Opinions

Echt stomtoevallig heb ik 'D.P.' (2021) een dag eerder opgezet dan de mislukte militaire coup in Zuid-Korea. Op deze manier kun je dingen wel beter plaatsen. De strenge gezagscultuur vol ongelijkwaardige hiërarchieën, waardoor machtsmisbruik heel normaal wordt en niemand elkaar tegen kan spreken. Met als resultaat akelige pesterijen die qua heftigheid niet onderdoen voor de geseling van Private Pyle in 'Full Metal Jacket' (1987). Het sterke aan 'D.P.' (2021) is dat eigenlijk iedereen slachtoffer is van de verplichte dienstplicht. Zowel voor de teamleden van het Deserter Pursuit als voor de gedeserteerde jongeren die zij opjagen. Hoe kun je je beschermd voelen door het eigen leger als tirannie zo welig tiert!? Gelukkig valt er genoeg te lachen in luchtigere passages rond sympathieke schavuiten en kluchtige achtervolgingen.

Het uitgangspunt van 'D.P.' blijft zo heerlijk poëtisch: jonge soldaten moeten hun eigen dienstplicht gebruiken om dienstweigerende leeftijdsgenoten op te pakken. Eigenlijk hebben ze meer gemeen met de deserteurs dan met hogergeplaatsten. Bij elke nieuwe arrestatie krijgen ze een dieper besef dat het leger niet garant kan staan voor de veiligheid van de eigen soldaten. In dit tweede seizoen komt het er nog iets dikker bovenop te liggen dat het leger zich opstelt als een criminele organisatie vol doofpotaffaires en kafkaëske hiërarchieën. Opnieuw een heerlijk diverse mengeling van verschillende genre-elementen en stijlen. Van de gruwelijke eerste afleveringen rond een massamoord tot knotsgekke achtervolgingen en martial arts-gevechten. Zelfs een stukje gotische horror in de episode rond een voorpost tegen de Noord-Koreaanse grens. Toch blijft 'D.P.' van begin tot eind consequent met melancholische en schrijnende mijmeringen over dienstplichttrauma's.

Ik ben deze serie tegelijkertijd beginnen te kijken met Dirt. Beide series hebben een aantal overeenkomsten; het zijn maatschappijkritische verhalen met in de hoofdrollen female powerhouses. Deze titel heeft echter zonder twijfel mijn voorkeur, omdat het geen seks gebruikt om ook de gemiddelde SBS-kijker aan te spreken. Sexy is de serie zeker, maar nooit op een manier dat het tegen gaat staan.

In het allereerste fragment zien we hoe een jonge vrouw - naar wat al gauw de hoofdrolspeelster blijkt - wegvlucht uit een gebouw. Ze is in radeloze paniek en heeft bloed aan de handen. Opeens switcht het verhaal maanden terug in de tijd en leren we dat het gaat om de jonge juriste Ellen Parsons (Rose Byrne). Net afgestudeerd, en legio aanbiedingen bij grote firma's liggen al in het verschiet. Zij kiest echter voor het prestigieuze Hewes en associates, geleid door de gewiekste Patty Hewes (Glenn Close). Het blijkt al vrij snel een gewaagde keuze te zijn, want Hewes is allerminst de makkelijkste werkgever door haar extreem veeleisende karakter. Of zoals een van de karakters in de eerste episode zegt: 'Pas jij maar op met je verloving. Het is heel moeilijk om een relatie te onderhouden als je onder Hewes werkt.' (spoiler: dat blijkt inderdaad zo te zijn...)

De serie focust zich op een specifieke zaak, namelijk die van de steenrijke magnaat Arthur Frobisher (Ted Danson) tegen zijn voormalige werknemers, allen op straat gezet terwijl Frobe er met de poen vandoor ging. Hewes - zo vastberaden als zij is - heeft al in gedachten om de man ten val te brengen. Als het niet goedschiks kan dan wel kwaadschiks. Zelfs intimidatie, huurmoordenaars inzetten en het bespelen van de media worden uiteindelijk niet geschuwd door beide partijen. En zo begint er een titanenstrijd tussen de gewiekste topadvocaat Hewes en haar machtige opponent Frobisher, waarbij Ellen Parsons tussen de partijen in terechtkomt.

