een gewaagde keuze te zijn, want Hewes is allerminst de makkelijkste werkgever door haar extreem veeleisende karakter. Of zoals een van de karakters in de eerste episode zegt: 'Pas jij maar op met je verloving. Het is heel moeilijk om een relatie te onderhouden als je onder Hewes werkt.' (spoiler: dat blijkt inderdaad zo te zijn...)

De serie focust zich op een specifieke zaak, namelijk die van de steenrijke magnaat Arthur Frobisher (Ted Danson) tegen zijn voormalige werknemers, allen op straat gezet terwijl Frobe er met de poen vandoor ging. Hewes - zo vastberaden als zij is - heeft al in gedachten om de man ten val te brengen. Als het niet goedschiks kan dan wel kwaadschiks. Zelfs intimidatie, huurmoordenaars inzetten en het bespelen van de media worden uiteindelijk niet geschuwd door beide partijen. En zo begint er een titanenstrijd tussen de gewiekste topadvocaat Hewes en haar machtige opponent Frobisher, waarbij Ellen Parsons tussen de partijen in terechtkomt.

In elke aflevering vinden we - middels twee detectives die de zaak Parsons onderzoeken - een snippertje meer informatie over wat er nou eigenlijk gebeurt is in dat appartement. Waarom rende Parsons weg met bloed aan haar handen? Wie draagt er schuld? Hewes? Frobisher? De juriste zelf. Stukje bij beetje komen de antwoorden in relatie met de Frobisher-case. Maar om van deze geniale serie ten volle te kunnen genieten, is het het beste om daar niet over uit te wijden.

Het is het best te omschrijven als een klassieke murder-mystery, verpakt in een hippe ''legal'' thriller. De focus ligt op het bedrijven van advocatuur op het hoogste niveau en het daarbij behorende verkrijgen van miljoenenclaims. Er is geen onderscheid tussen goed en slecht, waardoor alle partijen een menselijke kant krijgen. Zelfs ''schurk'' Frobisher krijgt een menselijk gezicht als iemand die tegen wil en dank zijn goede naam probeert te bewaren.

De onverwoestbare Patty Hewes (Glenn Close) wordt in dit seizoen laag voor laag afgebroken door haar protegé Ellen Parsons (Rose McByrne) in een magnifieke bitch fight. Beide dames zijn aan elkaar gewaagd; vanaf het allereerste moment is duidelijk dat er slachtoffers gaan vallen. Ook dit tweede seizoen zit vol met onverwachte wendingen, memorabele bijrollen, sadistische machtsverschuivingen en een solide geschreven plot van hoog niveau. In de cast een heleboel triple A sterren als William Hurt, Timothy Olyphant en Marcia Gay-Harden (hier goed op dreef en zeker niet zo irritant als normaal).

Het doet mij nog het meest denken aan The Wire, en niet alleen omdat er een aantal figuren uit die serie ook te vinden zijn in dit seizoen. De overeenkomst zit hem vooral erin dat ook de makers van deze serie ervoor hebben gekozen om een andere ''case'' te belichten, in dit geval corruptie op de energiemarkt, waarbij de karakters desalniettemin tegenover elkaar komen te staan. Frobisher is even naar de achtergrond verdwenen, maar in de vorm van Walter Kendrick hebben we een lekker ouderwetse klootzak als bad guy.

Helaas stelt de uiteindelijke season finale lichtelijk teleur, omdat de losse eindjes net iets te makkelijk samen komen. Maar Ik kijk desondanks al reikhalzend uit naar de derde serie, die, als het goed is, een afsluiting zal vormen op de lopende verhaallijnen.

Het format van Damages begint duidelijk slijtage te vertonen. Het hele seizoen oogt minder fris en origineel dan het in de vorige twee reeksen aanvoelde. In deze serie staat de familie Toben centraal, een rijkeluisfamilie die onder vuur komt te liggen als de pater familias grootschalig schijnt te hebben gefraudeerd. Patty Hewes is er natuurlijk als de kippen bij om deze arme schaapjes uit elkaar te drijven en dood en verderf te zaaien met haar nietsontziende tactieken. Al heeft ze deze serie weinig te doen, want de familie die zij in haar vizier heeft zijn een stelletje malloten eerste klas. Het lijkt wel alsof zij vanaf de allereerste aflevering erop uit zijn om zichzelf ten gronde te richten.

En dan is er natuurlijk ook weer een advocaat die nauw bij ze betrokken is, zo nauw dat hij de grenzen van de wet overschrijdt in hun verdediging. Ellen Parsons heeft haar haatgevoelens naar Patty ingeslikt en helpt haar opeens vanaf de zijlijn als assistent-jurist bij een openbaar aanklager (en dat terwijl de vorige serie toch echt eindigde met een woedende Ellen die wraak zwoor op Patty).

Eigenlijk is het meest interessante nog de rol die Tom Shayes in het verhaal speelt; hij wordt in het nauw gedreven door een conflict tussen persoonlijke motieven en zijn rol als advocaat. Waar ik mij het meest aan stoor is dat ze continu oninteressante zijlijnen erin geschreven hebben om de boel gaande te houden. Een beetje zoals ze dat doen in goedkope soapseries. ''We weten niet wat we moeten verzinnen om het verhaal verder te ontwikkelen, dus dan diepen we gewoon een ridicule familietragedie op ''.Nog ongeloofwaardiger is het als ook Frobisher terug erin wordt geschreven en wel de meest stupide acties uitvoert om in het reine met zichzelf te komen.

Uiteindelijk heeft ook dit seizoen zijn momenten. Sowieso is het verbond, dat Ellen Parsons sluit om Tom Shayes te beschermen, leuk uitgewerkt. Maar het is te weinig om de vibe van de eerdere seizoenen vol te houden. Ik had continu het gevoel dat er meer uitgehaald kon worden. Ze hebben zich teveel gericht op het Shakespeareaanse familiedrama tussen de Tobens en te weinig op de karakters van Patty Hewes en Ellen Parsons.

Ondanks een altijd knettergoede John Goodman, deze keer als militaire legerleider, weet het seizoen nooit helemaal onder de huid te gaan zitten. De plotwendingen zijn te vergezocht. Het mysterie zit niet zo verschrikkelijk geraffineerd in elkaar. De eeuwige strijd tussen Patty Hewes en Ellen Parsons is hier minder interessant dan in de vorige reeksen. Vreemd eigenlijk, want het uitgangspunt van een letselschade-deal met een link met de Afghanistan-oorlog zou toch vuurwerk moeten opleveren!? De serie oogde ook wat minder fraai door de budget cuts omdat de serie van de radar begon te verdwijnen bij het grote publiek en studio executives er eigenlijk de stekker uit wilden trekken. Het kreeg gelukkig nog wel een afsluitend seizoen op een andere zender, waardoor Hewes/Parsons nog even hun vrouwelijke nijd op elkaar konden afreageren.

Voor een serie die te maken heeft gehad met budget cuts en onzekerheid of het door zou gaan, hebben we dan toch een waardige afsluiting gekregen. Het is zoals een laatste seizoen zijn moet: losse eindjes worden afgerond en de zorgvuldig opgebouwde conflicten komen tot een keiharde conclusie. Wat Damages voor mij vijf seizoenen aantrekkelijk heeft gemaakt is dat elk seizoen een nieuwe topcast heeft die het draagt. Hier is Ryan Phillipe zeer innemend als de soort knappe Julian Assange met zijn eigen organisatie. Maar uiteindelijk is de spanning tussen Glenn Close en Rose Byrne ook hier weer het hart van de serie. Misschien niet zo spannend en verrassend als het eerste seizoen ooit was, maar ze hebben het in ieder geval bevredigend af kunnen sluiten. Dat laatste shot ging bij mij in ieder geval door merg en been.

Ergens wrang dat zelfs een serie rond de opkomst van een (fictieve) jazz-band vrijwel in zijn geheel gedragen wordt door witte acteurs. Toch zet Chiwetel Ejiofor een leuk rol neer als een calculerende bandleider die zich staande moet houden tegenover het openlijke racisme van de Britse High Society. Daarop vormt Matthew Goode een leuk tegenwicht als de archetypische gesjeesde reporter met grootse ambities in het verslaggevingsveld. John Goodman is ook leuk als de eigenaardige Amerikaanse zakentijger zonder scrupules. Het enige wat serieus hapert is dat het plot geforceerd een thriller-insteek gaat krijgen rond een moord en het moeten ontsnappen aan de autoriteiten. Daarbij staat de langzame sfeersetting de spanningsopbouw vooral in de weg.

No Country For Indian Men. 'Dark Winds' weet een eigen draai te geven aan de broeierige neo-westerns van literaire grootheden als Cormac McCarthy en Elmore Leonard. Nu dan vanuit het perspectief van 'Native Americans' op een Navajo-reservaat. Joe Leaphorn (Zahn McClarnon) als de rechtschapen speurneus die lijdt aan de immense slechtheid van anderen. Hij heeft steeds meer moeite om de veranderende wereld te begrijpen. Misschien nog wel wranger omdat de historische pijn van de indianen nog dagelijks op zijn gemoed drukt. Ook de jonge agenten Jim Chee (Kiowa Gordon) en Bernadette Manuelito (Jessica Matten) worstelen op hun eigen manieren met de erfenis van het verleden. De serie is zo herkenbaar en toch ook weer geheel eigen door de gekozen invalshoek. Zoals de respectvolle omgang met het magisch-realistische wereldbeeld van de hoofdrolspelers.

Ik snapte dat ook niet helemaal. Volgens mij is dat een soort 'Native American' lore rond een paranormaal verschijnsel, maar het werd nooit helemaal uitgelegd of verklaard. Zelf interpreteer ik het als het schaap (volgzaam, braaf, ongevaarlijk) dat de mogelijkheid pakt om terug te vechten. Het schaap wordt als de schaapsherder. Een beetje zoals hoe Joe Leaphorn zelf buiten de wet treedt om rechtvaardigheid op te eisen voor de verloren levens van andere Indianen. De rechtelozen kunnen een kracht worden om rekening mee te moeten houden.

De prentenboeken van Rien Poortvliet waren een stuk beter. Deze animatieserie is meer 'saturday morning cartoon' i.p.v. dat het de rijke, gedetaileerde wereld heeft van het oorspronkelijke materiaal. Toch heeft het een eigen charme. Het intens vriendelijke stemgeluid van de stem-acteur die David inspreekt. De rustige sfeerschetsen van natuurlandschappen. Swift. De malle fratsen van die trollen (toch wel erg eng!) Lekker groenlinksig ook, met politieke boodschappen over beter voor het milieu zorgen en goed zijn voor dieren.

Komische serie over een slacker die parttime bijklust als een medium die geesten probeert over te brengen naar het licht. Niet echt vernieuwend of inhoudelijk erg sterk, maar hoofdpersonage Kevin Pacalioglu is gewoon een ontzettend sympathieke man. Ook leuke bijrollen en de meeste verhaallijntjes zitten best goed in elkaar. Zie nog wel meer dan genoeg ruimte voor verbetering van nieuwe seizoenen.

In het eerste seizoen waren ze nog heel erg op zoek naar een vorm en tot welk genre de serie behoort. Misschien was het allemaal niet verschrikkelijk sterk geschreven, maar het had wel een aanstekelijke onvoorspelbaarheid omdat de makers zelf nog op zoek waren naar een eigen vorm.

Naar mijn gevoel hebben ze van dit tweede seizoen veel meer een format geprobeerd te maken dat meerdere seizoenen mee zou kunnen gaan. Ze blijven nu erg veilig binnen het herhaalbare concept van een spook dat ergens iets opgelost moet hebben en Kevin dwars gaat zitten in zijn slacker-bestaan.

De enige rode draad is dat hij nu een spookvriendinnetje heeft gevonden dat hij voorliegt zodat zij niet over kan gaan naar de andere zijde. Op zich levert dat uitgangspunt best aardige komische vondsten op. Hoe hou je een relatie met een geest levend als je geen seks kunt hebben? Hoe voorkom je dat je geliefde erachter komt dat jij haar blokkeert om naar gene zijde te gaan? Toch is het net niet interessant genoeg voor de volledige dertien afleveringen die ervoor zijn uitgetrokken.Teveel kinderachtige grapjes in voorspelbare plots die nooit boven zichzelf uitstijgen.

