Opinions

Deze serie sloot precies aan op mijn belevingswereld als zestien- of zeventienjarige. Een beetje chillen met je makkers en rare fratsen met elkaar uitspoken; het was snoeihard en soms ronduit gemeen, maar aan het einde kwam het altijd weer goed. De banale poep- en piesgrappen waarmee je je ouders op de kast joeg omdat ze er heel hard een mening over wilden ventileren. De best wel creatieve stunts, zeker in latere seizoenen, waarmee ze dingen bedachten die je zelf niet voor mogelijk hield. En toch had Jackass 'iets' waar al die andere aftreksels en soortgelijke series niet aan konden tippen. De chemie tussen de verschillende cast-leden? Dat rock 'n roll- en skatesfeertje eromheen? Ik heb nooit begrepen waarom zo'n eenvoudig concept nooit bevredigend kon worden gekopieerd, ook niet in de vervolgseries die deze castleden later zouden oppakken in hun carrière.

Op zich vond ik dat  Matt LeBlanc en Drea de Matteo wel chemie met elkaar hadden, maar het bleek niet voldoende voor een echte opvolger van 'Friends'. Al ben ik nooit echt een fan van die hit-serie geweest, dus ik had ook niet een enorme band met Joey.

Altijd een van mijn minst favoriete series van Cartoon Network geweest. Al staan verrassend veel van de episodes mij wel bij.

De banaliteit van het proces. Absoluut knap gemaakt hoe ze die hele neprechtszaak hebben gebouwd rond één niet-acteur. Het wordt absurder en absurder, maar Ronalds banden met andere juryleden lijkt overtuigend. Veel flauwe grappen en over the top-typetjes, zoals James Marsden die met verve het cliché speelt van een oppervlakkige Hollywoodacteur. Het heeft ook iets oprechts hoe Ronald zich - ondanks alle tegenwerking- vastbijt in deze zaak. Bijna als een liefdesverklaring aan de eigen juryrechtspraak: de gewone man heeft een belangrijke rol in het geheel. Misschien dat 'Jury Duty' (2023) daarom ook net iets te moralistisch is naar mijn smaak. Maar het blijft gaaf als je in de laatste aflevering ziet hoe wankel het was voor cast en crew om hun sympathieke underdog mee te nemen in deze illusie. Ik ben benieuwd hoe vervolgseizoenen eruit gaan zien.

Meer van hetzelfde. Net als in het eerste seizoen wordt er een compleet fictieve wereld opgetuigd voor één sympathieke underdog. Het is een alleraardigste mengeling van fictie met realitytelevisie. Al twijfelde ik tijdens dit seizoen wel iets te vaak aan de echtheid ervan. Het lijkt namelijk alsof aartsgoeierik Anthony steeds precies datgene doet wat hem nóg aardiger en heroïscher maakt. Tot aan de slotakte waarin hij zich als een reddende engel opwerpt om zijn collega's te redden van een agressieve overname van een ander bedrijf. Zou het echt!? Ik heb er mijn twijfels bij, maar verder scoort 'Jury Duty: Company Retreat' opnieuw met de heerlijke typetjes en flauwe kantoorhumor. Ergens hoop je dat de magie echt is als ze in de laatste aflevering uit de doeken doen hoe ambitieus en grootschalig dit tweede seizoen in elkaar zou steken.