In elke aflevering vinden we - middels twee detectives die de zaak Parsons onderzoeken - een snippertje meer informatie over wat er nou eigenlijk gebeurt is in dat appartement. Waarom rende Parsons weg met bloed aan haar handen? Wie draagt er schuld? Hewes? Frobisher? De juriste zelf. Stukje bij beetje komen de antwoorden in relatie met de Frobisher-case. Maar om van deze geniale serie ten volle te kunnen genieten, is het het beste om daar niet over uit te wijden.

Het is het best te omschrijven als een klassieke murder-mystery, verpakt in een hippe ''legal'' thriller. De focus ligt op het bedrijven van advocatuur op het hoogste niveau en het daarbij behorende verkrijgen van miljoenenclaims. Er is geen onderscheid tussen goed en slecht, waardoor alle partijen een menselijke kant krijgen. Zelfs ''schurk'' Frobisher krijgt een menselijk gezicht als iemand die tegen wil en dank zijn goede naam probeert te bewaren.

De onverwoestbare Patty Hewes (Glenn Close) wordt in dit seizoen laag voor laag afgebroken door haar protegé Ellen Parsons (Rose McByrne) in een magnifieke bitch fight. Beide dames zijn aan elkaar gewaagd; vanaf het allereerste moment is duidelijk dat er slachtoffers gaan vallen. Ook dit tweede seizoen zit vol met onverwachte wendingen, memorabele bijrollen, sadistische machtsverschuivingen en een solide geschreven plot van hoog niveau. In de cast een heleboel triple A sterren als William Hurt, Timothy Olyphant en Marcia Gay-Harden (hier goed op dreef en zeker niet zo irritant als normaal).

Het doet mij nog het meest denken aan The Wire, en niet alleen omdat er een aantal figuren uit die serie ook te vinden zijn in dit seizoen. De overeenkomst zit hem vooral erin dat ook de makers van deze serie ervoor hebben gekozen om een andere ''case'' te belichten, in dit geval corruptie op de energiemarkt, waarbij de karakters desalniettemin tegenover elkaar komen te staan. Frobisher is even naar de achtergrond verdwenen, maar in de vorm van Walter Kendrick hebben we een lekker ouderwetse klootzak als bad guy.

Helaas stelt de uiteindelijke season finale lichtelijk teleur, omdat de losse eindjes net iets te makkelijk samen komen. Maar Ik kijk desondanks al reikhalzend uit naar de derde serie, die, als het goed is, een afsluiting zal vormen op de lopende verhaallijnen.

Het format van Damages begint duidelijk slijtage te vertonen. Het hele seizoen oogt minder fris en origineel dan het in de vorige twee reeksen aanvoelde. In deze serie staat de familie Toben centraal, een rijkeluisfamilie die onder vuur komt te liggen als de pater familias grootschalig schijnt te hebben gefraudeerd. Patty Hewes is er natuurlijk als de kippen bij om deze arme schaapjes uit elkaar te drijven en dood en verderf te zaaien met haar nietsontziende tactieken. Al heeft ze deze serie weinig te doen, want de familie die zij in haar vizier heeft zijn een stelletje malloten eerste klas. Het lijkt wel alsof zij vanaf de allereerste aflevering erop uit zijn om zichzelf ten gronde te richten.

En dan is er natuurlijk ook weer een advocaat die nauw bij ze betrokken is, zo nauw dat hij de grenzen van de wet overschrijdt in hun verdediging. Ellen Parsons heeft haar haatgevoelens naar Patty ingeslikt en helpt haar opeens vanaf de zijlijn als assistent-jurist bij een openbaar aanklager (en dat terwijl de vorige serie toch echt eindigde met een woedende Ellen die wraak zwoor op Patty).

Eigenlijk is het meest interessante nog de rol die Tom Shayes in het verhaal speelt; hij wordt in het nauw gedreven door een conflict tussen persoonlijke motieven en zijn rol als advocaat. Waar ik mij het meest aan stoor is dat ze continu oninteressante zijlijnen erin geschreven hebben om de boel gaande te houden. Een beetje zoals ze dat doen in goedkope soapseries. ''We weten niet wat we moeten verzinnen om het verhaal verder te ontwikkelen, dus dan diepen we gewoon een ridicule familietragedie op ''.Nog ongeloofwaardiger is het als ook Frobisher terug erin wordt geschreven en wel de meest stupide acties uitvoert om in het reine met zichzelf te komen.