Onverwacht geeft de bromance tussen Tyler Labine en Kal Penn een nieuwe stoners-vibe aan de serie. De humor is ranziger en lomper dan ooit, maar toch wel erg (wan-)smakelijk als je ervoor openstaat.

Echt wel één van de betere thrillerseries van de afgelopen tijd. Uitmuntende casting. Mooie en sfeervolle sets. Het regenachtige Schotland geeft ook weer een eigen kleur aan het geheel. Ook genieten van de heerlijk sarcastische een-tweetjes tussen de nihilistische Carl Morck (Matthew Goode) en de hoopvolle einzelgänger Akram Selim (Alexej Manvelov). 'Dept. Q.' (2025) is ook zo'n serie waarin zelfs bijrollen hun eigen momentjes hebben, zoals hoe slachtoffer Merrit (Chloe Pirrie) omgaat met haar gevangenschap of de frustrerende therapiesessies met Dr. Rachel Irving (Kelly Macdonald). Nu al zin in een tweede seizoen!

Ergens tussen guilty pleasure en oprecht goede serie. Wat zo bijzonder goed werkt aan dit eerste seizoen is de sarcastische knipoog naar overdreven soap-elementen, terwijl het zichzelf dan weer net serieus genoeg neemt om het overtuigend te houden. Dit zou meteen ook het eerste en enige seizoen zijn waar het mysterie de moeite van het ontrafelen waard was. De allerlaatste episode laat alle plotwendingen en onthullingen knallend bij elkaar komen tot een bevredigende afsluiting. In latere seizoenen waren de makers duidelijk meer zoekende naar hoe ze het format boeiend konden houden voor de vaste kijkers.

Ik heb eens ergens geschreven: als er aliens zouden landen op Wisteria Lane, dan had ik dat nog eerder geloofd dan deze vergezochte plotlijnen. Slechts bij vlagen wordt de briljante humor uit de vorige reeks gehaald. Het bleef toch interessant genoeg - mede door een explosieve cliffhanger- om het scherpere derde seizoen een kans te geven.

Hoe ga je verder na een tweede seizoen dat bijna de hele serie om zeep heeft geholpen? Tekstschrijvers en scenaristen zijn aan de gang gegaan met een serie die iets meer de glans en de coherentie van het eerste seizoen heeft. Kyle MacLachlan (FBI-agent van Twin Peaks) is een ontzettend leuke toevoeging als de knuffelbare ubercreep (?) Orson Hodge. Het mysterie dat in de eerste twaalf afleveringen wordt ingezet blijft niet de hele reeks even spannend, maar gelukkig wordt dat gecompenseerd met ijzersterk drama. Nicole Sherridan weet het personage van Edie Britt voor eens en voor altijd een zekere sympathie te geven.

In sommige afleveringen weten ze duidelijk niet helemaal meer wat te doen en ontspoort het een tikkeltje in oninteressante of flauwe plotwendingen. Maar over het algemeen is het een vermakelijk seizoen, waarin een paar van de leukste momenten uit de serie voorbij komen. Katherine, de nieuwe huisvrouw, is een aardige toevoeging als de betere huisvrouw dan Bree, met een geheim dat tot aan het einde toe boeiend blijft. Het is natuurlijk oppervlakkige kauwgum voor de ogen, maar als het dit soort televisie oplevert zit ik daar niet mee.

Ik zal de laatste zijn om te beweren dat Desperate Housewives veel meer is dan een veredelde soap, maar wat is het toch een ontzettend grappige serie. In dit vijfde seizoen is er gekozen voor een ''realistische'' verhaallijn waarbij de mannen meer centraal staan dan ooit tevoren. Het levert enkele hilarische taferelen op als de mannelijke helft zich stort op een garagebandje. De uiteindelijke season finale is een beetje een domper. Er wordt zo lang naar een climax toegewerkt en dan valt het uiteindelijk tegen als die er uiteindelijk komt, maar dat neemt niet weg dat ik genoten heb van dit seizoen. Het is als vanouds weer een prettige mix van drama en vinnige tongue-in-cheek humor.

In het vorige seizoen hebben ze al geprobeerd om de serie een wat duister tintje mee te geven in de verhaallijn rond Dave. Waar ze toen de mist mee in gingen is dat een op zichzelf staand mysterie wellicht wat magertjes is. En dus zit het zesde seizoen vol met gruwelijke vondsten, waarin de familie Bolan het centrum vormt. Daarnaast waart er ook een seriemoordenaar rond in Wisteria Lane en komt er een sociopaat op het pad van Bree. Ook Katherine blijkt over een naargeestig duistere kant te beschikken.

De afleveringen leiden naar een magistrale grande finale die helaas wat karig wordt afgewerkt. Desondanks heb ik genoten van deze reeks. Het mooiste zijn de vele afleveringen waarin een personage of object de grote gemene deler vormt in de levens van de huisvrouwen. In seizoen 5 werd dit al ingezet, maar in seizoen 6 wordt deze manier van verhaallijnen diepgang geven nog meer geperfectioneerd.

Moeilijk te beoordelen seizoen. De serie maakt zeker een stap in de goede richting door de huisvrouwen uit de titel ook te voorzien van hun zwarte randjes. Dat is conform met waar ik ooit van ben gaan houden in deze serie. Helaas dat ze de spanning niet consistent door de 24 afleveringen vol weten te houden. Veel goede verhaallijnen worden verdrukt door geforceerde lolligheid. Daarin helpt het ook niet dat de nieuwe huisvrouw Renee, gespeeld door Vanessa Williams, eigenlijk geen echte toevoeging blijkt. Ze is meer een komische rol dan echt een vaste waarde in de serie. De seizoensfinale is niet denderend, maar kent wel een paar hoogtepunten. Eva Longoria krijgt wat meer screen time, en dat werkt bijzonder goed.

Deze serie is helaas net een seizoen te lang doorgegaan. Je merkt aan alles dat er weinig creativiteit meer over is om de verhaallijnen fris en scherp te houden. Dit heeft tot gevolg dat de episodes maar voort blijven kakken zonder echt te beklijven (enkele uitzonderingen daargelaten!). Het centrale mysterie is voorspelbaar en had veel sterker uitgewerkt kunnen worden. Uiteindelijk geeft de allerlaatste episode nog iets van de glans terug die ik ooit zo waardeerde aan de serie, maar het is een geval van te weinig te laat.

Voor veel mensen de brug geweest tussen DBZ en het betere tekenfilmgeweld. Kakt wat in na een magistrale opbouw, maar de allerlaatste episode weet de losstaande lijntjes tot een grandioze climax te brengen.

Kruising van de thriller-opbouw en tijdssprongen van Breaking Bad en True Detective met kluchtige humor. Bij vlagen heeft het een tikkeltje duistere zwarte komedie, maar over het algemeen is het vrolijke feel good rond een heerlijk dik aangezette disfunctionele familie. Jason Jones en Natalie Zea zijn fijn op elkaar ingespeeld als de twee kibbelende echtelieden met hoge awh-factor. Hun twee puberende kindjes zijn ook knuffelbaar. Een beetje een anticlimax in de laatste twee afleveringen; als de uiteindelijke onthullingen iets minder denderend blijken dan verwacht. Toch maakt de uiteindelijke cliffhanger veel goed.

Het blijft verneukeratief als je een frisse, nieuwe serie ontdekt en het vervolgseizoen blijkt een schim van het voorgaande. 'The Detour' was al van de schunnige poep- en piesgrappen, maar ze hebben het punt bereikt waarop ik nog vooral plaatsvervangende schaamte voel naar wat Jason Jones en Natalie Zea moesten uitspoken. De grappen zijn onaangenaam hard, terwijl de serie geforceerd doet alsof deze disfunctionele familie Parker schattig is. Het allerirritantste is dat ze het leuke concept - een uit de hand gelopen road trip - laten voor wat het is. 'The Detour' komt alleen terug in de omtrekkende bewegingen die het plot maakt in flashforwards en flashbacks. Nodeloos ingewikkeld voor een serie waarvan het hoogtepunt is dat er een placenta wordt weggeschoten uit de baarmoeder van een dikke vrouw.

Ik zag in Michael c. Hall altijd al de perfecte psychopaat maar als David in Six Feet Under was hij toch weergaloos. En nu is hij dan Dexter Morgan, de schurk en held uit de reeks boeken. Een match made in heaven. Er gaat niks boven de angstaanjagende glimlach waarin het karakter zijn gebrek aan menselijkheid probeert te doorbreken. De serie zelf is mij een fractie te formulematig; teveel een voorspelbaar riedeltje dat afgewerkt wordt, in de zin van een centrale verhaallijn met zijsprongen om de vaart erin te houden. Maar met Michael C. Hall als centrale figuur maakt het er niet minder vermakelijk om.

Bij herziening viel mij vooral op dat de afleveringen een vreemde EO-lading hebben. Pratende dinosaurussen die familiewaarden en het woord van God prediken.

Puissant rijke families zijn op hun leukst als het decadente ellendelingen zijn die meer geld dan moraal hebben. De titel suggereert HBO-rauwheid, maar écht dirty of sexy wil het nergens worden. Daarvoor is hoofdpersonage Peter Krause (Nate uit Six Feet Under) als idealistische familie-advocaat net teveel de goedheid zelve, die de gerechtelijke dwalingen van de verwende rijkeluiskinderen steeds rechttrekt. Toch vermakelijk door leuke rollen van Donald Sutherland, Nathalie Zea en William Baldwin.

Deze tweede serie is net zo leuk als de eerste als een lichtvoetige inkijkje op rijkeluiskinderen en hoe zij, net als ieder ander in deze wereld, hun geluk kunnen maken of breken met keuzes in het leven. Lekker veel onverwachte plotwendingen in een verhaallijn die de ruimte biedt voor zowel humor als drama. De karakters zijn ook nog eens innemend genoeg om ze te blijven volgen. Helaas was hierna de koek op: de serie werd gecanceld, en plotwendingen bleven wat onafgewerkt in de lucht hangen. Voor mij een eerste pijnlijke ontmoeting met het fenomeen in series dat niet alles tot een gelukkig einde komt.

Van het ene op het andere moment ontdekt een gelukkig getrouwde arts dat haar huwelijk gebaseerd is op een leugen. Wie is zij zelf nog als haar echtgenoot een netwerk van leugens opzet om te verbergen dat hij een jongere vrouw verkiest!? Doctor Foster' (2015) is een heerlijk vileine zedenschets, waarin Gemma Foster (Suranne Jones) verschillende maatschappelijke rollen moet spelen om voor haar eigen belang op te komen. Een beetje zoals de grote transformatierollen van getroebleerde gezinsmannen als Walter White of Tony Soprano. Maar nu met een vrouwelijke hoofdpersoon die een hogere maatschappelijke functie heeft dan haar echtgenoot en daarmee de voornaamste broodwinner vormt. Het levert in die zin ook een andersoortige dynamiek op omdat Gemma Foster ontdekt hoezeer haar identiteit afhangt van die mannelijke ander en minder op basis van haar eigen verdiensten. Elke aflevering verandert ze meer van een zichzelf wegcijferende grijze muis naar iemand die zelfs haar artsenprivileges inzet om dingen gedaan te krijgen. Want Gemma Foster heeft dan misschien de verwachtingen van haar omgeving tegen zich, maar ze kan genadeloos terugslaan met de macht die ze wél heeft. Hoogst bevredigend wanneer ze dat doet!

Iets minder dan de eerste reeks. Want hoe ga je ook verder na het meesterlijke einde waarin Doctor Foster haar waardigheid heeft terugveroverd op haar echtgenoot!? In deze tweede reeks voelt het conflict tussen Simon (Bertie Carvel) en Gemma (Suranne Jones) vergezochter en meer formulematig. Misschien zelfs een beetje soaperig, zoals het wraak-motief nu echt de hoofdmoot vormt en er een element van puissante rijkdom aan wordt toegevoegd. Al moet ik zeggen dat Gemma's acte de présence op het huwelijksfeest van Simon en Kate wel een hoogtepunt is van de hele serie. Zoals zij in haar rode galajurk ten tonele verschijnt en een willekeurige vreemdeling uit een bar op sleeptouw neemt. Alle priemende blikken op haar aanwezigheid gevestigd, terwijl die arme Kate Parks (Jodie Comer) probeert de beschamende situatie nog in haar voordeel te keren met een onhandige speech. Maar ook hun prille huwelijksgeluk is nu besmet met roddel en achterklap. Of zoals Gemma door de lege kamers van die modernistische villa doelt in een zoektocht naar aanknopingspunten om haar ex-echtgenoot ten val te brengen. Aanwijzingen dat ook dit nieuwe huwelijk verdoemd zal zijn.

Toch vind ik 't jammer dat de interessante ideeën over monogamie en het huwelijk moeten wijken voor een Griekse tragedie vol afgunst en jaloezie. In de eerste reeks kon je nog een zekere sympathie opbrengen voor de levenskeuzes van deze imperfecte personages. Zelfs overspelige Simon had nog een gun-factor omdat hij niet per se Gemma kwaad wilde berokkenen, maar er een andere seksuele moraal op nahield dan zij. Zo menselijk en herkenbaar dat een langlopend huwelijk iets wordt waar je enerzijds aan zou willen ontsnappen en anderzijds niet zonder kunt. Maar in de tweede reeks willen de voormalige echtelieden elkaar echt kapot maken. Het maakt deze vertelling op een bepaalde manier voorspelbaarder, rechtlijniger en misschien zelfs moralistischer. Overigens is Suranne Jones onverminderd fenomenaal in het nieuwe rollenspel dat zij moet spelen om haar status van gescheiden vrouw achter zich te laten. Al blijft 't jammer dat haar verdiende 'overwinning' uit het eerste seizoen een tikkeltje teniet wordt gedaan omdat ze opnieuw een tragische figuur wordt. Ik had 't eigenlijk sterker gevonden als de waarderende blik van haar zoon werkelijk het einde van deze serie was geweest. Nu lijkt het toch alsof ze door haar vrouw-zijn verdoemd zal blijven.

'

Thom Hoffman blijft leuk als Dokter Martinus Elzenbosch, maar helaas is de toon van de serie in zijn geheel wel erg braaf en gezapig. De voornaamste spanning in elke aflevering wordt gehaald uit of de dokter en de schooljuffrouw nou eindelijk weer eens bij elkaar komen. Na verloop van tijd begonnen de overdreven schattige karakters van Tygo Gernandt, Jack Wouterse, Jennifer Hoffman en Kitty Courbois me ook de keel uit te hangen. Overigens heb ik de serie met veel plezier gekeken en is het zeker aan te raden aan mensen die wat luchtig vermaak zoeken.

Over het internet als die bizarre tussenruimte waar iedereen kan experimenteren met nieuwe kanten van zichzelf. Twee alledaagse Amerikanen met een IT-achtergrond - ze noemen zichzelf Baudi Moovan en John Green - ontpoppen zich tot amateurdetectives wanneer ze een gruwelijk internetfilmpje tegenkomen. Getriggerd door het beeld van een onverlaat met capuchon die twee kittens liefdevol streelt, om ze vervolgens te verstikken met een luchtdichte stofzuigerzak. Moovan en Green zetten een kennisnetwerk op via sociale media en pluizen elk detail na om dichter bij de dader te komen. Ze stuiten met hun onderzoek op de Canadees Luka Rocco Magnotta, die zelf een netwerk heeft uitgezet van fake fan accounts richting zichzelf en instagramfoto's plaatst waar hij de hele wereld over lijkt te reizen. Allemaal zo slecht bewerkt met photoshop dat Magnotta's roemrijke modellencarrière zich vooral in zijn eigen hoofd lijkt af te spelen. Zou het kunnen dat achter deze internetfiguur- zo duidelijk hengelend naar aandacht- ook die beruchte kittenmoordenaar schuilt? En dan komen er nieuwe moordfilmpjes binnen waarin duidelijk wordt gehint naar hun eigen amateuronderzoek.

Dit documentaire-drieluik deed me wat denken aan de thema's die bijvoorbeeld Black Mirror aansnijdt. Of hoe politie te weinig knowhow en middelen heeft om internetcriminaliteit aan te pakken, terwijl het lastig is om precies te lokaliseren waar op aarde een misdrijf heeft plaatsgevonden en onder wiens jurisdictie het valt. Tegelijkertijd zijn internetgebruikers goed in staat om groepen mensen te mobiliseren en razendsnel een schat aan informatie te verzamelen. Toch is het een beetje flauw hoe 'Don't F**k with Cats: Hunting an Internet Killer' (2019) de rol van deze identificeerbare amateurspeurders opklopt. Baudi Moovan en John Green geven namelijk aan dat ze niet weten of ze er goed aan doen om opnieuw media-aandacht te genereren voor hun bizarre kat- en muisspel met deze engerd. Maar ze kozen er wel voor omdat ze willen agenderen dat politiediensten soms cruciale informatie laat liggen en dat internetgebruikers zich meer bewust moeten zijn van hun eigen verantwoordelijkheid.

Ik proef echter dat de makers zelf sensatie zochten en dit goedpraten met prekerig alarmisme over onze internetcultuur. Want waarom zo enorm inzoomen op één flamboyante, mediagenieke moordenaar en het onderwerp niet belichten vanuit een breder perspectief? En zou dit kat- en muisspel met internetgebruikers werkelijk een trigger zijn geweest, of is het een fascinerende terzijde in het geheel? Voor iemand die zo planmatig te werk gaat over een tijdsspanne van jaren, is het nauwelijks voorstelbaar dat internetnerds en haatdragende reacties de doorslag hebben gegeven om een ander mens te vermoorden. Deze persoon moet van meet af aan dermate geestelijk getroebleerd en/of kwaadaardig zijn geweest als een treinongeluk in wording. Hoe akelig het ook is dat digitale omstanders dit proces zagen ontvouwen.

Onderschatte animatie-serie die nooit de legendarische status van bijvoorbeeld Beavis en Butthead heeft weten te krijgen. Jammer, want ook Duckman geeft een zeer raak beeld van de jaren negentig. Het begint al met de door Jason Alexander ingesproken Duckman, de seksistische nietsnut die maar continu vist naar de bevestiging van zijn kinderen. Hij mag dan wel een privédetective zijn, maar zijn grootste zoektocht is toch echt naar zijn eigen identiteit in een chaotische wereld. Mijn favoriete karakter is natuurlijk de altijd scherpe Cornfed, die Duckman steeds vlijmscherp zijn plaats wijst. Of die wee eens een idiote vaardigheid opgedaan heeft in een vorig leven buiten de camera.

Terugkerende thema's zijn dan ook hoe deze half-eend/half-man probeert om zich staande te houden in een wereld die aan de ene kant perfectie afdwingt, maar aan de andere kant ook zijn lelijke schaduwzijde kent. Reality-televisie wordt lekker dik aangezet als de ranzige rotzooi. Scholen worden gepresenteerd als onneembare vestingen waar politie en leger de boel schoon moeten houden. En de liefde, ach, de liefde, in een briljante episode vindt Duckman eindelijk weer een nieuw lief in de operator van de 9-11 centrale. Hij zwijmelt over haar zoetgevooisde stem Puntje van zorg: ze is zo lelijk dat ze, als een soort Caspar the Friendly Ghost, haar omgeving doodsangsten uit laat staan.

Veel van de grappen uit de serie zijn terug te voeren op de lelijkheid van de maatschappij, die mooi verbeeld wordt door gebruik te maken van (bewust gekozen) lelijke animatie en de meest bizarre gedrochten in bijrollen. De grappen zijn fijn verdeeld tussen botte slapstick, intelligente satirische humor en vlijmscherp geschreven dialogen.

De kwaliteit is iets minder consistent dan in het eerste seizoen. Paar uitschieters qua episodes, maar ook een paar afleveringen die echt niet leuk zijn.

Nederlandse producties krijgen zelden genoeg ruimte om grootse ambities waar te maken. Of zoals 'Elixer' (2025) met Big Pharma een intrigerende clash schetst tussen ethiek, wetenschappelijke vooruitgang en zakelijke belangen. Gelikt geschoten met fraaie drone-shots en levendige straatbeelden. Vooral ook door het gevoel van schaal met verschillende locaties over de hele wereld om de globalisering tot leven te brengen. Toch sterke sfeerschetsen van een Limburgs familiebedrijf met een katholiek schuldcomplex. Maar het overgecompliceerde plot levert in 'Elixer' (2025) weinig binding op met de familie Rombauts. De verschillende personages zijn überhaupt zelden met elkaar samen in dezelfde ruimte. Hierdoor voelen loyaliteitsverschuivingen vooral geforceerd en vergezocht. Uiteindelijk is de moralistische boodschap belangrijker dan de knetterende spanning tussen de familieleden.

Een mensenleven geleden las ik eens een interview in de VARA-gids met de Nederlandse auteur J. Bernlef. Ik kan het helaas niet meer terugvinden, maar de strekking was dat hij koos voor personages met psychische zijnstoestanden als autisme, schizofrenie of dementie. Maar voor hem zouden sociopathie/psychopathie nooit interessante karakters opleveren, en dan al helemaal niet wanneer ze 'onmenselijk' gedrag vertonen als mishandeling en geweld. En toch intrigeerde het mij tot op de dag van vandaag. Het moet toch mogelijk zijn om een seriemoordenaar gestalte te geven als een gelaagd en menselijk personage? Als iemand die (net als iedereen) ontwikkelingen doormaakt en intellectuele inzichten verkrijgt, die misschien blijk geeft van een zeker idealisme of een wens om de maatschappij te veranderen. Wat dat aangaat ken ik weinig films of series waarin seriemoordenaars neergezet worden als gelaagde mensen. Misschien komen Hannibal met Mads Mikkelsen en Dexter met Michael C. Hall nog enigszins in de buurt!?

Je begrijpt waarom de premisse van 'The End of the F***ing World' (2017) bepaalde verwachtingen opriep. Niet alleen was de seriemoordenaar van dienst een onzekere tiener, maar James (Alex Lawther) ging op een roadtrip met een potentieel slachtoffer als Alyssa (Jessica Barden). De coming-of-age van twee beschadigde jongeren waarvan de één denkt dat er verlossing te vinden is wanneer hij de ander schade berokkent. Ik was hoogst geïntrigeerd door deze macabere opzet, maar vroeg me tegelijkertijd af hoe je in hemelsnaam een serie gaande houdt waarin 'die ene moord' een intrinsieke motivatie is. Eigenlijk kan het niet anders dan aflopen met een teleurstelling, want als 't James lukt dan verliest hij alle sympathie van de kijker en valt er een ander charismatisch karakter weg. Maar als hij 't niet doet dan is de seriemoordenaars-insteek een tikkeltje onlogisch en vergezocht. Toch hield 'The End of the F***ing World' (2017) mijn aandacht vast omdat ik hoopte op een slim script dat een weg wist te vinden met deze onmogelijke opzet.

Nu kun je een serie natuurlijk niet beoordelen op verkeerde verwachtingen mijnerzijds. Op zichzelf is 't gewoon een prima 'road trip' in de geest van Bonnie & Clyde of Tarantino's 'True Romance' (1993). Filmisch imposante sfeershots van het Britse platteland met een ironische knipoog naar het Amerika van de jaren vijftig en zestig. Opvallend lekkere soundtrack met een anachronistische fusion van genres en stijlen: van Rockabilly, Britpop, Garagerock tot gevoelige ballads. Alleen al die heerlijk melancholische terugkeertrack 'Laughing on the Outside' (1962) van Bernadette Carroll. Een paar gevoelige mumblecore-momentjes van twee emotioneel beschadigde tieners die met elkaar de intensiteit van een jeugdliefde ervaren en de kracht verkennen van intimiteit. Maar zoals een wijze filosoof ooit sprak: 'Isn't that cute...BUT IT'S WRONG!' Het aparte is dat je aan 't begin echt een andere serie lijkt te kijken dan tegen het einde. Veel grimmiger en vertrekkend vanuit een werkelijk originele premisse. Daar komt bij dat het subplot rond een lesbisch detective duo alweer de zoveelste Fargo-ripoff is.

'The End of the F***ing World' (2017) heeft onmiskenbaar een eigen charme, maar speelt te vaak leentjebuur bij andere producties en kiest uiteindelijk voor een veilige weg. Zelfs de slotscène - waar destijds veel om te doen is geweest - is stiekem een beetje braaf en voorspelbaar.

HBO-light. De episodes zijn als een bite size versie van de ''grote'' HBO-titels als Six Feet Under en The Sopranos. Het is leuk, snel en grappig, en het heeft natuurlijk net dat tikkeltje meer diepgang dan de meeste series op televisie. Goed te pruimen dus!