Uiteindelijk heeft ook dit seizoen zijn momenten. Sowieso is het verbond, dat Ellen Parsons sluit om Tom Shayes te beschermen, leuk uitgewerkt. Maar het is te weinig om de vibe van de eerdere seizoenen vol te houden. Ik had continu het gevoel dat er meer uitgehaald kon worden. Ze hebben zich teveel gericht op het Shakespeareaanse familiedrama tussen de Tobens en te weinig op de karakters van Patty Hewes en Ellen Parsons.

Ondanks een altijd knettergoede John Goodman, deze keer als militaire legerleider, weet het seizoen nooit helemaal onder de huid te gaan zitten. De plotwendingen zijn te vergezocht. Het mysterie zit niet zo verschrikkelijk geraffineerd in elkaar. De eeuwige strijd tussen Patty Hewes en Ellen Parsons is hier minder interessant dan in de vorige reeksen. Vreemd eigenlijk, want het uitgangspunt van een letselschade-deal met een link met de Afghanistan-oorlog zou toch vuurwerk moeten opleveren!? De serie oogde ook wat minder fraai door de budget cuts omdat de serie van de radar begon te verdwijnen bij het grote publiek en studio executives er eigenlijk de stekker uit wilden trekken. Het kreeg gelukkig nog wel een afsluitend seizoen op een andere zender, waardoor Hewes/Parsons nog even hun vrouwelijke nijd op elkaar konden afreageren.

Voor een serie die te maken heeft gehad met budget cuts en onzekerheid of het door zou gaan, hebben we dan toch een waardige afsluiting gekregen. Het is zoals een laatste seizoen zijn moet: losse eindjes worden afgerond en de zorgvuldig opgebouwde conflicten komen tot een keiharde conclusie. Wat Damages voor mij vijf seizoenen aantrekkelijk heeft gemaakt is dat elk seizoen een nieuwe topcast heeft die het draagt. Hier is Ryan Phillipe zeer innemend als de soort knappe Julian Assange met zijn eigen organisatie. Maar uiteindelijk is de spanning tussen Glenn Close en Rose Byrne ook hier weer het hart van de serie. Misschien niet zo spannend en verrassend als het eerste seizoen ooit was, maar ze hebben het in ieder geval bevredigend af kunnen sluiten. Dat laatste shot ging bij mij in ieder geval door merg en been.

Ergens wrang dat zelfs een serie rond de opkomst van een (fictieve) jazz-band vrijwel in zijn geheel gedragen wordt door witte acteurs. Toch zet Chiwetel Ejiofor een leuk rol neer als een calculerende bandleider die zich staande moet houden tegenover het openlijke racisme van de Britse High Society. Daarop vormt Matthew Goode een leuk tegenwicht als de archetypische gesjeesde reporter met grootse ambities in het verslaggevingsveld. John Goodman is ook leuk als de eigenaardige Amerikaanse zakentijger zonder scrupules. Het enige wat serieus hapert is dat het plot geforceerd een thriller-insteek gaat krijgen rond een moord en het moeten ontsnappen aan de autoriteiten. Daarbij staat de langzame sfeersetting de spanningsopbouw vooral in de weg.

No Country For Indian Men. 'Dark Winds' weet een eigen draai te geven aan de broeierige neo-westerns van literaire grootheden als Cormac McCarthy en Elmore Leonard. Nu dan vanuit het perspectief van 'Native Americans' op een Navajo-reservaat. Joe Leaphorn (Zahn McClarnon) als de rechtschapen speurneus die lijdt aan de immense slechtheid van anderen. Hij heeft steeds meer moeite om de veranderende wereld te begrijpen. Misschien nog wel wranger omdat de historische pijn van de indianen nog dagelijks op zijn gemoed drukt. Ook de jonge agenten Jim Chee (Kiowa Gordon) en Bernadette Manuelito (Jessica Matten) worstelen op hun eigen manieren met de erfenis van het verleden. De serie is zo herkenbaar en toch ook weer geheel eigen door de gekozen invalshoek. Zoals de respectvolle omgang met het magisch-realistische wereldbeeld van de hoofdrolspelers.