Nog beter dan het eerste seizoen. De karakters worden net iets beter uitgewerkt, verhaallijnen zijn nog diepgaander (ondanks de korte duur van de afleveringen) en de party's zijn weer iets uitbundiger. Vooral het aspect dat Ari en E. nu op gelijke hoogte staan maakt de serie onweerstaanbaar grappig. Om nog maar te zwijgen over het hele Aquaman-debacle. Het blijft HBO-light, maar desondanks toch zeer smakelijke televisie!

Fijne herinneringen aan deze veredelde soap: mysterie zat leuk in elkaar, Curaçao was een leuke locatie voor een ouderwets schatzoekersavontuur, vermakelijke 'helden' en 'schurken'. Met mijn huidige smaak 2* voor de krakkemikkige soap-opzet, maar tel er gerust 1* bij op voor de warme avonden dat ik er destijds met moeder en zus naar heb gekeken.

Animatieklassieker. Over een jong meisje dat -oh, hoe anime-logica- de verpersoonlijking is van een massavernietigingswapen. Vol overbekende clichés, maar het heeft een frisse eigen stijl en toon. Fijn hoe het zware thematiek, opgroeien zonder liefde en genegenheid, uitwerkt in een zinderend actiespektakel, met zeer tot de verbeelding sprekende explosieve geweldorgies van uit elkaar gereten mensenlichamen. Ook een steengoede soundtrack; zo één die ik, jaren na dato, nog wel eens opzet om te genieten van het bombastische strijkersspel waar Japanners zo van houden. Nu ik de dertig gepasseerd ben, vrees ik dat de pedofiele ondertonen bij herziening minder gewaardeerd worden. Minutenlang naar een naakt meisje in een bad kijken, ook al is het getekend, is niet per se iets waar ik tegenwoordig op zit te wachten.

Nog even snel erdoorheen gejast voordat deze miniserie van netflix werd gehaald. Op zich ben ik altijd wel te porren voor een juridisch drama rond een moreel ambigue uitdrager van het recht. In 'The Escape Artist' (2013) is Will Burton (David Tennant) een gladde topadvocaat die is gespecialiseerd in het onderuithalen van strafzaken door te wijzen op vormfouten of door ooggetuigen in diskrediet te brengen. Zand in de raderen als overwinningsstrategie. Een combinatie van branie, geen scrupules hebben en torenhoge ambitie heeft van Burton de absolute nummer één van zijn firma gemaakt. Totdat de advocaat op een dag geconfronteerd wordt met zijn eigen morele kompas, wanneer hij de strafzaak krijgt toegewezen van seriemoordenaar Liam Foyle (Toby Kebbell). Het bewijsmateriaal lijkt een 'smoking gun' van jewelste in hoe pornografisch internetmateriaal en zoektermen op Foyle's harde schijf wel erg veel gelijkenissen vertonen met de moordzaken waar hij voor wordt verdacht. Maar Burton neemt de verdediging toch aan.

Het aardige aan 'The Escape Artist' (2013) is dat 't je als kijker in de positie plaatst dat je hoopt dat die gelikte haaibaai het voor elkaar speelt om zelfs een seriemoordenaar vrij te pleiten. Zoals de overwinningsadvocaat opeens een sympathieke underdog wordt omdat hij in deze zaak onmogelijke kaarten krijgt toegespeeld. Tegelijkertijd een heerlijke spanning tussen advocaat/verdachte omdat de twee dan wel binnen het rechtssysteem aan dezelfde kant staan, maar moreel bestaat er een wereld van verschil tussen een braaf mens en een moordlustig roofdier. Zo'n strafzaak waar alles van afhangt voor beide partijen lijkt me meer dan genoeg materiaal bieden voor een drieluik. Maar 'The Escape Artist' (2013) gooit aan 't einde van de eerste aflevering alle subtiliteit overboord voor een nogal vergezochte wending. Erger nog is dat die wending op een wel erg karikaturale manier de mate van invloed suggereert die een verdachte zelf heeft op de rechtsgang. Van het platte niveau dat rechtsspraak fundamenteel onrechtvaardig is omdat ook extreem nare mensen rechtsbescherming genieten.

'Evil Genius' (2018) heeft meer weg van smeuïge exploitatietelevisie in de late avonduurtjes dan diepgravende onderzoeksjournalistiek. Nu is de zogenaamde 'Pizza Bomber Heist' ook wel een erg bizarre en macabere moordzaak. De wat simpele Brian Wells deed ogenschijnlijk mee met een speurtocht toen hij met een nekbom en een provisorische shotgun een bank probeerde te overvallen. Hij werd voor de deur onder schot gehouden door de politie en de explosievendienst was te laat om hem te bevrijden uit zijn penibele situatie. Wells leek zelf het meest verbaasd van iedereen dat de timer werkelijk aftikte naar zijn gruwelijke dood. Deze docuserie zet bijna verlekkerd in op een suggestieve, eenzijdige insteek om Marjorie Diehl-Armstrong neer te zetten als de kwade genius achter dit horrorscenario. Ik zie geen logische reden waarom mannelijke 'co-conspirators' als William Rothstein en Kenneth E. Barnes bij lange na niet zo'n uitvoerige profielschets krijgen als de dame in hun gezelschap. Diehl wordt geportretteerd als een fatale vrouw in de meest klassieke zin: als een brunette met priemende blik, die de vreselijkste dingen gedaan krijgt met haar berekenende verleidingskunsten. Het levert een sensationalistische karikatuur op die seksisme in de hand werkt door steeds haar vrouw-zijn en geestesziekte negatief op de voorgrond te plaatsen.

Eerste echte teleurstelling van regisseur Mike Flanagan. Het is allemaal een tikkeltje te geforceerd. De continue verwijzingen naar ander werk van Edgar Allan Poe. De maatschappijkritische boodschap over nalatenschap en kapitalisme. De bijna komische overdaad aan seks, drugs en gemene personages. Misschien staat me nog het meeste tegen hoe irritant moralistisch 'The Fall of the House of Usher (2023) eigenlijk in elkaar steekt. En dat terwijl deze productie doet alsof het edgy en rauw is.

Het had op zich de potentie van een leuke maffiaserie: een kleine Italiaanse middenstander en zijn gezin, die een plaatselijke pizzeria hebben als dekmantel voor een criminele organisatie, krijgen opeens te maken met criminele afrekeningen en familievetes. Oerhollandse lulligheid met een snufje 'Breaking Bad', over 'gewone mensen' die uit noodzaak zich door de criminaliteit moeten stuntelen. Op de soundtrack mierzoete Italiaanse tearjerkers en over de lens felle filters om de Neder-Italiaanse sfeer extra dik aan te zetten. Zelfs Joke Bruijs is van stal gehad voor een portie vooroorlogse gezelligheid.

Toch weet de serie nooit helemaal de juiste toon te vinden. Het heeft de lieflijke karakterschetsen van Maria Goos, waarin mannen knuffelbare lobbesen zijn die heus het beste met anderen voorhebben, maar zich steeds geconfronteerd zien met brute mannencodes en een ego dat ze in de weg zit. Het heeft snoeihard geweld en inktzwarte komedie. Het is een familiedrama met een zoon die vreemdgaat met de ex-vriendin van zijn oom en de dochter uit de kast komt als een lesbienne. Het heeft ook een slapstickachtige kant met vaste huisgasten en een goeiige politie-inspecteur die met zijn keffertjes langs het restaurant wandelt.

De uitersten - gezelligheid en kilheid- kunnen alleen werken met een sterk script dat een serie iets eigens en unieks geeft. En dat lukt niet, want de maffia- en Italianenclichés liggen er zo dik bovenop dat het meer voelt als een gemakzuchtige voortzetting van zoveel betere producties. Daarnaast voelt het seizoen ook teveel uitgerekt rond te weinig materiaal om de spanning erin te houden. Zeker aan het begin lijken lang niet alle gebeurtenissen, zoals de moord op een belangrijk personage, van invloed op de slotconfrontatie die er uiteindelijk komen gaat. Pijnlijk dat je aan alles ziet dat de makers er genoeg zin in hadden om vervolgseizoenen te maken, maar dat de kans klein is dat de productie een vervolg gaat krijgen.

Een existentiële fabel over de aard van goed en kwaad tegenover de overrompeld mooie sneeuwlandschappen die de oorspronkelijke 'Fargo' (1996) ooit op de kaart zette. Cinematografisch en plot-technisch is het een epos van formaat, van een niveau waarvoor weinig televisieseries het budget en de middelen hebben om erbij in de buurt te komen. En dat terwijl het ook een eigenheid heeft door de vreemde combinatie van gekke typetjes in de inktzwarte duisternis van een niets of niemand ontziend misdaadverhaal. Vooral Billy Bob Thornton is weergaloos als een eigentijdse Anansi, die de zwakheden en angsten van zijn slachtoffers uitbuit om er een persoonlijk gewin aan over te houden. Zijn precieze motivatie blijft in het duister, maar het lijkt of hij er een duivels genoegen in schept om mensen ertoe aan te zetten hun eigen ondergang tegemoet te gaan.

En toch kwam ik minder in de serie te zitten dan ik eigenlijk zou willen. Na een grandioze eerste aflevering, die ik met tranen in mijn ogen keek omdat het snoeihard binnenkwam, verliest het enigszins zijn momentum als het de kaarten meteen al op tafel legt. Ergens is het knap dat ze niet gekozen hebben voor de gebruikelijke formule van een moordmysterie, maar het gevolg is dat je in een vroeg stadium weet dat Molly Solverson bijna helemaal rond heeft hoe de vork in steel zit, terwijl zij dwarsgezeten wordt door de incompetentie en het mannelijke ego van haar superieuren. Na dat punt besteedt de serie vermoeiend veel aandacht aan de existentiële twijfel van zijn 'goede' hoofdpersonages Molly en Gus, of aan de grappige fratsen van Chief Bill Oswalt en het olijke huurmoordenaarsduo Mr. Numbers en Mr. Wrench. Ik kon me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat er te weinig materiaal is uitgesponnen over meer episodes dan het beperkte gegeven toelaat.

'Flower of Evil' (2020) begint als een soort mengeling van 'Mr and Mrs Smith' en 'Dexter'. Met het kat- en muisspel tussen een vrouwelijke rechercheur en haar eigen echtgenoot, die een man gevangen houdt in zijn werkplaats. Zou hij die ene beruchte seriemoordenaar kunnen zijn? Maar 'Flower of Evil' (2020) blijkt zelfs voor een K-drama overdreven melodramatisch en zoetsappig. Veel vloeiende tranen en grote emotie. Het is jammer dat je vrij snel doorhebt hoe de vork in de steel zit, terwijl de personages dan nog afleveringen lang aan het puzzelen zijn. Het leidt allemaal tot een wat voorspelbare anti-climax, zelfs het moordmysterie is dan al opgelost.

Afgehaakt na vier afleveringen. Het is gemaakt vanuit een ontzettend interessant uitgangspunt waar feit en fictie door elkaar gaan lopen om een up-to-date beeld te schetsen van politiek Den Haag. In werkelijkheid is het helaas niet meer dan een gimmick waar bekende politici en politieke verslaggevers af en toe door het beeld lopen. Of heel af en toe zijn er niet relevante shots doorheen gemonteerd waar een politieke kwestie wordt besproken. Niet erg, maar om nou te zeggen dat de verhaallijnen zelf boeiend zijn?

Met afleveringen van nog geen half uur weet het verrassend saai en oninteressant te worden. Veel 'politiek' gewauwel en weinig emotie. Misschien leuk voor de enkele fanaticus die opgewonden raakt van alle facetten van het politieke spel. Had hier een moord of overkoepelend thema overheen gegooid en je had wellicht mijn interesse gehouden. Zelf hou ik het wel bij de reguliere verslaggeving boven deze middelmatige poging om in te haken op succesvollere politieke series.

Samen met Unbreakable Kimmy Schmidt (2015) een van de leukere nieuwe komedie-series. Over een Taiwanees-Chinees gezin in een overwegend blanke middenklasse buitenwijk. Vooral Randall Park en Constance Wu zijn allebei ontzettend leuk op elkaar ingespeeld, maar voor de verandering zijn de kindacteurs óók meer dan de moeite waard. Alleen jammer dat Eddie Huang- de auteur van de oorspronkelijke memoires- zich inmiddels volledig van de serie gedistantieerd heeft. Kennelijk is er veel bij verzonnen om het format leuk te houden voor een langlopende televisieserie.

Ook het tweede seizoen is weer leuk. Vooral genieten hoe het de jaren negentig terug tot leven brengt met vele verwijzingen naar bekende bands of ontwikkelingen als de opkomst van het internet. Iets teveel episodes (24) ten opzichte van de oorspronkelijke dertien, maar tegelijkertijd biedt die opzet ook ruimte voor enkele afwijkende afleveringen. Bij vlagen misschien wel beter dan de eerste serie!?

Met Gareth Evans aan het roer weet je dat de puike actiescènes meer indruk maken dan het plot of de karakterpsychologie. Net als in The Raid-films is 'Gangs of London' (2020) dan ook een adrenalinekick vol hypergeweld, wreedheid en wonderlijke vechtersbaasjes. Het is niet eens écht duidelijk wie er eigenlijk de hoofdpersoon is. Wat op zichzelf een eigen soort spanning creëert, want elk moment kan het speelveld drastisch veranderen. Voor mij is het hoogtepunt als alle intriges en verwikkelingen opeens overboord worden gegooid voor een intermezzo in Ierland. Het centrale thema (hoe ver ga je om je dierbaren te beschermen?) krijgt op een genadeloze manier vorm als de suspensevolle opbouw leidt tot een exorbitant bloedvergieten. Al moet je in 'Gangs of London' (2020) zeker niet te lang stilstaan bij de vaak vergezochte bendes en hun onwaarschijnlijke vermenging met de reguliere zakenwereld.

Hoe haalt men betekenis uit een leven waarin het alleen nog achteruit kan gaan? 'Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen' werkt het best als de droefgeestige, schrijnende kant centraal staat van Hendrik Groen (Kees Hulst) die ervaart hoe zijn mannelijkheid wordt ondergraven en hij een gevecht moet leveren tegen bureaucratische krachten die hem het laatste beetje geluk afpakken. Vooral de eerste en de laatste afleveringen hebben een fijne mengeling van melancholische tristesse en droogkomische galgenhumor - een beetje vals maar nooit bijtend gemeen. In het middenstuk verliest de serie wat stoom als de focus verschuift naar de omanido-tripjes, waarin het somberen iets te makkelijk om wordt gezet in te formulematige feelgood. En toch zit er een mooie opbouw in hoe de somberman uit het begin (o.a. door het verloop van de seizoenen) nieuwe ervaringen doormaakt, terwijl dood en ziekte de kop op blijven steken in die herfstige nadagen.

Bij vlagen herken je de botte humor van het origineel terug, maar de tienerperikelen gaan tegenstaan. Het lijkt sowieso alsof het een beetje op de automatische piloot gaat. Beetje knokken. Beetje emotie. Beetje gore. Een plotwending hier en een satirische knipoog daar. En uiteindelijk blijf je op je honger zitten naar de échte serie.

Verveling en bureaucratie

Wat American Sniper (2014) had willen doen: moderne oorlogsvoering zoals gezien door de rifle scopes van de mariniers. Het schetst een zinderend beeld van jonge testosteronbommen uit alle lagen van de Amerikaanse bevolking, die hun grootste vijand vinden in de bureaucratie, het onvoldoende gefaciliteerd zijn, de ongelijkwaardige hiërarchie, de incompetente leidinggevenden en de verstikkende militaire tradities. Generation Kill neemt geen stelling in voor of tegen oorlogsvoering, maar het toont de moderne oorlogsindustrie als iets waarbij er een kloof is ontstaan tussen de waardering voor menselijke grondtroepen en de inzet van (onbemande) vliegtuigen. Welke rol hebben de ouderwetse militaire tradities nog in een tijdperk waarin de oorlog meer van bovenaf gestuurd wordt? En wat te doen met de psychische gevolgsschade van militairen die zwaar beschadigd terugkomen uit het oorlogsgeweld?

De serie bestaat vrijwel in zijn geheel uit de dynamiek tussen de mariniers: hun gebruik van slang in het taalgebruik; de populaire liedjes die zij met elkaar zingen; de frustraties en momenten van verbroedering naar elkaar; de lol die zij hebben om het beste van het moment te maken. Het knappe aan dat subjectieve, intieme gezichtspunt is dat het laat zien wat de strikte mannencode onderdrukt en verdoezelt: de enorme pijn die veel van deze jonge mannen tegelijkertijd voelen. Een pijn die onuitgesproken blijft, maar die terug te zien valt op de verbouwereerde gezichten van mariniers die er zich geen weg mee weten. Helaas kan er over die innerlijke psychische pijn niet gesproken worden in een machtsbolwerk waar de groepsdynamiek mannelijkheid afdwingt, terwijl de hiërarchie van boven naar beneden slechts aanzet tot handelen en orders opvolgen. Voor kritische (zelf-) reflectie en gezonde twijfel is er geen ruimte.

Oorlog is hier namelijk meer dan ooit een bureaucratische bedoening waar van hoger hand de tactische beslissingen worden genomen, terwijl de mariniers ter plaatse gefrustreerd zijn over die onderwaardering en zich niet meer betrokken voelen bij het oorlogsgeweld. Het schrijnende gevolg is dat de gedemotiveerde mariniers voornamelijk bezig zijn om de zinloosheid van hun missie te verbloemen met kwajongensstreken en masochistische spelletjes naar elkaar en naar de Iraakse bevolking. Door deze serie ga ik bijna begrijpen hoe de walgelijke oorlogsmisdadigster Lynndie England (zie: Lynndie England) - Wikipedia - nl.wikipedia.org tot haar daden heeft kunnen komen.Wat kun je anders verachten als je jonge, laagopgeleide mensen - levend in een stolp van verstikkende gedragsregels en rigide militaire tradities - loslaat in morele situaties waar filosofische verhandelingen over volgeschreven kunnen worden!?

Die subjectieve blik van 'de soldaten' is tegelijkertijd óók mijn enige puntje van kritiek: de oorlog wordt nog altijd getoond als het opwindende mannenspektakel, terwijl het enigszins gemakzuchtig voorbijgaat aan de immense gevolggschade op de Iraakse bevolking. Iraki zijn lijken, krijgsgevangenen of politiek correcte bijrollen 'die het slechte van de oorlog vertellen'. Of de grappige tolk Meesh, die van zichzelf het stereotype Arabier der stereotype Arabieren is. HBO zou ballen hebben als zij een soortgelijke serie zouden maken vanuit Iraaks perspectief, maar ik vrees dat de huidige politieke gevoeligheid dat niet toelaat. Deze opwindende miniserie is in ieder geval een meer dan geslaagde tussenvorm om publieke kennis te genereren over PTSS (posttraumatische-stressstoornis) en de zinloze Irak-missie waarvan de gevolgen, zelfs na twee termijnen Obama, nog steeds rondspoken in de wereldpolitiek.

Sinds 'Oldboy' (2003) heb ik een zwak voor Zuid-Koreaanse wraak-in-wraak-films. Of zoals elk personage in de vileine televisieserie 'The Glory' wel iets te schaften heeft met een ander. Met Moon Dong-eun (Song Hye-kyo) als intrigante die van haar mentor Joo Yeo-jeong (Lee Do-hyun) leert om menselijke zwakheden en sluimerende trauma's in te zetten alsof het stenen zijn op een go-bord. Het brengt Moon dichterbij een groepje geprivilegieerde rijkeluiskinderen die nooit geleerd hebben om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Alles om Moon's aartsrivale Park Yeon-jin (Lim Ji-yeon) ten val te brengen, dat is een maniakaal grijnzende weervrouw met psychopathische trekken. Het maakt 'The Glory' een heerlijk vileine zwarte komedie met over-the-top personages en een hoogst bevredigende wendingen. Al moet ik eerlijk zeggen dat het open einde iets teveel ruimte laat voor een eventueel vervolgseizoen.

Tegenvallende opvolger van 'Moeder, ik wil bij de revue'. Lastig om te zeggen waar het precies aan ligt, want in alles is het eigenlijk een betere serie: de relaties tussen karakters zijn beter uitgewerkt; er is meer focus op de tijdsgeest en hoe mensen met elkaar omgingen; er zijn meer leuke typetjes in voornaamste bijrollen.

Waar het waarschijnlijk wel onder te lijden heeft is dat het plot nog even voorspelbaar en ongegeneerd braaf is als dat van zijn illustere voorganger. Minpunten aan die vorige reeks worden duidelijker als je weer acht nieuwe afleveringen naar het gezapige escapisme kijkt dat het uiteindelijk is. Daar komt bij dat de acteurs en actrices in hoofdrollen ook niet leuk genoeg zijn om de serie in zijn geheel te kunnen dragen.

Deze serie 'had' inderdaad iets, terwijl ik als tien- of elfjarige al zag wat een slappe camp het eigenlijk was. Al vond ik de Australische serie 'Round the Twist' eigenlijk beter, omdat die minder gelikt in elkaar stak (en dus bij vlagen écht eng en mysterieus kon worden.) Horror kun je 'Goosebumps' dan ook nauwelijks noemen, maar het wist bijna elke aflevering een fijn sfeertje neer te zetten, met leuke knipogen naar bekende horror-klassiekers. Pas bij de recente verfilming (2015) merkte ik dat de franchise meer nostalgie bij mij opriep dan ik eigenlijk dacht.

Opeens is alles anders. 'Grace and Frankie' (2015) is een heerlijke tragikomedie over twee getrouwde echtparen die te maken krijgen met een levensveranderende wending. De mannen Sol Bergstein (Sam Waterston) en Robert Hanson (Martin Sheen) hebben al tientallen jaren heimelijk een affaire met elkaar, maar ze vonden nooit het juiste moment om hun liefde te delen. Bij een voorspelbaar etentje is het hoge woord eruit: ze willen met elkaar verder. Voor de conservatieve Grace (Jane Fonda) en de oude hippie Frankie (Lily Tomlin) een pijnlijke klap in het gezicht. Hoe ga je op je zeventigste verder als je heteronormatieve huwelijk een complete leugen blijkt? Het werkt bijzonder goed hoe de verschillende personages moeite hebben met de nieuwe situatie, zelfs de twee mannen die met elkaar verder willen. Het levert geen spervuur op aan hilarische grappen, maar 'Grace and Frankie' (2015) heeft een subtielere aanpak waarin de twee titelheldinnen worstelen met hun eigen angsten en onzekerheden.

Als je mij had verteld dat ik zo geïnvesteerd zou raken in een serie over twee oude besjes die een vibrator op de markt zetten, dan had ik je niet geloofd. Ik ben 't echter met de andere gebruikers eens dat 'Grace and Frankie' steeds grappiger wordt. Ik gaf altijd meer om de dramatische verwikkelingen, maar inmiddels rol ik van de bank van het lachen. Al weet de serie nog steeds op precies de juiste momenten een stomp in de maag uit te delen. Ouder worden is beslist niet leuk. Een stuk van je oudere zelf kwijtraken. Gezondheidsproblemen. Onmogelijke keuzes. De afhankelijkheid van anderen. Maar Grace en Frankie slaan zich er nog steeds vrouwmoedig doorheen met hun eigen nukken en eigenaardigheden.

Samen met Rick and Morty één van de leukste animatieseries van dit moment. Het combineert allemaal elementen uit recente pop culture met de extreem schattige tweeling Dipper en Mabel. Wat ik zelf erg leuk vind is dat de verhaaltjes klein en schattig beginnen en gaan over belevenissen die iedereen wel eens gehad heeft in de kindertijd. Een crush hebben op dat oudere meisje. Gepest worden. Het gevoel hebben dat een nabij familielid de pik op je heeft. Vervolgens nemen die herkenbare situaties een knotsgekke vogelvlucht naar de meest bizarre wendingen die je maar kunt bedenken.

In alles bevredigender dan het eerste seizoen: karakterontwikkeling, opbouw naar een groter mysterie, nieuwe knotsgekke monsters, etc. Bill Cypher is ook een leuke antagonist, net als Gideon tegelijkertijd schattig en creepy, helemaal in lijn met de onschuldige toon van de serie. Ook bij mij viel de finale enigszins tegen. Vreemd hoe het slordig en afgeraffeld voelt terwijl het slotstuk zelfs bestaat uit drie losstaande episodes. Met de weirdmagaddon hadden ze nog zoveel meer krankzinnige Ideeën kunnen uitwerken. Nu vond ik de een-na-laatste episode, waarin ze in een soort Mabel-nachtmerrie terecht komen, eigenlijk een fijner slot bij deze suikerzoete serie met een gitzwart duister randje.