Ik snapte dat ook niet helemaal. Volgens mij is dat een soort 'Native American' lore rond een paranormaal verschijnsel, maar het werd nooit helemaal uitgelegd of verklaard. Zelf interpreteer ik het als het schaap (volgzaam, braaf, ongevaarlijk) dat de mogelijkheid pakt om terug te vechten. Het schaap wordt als de schaapsherder. Een beetje zoals hoe Joe Leaphorn zelf buiten de wet treedt om rechtvaardigheid op te eisen voor de verloren levens van andere Indianen. De rechtelozen kunnen een kracht worden om rekening mee te moeten houden.

De prentenboeken van Rien Poortvliet waren een stuk beter. Deze animatieserie is meer 'saturday morning cartoon' i.p.v. dat het de rijke, gedetaileerde wereld heeft van het oorspronkelijke materiaal. Toch heeft het een eigen charme. Het intens vriendelijke stemgeluid van de stem-acteur die David inspreekt. De rustige sfeerschetsen van natuurlandschappen. Swift. De malle fratsen van die trollen (toch wel erg eng!) Lekker groenlinksig ook, met politieke boodschappen over beter voor het milieu zorgen en goed zijn voor dieren.

Komische serie over een slacker die parttime bijklust als een medium die geesten probeert over te brengen naar het licht. Niet echt vernieuwend of inhoudelijk erg sterk, maar hoofdpersonage Kevin Pacalioglu is gewoon een ontzettend sympathieke man. Ook leuke bijrollen en de meeste verhaallijntjes zitten best goed in elkaar. Zie nog wel meer dan genoeg ruimte voor verbetering van nieuwe seizoenen.

In het eerste seizoen waren ze nog heel erg op zoek naar een vorm en tot welk genre de serie behoort. Misschien was het allemaal niet verschrikkelijk sterk geschreven, maar het had wel een aanstekelijke onvoorspelbaarheid omdat de makers zelf nog op zoek waren naar een eigen vorm.

Naar mijn gevoel hebben ze van dit tweede seizoen veel meer een format geprobeerd te maken dat meerdere seizoenen mee zou kunnen gaan. Ze blijven nu erg veilig binnen het herhaalbare concept van een spook dat ergens iets opgelost moet hebben en Kevin dwars gaat zitten in zijn slacker-bestaan.

De enige rode draad is dat hij nu een spookvriendinnetje heeft gevonden dat hij voorliegt zodat zij niet over kan gaan naar de andere zijde. Op zich levert dat uitgangspunt best aardige komische vondsten op. Hoe hou je een relatie met een geest levend als je geen seks kunt hebben? Hoe voorkom je dat je geliefde erachter komt dat jij haar blokkeert om naar gene zijde te gaan? Toch is het net niet interessant genoeg voor de volledige dertien afleveringen die ervoor zijn uitgetrokken.Teveel kinderachtige grapjes in voorspelbare plots die nooit boven zichzelf uitstijgen.

Onverwacht geeft de bromance tussen Tyler Labine en Kal Penn een nieuwe stoners-vibe aan de serie. De humor is ranziger en lomper dan ooit, maar toch wel erg (wan-)smakelijk als je ervoor openstaat.

Echt wel één van de betere thrillerseries van de afgelopen tijd. Uitmuntende casting. Mooie en sfeervolle sets. Het regenachtige Schotland geeft ook weer een eigen kleur aan het geheel. Ook genieten van de heerlijk sarcastische een-tweetjes tussen de nihilistische Carl Morck (Matthew Goode) en de hoopvolle einzelgänger Akram Selim (Alexej Manvelov). 'Dept. Q.' (2025) is ook zo'n serie waarin zelfs bijrollen hun eigen momentjes hebben, zoals hoe slachtoffer Merrit (Chloe Pirrie) omgaat met haar gevangenschap of de frustrerende therapiesessies met Dr. Rachel Irving (Kelly Macdonald). Nu al zin in een tweede seizoen!

Ergens tussen guilty pleasure en oprecht goede serie. Wat zo bijzonder goed werkt aan dit eerste seizoen is de sarcastische knipoog naar overdreven soap-elementen, terwijl het zichzelf dan weer net serieus genoeg neemt om het overtuigend te houden. Dit zou meteen ook het eerste en enige seizoen zijn waar het mysterie de moeite van het ontrafelen waard was. De allerlaatste episode laat alle plotwendingen en onthullingen knallend bij elkaar komen tot een bevredigende afsluiting. In latere seizoenen waren de makers duidelijk meer zoekende naar hoe ze het format boeiend konden houden voor de vaste kijkers.