Ik heb wel een zwak voor 'Greenleaf'. De hypocriete en feilbare personages die elkaar om de oren slaan met bijbelcitaten of kleurrijke metaforen. De fijne gospelmuziek. Al te menselijke verlangens (macht, lust, hebzucht) als voornaamste drijfveer om überhaupt zo'n megachurch te willen runnen. Ik heb eigenlijk wel een zwak voor alle personages, maar vooral Robert McCready is zo'n heerlijke soapintrigant waar je met liefde een hekel aan krijgt. Ook leuk om Oprah Winfrey in een bijrol te zien waar ze veel plezier aan lijkt te hebben.

Meer politieke machinaties, familievetes en exploitatieve manieren om gelovigen in te zetten voor eigen gewin. Robert McCready speelt weer zijn gebruikelijke spelletjes en er duikt een nieuwe soapintrigant op met de schitterende naam Basie Skanks. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het tweede seizoen laat zien dat 'Greenleaf' een stuk braver is dan je van het eerste seizoen ging verwachten. De makers lijken nu ook weer niet van plan om erg cynisch te zijn over belasting ontduikende geloofsgemeenschappen. Niet per se erg, maar het valt wel op.

De koude oorlog tussen First Lady Mae en Reverend James Greanleaf krijgt in het derde seizoen pas echt vorm. Niet één maar twee soapintriganten in de vorm van Tasha Skanks en Rochelle Cross. Dit moet wel mijn favoriete seizoenen zijn, omdat het hele gezin Greenleaf uit elkaar dreigt te vallen. Sowieso altijd genieten met zulke sterke vrouwenrollen.

Misschien wat aparte kritiek, maar ik was een beetje teleurgesteld dat 'Greenleaf' opeens witte antagonisten introduceert. Of zoals de vader en dochter achter Hope & Harmony een soort kerkgemeenschap willen opzetten die de ziel en eigenheid afpakt van Calvary. Het is zo'n cliché van de kapitalistische 'oliebaron' die met zijn grenzeloze hebzucht de andere moreel ambigue karakters in een positief daglicht zet. 'Greenleaf' was nu juist zo verfrissend omdat alle personages (zowel protagonisten als antagonisten) werden gespeeld door een diverse, niet-archetypische cast. Met het personage van Pastor Phil komt er wel iets van gelaagdheid in en het is leuk dat Charity Greenleaf wat meer op de voorgrond komt als intrigante.

De koek is een beetje op. Opeens wordt er een zoveelste familieschandaal geïntroduceerd rond Grace Greenleaf's buitenechtelijke zoon. Basie Skanks en Rochelle Cross blijken opeens een hele vrome zus te hebben die het familiehuis van de Greenleafs wil gebruiken voor religieuze doeleinden. Eerder concludeerde ik al dat het eerdere cynisme naar megachurces is overgegaan in liefdevolle speldenprikjes. Het wordt zelfs een beetje gezapig als Mae het ware geloof terugvindt en weer goed wil doen voor de gemeenschap i.p.v. zelfverrijking en het verbergen van familiegeheimen. Toch een mooi einde met het sterven van Reverend James en de symbolische wederopstanding van Mae.

Gothische seriemoordenaarssoap, waarin Mads Mikkelsen een hele fijne Dr. Hannibal Lecter neerzet. Ze gaan hier meer voor de camp uit 'Hannibal' (2001) en 'Hannibal Rising' (2007) dan voor het serieuzere werk als 'Silence of the Lambs' (1991) of 'Red Dragon' (2002). Deze Hannibal is er altijd en overal en weet zo iedereen voor zijn karretje te spannen, met als gevolg dat hij opduikt in de meest ongeloofwaardige situaties. Ook zijn collega-moordenaars, wiens misdaden vaak in één aflevering worden opgelost, weten vrijwel elke aflevering opnieuw hun weg te vinden naar de levens van de belangrijkste personages, terwijl de FBI-unit in kwestie weinig op lijkt te hebben met gezonde werkrelaties of een delicate omgang met vertrouwelijke informatie. Ergens is het ook jammer dat deze Hannibal in de verhaallijnen steeds op de voorgrond komt, terwijl de iconische figuur in de betere films juist zo goed werkte als die duivelse souffleur in de schaduw: impotent en machteloos gemaakt, maar nog altijd gewiekst genoeg om het meeste uit zijn positie te halen met zijn psychologische spelletjes. Het is toch een lekkere nonsense-serie (o.a. door een overdaad aan gore in de bizarre moordscenario's), maar deze iconische knuffelkannibaal verdient beter.

'Hannibal' is een beetje als een puntzak met patat, zo één waar je met je vingers in de mayonaise moet wroeten om het laatste patatje eruit te vissen. Echt een culinair hoogstandje wil het niet worden, maar prima te doen als snelle hap en calorieënbom. De continuerende verhaallijn blijft aandacht houden voor het conflict tussen 'de goede' Will Graham (Hugh Dancy) en 'de slechte' Hannibal Lecter (Mads Mikkelsen), terwijl er enkele andere kleurrijke seriemoordenaars ten tonele worden gevoerd. Het is een beetje té: met bombastische CGI-sequenties, met een verhaallijn waarin Dr Lecter werkelijk waar iedereen bespeelt, met de grootste massamoorden en een creatief gebruik van mensenlichamen. Vol Bijbelverwijzingen en laatste diners, alsof de iconische kannibaal als een godheid rondwandelt door het perverse koninkrijk wat hij zelf schiep. Mads Mikkelsen is een fascinerende Hannibal, met z'n slungelige postuur en dat minzame glimlachje bij die Scandinavische jukbeenderen. Net als in het vorige seizoen is het niet bijster sterk geschreven en neemt het plot bizarre wendingen. Voor een serie waar het bespelen van de menselijke psyche zo'n belangrijke rol heeft, is juist de karakterpsychologie van de voornaamste karakters slordig uitgewerkt. Net als bij dat patatje hou ik het schuldgevoel dat ik misschien beter was gegaan voor een volwaardige maaltijd.

Dr Hannibal Lecter is eigenlijk het minst interessante personage om uit te diepen. Hij is het leukst, hij is de persoon waar we als kijker misschien meer voor zijn dan we zouden wensen, hij is zonder meer het meest iconisch. Allemaal waar, maar het maakt hem nu juist zo geschikt als mysterieuze aanwezigheid op de achtergrond. Een bijna metafysische figuur waardoor goed en kwaad bij andere personages hun cachet krijgen. Ik snap dan ook niet goed waarom ze na het prima einde van het tweede seizoen op deze manier verder zijn gegaan. Zo diepzinnig zijn de motieven van Hannibal namelijk niet, hij stookt en sart en alle 'goede' personages zijn slechts speelballen in z'n perverse kat- en muisspel. De ironische twist is nu juist dat iedereen het leven liet om dieper door te dringen tot zijn psyche, terwijl ze met open ogen in de val liepen van een man die simpelweg van het manipulatiespel geniet. Maar het derde seizoen opent vanuit de belachelijke premisse dat Lecter een nóg geraffineerder spel speelde en zo'n beetje iedereen liet leven.

De Italië-episodes ondermijnen alles waar de serie naar opbouwde, maar missen ook de vaste structuur waarin moordzaken zijn verweven met de titelfiguur. Maar zo interessant is Hannibal dus helemaal niet en het levert vooral veel pseudofilosofische pretenties op. Of karakters peinzend nadenken over de aard van het kwaad op moordplekken in overweldigend mooie Florentijnse kerken, of een fles exclusieve wijn kopen voor bij het liefdesspel. Met bizarre montages van krioelende slakken, moordhandelingen, de gebruikelijke voedselbereiding en steeds weer dat lelijke CGI-hertmonster. Zelfs Mads Mikkelsen (meestal de sterkste factor) kan weinig meer met het materiaal en zijn macabere estheticus gaat op de zenuwen werken. Ook werkte Bedelia Du Maurier (Gillian Anderson) goed als bijrol, maar haar prominente aanwezigheid in het derde seizoen voelt misplaatst. Ze heeft weinig meer te bieden dan dat ze mogelijk ook haar eigen machtsspel speelt en van dichtbij een seksuele fascinatie heeft naar het monster.

Het rare is dat de Red Dragon-episodes, qua toon en sfeer, weer terugkeren naar de oorspronkelijke opzet. Hannibal wordt weer de souffleur in de schaduw, terwijl de focus ligt op Francis Dolarhyde (Richard Armitage) als 'The Tooth Fairy' voor de media en 'The Great Red Dragon' in z'n hoofd. Helaas heeft het tergend slechte begin veel schade gedaan en zijn de geflipte verhoudingen tussen 'de goede personages' nog steeds een domper op de hele serie. Al had ik wel enig plezier in hoe de innerlijke verscheurdheid van deze seriemoordenaar een tragisch kantje krijgt omdat het zich ontwikkelt over meerdere episodes. Ergens laat het zien hoeveel beter de serie kan zijn wanneer het andere seriemoordenaars de hoofdrol geeft. In die zin ben nieuwsgierig hoe ze 'Silence of the Lambs' hadden vormgegeven in het vierde seizoen. En ergens prikkelt het ook wel hoe de niet-ingeloste homoseksuele subtekst tussen Hannibal Lecter en Will Graham zich verder had ontwikkeld. Hoe ver waren ze gegaan met deze gedurfde invalshoek!?

Alleraardigste neo-noir met Nick Sax (Christopher Meloni) als de archetypische man van middelbare leeftijd die zich door zijn eigen levenszondes en mislukte kansen schiet. Niet kapot te krijgen, zelfs niet wanneer zijn geest nu zo vertroebeld lijkt dat een pratend eenhoorntje terug begint te praten. Deze Happy (met de stem van Patton Oswalt) brengt Nick op het spoor van een dochter van wie hij het bestaan niet wist en een Epsteiniaans misdaadsyndicaat dat zich bezighoudt met kinderhandel. Het eerste seizoen van 'Happy' (2017-2018) is lekker pretentieloze pulp met grootse actiescènes en dik aangezette schurken. In grote lijnen is 't allemaal wel een beetje voorspelbaar, maar blijft het vermakelijk genoeg omdat de corrupte agent en het cartoonfiguurtje zo'n knotsgekke variatie zijn op het 'buddy cop' genre. Die Christopher Meloni is een vondst! Al vraag ik me af of hier nu werkelijk een tweede seizoen van had moeten komen. Lijkt me lastig om nog iets nieuws eraan toe te voegen dat de moeite van het kijken waard is.

Het eerste seizoen van 'Happy!' (2017-2018) was heerlijk simpel: de corrupte agent Nick Sax (Christopher Meloni) moet zich door zijn alcoholwazen schieten om zijn dochtertje te redden. Zij is in handen gevallen van een perverse kerstman en haar imaginaire vriendje vraagt Sax om hulp. Het probleem is dat het tweede seizoen van 'Happy!' (2019) nog een schepje bovenop die bizarre stripboeklogica probeert te doen. Het is allemaal nóg vreemder, willekeuriger en surrealistischer. Op zich ben ik daar best voor te porren, maar dan moet er wel een sterke spanningsboog zijn om je mee te nemen in de gekkigheid. Er gebeuren dingen. Rare intermezzo's met musicalelementen of satirische knipogen naar kindertelevisie. Imaginaire vriendjes verliezen hun onschuld. Personages met paranormale krachten. Sonny Shine en Blue/Orcus zijn nog vervelender dan ze al waren. Zelfs de chagrijnige bakkes van Nick Sax krijgt geen glimlach meer op mijn gezicht.

Dat gegoochel met tijdlijnen en verschillende perspectieven is een tikkeltje te uitleggerig naar mijn smaak. 'The Haunting of Hill House' (2018) houdt de rode draad goed vast door elke aflevering in te zoomen op één individueel gezinslid en subtiele kleurschakeringen aan te brengen in flashbacks/flashforwards. Maar de grootste attractie is natuurlijk 'Hill House' zelf: als een onbevattelijke plek die zich onttrekt aan plaats en tijd. Zoals een collectief familietrauma dat voortleeft in de volwassen levens van de betrokkenen. Voor mij komt het psychologische aspect het sterkst naar voren in aflevering 6 en 7, wanneer de trauma's uit twee tijdlijnen zich vrij letterlijk openbaren als een donderslag bij heldere hemel. Ook visueel erg sterk hoe de herinneringen aan Hill House vernuftig samenvallen met het heden rond Elenaor's uitvaart. Het niveau van de serie blijft hoog, maar vanaf dat punt voelt het alsof de puzzelstukjes in elkaar geschoven worden. Met een bombastisch, sentimenteel slotakkoord waarin werkelijk elk restje van het mysterie wordt opgehelderd.