Ik heb eens ergens geschreven: als er aliens zouden landen op Wisteria Lane, dan had ik dat nog eerder geloofd dan deze vergezochte plotlijnen. Slechts bij vlagen wordt de briljante humor uit de vorige reeks gehaald. Het bleef toch interessant genoeg - mede door een explosieve cliffhanger- om het scherpere derde seizoen een kans te geven.

Hoe ga je verder na een tweede seizoen dat bijna de hele serie om zeep heeft geholpen? Tekstschrijvers en scenaristen zijn aan de gang gegaan met een serie die iets meer de glans en de coherentie van het eerste seizoen heeft. Kyle MacLachlan (FBI-agent van Twin Peaks) is een ontzettend leuke toevoeging als de knuffelbare ubercreep (?) Orson Hodge. Het mysterie dat in de eerste twaalf afleveringen wordt ingezet blijft niet de hele reeks even spannend, maar gelukkig wordt dat gecompenseerd met ijzersterk drama. Nicole Sherridan weet het personage van Edie Britt voor eens en voor altijd een zekere sympathie te geven.

In sommige afleveringen weten ze duidelijk niet helemaal meer wat te doen en ontspoort het een tikkeltje in oninteressante of flauwe plotwendingen. Maar over het algemeen is het een vermakelijk seizoen, waarin een paar van de leukste momenten uit de serie voorbij komen. Katherine, de nieuwe huisvrouw, is een aardige toevoeging als de betere huisvrouw dan Bree, met een geheim dat tot aan het einde toe boeiend blijft. Het is natuurlijk oppervlakkige kauwgum voor de ogen, maar als het dit soort televisie oplevert zit ik daar niet mee.

Ik zal de laatste zijn om te beweren dat Desperate Housewives veel meer is dan een veredelde soap, maar wat is het toch een ontzettend grappige serie. In dit vijfde seizoen is er gekozen voor een ''realistische'' verhaallijn waarbij de mannen meer centraal staan dan ooit tevoren. Het levert enkele hilarische taferelen op als de mannelijke helft zich stort op een garagebandje. De uiteindelijke season finale is een beetje een domper. Er wordt zo lang naar een climax toegewerkt en dan valt het uiteindelijk tegen als die er uiteindelijk komt, maar dat neemt niet weg dat ik genoten heb van dit seizoen. Het is als vanouds weer een prettige mix van drama en vinnige tongue-in-cheek humor.

In het vorige seizoen hebben ze al geprobeerd om de serie een wat duister tintje mee te geven in de verhaallijn rond Dave. Waar ze toen de mist mee in gingen is dat een op zichzelf staand mysterie wellicht wat magertjes is. En dus zit het zesde seizoen vol met gruwelijke vondsten, waarin de familie Bolan het centrum vormt. Daarnaast waart er ook een seriemoordenaar rond in Wisteria Lane en komt er een sociopaat op het pad van Bree. Ook Katherine blijkt over een naargeestig duistere kant te beschikken.

De afleveringen leiden naar een magistrale grande finale die helaas wat karig wordt afgewerkt. Desondanks heb ik genoten van deze reeks. Het mooiste zijn de vele afleveringen waarin een personage of object de grote gemene deler vormt in de levens van de huisvrouwen. In seizoen 5 werd dit al ingezet, maar in seizoen 6 wordt deze manier van verhaallijnen diepgang geven nog meer geperfectioneerd.

Moeilijk te beoordelen seizoen. De serie maakt zeker een stap in de goede richting door de huisvrouwen uit de titel ook te voorzien van hun zwarte randjes. Dat is conform met waar ik ooit van ben gaan houden in deze serie. Helaas dat ze de spanning niet consistent door de 24 afleveringen vol weten te houden. Veel goede verhaallijnen worden verdrukt door geforceerde lolligheid. Daarin helpt het ook niet dat de nieuwe huisvrouw Renee, gespeeld door Vanessa Williams, eigenlijk geen echte toevoeging blijkt. Ze is meer een komische rol dan echt een vaste waarde in de serie. De seizoensfinale is niet denderend, maar kent wel een paar hoogtepunten. Eva Longoria krijgt wat meer screen time, en dat werkt bijzonder goed.

Deze serie is helaas net een seizoen te lang doorgegaan. Je merkt aan alles dat er weinig creativiteit meer over is om de verhaallijnen fris en scherp te houden. Dit heeft tot gevolg dat de episodes maar voort blijven kakken zonder echt te beklijven (enkele uitzonderingen daargelaten!). Het centrale mysterie is voorspelbaar en had veel sterker uitgewerkt kunnen worden. Uiteindelijk geeft de allerlaatste episode nog iets van de glans terug die ik ooit zo waardeerde aan de serie, maar het is een geval van te weinig te laat.

Voor veel mensen de brug geweest tussen DBZ en het betere tekenfilmgeweld. Kakt wat in na een magistrale opbouw, maar de allerlaatste episode weet de losstaande lijntjes tot een grandioze climax te brengen.

Kruising van de thriller-opbouw en tijdssprongen van Breaking Bad en True Detective met kluchtige humor. Bij vlagen heeft het een tikkeltje duistere zwarte komedie, maar over het algemeen is het vrolijke feel good rond een heerlijk dik aangezette disfunctionele familie. Jason Jones en Natalie Zea zijn fijn op elkaar ingespeeld als de twee kibbelende echtelieden met hoge awh-factor. Hun twee puberende kindjes zijn ook knuffelbaar. Een beetje een anticlimax in de laatste twee afleveringen; als de uiteindelijke onthullingen iets minder denderend blijken dan verwacht. Toch maakt de uiteindelijke cliffhanger veel goed.

Het blijft verneukeratief als je een frisse, nieuwe serie ontdekt en het vervolgseizoen blijkt een schim van het voorgaande. 'The Detour' was al van de schunnige poep- en piesgrappen, maar ze hebben het punt bereikt waarop ik nog vooral plaatsvervangende schaamte voel naar wat Jason Jones en Natalie Zea moesten uitspoken. De grappen zijn onaangenaam hard, terwijl de serie geforceerd doet alsof deze disfunctionele familie Parker schattig is. Het allerirritantste is dat ze het leuke concept - een uit de hand gelopen road trip - laten voor wat het is. 'The Detour' komt alleen terug in de omtrekkende bewegingen die het plot maakt in flashforwards en flashbacks. Nodeloos ingewikkeld voor een serie waarvan het hoogtepunt is dat er een placenta wordt weggeschoten uit de baarmoeder van een dikke vrouw.

Ik zag in Michael c. Hall altijd al de perfecte psychopaat maar als David in Six Feet Under was hij toch weergaloos. En nu is hij dan Dexter Morgan, de schurk en held uit de reeks boeken. Een match made in heaven. Er gaat niks boven de angstaanjagende glimlach waarin het karakter zijn gebrek aan menselijkheid probeert te doorbreken. De serie zelf is mij een fractie te formulematig; teveel een voorspelbaar riedeltje dat afgewerkt wordt, in de zin van een centrale verhaallijn met zijsprongen om de vaart erin te houden. Maar met Michael C. Hall als centrale figuur maakt het er niet minder vermakelijk om.

Bij herziening viel mij vooral op dat de afleveringen een vreemde EO-lading hebben. Pratende dinosaurussen die familiewaarden en het woord van God prediken.

Puissant rijke families zijn op hun leukst als het decadente ellendelingen zijn die meer geld dan moraal hebben. De titel suggereert HBO-rauwheid, maar écht dirty of sexy wil het nergens worden. Daarvoor is hoofdpersonage Peter Krause (Nate uit Six Feet Under) als idealistische familie-advocaat net teveel de goedheid zelve, die de gerechtelijke dwalingen van de verwende rijkeluiskinderen steeds rechttrekt. Toch vermakelijk door leuke rollen van Donald Sutherland, Nathalie Zea en William Baldwin.

Deze tweede serie is net zo leuk als de eerste als een lichtvoetige inkijkje op rijkeluiskinderen en hoe zij, net als ieder ander in deze wereld, hun geluk kunnen maken of breken met keuzes in het leven. Lekker veel onverwachte plotwendingen in een verhaallijn die de ruimte biedt voor zowel humor als drama. De karakters zijn ook nog eens innemend genoeg om ze te blijven volgen. Helaas was hierna de koek op: de serie werd gecanceld, en plotwendingen bleven wat onafgewerkt in de lucht hangen. Voor mij een eerste pijnlijke ontmoeting met het fenomeen in series dat niet alles tot een gelukkig einde komt.