Ben er nog niet over uit of ik het daadwerkelijk een leuke serie vind of dat het een zogenaamde 'guilty pleasure' is. Daan Schuurmans speelt een soort Roger Moore die spannende stripboekavonturen beleeft met karikaturale boeven en verleidelijke fatale vrouwen. Pure camp natuurlijk, maar de serie neemt zichzelf gelukkig nooit serieus en het knullige ervan wordt daarom aan alle kanten extra benadrukt. Het allerfijnste zijn de goed gekozen locaties in en rond de Haagse beau monde. Ze hebben echt hun best gedaan om de meest sfeervolle locaties te vinden en daar spektakel plaats te laten vinden in de vorm van autoraces, achtervolgingen, explosies en schietpartijen. Echt diepgaand is het allemaal niet, daarvoor is er te weinig ruimte voor karakterontwikkeling en gelaagdheid. Toch is het elke aflevering opnieuw smullen om deze luchtige onzin.

Vreemd genoeg zijn het de afleveringen met een duidelijke continuïteit (de eerste en de laatste) die niet helemaal tot hun recht komen. Het lijkt of er te geforceerd gezocht wordt naar samenhang, terwijl de serie het leukst is als het met overdreven onzin aan komt zetten. Gelukkig is die onzin er in overdaad met uitschieters als De Parfumeur, Pokerface, De Ontvoering en Haute Cuisine. Het open einde suggereert in ieder geval dat de makers zelf aan een derde reeks denken.

Hollandse lulligheid met de glans van de betere Amerikaanse series. Het levert een zeer amusante serie op die van begin tot eind onderhoudt met inktzwarte galgenhumor en spannende wendingen. Alleen het einde stelt wat teleur, maar hopelijk gaat het de aanzet zijn tot een nog betere vervolgserie.

'Hollands Hoop' blijft een tikkeltje Breaking Bad in Groningen, maar ze hebben in het tweede seizoen nog iets meer een eigen toon gevonden. Die houterige Hollandse boeren en het contrast met de joego's die als een eigen natuurkracht de spelregels bepalen, terwijl Fokke probeert te polderen om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen en vooral niet het conflict aan te hoeven gaan. En die sfeer van Hollandse lulligheid in Amerikaanse namaak, zoals Teup met haar liefde voor rockabilly en Elvis. Het personage van Peter van den Begin dat door de kerk doolt als de ex-koppensneller die zijn vadercomplex heeft opgelost nu hij de Here heeft gevonden. (Alhoewel...?) De aflevering waarin de zestienjarige dochter haar maagdelijkheid verliest maar daarmee ongewild in het centrum komt van het morbide drugsavontuur van haar familie. Het zijn de typisch Nederlandse touches die Hollands Hoop HH maken en geen BB. Toch weet ook dit seizoen niet toe te werken naar een bevredigend slotstuk, want de vele verwikkelingen en dramatische conflicten leiden wederom vooral tot zwartkomische lolligheid. Het had een tandje minder jolig gekund en daarnaast had de serie een tragischer noodlotsscenario verdiend dat bij de duistere sfeer past.

Britse tongue in cheek humor met een cast die lekker op elkaar ingespeeld is, terwijl het qua set designs allemaal erg sfeervol oogt. Ook een maatschappelijk relevante knipoog in hoe de decadente rijkdom in en rond het hotel wordt verzorgd door hardwerkende, onderbetaalde immigranten.

De serie leunde in vorige seizoenen op de seksuele spanning tussen Charlie en Rebecca als baas boven baas.Met het vertrek van Rebecca in het vorige seizoen had ik al een bang voorgevoel dat de kwaliteit niet meer gewaarborgd kon worden. En inderdaad, dit derde seizoen stelt simpelweg teleur. Het grootste mankement zijn de wel erg geforceerde morele lesjes over vrouwenhandel, kinderarbeid, kindsterretjes, etc. In andere episodes ligt de nadruk weer op het wraak nemen als de klanten weer eens vervelend doen. Het is allemaal zo geforceerd en van enig realisme is weinig sprake meer. Ik vroeg me meerdere malen af in hoeverre dit zooitje ongeregeld in staat is om de plaatselijke snackbar te runnen, laat staan een luxe vijfsterrenhotel. En als mijn favoriete karakters dan ook nog eens eruit worden geschreven in één matige aflevering, tsja, wat blijft er dan nog over...? Bij vlagen is het nog best vermakelijk, maar over de gehele linie is het middelmatig.

Ik zat niet te wachten op een vierde seizoen. De derde reeks van 'How to Sell Drugs Online (Fast)' had een prima einde: een bitterzoete confrontatie tussen voormalige vrienden. Gelukkig blijkt er nog genoeg energie over voor een laatste onderdompeling in de wankele wereld van marketing, IT en drugscriminaliteit. We hebben nu zelfs een soort Gus Fring in de vorm van een ijsjesgigant met een heuse pinguïnmascotte. Het gaat allemaal wat snel. En met het geringe aantal korte afleveringen kunnen de verhoudingen tussen personages nooit helemaal uitgediept worden. Maar door de snelle montage en bizarre plotwendingen blijft het een vermakelijke achtbaanrit. Al hoeft er van mij geen vijfde seizoen meer te komen.

Hoog cijfer aan gegeven. De geschiedenis-versie was wel iets leuker, maar dit is evengoed een aansprekende serie voor jonge kinderen: leerzaam én vermakelijk. Zo worden ze niet meer gemaakt, zou opa hier kunnen zeggen.

Voor jezelf kiezen of voor de familie. Met een heerlijke videoclipachtige stijl vertelt 'Infamia' (2023) het verzet van het Roma-meisje Gita (Zofia Jastrzebska) als ze uitgehuwelijkt dreigt te worden. Ze wil vrij zijn, muziek maken, zelf beschikken over haar eigen lichaam en geest én vooral niet in hokjes geplaatst worden. Tegelijkertijd zit ze óók vast tussen de Poolse zigeunerhaat en de moeilijkheid voor jonge Roma om zich te ontplooien. De oudere Tagar (Kamil Piotrowski) lijkt haar een uitweg te bieden om te ontsnappen aan haar eenzame situatie, maar mannen stellen altijd teleur. 'Infamia' (2023) is vooral zo sterk door de magnetische Gita als een levenslustige wervelwind die steeds verder de grenzen opzoekt om te ontsnappen aan lage verwachtingen. Alleen al hoe ze zich kleedt en opmaakt in die unieke mengeling van eigentijds en traditioneel. Authentiek en toch trouw aan haar eigen achtergrond. Gita's trots pakt niemand haar af.

Zes losstaande verhalen met als enige gemeenschappelijke kenmerk dat zij zich steeds afspelen op één specifieke locatie. Elk verhaal haalt dan ook zijn sfeer uit de mogelijkheden die de plaats van die aflevering met zich mee brengt. De ene aflevering kijk je naar een groep verveelde rijkelui die zich verstopt in een kast. Een volgende aflevering zie je twee stuntelende inbrekers die proberen in te breken in een moderne villa. Mijn absolute favoriet is het tienermeisje dat moet gaan babysitten in een gothische herenhuis. Die locatie wordt tot in het meest absurde detail uitgebuit met sfeervolle camerahoeken en een spookachtige aankleding.

Die beperkte locaties hebben ook tot gevolg dat er nog meer de nadruk komt te liggen op de absurde karakters en de chemie die zij met elkaar hebben. Laat het maar aan komische genieën Reece Shearsmith en Steve Pemberton over om gestalte te geven aan doodenge freaks. Waren ze bij een vorige project als Psychoville nog enigszins terughoudend omdat er een doorlopende verhaallijn was, hier kunnen ze helemaal losgaan met steeds een nieuwe reeks figuren. Wat hun typetjes zo leuk maken is dat zij altijd een vreemde combinatie hebben van afstotelijke walgelijkheid en een moeilijk te plaatsen ontroering. Hun karakters doen elkaar de meest walgelijke dingen aan, maar toch is het niet moeilijk om je met ze te identificeren.

Zes nieuwe verhalen waarin Reece Shearsmith en Steve Pemberton verschillende rollen vertolken op steeds één specifieke locatie. Een slaapwagon van een Europese trein. Een studentenkamer die meegroeit met de levensfasen van zijn vrouwelijke bewoner. Een middeleeuwse hut die voor het snelrecht van de heksenjacht wordt gebruikt. Een troosteloos kantorencomplex van een telefonische hulplijn. Een picture perfect woning in een chique buitenwijk En, tot slot, een gothisch spookhuis waar een butler en een medium toegang lijken te geven tot gene zijde.

De verscheidenheid aan locaties biedt dan ook weer een ruime aanzet voor totaal andere tonen en stijlen, waarbij je als kijker ook nooit helemaal kunt raden waar de verhalen naartoe gaan. Het verrassingseffect is wel wat minder dan in het eerste seizoen, maar toch zijn er weer meer dan genoeg twists en turns om de verbazing erin te houden. Het heeft nog steeds die fijne kwaliteit dat de parodie zo consequent doorgezet wordt dat het zowel eng als grappig weet te blijven. Ironisch genoeg heeft de allerbeste episode (The 12 Days of Christine) helemaal niet de twee eerder genoemde komieken in de hoofdrol. In toekomstige seizoenen zouden ze dus zeer wel kunnen leunen op nieuwe acteurs.

Misschien wel het beste seizoen!? De aftrap (een kerstspecial) slaat wat door met de hoeveelheid twist en turns, maar met 'The Bill' komt de serie in het bekende vaarwater van de tragikomische, psychologische horror. Meer dan ooit gebruiken Reece Shearsmith en Steve Pemberton alledaagse taferelen die ontaarden in gruwelijke catastrofes. Dit seizoen heeft helaas geen paranormale elementen, want ze lijken zich meer op klassieke slashers en moordmysteries te richten. 'The Riddle of the Sphinx' en 'Diddle Diddle Dumpling' kunnen zich, wat mij betreft, meten met de beste afleveringen van de hele reeks, omdat ze de inktzwarte tristesse hebben van tragische figuren die verdwaald raken in hun eigen obsessies en neuroses. Van het niveau uit de korte verhalen van Roald Dahl. 'Empty Orchestra' zal niet door iedereen gewaardeerd worden, maar voor mij is het prettige stijlbreuk om eens een luchtige musicalhommage te zien tussen alle venijnige gruwelverhalen. 'Private View' is een fijne knipoog naar een moderne icoon als Saw en de klassieke thrilleropzet van Agatha Christie. De eerste geluiden over seizoen 4 klinken ook al bemoedigend; ze gaan schijnbaar de kant van de SF en de techo-thrillers op.

En weer een divers seizoen van 'Inside No. 9'. In 'Zanzibar' proberen een montere piccolo en een dienstmeid om hun hotelgasten tegemoet te komen, maar de verwikkelingen worden steeds een stukje meer macaber. Het heeft bijna een vibe van de regisseur Wes Anderson (vrolijke kleurtjes, stripboekachtige karikaturen) in de combinatie van blijmoedigheid met een ironische knipoog. 'Bernie Clifton's Dressing Room' is zonder twijfel mijn favoriete episode van het seizoen, omdat het volledig drijft op de dynamiek tussen Steve Pemberton en Reece Shearsmith, die een komisch duo spelen dat voor die ene keer hun vroegere pijn bijleggen voor een afscheidsoptreden. Ze zitten zo ongelofelijk goed in hun rol als de man die zijn mislukte komediecarrière het liefst vergeet (Shearsmith) tegenover de man die alleen nog het geluk uit zijn herinneringen haalt (Pemberton). Net als met 'The 12 Days of Christine' uit seizoen 2 hield ik het niet droog.

'Once Removed' zit qua narratief leuk in elkaar, met een opzet waarbij het steeds tien minuten terug in de tijd springt om een ander facet van het moordmysterie uit te lichten. Qua opzet misschien de meest inventieve episode van dit seizoen, maar het blijft meer een gimmick dan dat het me echt raakt. 'To Have and to Hold' neemt de alledaagse opzet van een huwelijkse crisis - hij vindt zijn passie ergens anders, terwijl zij wil ontdekken waarom hij van haar is vervreemd - en de episode geeft er een lugubere draai aan waar Roald Dahl nog een puntje aan kan zuigen. Hier werkt de aflevering omdat het subtiel opbouwt van een drama over hoe de twee echtelieden uit elkaar zijn gegroeid, maar pas later komt er een horror-element bij dat die eerdere aspecten in een ander licht zet.

'And the Winner Is...' heeft een iets andere toon dan de andere afleveringen: het is namelijk meer een satirische kijk op celebrity-cultuur dan horror of thriller. Het leuke aan dit soort ensemble-afleveringen is dat Pemberton/Shearsmith zelf iets meer op de achtergrond verdwijnen, maar zo meer ruimte bieden aan andere komische typetjes. Zo zijn er hier de zelfingenomen karakteracteur Rupert (Kenneth Cranham), die naar eigen zeggen roemrijke seks heeft gehad met iedereen, en de Amerikaanse diva (Zoë Wanamaker) die wel geld wil voor haar jurybijdrage maar niet van zins is om zich ervoor in te zetten. En het grijze muisje (Phoebe Sparrow) dat mee mag jureren omdat ze een prijs won, maar wiens overenthousiaste - en oprechte- meningen constant worden afgefikt door de zelfingenomen vaklui. Vilein op precies de juiste manier.

'Tempting Fate' is de enige volbloed horror-aflevering van dit seizoen, met drie ambtenaren die een huis moeten ontruimen van iemand die recent is overleden. Soms vind ik het jammer dat de serie weinig afleveringen heeft waarin de nadruk ligt op het bovennatuurlijke. Net zoals in Psychoville, hun vorige serie, zijn ze verrassend goed in het neerzetten van een suspensevolle en enge atmosfeer, terwijl er altijd die komische knipoog is waardoor het toch net weer iets anders voelt dan een standaard genrewerkje. Hier een leuke dynamiek tussen de twee witte mannen (Pemberton/Shearsmith) en de zwarte Maz (Weruche Opia), die tot elkaar veroordeeld zijn tot een situatie waarin ze op elkaars morele oordeel moeten vertrouwen. Niet de sterkste aflevering omdat de plotwendingen te absurd worden en de karakters uiteindelijk onlogische beslissingen nemen.

Geen Deadwood, daar is het allemaal te gelikt en te clean voor, maar het is een leuke serie in hoe het de 'vergeten' verhalen uit het wilde westen vertelt. Zoals het perspectief van de indianen tegenover de komst van de nieuwe kolonisten. Ze hadden het beter bij een paar geschiedenissen gehouden, want nu worden er erg veel karakters geïntroduceerd en er te snel weer uitgeschreven.

'Rashômon' (1950) met een heleboel meer fillers, sociale media en New York. Of zoals 'Inventing Anna' (2022) elke aflevering een nieuw perspectief werpt op de cultfiguur Anna Delvey. Was de omgrijpbare stijlkoningin een genadeloze oplichtster of een slachtoffer van zichzelf? Iets te lang uitgesponnen en het wonderlijke accent van Julia Garner werkt inderdaad op de zenuwen. Maar 'Inventing Anna' (2022) intrigeert toch met thema's zoals authenticiteit in een wereld vol geconstrueerde identiteiten. Of de vraag welke rol de mediacultuur speelt op een eerlijk strafproces voor sommige beruchte verdachten. Ook sterk dat je nooit écht sluitend antwoorden krijgt op Anna's beweegredenen. Ze wordt nooit teruggebracht tot psychologische problematiek of een traumatisch verleden. Meer een enigmatische figuur die slachtoffers een confronterende spiegel wist voor te houden.

Een prima ego-documentaire over hoe Raoul Heertje en Frans Bromet kijken hoe hun eigen 'joodse identiteit' zich verhoudt tot de staat Israël. Wat betekent joods-zijn in een staat waar deze etnische/religieuze groep de dominante factor is? Voor Heertje een pittige confrontatie met mensen met wie hij een geschiedenis deelt en die een soms radicaal andere kijk hebben op de hete hangijzers dan hijzelf. Bromet is meer de registrerende observant wiens kenmerkende bromstem soms ongemeend scherp uit de hoek komt. In de verte heeft deze serie wat raakvlakken met 'Natascha's Beloofde Land' (2018) door Natascha van Weezel, maar het duo Heertje/Bromet zijn ietwat doortastender en zoeken zelf meer politiek geladen onderwerpen op. Het is ook heerlijk ongemakkelijke, spannende televisie om deze 'angry old men' lijnrecht in te zien druisen tegen staatspropaganda en geschiedvervalsing. Vooral Heertje is er een meester in om met z'n Hollandse botheid zijn gastvrij ogende geïnterviewden voor het blok te zetten en ze te dwingen om een positie in te nemen. Al moet ik ook zeggen dat de serie gaandeweg wat aan kracht inboet, omdat Heertje's ambigue relatie met het Israël uit z'n jeugdjaren een nodeloze herhaling van zetten wordt. Zelf had ik bijvoorbeeld minstens een aflevering verwacht over de omgang met etnische minderheden (zoals Ethiopische joden) die buiten diens vriendencirkel vallen.

Een seksueel overdraagbaar virus als angstscenario waardoor zowel spanningen rond seksuele moraal als de globalisering bij elkaar komen. Qua concept had de Fins-Duitse 'Arctic Circle' goud in handen met een moordmysterie annex virusuitbraak aan de grensstreek tussen de Europese Unie en Rusland. Waar het slechtste van twee werelden buiten de radar kan blijven in het desolate niemandsland, terwijl het niet alleen de barre weersomstandigheden zijn waardoor ze in omringende dorpsgemeenschappen buitenstaanders schuwen en hun vuile was niet buiten hangen. Zo kan een perverse schaduweconomie als de internationale vrouwenhandel bestaan onder het toeziend oog van een heleboel betrokkenen aan beide landsgrenzen. En dat terwijl de jonge politieagente Nina Kautsalo (Lina Kuustonen) niet alleen worstelt met de zorg voor een dochtertje met downsyndroom, maar ook omdat zus Marita (Pihla Viitala) bekendstaat als een vrouw met een losse seksuele moraal. Van het ene op het andere moment raakt Marita geïnfecteerd met het virus en worden haar seksuele keuzes een publieke zaak.

En toch wil 'Arctic Circle' nooit écht beklijven. Al is het elke keer weer heerlijk om de overweldigende sneeuwlandschappen te zien en er op de soundtrack geluiden doorheen zijn gemonteerd om de snijdende kou over te brengen. Sinds het eerste seizoen van 'Fargo' zag ik niet meer zoveel sneeuwscooters en personages die met hun moonboots wegzakken in de sneeuw. Qua setting en thematiek had 'Arctic Circle' echt een betere serie verdiend, maar door een veelheid aan clichématige plotlijntjes komt het allemaal te geforceerd bij elkaar. Het heeft namelijk zo'n thriller-opzet waar het hoofdpersonage een soort bliksemafleider is rond wiens persoon alle narigheid en ellende samenkomt. Niet omdat het nu altijd nodig is voor Nina's psychologische ontwikkeling of de thematiek dient, maar omdat toevalligheden fungeren als een opzet naar actiescènes en obligate cliffhangers. Het gevolg is een ongeloofwaardige, ietwat vergezochte productie die veel goedmaakt met z'n naargeestige sfeer en soms zelfs interessante balletjes opgooit. Als geheel mist het echter de verfijning en het sterke script om het interessante uitgangspunt recht te doen.

Deze serie sloot precies aan op mijn belevingswereld als zestien- of zeventienjarige. Een beetje chillen met je makkers en rare fratsen met elkaar uitspoken; het was snoeihard en soms ronduit gemeen, maar aan het einde kwam het altijd weer goed. De banale poep- en piesgrappen waarmee je je ouders op de kast joeg omdat ze er heel hard een mening over wilden ventileren. De best wel creatieve stunts, zeker in latere seizoenen, waarmee ze dingen bedachten die je zelf niet voor mogelijk hield. En toch had Jackass 'iets' waar al die andere aftreksels en soortgelijke series niet aan konden tippen. De chemie tussen de verschillende cast-leden? Dat rock 'n roll- en skatesfeertje eromheen? Ik heb nooit begrepen waarom zo'n eenvoudig concept nooit bevredigend kon worden gekopieerd, ook niet in de vervolgseries die deze castleden later zouden oppakken in hun carrière.

Op zich vond ik dat  Matt LeBlanc en Drea de Matteo wel chemie met elkaar hadden, maar het bleek niet voldoende voor een echte opvolger van 'Friends'. Al ben ik nooit echt een fan van die hit-serie geweest, dus ik had ook niet een enorme band met Joey.

Altijd een van mijn minst favoriete series van Cartoon Network geweest. Al staan verrassend veel van de episodes mij wel bij.

De banaliteit van het proces. Absoluut knap gemaakt hoe ze die hele neprechtszaak hebben gebouwd rond één niet-acteur. Het wordt absurder en absurder, maar Ronalds banden met andere juryleden lijkt overtuigend. Veel flauwe grappen en over the top-typetjes, zoals James Marsden die met verve het cliché speelt van een oppervlakkige Hollywoodacteur. Het heeft ook iets oprechts hoe Ronald zich - ondanks alle tegenwerking- vastbijt in deze zaak. Bijna als een liefdesverklaring aan de eigen juryrechtspraak: de gewone man heeft een belangrijke rol in het geheel. Misschien dat 'Jury Duty' (2023) daarom ook net iets te moralistisch is naar mijn smaak. Maar het blijft gaaf als je in de laatste aflevering ziet hoe wankel het was voor cast en crew om hun sympathieke underdog mee te nemen in deze illusie. Ik ben benieuwd hoe vervolgseizoenen eruit gaan zien.

Wat in 'The Keepers' (2017) begint als een moordmysterie rond de moord op zuster Cathy, wordt allengs een verzameling getuigenverslagen over de gruwelijkheden op Baltimore's Archbishop Keough High School. Achter het minzame glimlachje van decaan Joseph Maskell ging een seksueel roofdier schuil, die z'n pupillen terroriseerde met de ranzigste seksuele machtsspelletjes en er zelfs machtsdragers bij betrok voor gunsten en diensten. Het sterke aan deze docuserie is hoe het inzicht geeft in impact, reikwijdte en grootschaligheid van geïnstitutionaliseerd misbruik. Van de jaren zeventig waarin kerk, instituties en gemeenschap een ondoordringbaar bastion vormden voor een generatie misbruikslachtoffers. De jaren negentig waarin de katholieke kerk smeercampagnes en dure advocaten inzette om haar gelijk te krijgen, terwijl pedoseksueel Joseph Maskell niet op non-actief werd gesteld. Tot 'onze tijd' waarin misbruikslachtoffers elkaar via sociale media weten te vinden om afzonderlijke puzzelstukjes bij elkaar te leggen. 'The Keepers' (2017) verzandt ietwat te vaak in sentimentele karakterschetsen en Amerikaans heroïsme. Maar dit epos maakt pijnlijk invoelbaar hoe het strafrecht decennialang niet in staat is geweest om erkenning te bieden voor het onbevattelijke leed van deze vrouwen.

Voor mij is deze eerste reeks onovertroffen omdat het concept 'kijken in de ziel' zich bijzonder wel leent om bij psychiaters een zelfanalyse uit te lokken. Bij andere (beroeps-) groepen pakte het helaas niet altijd even interessant uit. Coen Verbraak is een traditionele interviewjournalist: een brave gentleman die zichzelf in de vraaggesprekken op de achtergrond plaatst, terwijl hij onverminderd scherp persoonlijke en beroepsmatige uitspraken ontlokt aan zijn geïnterviewden. De reeks wordt ook zo fijn omdat de psychiaters, waarvan ik er een heleboel vooraf niet eens kende, zich gaandeweg de reeks ontpoppen als kleurrijke personen, die vaak diametraal tegenover elkaar staan in hun opvattingen over wat de psychiatrie vermag ten opzichte van de cliënten die behandeld worden. Het levert een spannende televisiereeks op over de mores van een beroepsgroep en de interessante sujetten die er een onderdeel van uitmaken.